กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 56 : บทที่ 11 ไม่ได้ให้แค่ให้ใส่ไว้ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    10 ธ.ค. 63


ฝาก E-book ซีรีส์ มัจจุราชร่ายรัก ด้วยจ้าาาาา


1. รอยรักทัณฑ์มัจจุราช 

2. เล่ห์รักบ่วงมัจจุราช 

 

3. กลรักเกมมัจจุราช 

      

        

รรณรสาหมุนแหวนบนนิ้วนางเล่นไปมาด้วยความสับสน เธอเหลือบตามองริชาร์ดที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับแฟ้มเอกสารอะไรสักอย่างหนึ่งหลังจากเครื่องบินส่วนตัวลำนี้โผขึ้นสู่ระดับคงที่ก่อนจะเบนหน้ากลับมามองผืนเมฆสีขาวจากหน้าต่างเครื่องบินเหมือนเดิม อากาศเย็นๆ และการนั่งนิ่งๆ ทำให้ดวงตาของเธอหรี่ลงจนแทบจะปิด แล้วเธอก็เลือกที่จะเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง

เครื่องบินลำนี้มีห้องนอนก็จริง แต่หลังจากไม่ได้หลับแทบจะทั้งคืนการเข้าไปอยู่ในห้องมิดชิดก็ดูจะเป็นอะไรที่อันตรายจนเกินไป และก็ไม่ใช่ทางเลือกที่เธอจะเลือกแน่นอน

ความทรงจำที่เพิ่งผ่านมาไม่ถึงชั่วโมงไหลเข้ามาอย่างเอื่อยเฉื่อยในห้วงเวลาครึ่งหลับครึ่งตื่นของเธอ...

“ลงมาสิ”

เสียงเร่งดังขึ้นเมื่อรถจอดสนิทหน้าร้านแฮร์รี่ วินสตันที่เป็นตึกขนาดใหญ่สูงห้าชั้นสีขาวและเทาและมีป้ายทรงหกเหลี่ยมที่ข้างในมีตัวอักษรตัวเฮชและตัวดับเบิลยูขนาดใหญ่ประดับอยู่เหนือซุ้มประตูทางเข้า

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอในรถก็ดีกว่า คุณไปทำธุระของคุณเถอะ”

“ลงมา”

วรรณรสากลอกตาก่อนจะยกขาอย่างเอื่อยเฉื่อยก้าวลงจากปอร์เช่สีดำที่ดูเหมือนจะถูกขัดล้างจนเงาวับตลอดเวลาเพราะเธอไม่เคยเห็นรถคันนี้เปรอะเปื้อนเลยสักครั้งแม้แต่ฝุ่นสักเม็ดก็ไม่เคยเห็น

“มิสเตอร์เพรสตัน ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ” พนักงานขายในชุดสูทกางเกงสีฟ้าเทาก้าวเท้าในรองเท้าส้นสูงออกมาเพื่อกล่าวต้อนรับ “วันนี้เรามีนาฬิกาคอลเล็คชั่นใหม่...”

“วันนี้ผมไม่ได้อยากได้นาฬิกา” ริชาร์ดเอ่ยขัดอย่างเร่งรีบพลางยกนาฬิกาของตัวเองขึ้นเพื่อดูเวลา

“งั้นวันนี้ให้ทางเราช่วยเรื่องอะไรดีคะ”

“ผมอยากได้แหวนสักวง”

“ของคุณเองหรือว่า...”

“ของคุณผู้หญิง” ริชาร์ดว่าพลางดันร่างของเธอไปข้างหน้า

วรรณรสาหันไปมองเขาแล้วถามอย่างงงๆ “ของฉัน”

“ใช่ เลือกสิ”

เป็นคำตอบประหยัดถ้อยประหยัดคำแล้วต่อด้วยคำสั่งที่สั่งออกมาด้วยน้ำเสียงบ้าบงการ ริชาร์ดเบนหน้าไปอีกทางไม่ยอมสบตากับนัยน์ตางงงวยของวรรณรสา เขาดูหงุดหงิดนิดๆ แต่ก็ไม่มีความน่าอึดอัดแผ่ออกมา ท่าทางของเขาที่ประเมินได้ไม่ได้ทำให้คนที่จ้องอยู่รู้เลยสักนิดว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

“มิสอยากได้แบบไหนเป็นพิเศษไหมคะ”

