กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 30 : บทที่ 6 เมียบังหน้า 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    22 พ.ย. 63



“ครับผมรู้ว่าคุณน้าไม่ได้ตั้งใจสาดมันใส่ผม แต่คุณน้าตั้งใจสาดมันใส่เมียผม” ริชาร์ดกดเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเทาเย็นเฉียบจนอีกฝ่ายสะท้ายเฮือก

“เออ...น้า...ก็แม่นี่เคยสาดน้ำใส่น้าเหมือนกัน”

“เอาเถอะครับ แล้วถือว่าผมขอแล้วกัน อีกอย่างต่อจากนี้ไป บ้านหลังนี้ผมจะให้เมียผมเป็นคนดูแล คงไม่ต้องรบกวนคุณน้าเหมือนเมื่อก่อน”

“นี่ริคเข้าข้างมัน แถมยังไล่น้า”

“ผมไม่ได้เข้าข้างใคร ผมแค่อยากให้ต่างคนต่างอยู่ อีกอย่างผมไม่ได้ห้ามคุณน้ามาที่นี่ ผมแค่อยากให้เมียผมได้ทำหน้าที่ของเธอก้เท่านั้น”

“แต่...”

“เชิญนั่งครับ ผมหิวแล้ว”

“ไม่ล่ะ น้าไม่หิว ขอตัว” รัชนีฉายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นคลัก แววตาของลูกสาวในไส้ที่มองมาอย่างตัดพ้อและผิดหวังนั่นไม่ได้ทำให้เธอแยแสเท่าการถูกหักหน้าต่อหญิงสาวรุ่นลูกที่เธอเกลียดชัง แล้วเธอก็เลือกเอาความโกรธแค้นเกลียดชังไปลงต่อคนที่ไม่กล้าตอบโต้กลับ “ยายเคทไปเรียนได้แล้ว คนบางคนก็ไม่คู่ควรให้เราร่วมโต๊ะอาหารด้วยหรอก แล้วต่อไปก็อย่ามาที่บ้านหลังนี้อีก”

         “แต่...คุณแม่คะคือเคท”

         “ฉันสั่งแก่ต้องทำตาม ไม่ต้องมามีแต่อะไรทั้งนั้น”

         “คุณแม่” เคธีครางพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วยตา

“คุณรัชนีคะ ถ้าฉันทำให้อะไรให้คุณไม่พอใจก็เอามาลงที่ฉัน แต่นั้นลูกคุณ เคทไม่ได้มีความผิดอะไร” วรรณรสาเอ่ยขึ้นหลังจากยืนมองการปกป้องอย่างแข็งกร้าวของริชาร์ดอยู่นาน แม้ว่าในใจเธอจะรู้ดีว่าเขาทำไปทั้งหมดตามหน้าที่ และไม่อยากให้เงินของคุณย่าเขาเปล่าประโยชน์ แต่ก็ยังรู้สึกขอบคุณไม่ได้ และอีกอย่างเธอก็สงสารเคธีจับใจที่ต้องมารองรับอารมณ์ของคนเป็นแม่ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ความผิดของเธอ

         “ก้มลงกราบฉันสิ แล้วฉันจะให้มันอยู่กินอาหารราคาต่ำของแก”

         “ผมขอเถอะครับคุณน้า เดี๋ยวเคทจะไปเรียนสาย” ริชาร์ดเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าสลดที่จวนจะร้องไห้ออกมาในวินาทีใดวินาทีหนึ่งของเคธี

         “ก็ได้ น้าเห็นแก่ริค ส่วนแกคิดเอาเองแล้วกันว่าต้องทำยังไงยายเคท”

รัชนีฉายว่าก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าจากไป ท่ามกลางความโล่งใจของใครหลายคน

         ความเงียบโรยตัวลงมาครอบงำอยู่ครู่หนึ่งเมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก วรรณรสาเดินเข้าไปจับมือเด็กสาวที่ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น แล้วเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด

         “มาค่ะกินข้าวกัน”

         “คือเคท...”

         “ใครนะที่บ่นว่าอยากกินอาหารฝีมือพี่ นี่พี่ก็ตื่นแต่เช้ามาทำให้กิน ถ้าไม่มีคนกินแบบนี้เททิ้งดีกว่าเนอะ” วรรณรสาดักคออย่างรู้ทันเธอรู้ดีว่าเด็กสาวอยากกินอาหารที่เธอทำแค่ไหน ไม่งั้นคงไม่ตื่นมาเป็นลูกมือให้เธอตั้งแต่เช้าแบบนี้ และเธอก็รู้ดีเช่นกันว่าเคธีรักและกลัวผู้เป็นมารดาแค่ไหน รักมากจนไม่กล้าทำอะไรที่จะขัดใจอีกฝ่าย กลัวมากจนกระทั่งยอมละทิ้งสิ่งที่ตัวเองชอบและอยากทำ ถ้ารัชนีฉายมีความรักตอบกลับลูกสาวคนนี้บ้างแม้เพียงน้อยคิดก็คงจะดีกว่านี้

