กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 28 : บทที่ 6 เมียบังหน้า 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    20 พ.ย. 63



 

ริชาร์ดยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว แววตาของเขาเย็นเยียบขึ้นทุกขณะที่ประโยคอันไม่จรรโลงใจลอยเข้าหู

“อ้าวพี่ริค มีอะไรหรือเปล่าคะ เข้ามาถึงในครัว” เคธีเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนที่ร้อยวันพันปีไม่เคยย่างกายเข้ามาในห้องครัว

ชื่อที่อยู่ๆ เคธีก็เอ่ยขึ้นทำให้วรรณรสาหันควับไปมองทันทีพร้อมกับหุบยิ้มลงทันควัน เพียงแวบเดียวเธอก็ละสายตาจากร่างสูงของคนที่เข้ามาใหม่ หันกลับไปสนใจการตักแกงเขียวหวานไก่ในหม้อใส่ถ้วยต่อเพื่อปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำและขอบตาที่ร้อนผ่าวเพราะความคิดและความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องราวระหว่างเขาและเธอมันฉายขึ้นมาในหัว

“เปล่า ก็แค่มาหาพี่สะใภ้เรา หายตัวไปแต่เช้า คิดถึง”

วรรณสาตัวเกร็งทันที เธอพยายามขยับไปจนส่วนหน้าชิดเคาน์เตอร์ครัว แต่ชายหนุ่มก็ขยับตามมาแล้วแนบส่วนหน้าของเขากับแผ่นหลังของเธออย่างจงใจ

“งั้นเคทยกสองจานนี้ไปไว้ที่โต๊ะอาหารก่อนนะคะ” เคธีว่าพลางส่งยิ้มล้อเลียนให้พี่ชายพร้อมขยิบตาข้างหนึ่งให้เหมือนรู้กัน

“ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองสำหรับผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างคุณสินะ ถ้าอยากได้เงินนักทำไมไม่เซ็นใบหย่าให้ผมล่ะ”

วรรณรสาเม้มริมฝีปากเข้าหากันเมื่อชายหนุ่มก้มลงมากระซิบข้างใบหูของเธอเบาๆ เพียงแค่ให้ได้ยินกันสองคน ไม่ต้องบอกว่าริชาร์ดเข้ามาในห้องครัวนานพอที่จะได้ยินประโยคสุดท้ายที่เธอกับเคธีคุยกัน แต่เธอไม่สนหรอกว่าเขาจะได้ยินอะไรหรือคิดยังไงกับสิ่งที่เขาได้ยิน  

“กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะ” วรรณรสาทำปากขมุบขมิบกระซิบกลับพลางเอียงหน้ามองเขา แล้วเธอก็ผละแทบไม่ทันเมื่อจังหวะที่เธอเอียงคอกลับไปมอง คนที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก็โน้มหน้า เอียงคอลงมาจนปลายจมูกโด่งเป็นสันเกือบชนกับปลายจมูกของเธอ

 “จำที่เราคุยกันเมื่อคืนไม่ได้เหรอ”

 “ฉันจำได้ขึ้นใจค่ะว่าอะไรคือหน้าที่ของฉัน”

         “คุณควรเนียนกว่านี้นะ ถ้าไม่อยากให้คนอื่นจับได้ว่าคุณเป็นแค่เมียบังหน้า”

         “แต่ตอนนี้ไม่มีใครสักหน่อยนี่คะ ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ขัดใจตัวเอง” วรรณรสาว่าพลางขืนตัวออกจากอ้อมแขนของเขา แต่อีกฝ่ายไม่ยอมโดยง่าย เขาปล่อยมือที่เท้าเคาน์เตอร์ครัวแล้วยกมันขึ้นกอดร่างของเธอไว้แทน

         “โอเค ก่อนหน้านี้อาจจะไม่มี แต่ตอนนี้มีแล้ว” ริชาร์ดวางศีรษะหนักๆ ไว้ตรงไหล่บอบบาง แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับเหลือบมองร่างของโรซาลีทางหางตาและบุ้ยใบ้ให้วรรณรสามองตาม

         วรรณรสาหลับตาลงพยายามข่มกลั้นทุกอารมณ์ความรู้สึกลงไป ปรับสีหน้าตระหนกให้ราบเรียบ และบังคับให้รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนริมฝีปากสวย แล้วหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับเขา “คุณริคไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนสิคะจะได้มากินข้าวพร้อมกัน รสาทำอาหารไว้เยอะเลยค่ะ”

         อันที่จริงเธอไม่ได้ตั้งใจชวนเขาร่วมโต๊ะอาหารด้วยหรอก เพียงแต่การอยู่ใกล้กันอย่างนี้ทำให้สมองของเธออื้ออึ้งเกินกว่าจะคิดอะไรออกจึงเอ่ยสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นอันดับแรกออกไป แต่ดูคำตอบของคนที่บอกให้เธอแสดงละครให้เนียนสิ มันน่านัก!

