กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 59 : บทที่ 12 ถลำลึก 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    14 ธ.ค. 63

         

ทสนทนาบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ สนุกสนาน และมีเสียงหัวเราะครึกครื้นแป็นพักๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นมื้อเย็นที่น่าอึดอัดใจสำหรับวรรณรสาอยู่ดี เมื่อมีสายตาคู่หนึ่งเหลือบมองมาเป็นอย่างระยะๆ ด้วยแววตาหงุดหงิด และดูเขาจะหัวเสียหนักขึ้นอีกเมื่อเธอเลี่ยงจะสบตาเขาตรงๆ และโชคดีที่เขากับเธอนั่งอยู่ฝั่งเดียวกันการเลี่ยงที่จะมองหน้าเขาจึงไม่ใช่เรื่องยาก

          “รสาเดี๋ยวอยู่คุยกับย่าก่อนนะ ที่ระเบียงหลังบ้านก็แล้วกัน ลมเย็นดี” คุณอบิเกลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นหลานสะใภ้ แล้วไม่ต้องให้วรรณรสาพูดออกมาตรงๆ เธอก็รู้ดีกว่าสีหน้าแบบนั้นเกิดขึ้นเพราะอะไร

          “ได้ค่ะคุณย่า” วรรณรสาตอบรับพร้อมรอยยิ้มบางๆ เธอแทบกระโดดตัวลอยแล้วร้องลั่นออกมาเมื่อจะได้ออกจากบรรยากาศที่ชวนกระอักกระอวนนี่เสียที

“ส่วนหลานจะไปไหนก็ไป ผู้หญิงเขาจะคุยกัน”

“มันคือการกีดกันทางเพศนะครับ เดี๋ยวนี้สิทธิของผู้ชายกับผู้หญิงเท่าเทียมกันแล้ว”

“นั่นเขามีไว้ให้เพศหญิงพูดจ้ะ พ่อคนหัวหมอ” คุณอบิเกลว่าหลานชายก่อนจะหันมาพูดกับวรรณรสา “มารสา มาพยุงย่าหน่อย”

วรรณรสาลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะอาหารไม้สักทองไปยังร่างท้วมของคุณย่าอบิเกลแล้วช่วยท่านลุกจากเก้าอี้ ตรงไปยังระเบียงหลังบ้าน ซึ่งเป็นระเบียงไม้กว้างๆ ที่สร้างยืนออกไปจากภูเขาที่ตัวบ้านตั้งอยู่

 

          ป็นเหมือนเมื่อตอนบ่ายอีกแล้ว...

ตอนนี้ริชาร์ดกำลังเดินกลับไปกลับมาในห้องนอนของตัวเองในบ้านไม้สักทองที่สร้างในรูปแบบไทยแท้ ชาหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมตัวเองแรงๆ ไม่สนใจว่ามันยุ่งเหยิงเพียงใด ขาเรียวในกางเกงยาวขาวผ้านิ่มสำหรับใส่นอนก้าวเดินวนไปเวียนมาไม่หยุเพื่อให้การก้าวเดินกลบความสับสนและความคิดเริ่มตีกันวุ่นวายอีกครั้ง

          และหลังจากเดินกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้นนับครึ่งชั่วโมง ความอดทนของเขาก็สิ้นสุดลง...

ริชาร์ดเดินออกห้องนอนของตัวเองตรงไปยังระเบียงหลังบ้านที่เห็นวรรณรสาประคองคุณย่าของตัวเองออกไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน แต่เขากลับพบเพียงมารดาของตัวเองที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างราวระเบียง

ระเบียงบนชั้นสองถูกสร้างยื่นออกไปจากเนินเขาที่ตัวบ้านตั้งอยู่ เป็นจุดชมวิวที่สามารถมองเห็นต้นส้มที่กำลังออกผลและสันเขื่อนแม่มาวที่อยู่ไกลลิบ แต่ในความมืดมิดแบบนี้สิ่งที่เห็นมีเพียงแสงไฟดวงเล็กๆ ที่ส่องสว่างประปรายท่ามกลางความมืดของยามวิกาลเท่านั้น

“คุณย่าล่ะครับ” ริชาร์ดเท้าแขนกับราวระเบียง กัดริมฝีปากล่าง ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น แต่เขากลับถามหาอีกคนทั้งๆ อยากถามถึงอีกคนอีกแล้ว ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้คำตอบในคำถามที่ไม่ได้ถามออกไปแถมมาด้วย

“เข้านอนแล้วจ้ะ หนูรสาเพิ่งประคองไปส่งที่ห้องนอนเมื่อกี้” คำถามของลูกชายทำให้คนเป็นแม่ต้องส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ดูจากอาการของริชาร์ดเธอก็รู้ทันทีว่าชายหนุ่มต้องการถามหาใคร แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับถามถึงอีกคนหนึ่ง นั่นทำให้เธอรู้ว่า ริชาร์ดคงได้ย่ามาแบบเต็มๆ ดื้อรัน ใจแข็ง และปากไม่ตรงกับใจ

“นั่นเธอจะไปไหนครับ” ริชาร์ดที่เงียบอยู่นานขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นอีกครั้งอย่างที่ห้ามตัวเองไม่ทันเมื่อเห็นร่างเล็กคุ้นตาเดินลงจากบ้านแล้วตรงไปตามทางที่มีโคมไฟสนามตั้งอยู่เป็นแนวยาวไปตลอดทาง

“กลับบ้านไงจ้ะ” นฤมลมองตามสายตาของลูกชายแล้วเอ่ยตอบเมื่อเห็นสิ่งที่ริชาร์ดมองอยู่

“บ้าน?”

