กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 55 : บทที่ 11 ไม่ได้ให้แค่ให้ใส่ไว้ 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    10 ธ.ค. 63


 E-book มาแล้วจ้า โปรโมชันพิเศษ 219 บาท เพียง 9 วันเท่านั้น
โหลดอีบุ๊ก คลิกที่ลิงค์ด้านบนได้เลยจ้าาาาาา

       

รรณรสาหมุนแหวนบนนิ้วนางเล่นไปมาด้วยความสับสน เธอเหลือบตามองริชาร์ดที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับแฟ้มเอกสารอะไรสักอย่างหนึ่งหลังจากเครื่องบินส่วนตัวลำนี้โผขึ้นสู่ระดับคงที่ก่อนจะเบนหน้ากลับมามองผืนเมฆสีขาวจากหน้าต่างเครื่องบินเหมือนเดิม อากาศเย็นๆ และการนั่งนิ่งๆ ทำให้ดวงตาของเธอหรี่ลงจนแทบจะปิด แล้วเธอก็เลือกที่จะเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง

เครื่องบินลำนี้มีห้องนอนก็จริง แต่หลังจากไม่ได้หลับแทบจะทั้งคืนการเข้าไปอยู่ในห้องมิดชิดก็ดูจะเป็นอะไรที่อันตรายจนเกินไป และก็ไม่ใช่ทางเลือกที่เธอจะเลือกแน่นอน

ความทรงจำที่เพิ่งผ่านมาไม่ถึงชั่วโมงไหลเข้ามาอย่างเอื่อยเฉื่อยในห้วงเวลาครึ่งหลับครึ่งตื่นของเธอ...

“ลงมาสิ”

เสียงเร่งดังขึ้นเมื่อรถจอดสนิทหน้าร้านแฮร์รี่ วินสตันที่เป็นตึกขนาดใหญ่สูงห้าชั้นสีขาวและเทาและมีป้ายทรงหกเหลี่ยมที่ข้างในมีตัวอักษรตัวเฮชและตัวดับเบิลยูขนาดใหญ่ประดับอยู่เหนือซุ้มประตูทางเข้า

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอในรถก็ดีกว่า คุณไปทำธุระของคุณเถอะ”

“ลงมา”

วรรณรสากลอกตาก่อนจะยกขาอย่างเอื่อยเฉื่อยก้าวลงจากปอร์เช่สีดำที่ดูเหมือนจะถูกขัดล้างจนเงาวับตลอดเวลาเพราะเธอไม่เคยเห็นรถคันนี้เปรอะเปื้อนเลยสักครั้งแม้แต่ฝุ่นสักเม็ดก็ไม่เคยเห็น

“มิสเตอร์เพรสตัน ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ” พนักงานขายในชุดสูทกางเกงสีฟ้าเทาก้าวเท้าในรองเท้าส้นสูงออกมาเพื่อกล่าวต้อนรับ “วันนี้เรามีนาฬิกาคอลเล็คชั่นใหม่...”

“วันนี้ผมไม่ได้อยากได้นาฬิกา” ริชาร์ดเอ่ยขัดอย่างเร่งรีบพลางยกนาฬิกาของตัวเองขึ้นเพื่อดูเวลา

“งั้นวันนี้ให้ทางเราช่วยเรื่องอะไรดีคะ”

“ผมอยากได้แหวนสักวง”

“ของคุณเองหรือว่า...”

“ของคุณผู้หญิง” ริชาร์ดว่าพลางดันร่างของเธอไปข้างหน้า

วรรณรสาหันไปมองเขาแล้วถามอย่างงงๆ “ของฉัน”

“ใช่ เลือกสิ”

เป็นคำตอบประหยัดถ้อยประหยัดคำแล้วต่อด้วยคำสั่งที่สั่งออกมาด้วยน้ำเสียงบ้าบงการ ริชาร์ดเบนหน้าไปอีกทางไม่ยอมสบตากับนัยน์ตางงงวยของวรรณรสา เขาดูหงุดหงิดนิดๆ แต่ก็ไม่มีความน่าอึดอัดแผ่ออกมา ท่าทางของเขาที่ประเมินได้ไม่ได้ทำให้คนที่จ้องอยู่รู้เลยสักนิดว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

“มิสอยากได้แบบไหนเป็นพิเศษไหมคะ”

พนักงานสาวผู้มีรอยยิ้มติดใบหน้าอยู่เสมอหันมาถาม จนวรรณรสาต้องละสายตาจากใบหน้าคมขรึมที่เธออ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ไปมองเธอ

“เออ...ฉันไม่อยากได้ค่ะ” เป็นคำตอบที่วรรณรสาตั้งใจจะพูดกับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วกักเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยการเท้ามือกับเคาน์เตอร์กระจกมากกว่า พนักงานสาวคลี่ยิ้มพิมพ์ใจทั้งๆ ที่เธอปฏิเสธจะซื้อของ และดูเหมือนริชาร์ดจะรู้ว่าคำตอบนั้นเธอตั้งใจจะบอกเขามากกว่าพนักงานสาวตรงหน้า

“ผมไม่ได้ให้ แค่ให้ใส่มันไว้ ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อวานอีก เลือกซะ”

วรรณรสาเม้มปาก และกอดอกแน่นไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อจู่ๆ เสียงห้วนก็ดังขึ้นพร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ชี้ยังยังแหวนวงหนึ่งทั้งๆ ที่ยังกักเธอไว้ในอ้อมแขน

“เอาวงนั้น”

“รสนิยมคุณดีเสมอเลยค่ะ มิสเตอร์เพรสตัน” พนักงานผู้มีรอยยิ้มหวานพูดขึ้นพลางหยิบแหวนที่มีเพชรเม็ดใหญ่รูปทรงไข่ไก่ล้อมกรอบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ รอบด้านออกมาแล้วส่งให้

วรรณรสาไม่ยอมรับ คนที่ซ้อนหลังอยู่จึงเป็นคนรับมันไปไว้ในมือแล้วดึงมือข้างซ้ายที่เธอพยายามกอดอกไว้แน่นออกไปแล้วยัดแหวนที่มีเพชรเม็ดโตประดับอยู่ลงบนนิ้วนางข้างซ้าย

“พอดีไหมคะ”

วรรณรสาเหลือบไปมองพนักงานสาวที่เอ่ยถาม  อีกฝ่ายมองมือของเธอข้างที่มีแหวนสวมอยู่พลางขมวดคิ้วและยกมือตัวเองขึ้นพยายามคำนวณวซ้ายขวาอย่างไม่แน่ใจ

“พอดี เอาวงนี้”

ริชาร์ดว่าพลางยื่นบัตรเครดิตไปให้โดยไม่ถามถึงราคาด้วยซ้ำ เขามองวรรณรสาอย่างประเมินขณะที่พนักงานสาวที่ยังพยายามทบทวนอย่างไม่เชื่อว่านิ้วของเธอที่ถูกสวมแหวนลงไปจะเป็นนิ้วนางข้างซ้ายกลับมาพร้อมกับใบเสร็จ ริชาร์ดเซ็นชื่อลงไปเร็วๆ ก่อนจะลากเธอกลับไปยังปอร์เช่ที่จอดรออยู่ที่เดิม





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น