กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 31 : บทที่ 6 เมียบังหน้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    23 พ.ย. 63



รัชนีฉายกระแทกเท้าเข้าไปในบ้านหลังเล็กที่ถูกยกให้อยู่ทั้งๆ ที่ตนควรได้ครอบครองบ้านหลังใหญ่ด้วยความคับแค้นแน่นอกที่พร้อมจะระเบิดออกมา เธอกัดริมฝีปากและกำมือแน่นจนเล็บยาวที่เคลือบด้วยสีแดงสดมันวาวจิกเข้าไปในผิวเนื้อ แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด เพราะเจ็บกายมันไม่เท่ากับความเจ็บใจที่ถูกลูกของอดีตเพื่อนรักที่เธอเกลียดชังเข้าไส้หักหน้าต่อหน้ายายเด็กจองหองปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แถมลูกในไส้ยังเลือกเข้าข้างคนอื่นอีก

“ไปไหนมา” รัชนีฉายตวาดใส่คนที่เพิ่งกลับบ้านเสียงห้วนทันทีที่อีกฝ่ายเดินผ่านประตูบ้านเข้ามา

“เป็นอะไรอีกล่ะคะเนี่ย รินก็เที่ยวจนเช้าแบบนี้ของรินทุกวัน” รินรณีหันมามองตามเสียงตวาดพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเอือมระอา เธอไม่ใช่ยายเด็กขี้แยเคธีที่ต้องหงอ ตัวสั่น ร้องไห้โฮ ทุกครั้งที่โดนคนตรงหน้าตวาดใส่

“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นกับฉันนะ แทนที่จะอยู่ช่วยกันคิดมัวแต่เที่ยวตะลอนๆ แล้วแบบนี้เมื่อไรแผนจะสำเร็จสักที”

“...” รินรณีไม่ได้ตอบเธอทำเพียงยกไหล่ขึ้นด้วยท่าทางไม่แยแส

“ทำท่าแบบนั้นแกหมายความว่ายังไง”

“พี่ริคก็มีเมียไปแล้ว เราจะทำอะไรได้อีกล่ะคะ รินไม่เอาด้วยแล้วค่ะ รินจะกลับเมืองไทย คุณน้าอยากจะทำอะไรก็ทำไปคนเดียวก็แล้วกัน”

“ไม่ได้นะ แกจะไปไหนไม่ได้” รัชนีฉายร้องลั่นอย่างลืมตัว

         “ทำไมจะไม่ได้คะ ใครจะห้ามรินได้หรือว่าคุณน้าจะห้ามก็ดีค่ะรินจะได้บอกใครต่อใครว่าจริงๆ แล้วเราเป็นอะไรกัน”

         “ยายริน นี่แกขู่ฉันเหรอ”

         “รินไม่ได้ขู่ค่ะ รินก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าลูกสาวของน้าจะเป็นยังไงหากได้รู้ว่าพ่อของตัวเองกับพ่อของรินเป็นคนคนเดี๋ยวกัน แต่ถ้าเป็นริน รินคงดีใจมากจนร้องไห้ออกมาเลยล่ะเพราะอย่างน้อยก็ไม่ใช่ไอ้แมงดาพวกนั้น”

         “นี่แกรู้ได้ยังไง”

         “พ่อบอกก่อนตายค่ะ ว่าแม่เอาเงินที่ได้จากสามีใหม่มาโยนใส่หน้าพ่อเพื่อให้พ่อปิดเรื่องยายเคทเป็นความลับ เพราะคงกลัวว่าความลับจะตายไปกับท่านมั้งค่ะแล้วคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณน้าจะหนีไปสุขสบายเพียงลำพังมั้งคะ พ่อเลยบอกริน”

         “ฉันทำทุกอย่างเพื่อพวกแก ถ้าฉันอยู่กับพนักงานบริษัทจนๆ อย่างพ่อแกเราจะมีเงินมีทองใช้สุขสบายแบบนี้ไหม” รัชนีฉายขบริมฝีปากล่างแน่นเพื่อข่มกลั้นความกรุ่นโกรธที่แล่นริ้วขึ้นมาอีกระลอก เธอนึกว่าความลับนี้จะตายไปพร้อมกับสามีเก่าเมื่อหลายปีก่อนแล้ว แต่มันกลับถูกถ่ายทอดมาที่ลูกสาวคนโตอย่างรินรณี

