กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 54 : บทที่ 11 ไม่ได้ให้แค่ให้ใส่ไว้ 50% (แจ้งข่าว E-book)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    9 ธ.ค. 63


 E-book มาแล้วจ้า โปรโมชันพิเศษ 219 บาท เพียง 9 วันเท่านั้น
  ส่วนใครที่โหลดแล้วอ่านไม่ได้ ทางเว็บเขาแก้ไขให้แล้วนะคะ ลองรีดาวโหลดดูจ้าาาาา

 

         “คุณจะพาฉันไปไหน” วรรณรสาหันซ้ายหันขวามองออกไปนอกรถแล้วเอ่ยขึ้นเมื่อถนนหนทางที่รถแล่นผ่านไม่คุ้นตาเอาเสียเลย มันไม่ใช่ทางกลับไปที่คฤหาสน์โออ่า และไม่ใช่ทางไปสำนักงานใหญ่ของธนาคารเพรสตันไฟแนนซ์เชียล

         “เดี๋ยวถึงก็รู้เอง” ริชาร์ดตอบเสียงเรียบ

         “คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ”

         “ไม่เห็นเหรอว่าผมไม่ได้ใส่ชุดทำงาน”

         “ก็แล้วจะไปไหนล่ะคะ” วรรณรสาว่าพลางมองร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบที่เขาชอบใส่ประจำกับกางเกงยีนสีอ่อน ก็ยอมรับอยู่หรอกว่ามันไม่เหมือนชุดที่เขาใส่ไปทำงาน แต่มันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร ต่างกันก็แค่กางเกง แว่นตาสีชาแบนด์ดังที่เหน็บอยู่ตรงคอเสื้อ และหากเขาเอามันออกแล้วหาสูทมาสวมทับเขาก็ไปทำงานได้เหมือนกัน

         “....” ไม่มีคำตอบหลุดออกมาจากปากของเขา

         “ตกลงเราจะไปไหนกันคะ” วรรณรสาถามย้ำเป็นรอบที่สาม เป็นอีกครั้งที่เธอไม่ได้รับคำตอบจากเขา และนั่นก็ทำให้ความอดทนเธอสิ้นสุดลง... “ถ้าคุณไม่บอกว่าเรากำลังจะไปไหน ฉันก็ไม่ไป กรุณาจอดรถด้วยค่ะฉันจะลง”

         “...”

         “ถ้าไม่จอด ฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ด้วย”

         วรรณรสาขู่พลางวางมือบนปุ่มปลดล็อกของรถ เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีว่าจะสนใจเธอจึงปลดมันแล้วตั้งท่าจะเปิดประตูออก

         “ว้าย!” แล้วเธอก็ต้องร้องออกมาเมื่ออยู่ดีๆ ร่างของเธอก็ถูกกระชากแล้วยกขึ้นไปนั่งอยู่บนตักเขา วรรณรสารีบยกมือกันทรวงอกของเธอไม่ให้ชิดกับอกแกร่งตามสัญชาตญาณ

         “ทำบ้าอะไรของคุณ”    

         “คุณนั่นแหละทำบ้าอะไร อยากตายหรือไง” ริชาร์ดตวาดลั่นพลางก้มลงจ้องเข้าไปในดวงตาสีนิลตรึงเธอไว้ด้วยแววตาเยือกเย็น หญิงสาวเม้มปากแน่นและยันมือเล็กๆ กับอกของเขาเพื่อดันตัวเองออกห่างจากร่างของเขา

“ไม่เห็นสวมแหวนแต่งงาน แสดงว่าถึงจะแต่งงานแล้วคุณก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้นี่ และผมก็ยินดีจะสนุกกับคุณโดยไม่สนใจว่าจริงๆ แล้วคุณจะแต่งงานแล้วหรือไม่”

คำพูดของหนุ่มผมทองที่ถูกเขาซัดหน้าเต็มแรงตามด้วยประเคนเท้าลงไปอีกหลายครั้งไหล่เข้ามาในความคิด ริชาร์ดขมวดคิ้ว

“คุณก็บอกฉันมาสิว่าเรากำลังจะไปไหนกัน”

“ผมไม่พาคุณไปฆ่าหรอกน่า” ริชาร์ดปั้นเสียงให้ดูเหมือนรำคาญเต็มทน

“ก็ถ้าบอกว่าเราจะไปไหน คุณจะตายหรือว่าต้องฆ่าฉันทิ้งหรือไง”