         “อย่าเทนะคะ กินค่ะเคทกินแล้ว”

         “งั้นนั่งเลยค่ะ” วรรณรสาว่าพลางรั้งร่างบอบบางของสาวน้อยวัยสิบเจ็ดให้เดินมานั่งตรงเข้าอี้ข้างกายในขณะที่ริชาร์ดนั่งอีกฝั่งหนึ่ง

         “มาเรียตักข้าวสิ” ริชาร์ดเอ่ยขึ้นพลางลอบมองความสนิทสนมของน้องสาวกับหญิงสาวที่ตอนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องทั้งทางพฤตินัยและนิตินัยของตน ความเอาใจใส่และความเข้าใจที่วรรณรสามีต่อเคธีมันดูเป็นเรื่องจริงจนเขาเกือบเชื่อ แต่มันก็คงแค่ เกือบ เพราะสำหรับเขาแล้วผู้หญิงที่ยอมแต่งงานเพราะเงินก็คงไม่ต่างกันเท่าไร เสแสร้ง หน้าซื่อใจคด เนื้อแท้น่ารังเกียจ แม้ว่าเธอจะไม่เคยผ่านชายใดก็ตาม

         “พี่ริคเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

         “พี่ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงหรอก”

         “เคทขอโทษแทนคุณแม่ด้วยนะคะ พี่รสาด้วยเคทขอโทษนะคะที่ทำให้หมดสนุก”

         “กินข้าวเถอะต้องรีบไปเรียนไม่ใช่เหรอ” ริชาร์ดเอ่ยขึ้น เขาปลอบคนไม่เป็นและที่เขาพูดก็ไม่ได้ทำให้เคธีเลิกทำเศร้าได้

         “พี่ทำไม่ดีกับท่านเหมือนกันนี่คะ น้องเคทอย่าคิดมากเลยค่ะ อะนี่ไข่เจียวกุ้งสับ ไหนบ่นอยากกินไม่ใช่เหรอ” วรรณรสารีบเอ่ยขึ้นเมื่อคำพูดของริชาร์ดไม่ได้ทำให้ใบหน้าสลดของเคธีดีขึ้นเลยสักนิด พูดเสร็จเธอก็ตักไข่เขียวใส่จานให้กับเด็กสาวที่เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นทันทีที่เห็นของโปรดวางตรงหน้า “แล้วคุณจะไม่ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนเหรอคะ” วรรณรสาเอ่ยถามคนร่วมโต๊ะอาหารอีกคนที่จ้องเธอเขม็งด้วยสายตาแปลกๆ อยู่นานแล้ว

         “จริงด้วยค่ะ เสื้อพี่เลอะหมดแล้ว”

“ไม่ล่ะ คงต้องอาบน้ำใหม่อีกรอบแบบนั้นต้องใช้เวลานาน กินก่อนแล้วกันเดี๋ยวเคทจะไปเรียนสาย อีกอย่างกินข้าวเสร็จพี่จะอ้อนให้ใครบางคนอาบน้ำให้ด้วย”

ประโยคท้ายที่พูดออกมาโต้งๆ ไม่อายฟ้าดิน หรือแม้แต่คนที่ยืนอยู่ในห้องด้วยทำให้หน้าของวรรณรสาร้อนเห่อขึ้นอย่างรวดเร็วและมันคงต้องแดงก่ำอย่างไม่ต้องสงสัย ในขณะที่เคธีมองพี่ชายตัวเองสลับกับเธอตาโตเพราะคงไม่เคยเห็นโมเมนต์นี้ของชายหนุ่มคนเดียวบนโต๊ะอาหารเท่าไรนัก

แต่ถึงจะเขินอายเพียงใดวรรณรสาก็รู้ดีว่าที่เขาพูดอย่างนั้น เขาแค่ไม่อยากให้น้องสาวของเขาไม่สบายใจก็เท่านั้น

-------------------------------
ขอให้สนุกค่ะ ขอบคุณทุกๆ กำลังใจ และทุกๆ คอมเม้นต์นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #871 iampt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 00:08
    อยากอ่านต่อแล้วค้าาา จำได้ว่าเคยอ่านฉบับก่อนรีไรท์ด้วย ชอบมากๆค่ะ
    #871
    0
  2. #870 flukebaa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 20:42
    เฮียริคระวังจะหลงรสานะ^^
    #870
    0
  3. #388 บัวชู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:40
    เมื่อไหร่ ใครจะเป็นคนแสดงออกก่อนว่าหึง ว่าหวงเขา
    #388
    0
  4. #387 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 13:44
    เฮียก็อยากให้เมียหวงบ้างไรบ้าง 
    #387
    0