กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 34 : บทที่ 7 เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    25 พ.ย. 63

         

          เสียงหอบสั่นพร่าและเสียงครางหวานเงียบหายไปแล้วมีเพียงเสียงลมหายใจถี่แรงที่เริ่มผ่อนไปตามกาลเวลาเท่านั้นที่ยังก้องประสานกับเสียงสายน้ำกระทบพื้น

         แผงอกกว้างยังแนบกับแผ่นหลังบอบบาง หัวใจของเขาเต้นแรงเร็วจนทรวงอกสะท้อนสะท้านดันกับแผ่นหลังของเธอ

         “คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ออกไปจากตัวฉันเสียที” วรรณรสายังคงหอบหายใจอยู่ขณะที่พูดขึ้น ตอนนี้ความคิดของเธอยุ่งเหยิงสับสนอลหม่านไปหมด

จบประโยคอีกฝ่ายก็ให้เธอได้ในสิ่งที่ต้องการทันที แล้วทันทีที่เขาถอยกายออกห่างพร้อมๆ กับถอนสัดส่วนที่หลอมรวมเธอกับเขาไว้ด้วยกัน อ่อนปวกเปียกก็รูดลงไปกองกับพื้น วรรณรสาเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้นี่เองว่าขาตัวสั่นเทาและไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะทรงตัวได้ แต่เธอก็ยังกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นพร้อมกับดึงชายกระโปรงเปียกโชกที่ถูกถลกขึ้นลงปกปิดบั้นท้านกลมกลึงชวนมอง

         “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” วรรณรสากัดฟันตวาดใส่เจ้าของมือที่เข้ามาช่วยประคอง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างของเธอแต่โดยดี

         “ถ้าไม่อยากให้ผมแตะ ก็เซ็นใบหย่าสิ” ริชาร์ดว่า แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เขาไม่ได้ต้องการอย่างที่พูดออกไป เขาต้องการเพียงได้ช่วยประคองร่างอ่อนแรงเท่านั้น

         “วันนี้ฉันทำหน้าที่ของเมียแล้วนี่คะ การต่อรองเรื่องการหย่าในวันนี้มันน่าจะสิ้นสุดลงแล้ว เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก”

         “ใครว่า หน้าที่ของเมียไม่ใช่วันเดียวครั้งเดียว มันขึ้นอยู่กับอารมณ์และเรี่ยวแรงที่สามีมี คุณก็รู้นี่ว่าที่ผ่านมาผมอึดแค่ไหน” ริชาร์ดว่าพลางรั้งสายเดรสตัวเปียกออกแล้วรั้งมันให้ร่วงลงไปกองบนพื้นก่อนจะรวบร่างเล็กยกขึ้นพาดบ่าแล้วยึดสะโพกของเธอไว้

         “ว้าย!!!” วรรณรสาร้องลั่นเมื่อเท้าลอยขึ้นจากพื้น เธอทุบสะเปะสะปะบนร่างสูงก่อนจะกางนิ้วข่วนทับรอยเดิมที่เธอเคยข่วนเขา ริชาร์ดคำรามอย่างฉุนเฉียว แล้วก็เอาคืนเธอด้วยการลูบบั้นท้ายเบาแล้วตีก้นของเธอแรงๆ

         “โอ้ย!” วรรณรสาร้องออกมาน้ำตาคลอหน่วยตา แต่ก่อนที่จะได้ต่อว่าเขาเธอก็ต้องกรี๊ดลั่นออกมาอีกหนเมื่อร่างของเธอถูกโยนลงเป็นบนเตียงอย่างไร้ความปราณี แต่เพียงวินาทีเดียวเสียงกรี๊ดก็กลายเป็นเสียงบู้บี้เมื่อหน้าเธอจมลงในหมอนนุ่ม

หญิงสาวรีบเด้งตัวขึ้นนั่งพลางดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าชื้นน้ำเอาไว้  ริชาร์ดยังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเทาฉายแววมุ่งร้าย

วรรณรสากระถดไปอีกฝั่งหนึ่งของเตียง มองเขาอย่างระแวงระไว และพยายามล็อกสายตาไว้แค่ที่ใบหน้าและส่วนบนของเขาเท่านั้น

ริชาร์ดเดินกลับไปที่เสื้อผ้าที่เขาเพิ่งถอดออกตอนที่เข้ามาในห้อง ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบบางอย่างที่เบลซส่งให้ก่อนเขาเข้ามาในห้องนอนออกมาแล้วเดินกลับมาที่เตียง เขาเห็นร่างบางเกร็งขึ้นทันทีอย่างตื่นตระหนกตอนที่เขาทิ้งกายเปลือยเปล่าและมีหยาดน้ำเกาะพราวลงบนเตียง

