กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 44 : บทที่ 9 มิสเดชากูล (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    2 ธ.ค. 63

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูด้วยความดังและจังหวะสุภาพทำให้คนที่หลับตาเอนหลังเพิงพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ต้องลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาสีเทาฉายแววหงุดหงิดอย่างแจ่มชัด แต่สาเหตุไม่ได้เป็นเพราะเสียงเคาะประตูที่ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมา ไม่ใช่เพราะถูกรบกวนการพักผ่อนที่แสนสบาย เพราะเขาไม่ได้พักผ่อนเขาแค่หลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์สับสนของตัวเองเท่านั้น

“เชิญ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน”

“อืม ถ้าเธอกลับไปเมื่อไรก็รายงานผมด้วยแล้วกัน” ริชาร์ดส่งเสียงในลำคอบ่งบอกว่ารับรู้แล้วและเอ่ยสั่งต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานหันไปยังผนังห้องอีกฝั่งหนึ่ง เขาจ้องกำแพงที่หนาไม่กี่นิ้ว กำแพงที่ขวางกั้นเขากับหญิงสาวที่มาขอพบเขาโดยใช้คำนำหน้าชื่อและนามสกุลเดิมของตัวเองเอาไว้ วรรณรสาทำราวกับว่าเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเพรสตันทั้งๆ ที่เธอมีสิทธิ์อย่างเต็มที่

แล้วทำไมเขาต้องหงุดหงิดแบบนี้ด้วยนะ! ทำไมทั้งๆ ที่สิ่งที่เธอทำมันก็ดีแล้ว มันเป็นสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เหรอ เธอก็อยู่ส่วนเธอ เขาก็อยู่ส่วนเขา ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

“มิสเดชากูลมาขอพบค่ะ”

“ผมมีนัดกับใครอีกหรือเปล่า” ริชาร์ดเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้แปลกใจที่เธอมาหาเขา หลังจากโทรศัพท์นับสิบสาย และการพยายามติดต่อเขาผ่านเบลซ เขารู้ว่าเธอคงมีบางอย่างที่อยากจะพูดกับเขาและคงสำคัญมากด้วย แต่สิ่งที่ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของเขาอึมครึมขึ้นอีกเท่าตัวคือคำนำหน้าและนามสกุลที่เธอใช้ต่างหาก

“วันนี้ไม่มีแล้วค่ะ ให้เธอเข้าพบเลยไหมคะ”

“ให้รอไปก่อน ถ้ารอไม่ได้ก็ให้กลับไป” ริชาร์ดเอ่ยขึ้น เขาเกือบวางสายแล้วตอนที่นึกอะไรได้ “อ่อเมลิสซ่าถ้าเธอจะรอให้เธอขึ้นมารอที่ห้องรับแขกวีไอพี”

“ได้ค่ะท่านประทาน”

ริชาร์ดพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เพื่อดึงตัวเองออกจากห้วงความคิดอีกครั้ง เขาเกือบลืมไปแล้วว่าบอดี้การ์ดคนสนิทที่ควบหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวยังอยู่ในห้องนี้ ถ้าเสียงของอีกฝ่ายจะไม่ดังขึ้นดึงความสนใจของเขาไปจากกำแพงสีควันบุหรี่ที่เขาจ้องมองมันอย่างละสายตาไม่ได้อยู่หลายนาที

“ผมว่าคุณวรรณรสาไม่กลับไปหรอกครับ คุณน่าจะยอมให้เธอพบเสียหน่อย เธอคงมีเรื่องสำคัญไม่งั้นคงไม่มาถึงที่นี่ หลังจากที่โทร.มานับสิบสายแต่ไม่มีคนรับ”

“ถ้าอยากเจอฉันจริงๆ เธอก็ต้องรอได้” ริชาร์ดว่าพลางก้มหน้ามองเอกสารที่เปิดทิ้งไว้เพื่อเป็นการตัดบทสนทนา ถึงแม้ว่าตอนนี้สายตาของเขาจะอยู่ที่ตัวอักษรตรงหน้าและไม่ได้มองเบลซอยู่ แต่เขาก็รู้ดีกว่าสายตาอีกฝ่ายกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา

ส่วนเบลซก็มองคนที่ก้มหน้าก้มตาทำงานทั้งๆ ที่หลายวันมานี้ผู้เป็นนายของเขาเอาทุกอย่างมาทำ จนแทบไม่มีอะไรให้ทำไปตลอดทั้งเดือนแล้ว รวมถึงงานของเขาด้วยที่ถูกแย่งไปจนตอนนี้เขาว่างเสียจนอยากเอาเตียงมาวางข้างโต๊ะทำงานแล้วพักผ่อนเสียรู้แล้วรู้รอด

เบลซถอนสายตาจากร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หมุนตัวตั้งใจจะออกจากห้อง แต่เสียงห้วนๆ ของผู้เป็นนายก็ทำให้เขาต้องชะงักความต้องการและการกระทำของตัวเอง

“จะไปไหน”

“ไปทำงานต่อครับ” เบลซหันมาสบกับนัยน์ตาสีเทาคมเฉียบของผู้เป็นนาย แล้วเขาก็เห็นบางอย่างอยู่ในนั้นมันเป็นแววตาหงุดหงิดที่ปนไปด้วยความรู้ทันของอีกฝ่ายที่มาพร้อมคำสั่งที่เกือบทำให้เขาต้องกลอกตา

“ห้ามนายก้าวออกจากห้องนี้จนกว่าฉันจะอนุญาต”

“ครับ” เบลซตอบรับ พลางลอบพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เพราะตอนนี้นอกจากโทรศัพท์ของเขาก็ถูกยึดไปตั้งแต่ชั่วโมงก่อนจะยังไม่ได้คืน ตอนนี้เขายังไม่สามารถออกไปทำอะไรที่ต้องการได้เพราะความรู้ทันของผู้เป็นนาย

--------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #892 kar1965 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 14:49

    ริคเอ้ยๆๆ

    #892
    0
  2. #890 pookpook502 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 21:40

    สงสารจังเลย
    #890
    0
  3. #691 ณ มล (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:40
    รักนะแต่ปากแข็งสมน้ำหน้าจริงๆ
    #691
    0
  4. #690 Pakawadee Wongyangprasert (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:38
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ^-^
    #690
    0