“ใช่ บ้านหลังเล็กตรงท้ายสวน แม่ยกให้อยู่จะได้เป็นส่วนตัวหน่อย เมื่อก่อนรสาเขาต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย บางทีก็ต้องอ่านหนังสือดึกๆ ดื่นๆ”

“เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไปอยู่ในที่แบบนั้นจะปลอดภัยเหรอครับ” ริชาร์ดว่าพลางเหลือบตามองบ้านหลังเล็กที่หญิงสาวหายลับเข้าไปในประตู

“ที่นี่คนกันเองทั้งนั้น ไม่เคยมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น”

“ไม่เคย แต่ก็ใช่ว่าจะเกิดขึ้นไม่ได้นะครับ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ แถวนั้นมีบ้านพักคนงานอยู่ด้วยคนเก่าคนแก่ทั้งนั้น แล้วทุกคนก็เอ็นดูหนูรสาเหมือนเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่ง” นฤมลหมายถึงห้องแถวที่อยู่ถัดจากบ้านหลักเล็กที่ยกให้วรรณรสาครอบครอง

“รวมทั้งแม่ด้วยใช่ไหมครับ ผมนึกว่าจะเป็นแค่คุณย่าเสียอีก”

“เรื่องที่คิดว่าเธอเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่งนะเหรอ แน่สิ ก็แม่เห็นเธอมาตั้งแต่เด็กๆ นี่ แล้วชีวิตหนูรสาก็น่าสงสาร”

 “เห็นมาตั้งแต่เด็กๆ หมายความว่ายังไงครับ”

“น่าจะเห็นตั้งแต่ตอนสักสิบสองสิบสามขวบได้มั้ง เมื่อก่อนบ้านของหนูรสาอยู่ข้างสวนเรานี่เอง เป็นสวนส้มเหมือนกัน”

“เมื่อก่อน แสดงว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่แล้ว”

“ถูกเจ้าหนี้ยึดไปเมื่อหลายปีก่อน จะว่าไปชีวิตรสาก็คงคล้ายๆ หนูเคทน้องสาวเรานั่นแหละ เพียงแต่รสาตัวคนเดียวจึงต้องปกป้องตัวเอง ภายนอกเธอจึงดูเข้มแข็งแบบนั้น แต่ผู้หญิงตัวคนเดียวก็คือผู้หญิงตัวคนเดียวนั่นแหละ โชคดีที่วันนั้นคุณย่าไปเจอเข้าพอดี”

“วันไหนครับ”

“หืม นี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเมียตัวเองสักอย่างเลยเหรอเนี่ย”

“แม่ก็รู้นี่ครับว่าเหตุผลของการจดทะเบียนสมรสครั้งนี้คืออะไร ตกลงวันนั้นคือวันไหนแล้วมีอะไรเกิดขึ้นครับ” ริชาร์ดถามซ้ำอีกเมื่อยังไม่ได้คำตอบ เขามองฝ่าความมืดไปยังบ้านหลังเล็กที่แสงไฟลอดออกมาบ่งบอกว่าเจ้าของบ้านยังไม่ได้หลับ และจ้องเขม็งอยู่อย่างนั้นราวกับจะมองทะลุไปให้เห็นคนที่อยู่ในบ้าน 

“ถ้าเหตุผลของการอยู่ร่วมกันมีแค่นั้น แม่ว่าลูกก็ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องส่วนตัวของเธอหรอก”

ริชาร์ดละสายตาจากบ้านหลังเล็กมามองมารดาแล้วเขาก็ได้เห็นแววตาหยั่งเชิงของอีกฝ่าย “ผมว่าแม่ชักจะติดนิสัยคุณย่ามามากเกินไปแล้วนะครับ”

“แต่ลูกได้ท่านมาเกือบทั้งหมดเลยรู้ไหม ไม่ใช่แค่ตาสีเดียวกัน แต่นิสัยของลูกเหมือนกับท่านแทบไม่ผิดเพี้ยน”

“แล้วมันดีหรือไม่ดีล่ะที่ได้จากฉันไป” ประโยคภาษาอังกฤษดังขึ้นจากผู้มาใหม่แม้ว่าบทสนทนาก่อนหน้านี้จะเป็นภาษาไทย

“คุณแม่ยังไม่นอนอีกเหรอคะ”

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ตกลงดีหรือไม่ดีไอ้ที่ได้จากฉันไปน่ะ” คุณอบิเกลหันไปมองหลานชาย บ่งบอกว่าคำถามนี้ใครต้องเป็นคนตอบ


ฝาก E-book ซีรีส์ มัจจุราชร่ายรัก ด้วยจ้าาาาา

1. รอยรักทัณฑ์มัจจุราช 

2. เล่ห์รักบ่วงมัจจุราช 

 

3. กลรักเกมมัจจุราช 

      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น