พนักงานสาวผู้มีรอยยิ้มติดใบหน้าอยู่เสมอหันมาถาม จนวรรณรสาต้องละสายตาจากใบหน้าคมขรึมที่เธออ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ไปมองเธอ

“เออ...ฉันไม่อยากได้ค่ะ” เป็นคำตอบที่วรรณรสาตั้งใจจะพูดกับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วกักเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยการเท้ามือกับเคาน์เตอร์กระจกมากกว่า พนักงานสาวคลี่ยิ้มพิมพ์ใจทั้งๆ ที่เธอปฏิเสธจะซื้อของ และดูเหมือนริชาร์ดจะรู้ว่าคำตอบนั้นเธอตั้งใจจะบอกเขามากกว่าพนักงานสาวตรงหน้า

“ผมไม่ได้ให้ แค่ให้ใส่มันไว้ ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อวานอีก เลือกซะ”

วรรณรสาเม้มปาก และกอดอกแน่นไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อจู่ๆ เสียงห้วนก็ดังขึ้นพร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ชี้ยังยังแหวนวงหนึ่งทั้งๆ ที่ยังกักเธอไว้ในอ้อมแขน

“เอาวงนั้น”

“รสนิยมคุณดีเสมอเลยค่ะ มิสเตอร์เพรสตัน” พนักงานผู้มีรอยยิ้มหวานพูดขึ้นพลางหยิบแหวนที่มีเพชรเม็ดใหญ่รูปทรงไข่ไก่ล้อมกรอบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ รอบด้านออกมาแล้วส่งให้

วรรณรสาไม่ยอมรับ คนที่ซ้อนหลังอยู่จึงเป็นคนรับมันไปไว้ในมือแล้วดึงมือข้างซ้ายที่เธอพยายามกอดอกไว้แน่นออกไปแล้วยัดแหวนที่มีเพชรเม็ดโตประดับอยู่ลงบนนิ้วนางข้างซ้าย

“พอดีไหมคะ”

วรรณรสาเหลือบไปมองพนักงานสาวที่เอ่ยถาม  อีกฝ่ายมองมือของเธอข้างที่มีแหวนสวมอยู่พลางขมวดคิ้วและยกมือตัวเองขึ้นพยายามคำนวณวซ้ายขวาอย่างไม่แน่ใจ

“พอดี เอาวงนี้”

ริชาร์ดว่าพลางยื่นบัตรเครดิตไปให้โดยไม่ถามถึงราคาด้วยซ้ำ เขามองวรรณรสาอย่างประเมินขณะที่พนักงานสาวที่ยังพยายามทบทวนอย่างไม่เชื่อว่านิ้วของเธอที่ถูกสวมแหวนลงไปจะเป็นนิ้วนางข้างซ้ายกลับมาพร้อมกับใบเสร็จ ริชาร์ดเซ็นชื่อลงไปเร็วๆ ก่อนจะลากเธอกลับไปยังปอร์เช่ที่จอดรออยู่ที่เดิม

.............................

ภาพเบลซกระโดดลงมาจากรถเพื่อเปิดประตูให้กลายเป็นภาพเลือนราง และภาพตัวเองปีนเข้าไปแล้วหย่อนตัวลงนั่งเบาะหนังนุ่มหรูหราด้วยท่าทางงุนงงเกือบถูกกลืนหายเข้าไปในนิทรา ถ้าไม่มือของใครบางคนมาเขย่าร่างของเธอเสียก่อน

“ไปนอนในห้อง”

“หือ” วรรณรสาครางอู้อี้อย่างง่วงงุน ขยับมือปัดมือที่เขย่าร่างของเธอเบาๆ ออกอย่างรำคาญ แต่ร่างของเธอที่ลอยขึ้นสูงก็ปลุกให้เธอตื่นเต็มตาในวินาทีถัดมา

“อะไรคะ”

“ไปนอนในห้อง”

“ไม่เอา ฉันไม่ง่วง”

“ไม่ง่วงบ้าอะไร” ริชาร์ดว่าพร้อมกับสาวเท้ายาวๆ เดินตรงไปยังประตูห้องนอนของเครื่องบิน เบลซเดินมาเปิดประตูให้ขณะที่เขาเบี่ยงตัวผ่านประตูเข้าไปในห้อง ร่างที่ดิ้นรนพยายามลงจากอ้อมแขนของเขาไม่มีอุปสรรคต่อการก้าวเดินแต่อย่างใด เขายังคงก้าวอย่างมั่นคงจนพาร่างเล็กไปถึงเตียงได้สำเร็จ