ตอนที่เธอมีสัมพันธ์กับสามีของอดีตเพื่อนรักเธอ ชีวิตคู่ของเธอกับสามีเก่ายังคงค้างๆ คาๆ แล้วพอเธอทำให้ปีเตอร์หลงใหลเธอหัวปักหัวปำได้เธอก็ทำให้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอระหว่างเขาไปถึงหูภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา นับปีที่นฤมลรับรู้เรื่องระหว่างเพื่อนรักกับสามีของตัวเองแต่เธอกลับยอมทนอยู่แบบนั้น ไม่นานโชคก็เข้าข้างเธอเมื่อเด็กชายริชาร์ดผ่านมาเจอเข้า และการที่ริชาร์ดรับรู้ก็ทำให้เป็นนฤมลยอมพูดคำว่าหย่าออกมา พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้ครอบครองเขาอย่างสมบูรณ์เธอก็จบความสัมพันธ์กับพ่อของรินรณีทันทีเช่นกัน โชคดีที่เธอกับเขาไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันการจบทุกอย่างจึงไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก แค่เงินก้อนหนึ่งกับลูกสาวที่เธอทิ้งไว้ให้เขาเลี้ยงดู

หลังจากมาอยู่ในเพรสตันไม่ถึงเดือนเธอก็รู้ว่าตัวเองตั้งท้อง เธอรู้ว่าลูกในท้องเป็นลูกของสามีเก่าแต่ทำไมเธอต้องบอกให้คนอื่นรู้ด้วย ในเมื่อการให้ลูกของเธอเป็นลูกของปีเตอร์ เพรสตันดีกว่าการให้เป็นลูกผู้ชายจนๆ อย่างสามีเก่าเป็นไหนๆ เพราะทรัพย์สินมากมายของเพรสตันไม่นานก็ต้องเป็นของลูกสาวเธอ แต่เธอก็แทบคลั่งเมื่อมารู้ทีหลังว่าทรัพย์สมบัติทุกอย่างของปีเตอร์ถูกยกคืนให้แม่ของเขาเพื่อให้ท่านยอมรับเธอในฐานะสะใภ้ที่ถูกต้องตามกฎหมาย

“ถ้าคนอื่นรู้ความลับเรื่องยายเคท เราก็จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน”

         “มีที่ซุกหัวนอนแต่ไม่มีเงินใช้”

         “ฉันก็กำลังหาอยู่นี่ไง ถ้าแกได้เป็นเมียริชาร์ด...”

         “จะเป็นได้ยังไงคะ ขนาดโดยยาปลุกเซ็กซ์ไปขนาดนั้นยังไม่สำเร็จ แล้วจะให้รินย้ำอีกครั้งไหมว่าเขาแต่งงานไปแล้ว แล้วเขากับเมียก็ตัวติดกันอย่างกับทากาวแบบนั้นคุณน้ายังคิดว่าจะทำสำเร็จอีกเหรอคะ รินไม่เข้าใจเลยค่ะว่าทำไมต้องเป็นลูกเลี้ยงคนนี้ รินยอมนอนกับเสี่ยแก่ๆ เป็นเมียน้อยนักการเมืองสักคนที่อยากได้ริน ดีกว่ายอมให้ผู้ชายที่ไม่เคยเห็นค่าเราดูถูกดูแคลน ด่าทอป่าวๆ”

         “แกไม่ต้องรู้หรอกว่าทำไมต้องเป็นคนนี้ ส่วนนางเมียตีทะเบียนนั้นจดได้ก็หย่าได้เหมือนกัน แกจะอะไรนักหนา”

“ถ้าอย่างนั้น เอาไว้ให้หย่าแล้วค่อยว่ากันอีกทีละกันนะคะ ตอนนี้รินขอตัว จะไปเก็บของ” รินรณีว่าพลางสาวเท้าขึ้นบันไดเพื่อตรงไปยังห้องนอนตัวเองบนชั้นสองของบ้าน

“อีเด็กอกตัญญู ฉันส่งเสียแกมาจนโต ไม่เคยสำนึกในบุญคุณ ขอให้ชีวิตแกย่อยยับไม่ชิ้นดี เออจะไปตายที่ไหนก็ไป ต่อจากนี้ไปอย่าหวังว่าจะได้จากฉันสักแดงเดียว”

คำด่าทออย่างสาดเสียเทเสียของผู้เป็นมารดาที่บังคับให้เธอเรียกน้ามาตั้งแต่เกิดไล่หลังมา แม้ว่าเธอจะเดินห่างออกมาแล้วเธอก็ได้ยินทุกถ้อยทุกคำอย่างชัดเจน แต่เธอไม่สนหรอกว่ามารดาจะพูดว่ายังไงในเมื่อเธอยังมีความลับที่บิดาส่งต่อมาให้เป็นข้อต่อรองแบบนี้ไม่ว่าเธออยากได้เงินอีกกี่หมื่นพี่แสนบาท อีกฝ่ายก็ต้องหามาประเคนให้อยู่ดี

-----------------------------------

มาแล้ว มาแล้ว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น