กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 33 : บทที่ 7 เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    25 พ.ย. 63



พราะถือว่าส่วนหนึ่งเป็นความผิดของตัวเองและเขาเป็นคนช่วยเธอไว้ทำให้ตอนนี้วรรณรสายอมให้เขาจูงมือกลับมายังห้องนอนแต่โดนดี อันที่จริงถึงไม่ใช่เพราะเขาช่วยเธอไว้ เธอก็ขัดเขาไม่ได้อยู่ดี เพราะการที่เขายอมรับเธอต่อหน้าคนในบ้านและการที่คนในบ้านเห็นท่าทางของเขาที่ดูเหมือนรักเธอมากทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วไม่ใช่ มันก็ทำให้การอยู่ที่นี่ของเธอง่ายขึ้น เพราะสามวันแรกที่มาถึงที่นี่ไม่มีใครพูดกับเธอหรือแม้แต่บอกอะไรเธอสักอย่าง

ดูจากสายตาที่มองมาเธอก็รู้ว่าคนไหนเป็นคนของรัชนีฉาย บางคนแม้จะไม่ใช่แต่ก็คงไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยเพราะกลัวจะโดนไล่ออก และการที่ผู้มีอำนาจสูงสุดอยู่ข้างเธอก็ทำให้หลายคนเริ่มเป็นมิตรมากขึ้น ในขณะที่บางคนแม้ไม่เป็นมิตรแต่ก็ไม่กล้าแสดงท่าทางออกมาโจ่งแจ้ง

         วรรณรสาหลุดออกจากภวังค์เมื่อความอุ่นจากมือที่กุมมือเธอไว้คลายออกไป เธอหันไปมองเจ้าของมือหนาที่ดึงมือของตัวเองคืนไปแล้วก็เห็นเขากำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกทั้งๆ ที่เธอยังยืนอยู่ตรงนี้

         “นี่คุณ!” วรรณรสาร้องอย่างตระหนก หน้าร้อนขึ้นหลายองศา

         “อะไร”

         “ช่วยแก้ผ้าในที่ที่มันลับตาคนหน่อยได้ไหม”

         “นี่ในห้องส่วนตัว ไม่ลับตาคนตรงไหน”

         “แต่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้นี่ไง”

         “แล้วไง มากกว่านี้ก็เคยเห็นมาแล้ว”

“...” วรรณรสาไม่ได้โต้ตอบกลับไป เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำในอ่างให้กับคนหน้าไม่อายที่เปลื้องผ้าออกจากร่างกายต่อหน้าต่อตาเธอ

เสียงกุกกักหน้าประตูห้องน้ำทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงขอบอ่างหันกลับไปมอง ร่างสูงของริชาร์ดเดินผ่านประตูเข้ามา เขาเปลือยเปล่าล่อนจ้อนจนเธอต้องรีบเบนหน้าหนีไปอีกทางเร็วๆ จนคอแทบเคล็ด วรรณรสาลุกขึ้นจากขอบอ่างแล้วเดินตรงไปที่ประตูด้วยร่างกายแข็งทื่อ ตั้งใจจะเดินสวนเขาออกจากห้องน้ำไป

“จะไปไหน” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นพร้อมกับลำแขนแข็งแกร่งที่ตวัดรัดเอวเธอไว้ทำให้คนที่หวาดระแวงอยู่แล้วสะดุ้งจนตัวโยน

“ฉะ...ฉันจะออกไปข้างนอกคุณจะได้อาบน้ำ” เสียงหวานแทบไม่หลุดออกมาจากลำคอ มันติดขัดและตะกุกตะกักจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“ยังไปไม่ได้หน้าที่ของคุณยังไม่เสร็จ”

“หน้าที่” วรรณรสาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

“ใช่ ผมพูดไม่ชัดเจนตรงไหน ผมบอกแล้วว่าคุณต้องเป็นคนอาบน้ำให้ผม”

“นั่นมันแค่การแสดงละครนี่ค่ะ ต่อหน้าอย่างหนึ่งลับหลังอีกอย่างนั่นคือสิ่งที่เราทำ แค่ให้คนในบ้านหลังนี้เชื่อว่าเราเป็นสามีภรรยาที่รักกันก็พอแล้ว แต่ตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยเราไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ผืนใจแบบนั้น แล้วอีกอย่างการอาบน้ำให้คุณก็ไม่ใช่หน้าที่ของฉัน”

“คุณรู้ไหมหน้าที่ของภรรยา นอกจากมีหน้าที่หลักคือขึ้นเตียงกับสามี ยังมีดูแลบ้าน ดูแลเรื่องอาหารการกิน และทุกอย่างในชีวิตของสามี ถ้าไม่อยากทำก็เซ็นใบหย่าให้ผมสิ”

