กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 27 : บทที่ 6 เมียบังหน้า 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    20 พ.ย. 63


         วรรณรสาค่อยๆ ลุกจากเตียงที่มีร่างสูงของสามีที่ถูกต้องตามนิตินัยและเพิ่งถูกต้องตามพฤตินัยนอนเคียงข้างอยู่ เขาไม่ได้กอดเธอไว้อย่างเช่นสามีภรรยาคู่อื่นทำ แน่ล่ะก็เธอกับเขาไม่เหมือนสามีภรรยาคู่อื่นนี่ เขาไม่ได้ยินดีรับเธอเป็นภรรยา และเธอถึงจะแอบชื่นชมเขาอยู่ในใจแต่ก็ไม่ได้รักเขา เป็นเพราะบุญคุณและความเอ็นดูที่มีให้เด็กผู้หญิงที่มีชีวิตคล้ายคลึงกับตัวเองมากกว่าที่ทำให้เธอยอมลงนามเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคนที่นอนซบหน้าลงกับหมอนนุ่มและยังหลับสนิทเพราะความอ่อนเพลีย

        เธอเหลือบมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงและจ้องมันอยู่ครู่หนึ่งแล้วพ่นลมหายใจออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นในอก ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าในนั้นมีเอกสารอะไรอยู่ เพราะเธอเคยเห็นมันมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่อยู่บนลีมูซีนสีดำที่กำลังแล่นตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของธนาคารเพรสตันไฟแนนท์เชียว แต่เธอที่นั่งอยู่บนรถคันนั้นกลับไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง

        “พี่รสาคะ พี่รสา”

         เสียงเรียกชื่อเหมือนลอยมากจากที่ไกลแสนไกลหรือไม่ก็เหมือนอยู่ในความฝันอันเลือนรางจนมือบอบบางของเจ้าของเสียงใสที่เอ่ยเรียกชื่อแตะลงที่ต้นแขนนั่นแหละวรรณรสาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้กำลังอยู่ในเหตุการณ์ในห้วงความคิด

         “มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”

         “เหม่อไปไหนแล้วคะเนี่ย”

“พี่แค่คิดอะไรนิดหน่อยเองค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

         “เคทไม่มีอะไรหรอกค่ะ แต่เคทว่าปลาในกระทะน่าจะมีนะคะ”

         “อุ้ย!” วรรณรสามองตามสายตาของเคธีก่อนร้องออกมา เธอรีบรีบตักปลาที่ไหม้เกรียมออกจากน้ำมันร้อนๆ แล้วรีบลนลานปิดแก๊ส วรรณรสายืนไว้อาลัยให้กับปลาตัวโตสีน้ำตาลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนมันลงถังขยะอย่างเสียดาย โชคดีว่าปลามันตัวใหญ่จนต้องทอดทีละตัว ไม่งั้นคงต้องไหม้ทั้งสองตัวแน่นอน

วรรณรสาละสายตาจากปลาในถังขยะไปมองเด็กสาวที่จับจ้องเธอแป๋วอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัว เธอรู้ว่าอีกฝ่ายมีคำถามในใจ ดูได้จากคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าและคลายออกของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นเคธีก็ยังไม่ยอมถามออกมาเสียทีจนเป็นเธอที่ต้องเอ่ยขึ้นเสียเอง

“คุณเคทมีอะไรจะถามพี่หรือเปล่าคะ”

“นี่พี่ริคยังหาวิธีทำให้พี่รสาเลิกเรียกเคทว่าคุณไม่ได้อีกเหรอคะ”

“พี่ชินไปแล้วค่ะ คงต้องใช้เวลาในการปรับตัว ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า”

“พี่รสายังไม่หายงอนพี่ริคอีกหรือคะ หรือทะเลาะกันอีกแล้ว” เมื่อวรรณรสาเปิดทางให้ เคธีก็ถามขึ้นทันที เมื่อวานที่เธอเห็นวรรณรสาเดินอยู่ริมถนนด้วยสีหน้ายับยุ่งตอนนั้นก็ว่าน่าสงสัยแล้ว แล้วเธอเพิ่งรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะหญิงสาวตรงหน้าทะเลาะกับพี่ชายของเธอ แต่วันนี้ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนอดหลับอดนอนและเหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ทุกที่ทุกเวลา มันยิ่งน่าสงสัยและน่าเป็นห่วงกว่าเมื่อวานมากมายนัก

“ทำไมคิดอย่างนั้นคะ” วรรณรสาอมยิ้มพลางตอบเลี่ยงๆ

“ก็วันนี้หน้าพี่รสาดูไม่สดชื่นเลยนี่คะ หน้าซีดเหมือนอดนอน ขอบตาก็แดงๆ เหมือนจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา”

“เปล่าค่ะ พี่แค่ปวดหัวนิดหน่อย”

“งั้นตื่นมาทำไมแต่เช้าคะ เรื่องอาหารนี่ไว้พรุ่งนี้มะรืนนี้ก็ได้ เคทไม่รีบอยู่แล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ นิดหน่อยเอง อีกอย่างพี่กินยาแล้วเดี๋ยวคงดีขึ้น” วรรณรสาเหลือบมองเด็กสาวทางสายตา เคธียังขมวดคิ้วแน่นแม้ว่าจะได้คำตอบจากเธอไปแล้ว และก็เป็นเธออีกครั้งที่เอ่ยขึ้นก่อน “ยังไม่หมดใช่ไหมคะคำถาม”

“ยังค่ะ ยังมีอีกเยอะด้วย แต่เคทไม่รู้จะถามยังไงดี”

“เมื่อวานถามพี่ทั้งวัน ยังมีเยอะอีกเหรอคะเนี่ย แบบนี้พี่จะคิดค่าตอบแล้วนะ”

“เคทยอมจ่ายค่ะ ถ้าพี่รสายอมตอบ”

“สักคำถามละร้อยดอลล่าดีไหมคะ” วรรณรสาว่าด้วยน้ำเสียงที่ปั้นแต่งให้ดูจริงจัง  ในขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะคิกกับสิ่งที่เธอพูด และเมื่อเด็กสาวทำท่าจะไม่หยุดหัวเราะเธอก็อดหัวเราะตามไม่ได้

---------------------

หยุดยาวนี้ใครกลับต่างจังหวัดบ้างเอ่ย?

ขอให้เดินทางปลอดไป ทั้งขาไป-ขากลับนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น