“ก็คุณอยากให้ผมหยุดงานสักสามวันไปเมืองไทยไม่ใช่เหรอ ก็นี่ไง”

“เราจะไปประเทศไทยเหรอคะ” ประโยคก่อนหน้านี้เธอตะโกนใส่เขา แต่ประโยคนี้เธอกลับเบิกตากว้างถามเขาเสียงอ่อนอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน

“ใช่”

“วันนี้เลยเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับแววตาเป็นประกายระยิบระยับ

“ใช่ โดนเขาว่าแล้วแจ้นมาหาผมทันทีแบบนี้ ใครจะเชื่อ เพราะฉะนั้นคงต้องไปวันนี้นี่แหละจะได้ดูแนบเนียน แต่ก่อนไปสนามบินเราคงต้องแวะที่ที่หนึ่งกันก่อน”

“ได้ค่ะไม่มีปัญหา”

แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก วรรณรสาแอบบ่นคนปากหนักในใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเมื่อนึกได้ว่าตัวเองยังนั่งอยู่บนตักของเขา “ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ”

“นั่งแบบนี้ล่ะดีแล้ว ถ้าคุณร่วงลงไปคอหักตายคุณย่าได้สวดผมยับแน่”

“ฉันไม่กระโดดลงไปหรอกน่าฉันก็กลัวตายเหมือนกัน ก็แค่ขู่ไปงั้น ปล่อยสิ” วรรณรสาดิ้นลงจากตักเขาแรงๆ สุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยเธอลงจากตักอยู่ดี แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่ยึดข้อมือเธอไว้แน่น

“ปล่อยมือฉันด้วยค่ะ” วรรณรสาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

แต่ริชาร์ดทำหูทวนลม ไม่ตอบ แถมยังหันไปสั่งความกับคนของตัวเองที่ทำหน้าที่ขับรถให้เสียอีก “ไปที่แฮร์รี่ วินสตันก่อน”

มันเป็นเพียงคำสั่งสั้นๆ ซึ่งดูเหมือนแฮร์รี่บอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่ขับรถและเบลซที่นั่งข้างคนขับจะเข้าใจดี

“จะซื้อนาฬิกาเหรอครับ” สีหน้าของเบลซที่หันมาถามเหมือนจะขำอยู่นิดหน่อย ในขณะที่ใบหน้าของริชาร์ดดูราบเรียบ ซึ่งดูจะราบเรียบจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ เขาไม่ตอบแถมยังหรี่ตามองคนสนิทอย่างไม่ชอบใจแล้วเบลซก็ดูเหมือนจะขำนักกว่าเก่า

วรรณรสามองเจ้านายกับลูกน้องสลับกันไปมาอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก็แค่คำสั่งที่ดูเหมือนเขาให้แวะที่ที่หนึ่ง ตอนแรกเธอไม่รู้ว่ามันเป็นสถานที่แบบไหนหรือเขาจะไปทำไม แต่พอเบลซเอ่ยถามเธอก็เข้าใจว่ามันเป็นร้านนาฬิกาอะไรสักอย่าง แต่ชั่วแวบเดียวความตื่นเต้นและดีใจที่จะได้กลับไปในที่ที่เธอสบายใจที่สุดสักพักหนึ่งก็ปัดความสงสัยของเธอทิ้งไป

วรรณรสาทอดสายตาออกไปนอกรถ วิวข้างถนนเปลี่ยนจากต้นไม้ใหญ่น้อยที่ผละใบสีส้มแดงทิ้งจนแทบไม่เหลือหรอไปเป็นตึกสูงต่ำและร้านรวงมากมายอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ภายในรถยังนิ่งและเงียบกริบ ความตื่นเต้นและความดีใจทำให้เธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้มือของเธอยังถูกกุมไว้ด้วยมือใหญ่อบอุ่น...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #915 karfile1965 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 11:35

    ไปหาซื้ออะไรเหรอ ริค บอกหน่อยสิ???

    #915
    0
  2. #830 Mas Sandy (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 18:14
    เค้าซื้อรูปเล่มมาแล้วววว รอไม่ไหว5555
    #830
    0