“คงไม่ได้แล้วค่ะเพราะตอนนี้ยอดประมูลสูงสุดอยู่ที่หกล้าน อีกอย่างงานพวกนั้นมันไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ฉันมีหน้าที่แค่จดทะเบียนกับคุณ และคอยกันแม่เลี้ยง หลานสาว และแฟนเก่าของคุณไม่ให้เข้าใกล้คุณและไม่ให้เธอมีสิทธิ์ตามกฎหมายในตัวคุณ”

“แค่นั้น” ริชาร์ดกระชากเสียงอย่างฉุนเฉียว เพราะเงินที่เขาเสนอให้เธอสามล้านมันคูณสองเป็นหกล้านอย่างรวดเร็ว เขาไม่เข้าใจย่าเขาเลย ทำไมยอมจ่ายเงินมากขนาดนั้นให้กับผู้หญิงพรรณนี้

“ใช่ค่ะ แค่นั้น แล้วต่อจากนี้ก็เลิกยุ่งกับร่างกายฉันเสียที”

“ผมว่าค่าจ้างที่คุณได้มันมากไปนะสำหรับหน้าที่แค่นั้น ไอ้ผมมันก็นักลงทุนหน้าเลือดเสียด้วยสิ เงินที่จ่ายออกไป ดอก ผล กำไร ที่ได้กลับมาต้องคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ และสัญญาที่มีหัวข้อว่าทะเบียนสมรส หน้าที่ของลูกจ้างอย่างคุณก็ไม่ตายตัว แต่ถ้าคุณไม่อยากทำหน้าที่ภรรยาที่ดีด้วยการอาบน้ำให้ผมก็ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้ผมก็ชักไม่อยากจะให้คุณอาบน้ำให้เท่าไรแล้ว แต่ผมอยากให้คุณทำหน้าที่หลักของภรรยาแทน” ริชาร์ดพูดยาวเหยียดพลางยึดร่างบางที่เริ่มดิ้นรนแรงๆ เอาไว้แน่น

“ไม่ ปล่อยฉันนะ”

“ถ้าอยากให้ปล่อย คุณต้องทำให้สัญญาที่ผูกมัดคุณกับผมไว้ด้วยกันสิ้นสุดลง”

“ฉัน ไม่ มี ทาง เซ็น ใบ หย่า ให้คุณ ...” วรรณรสากัดฟันเน้นทุกถ้อยทุกคำอย่างชัดเจน  แต่เธอยังพูดไม่ทันจบอีกฝ่ายก็ต่อประโยคให้จนจบอย่างหวังดี ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ต้องการความหวังดีของเขาเลยสักนิด

“ถ้าไม่มีคำสั่งโดยตรงจากคุณท่าน ผมจำได้และจะจำมันให้ขึ้นใจ ส่วนคุณก็จำไว้ด้วยว่าผมจะคิดดอกเบี้ยจากอิสรภาพที่คุณยึดมันไว้ให้คุ้มค่าทุกนาที ทุกวินาที” ริชาร์ดคลี่ยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขาไม่ได้มีความน่ามองหรือความสุขฉายออกมา มันมีเพียงความเหนือกว่าและอันตรายเท่านั้นที่สื่อไปถึงอีกฝ่าย

“ไอ้บ้า ปล่อยฉัน” วรรณรสาหวีดร้องลั่นอย่างตระหนกพลางทุบตีและข่วนเล็บไปตามร่างกายเปล่าเปลือยของเขาเท่าที่จะทำได้

“ชอบแบบซาดิสม์ก็ไม่บอก ความจริงผมก็ไม่เกี่ยงนะ เซ็กซ์แบบรุนแรงก็เร้าใจดี” ริชาร์ดกัดฟันพูด นัยน์ตาสีเทาแข็งกร้าวน่ากลัว เขาอุ้มร่างเธอเข้าไปใต้เรนชาวเวอร์ดันร่างบอบบางให้ชิดหันหน้าชิดกับผนังเพื่อให้มือเล็กและเล็บแหลมคมประทุษร้ายร่างกายของเขาได้ยากขึ้น ริชาร์ดเปิดน้ำเพื่อล้างน้ำแกงเขียวหวานที่ซึมลงเนื้อผ้าถึงผิวเนื้อออกจากร่าง

  NC CUT

     ----------------

มาต่อกันจ้าาาา ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #874 godzillamimi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 15:30

    เลือดกำเดาพุ่งแพร็บ

    #874
    0
  2. #419 saysamornmorn1 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 21:40
    ดล่นสงคราทประสาทกันเหรอคะ
    #419
    0