เขาโยนร่างที่ดิ้นขลุกขลักลงไปบนเตียง ร่างของเธอกระเด้งกระดอนบนเตียงนุ่มและเดรสพอดีตัวสีงาช้างที่ยาวเลยเข่าขึ้นมาเพียงเล็กน้อยก็ถลกขึ้นไปจนถึงขาอ่อน

หญิงสาวขยับกายลุกขึ้นนั่งและมองเขาอย่างหวาดระแวง ในขณะที่ริชาร์ดคว้าผ้าห่มสะบัดคลุมลงมาบนหัวและตัวของเธอจนมิดแล้วสั่งเสียงเข้ม “นอนซะ”

“ก็ตอนนี้ฉันไม่ง่วงแล้วนี่” วรรณรสาดึงผ้าห่มที่คลุมหัวออก แล้วขึงตาใส่เขาหนักขึ้น

“งั้นก็ดี”

วรรณรสามองเขาอย่างงุนงง แต่ก่อนที่เธอจะรู้ว่าที่เขาพูดหมายความว่ายังไง เขาก็กระชากผ้าห่มที่พึ่งสะบัดคลุมร่างเธอออกแล้วลากร่างของเธอที่นั่งอยู่ชิดหัวเตียงให้ขยับไปกลางเตียงก่อนจะโถมกายเข้ามาดันร่างของเธอให้นอนราบไปกับที่นอน ริมฝีปากได้รูปบดลงมาทันทีอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง

เป็นแรงปรารถนาอันแรงกล้า ล้ำลึกและดูดดื่มปานจะกลืนกิน ลิ้นของเขารุกล้ำเข้ามาในปากของเธอจับจองเป็นเจ้าของโดยมอบความเร่าร้อนแสนหวามเป็นสิ่งตอบแทน ปลุกเร้าเลือดในกายให้แล่นพล่านไปตามเส้นเลือด

วรรณรสาพยายามดิ้นรนหนีจากใต้ร่างของเขา ทั้งเบี่ยงตัวทั้งผลักมือทั้งสองที่ลูบไล้ไปตามร่างของเธอออกไป แต่เขาก็ไม่ยอมลดละ ริชาร์ดคว้ามือทั้งสองข้างแล้วกดมันลงไปข้างศีรษะเล็กระหว่างที่โน้มตัวลงมาลากฟันไปตามกรอบหน้าลงไปยังลำคอระหงของเธอทั้งขบเล็มและดูดเม้มผิวเนื้อจนร่างของเธอสะท้าน

หญิงสาวหอบและแทบหายใจไม่ทัน จังหวะลมหายใจถี่ชั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมานอกอก เธอปรือตามองนัยน์ตาสีเทาที่เข้มข้นไปด้วยไฟราคะอันร้อนแรงด้วยแววตาหวานฉ่ำ

“ผมอยากได้คุณ” ริชาร์ดคำรามในลำคอ เสียงของเขาต่ำพร่าไปด้วยห้วงอารมณ์ มือข้างหนึ่งลูบไปตามเรือนร่าง ทรวงอก เอว และสะโพก ผ่านเดรสตัวสวยลงไปยังต้นขา พร้อมกับก้มลงมาจูบเธออย่างเร่าร้อนอีกครั้ง มือหนาที่อยู่ตรงต้นแขนดึงเดรสที่ร่นขึ้นจนเห็นชั้นในขึ้นอีกก่อนจะเกี่ยวผ้าชิ้นลูกไม้สีขาวลงไปตามเรียวขา และใช้มืออีกข้างปลดดุมกางเกงตัวเองออกแล้วรูดมันลงไปพร้อมกับบ็อกเซอร์

ชายหนุ่มขยับกายถอยห่างเล็กน้อยเพื่อดึงเสื้อผ้าชิ้นล่างสองชิ้นออกจากขาตัวเอง และโดยไม่มีพิธีรีตองเขาก็ดันเข่าของเธอขึ้น เบียดร่างแล้วดำดิ่งเข้าไปอยู่ในตัวของเธอ

ในความรัญจวนที่ดึงสติของเธอไป วรรณรสายังได้ยินเสียงพ่นลมหายใจผ่านฟันที่ขบกันแน่นของเขาและเสียงครางหวานของตัวเองที่คล้ายว่าเป็นเสียงตอบรับเสียงลมหายใจกระเส่าสั่นนั่น