         “แน่ใจเหรอว่ากินได้” ริชาร์ดละสายตาจากใบหน้าสวยและรอยยิ้มหวาน เบนหน้าไปมองอาหารที่ถูกจัดจานไว้อย่างน่ากินแล้วเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำดูถูกเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเพราะรอยยิ้มหวานหยดของหญิงสาวตรงหน้า

         “พูดแบบนี้ก็ไม่ต้องกิน”

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานถูกหุบลงทันควัน นั่นทำให้คนที่เบือนหน้าหนีรอยยิ้มน่ามองหันมามองใบหน้าที่บัดนี้หงิกงอได้อย่างสนิทใจ

“ผมล้อเล่น งอนเหรอ แบบนี้ผมจะง้อยังไงดีล่ะ ผมง้อใครไม่เก่งด้วยสิ”

“ง้อไม่เป็นก็ไม่ต้องง้อค่ะ”

“ไม่ง้อคุณก็ไม่หายงอนสิ แบบนี้หายงอนไหม” ริชาร์ดว่าพลางยกมือสองข้างประกบใบหน้าเนียนไว้แล้วก้มลงจรดปลายจมูกลงบนแก้มเนียนแรงๆ

“นี่คุณ”

“ยังไม่หายเหรอ” ริชาร์ดว่าพลางก้มลงหอมแก้มเนียนอีกข้างแล้วแช่เอาไว้เนิ่นนาน พร้อมกับกระซิบชิดแก้มนุ่ม “อย่าคิดว่าแค่การที่เสียความบริสุทธิ์ให้ผมแล้วผมจะพิศวาสคุณขึ้นมาล่ะ มันก็แค่การแสดง”

วรรณรสากัดปากแน่นพลาง ช้อนตาเขียวปั้ดขึ้นมองเขา

“ยังไม่หายงอนอีกเหรอ งั้นคราวนี้...” ริชาร์ดลากเสียงยาวพลางหลุบตาลงมองริมฝีปากที่ถูกกัดไว้แน่น

บ้าชะมัด! ที่เขาตื่นตัวเพียงเพราะเธอทำอย่างนั้น

“หายแล้วค่ะ ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” วรรณรสาว่าพลางยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้

“กินก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยอาบ”

“ยังเหลืออีกสองอย่างค่ะ คุณอาบน้ำเสร็จก็คงเสร็จพอดี เสร็จแล้วจะได้ไปทำงานเลย”

“เอางั้นก็ได้ แต่แน่ใจนะว่าหายงอนผมแล้ว”

“แน่ใจคะ”

“แต่เหมือนคุณยังโกรธผมอยู่เลย”

“แบบนี้ฉันหายโกรธคุณหรือยังคะ” วรรณรสาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแขนโอบรอบลำคอของเขาไว้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเองก่อนจะเขย่งขึ้นหอมแก้มเขาเบาๆ แล้วรีบผละออกมา

“หายแล้ว” ริชาร์ดว่าเสียงเรียบพลางปล่อยร่างเล็กออกจากอ้อมแขนโดยง่าย แล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องครัวไปทันที พร้อมกับอาการตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

นานเท่าไรแล้วนะที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับใครสักคน นานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับการลุ้นละทึก นานเท่าไรแล้วที่หัวใจของเขาไม่ได้เต้นระรัวด้วยจังหวะที่แปลกไป ทุกอย่างที่ว่ามามันเกิดขึ้นเพียงเพราะรอยยิ้มหวานหยดที่เขารู้ดีว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำ เกิดขึ้นเพียงเพราะจุมพิตเพียงบางเบาที่ไม่ใช่การปลุกเร้าอารมณ์

         ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอแกล้งทำ แต่ทำไมเขาต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยนะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น