“ทายาให้หน่อย” เขายื่นยาไปตรงหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ริมเตียงอีกฝั่งหนึ่ง

วรรณรสามองหน้าเขาและรับหลอดยามาไว้ในมืออย่างไม่เข้าใจ ร่างกายของเธอตื่นตัวและพร้อมจะกระโจนลงเตียงทันทีที่เขาทำท่าจะคุกคามเธอ แต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะทำอะไรอีก หลังจากส่งยาให้เธออีกฝ่ายก็หมุนกายนั่งหันหลังให้

รอยปื้นสีแดงวงใหญ่เด่นชัดอยู่บนผิวขาวสะอาดตรงแผ่นหลัง ตอนแรกเธอเขาใจว่าเป็นรอยที่เธอทุบตีเขา แต่มันก็ใหญ่กว่ากำปั้นเธอหลายเท่าพอก้มลงมองหลอดยาในมือเธอจึงรู้ว่ามันเป็นรอยจากการโดนน้ำร้อนลวก

“พี่ริคเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

        “พี่ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอก”

         ประโยคสนทนาระหว่างพี่ชายน้องสาวระหว่างรับประทานอาหารฉายขึ้นมาในห้วงความคิด แล้วก็ทำให้เธอรู้ว่าที่ริชาร์ดพูดออกไปอย่างนั้นก็เพื่อให้เคธีสบายใจ ตั้งแต่เธอมาที่นี่ เรื่องนี้คงเป็นข้อดีอย่างแรกจากหลายอย่างที่คุณย่าอบิเกลเล่าให้เธอฟังละมั้งที่เธอเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงเพราะได้เห็นเองกับตา ริชาร์ดรักเคธี รักมาก เพียงแต่แสดงออกมาในแบบของเขาเท่านั้น

“เร็วสิ”

เสียงห้วนเอ่ยเร่งพลางหันมามองเมื่อรออยู่นานแต่เธอก็ไม่มีท่าทีจะทำตามที่เขาต้องการเสียที และเสียงนั้นก็ดึงวรรณรสาให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด

“ทะ...ทาเองสิ” วรรณรสาว่าพลางส่งยืนคืนให้เขา เธอก็อยากจะทายาให้เขาอยู่หรอก แต่การเข้าใกล้เขาก็อันตรายจนน่าหวั่นใจ

“เห็นไหมว่าแผลมันอยู่ตรงไหน ผมจะทาถึงไหม”

“คุณก็ไปให้คนอื่นทาให้สิ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย”

“เห็นคนอื่นอยู่ในห้องนี้อีกไหม อีกอย่างผมต้องเจ็บตัวเพราะช่วยคุณไว้ เร็วสิ”

วรรณรสาเม้มปากแน่น มือเล็กกระชับผ้าห่มที่คลุมร่างไว้แน่นก่อนจะขยับกายไปนั่งข้างหลังร่างหนาใหญ่ ในระยะห่างที่พอจะเอื้อมถึง

ริชาร์ดเหลือบตามองหญิงสาวที่ทำท่าละล้าละหลังไม่ยอมเข้ามาใกล้และเว้นระยะห่างระหว่างเขากับเธออย่างหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วลากร่างบางที่หวีดร้องมานั่งซ้อนอยู่บนตัก

“ทำบ้าอะไรของคุณ” วรรณรสาขึ้นเสียงใส่เขาอย่างเหลืออด มือที่กระชับผ้าห่มไว้กำแน่นขึ้นอีกเพราะกลัวว่าเขาจะดึงมันไปจากเธอ

“นั่งห่างแบบนั้นจะทายาถนัดได้ไง ทาแบบนี้แหละ” ริชาร์ดว่าพลางรัดร่างบางจนส่วนหน้าของพวกเขาเบียดเสียดกัน เขาซบใบหน้าหล่อเหลาไปที่บ่าเล็กฝั่งหนึ่งแล้วกดศีรษะเล็กให้ซบกับซอกคอของเขาบ้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #875 popzaa_lee (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 21:06
    งื้ออออออ หลงเมียแน่ ๆๆๆๆๆ รัดซะ > #875
    0
  2. #434 mumu (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 20:24
    มาทุกวันนะคะ รอรอรอค่ะ
    #434
    0