“รสา” ริชาร์ดเรียกชื่อเธอด้วยเสียงพร่าต่ำข้างใบหูเล็ก ก่อนจะเบียดร่างเข้าไปแนบแน่นยิ่งขึ้นจนได้เสียงครางหวานเป็นการตอบรับคำพูดของเขา เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะหมุนสะโพกขยับไปมาซ้ำๆ อย่างร้อนรน ดิบเถื่อน กระหายจะครอบครอง

“ลืมตาสิ ผมอยากเห็นคุณ” เขาสั่งทั้งๆ ที่ยังไม่หยุดทำให้เธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะการขยับกายของเขา มือหนาประคองใบหน้าหวานไว้ทั้งสองข้าง

“ลืมตา” เขาเร่งเร้าอีกครั้งพร้อมกับหยุดการทรมานที่ทำให้เกิดความหวามไหวแสนสุข จนเธอต้องกระพริบตาถี่ ปรือขึ้นมอง และเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ เขาก็โถมกายเข้ามาใหม่ด้วยจังหวะร้อนแรงถี่ชั้นยิ่งกว่าเก่า

วรรณรสารู้สึกเหมือนถูกพาขึ้นไปบนที่สูง สูงขึ้นเรื่อยๆ สูงขึ้น และสูงขึ้น โดยมีเขาเป็นคนจับจูงให้เธอก้าวขึ้นไป ก่อนจะดิ่งลงมาพร้อมความรู้สึกวูบวาบ แสนสุข โดยมีเขาตามมาอย่างกระชั้นชิด

 

“ตื่นเถอะ เครื่องจะลงแล้ว” ริชาร์ดก้มลงกระซิบปลุกเจ้าของร่างบอบบางที่นอนซุกหน้าลงกับหมอนหลังจากที่จัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“อื้อ” วรรณรสาครางก่อนจะพลิกตัวหนี แต่ร่างของเธอก็ถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาด้วยมือแกร่ง

ริชาร์ดฉุดร่างเล็กที่พยายามจะหลับต่อให้ลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มที่ร่นลงมากองอยู่กับตักเผยให้เห็นความงดงามที่เจ้าของไม่ตั้งใจจะอวด เขาเผลอมองทรวงอกอวบอิ่มเกินตัวอย่างถอนสายตาไม่ได้ แต่ก่อนที่อารมณ์ร้อนแรงจะลุกโชนขึ้นมาอีก เขาก็สวมเดรสที่เขาปลดออกจากร่างสวยตอนบทรักรอบที่สองกลับเข้าไปในร่างกลมกลึง

วรรณรสารู้ว่าเขากำลังจัดการกับร่างกายและเสื้อผ้าของเธอแต่การรับรู้นั้นก็เลือนรางเต็มทน เธอเหนื่อยและหมดแรงเกินกว่าจะต่อต้านขัดขืนความช่วยเหลือจากคนที่ทำให้เธอสิ้นไร้เรี่ยวแรง

 พอจัดการกับเสื้อผ้าเธอเสร็จเขาก็ช้อนร่างของเธอขึ้น

“ปล่อยค่ะ ฉันเดินเองได้” วรรณรสาประท้วงขึ้นอย่างง่วงงุนเมื่อรับรู้ได้ถึงร่างของตัวเองที่ลอยขึ้นจากที่นอน

“ลืมตาให้ได้ก่อน”

เสียงดุของเขาฟังดูนุ่มนวลจนวรรณรสาแปลกใจ แล้วท้ายที่สุดเธอก็ตัดสินว่าตัวเองคงง่วงและเหนื่อยจนหูเพี้ยนไป

ริชาร์ดอุ้มร่างเล็กมาวางบนที่นั่ง เอื้อมมือไปรัดเข็มขัดนิรภัยก่อนที่เครื่องจะลงจอด แล้ววินาทีต่อมาหญิงสาวที่ถูกวางลงบนที่นั่งก็พิงศีรษะกับพนักแล้วหลับสนิททั้งๆ ที่เครื่องกำลังไต่ระดับลงจากที่สูง


 E-book มาแล้วจ้า โปรโมชันพิเศษ 219 บาท เพียง 9 วันเท่านั้น

      
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #916 karfile1965 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 20:30

    ตาริคเก็บค่าเดินทางคุ้มมากๆๆ งานนี้

    #916
    0