กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 23 : บทที่ 5 หน้าที่ภรรยา 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    16 พ.ย. 63


         ท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนทำให้วรรณรสางุนงงและสับสน แต่ทันทีที่ถึงห้องนอนของเขาที่เธอครอบครองเพียงลำพังเป็นเวลาสามคืน เธอก็เข้าใจสาเหตุของการกระทำของเขา

“มันก็แค่ละครฉากหนึ่งเพื่อให้เงินที่คุณย่าของผมจ่ายให้คนอย่างคุณไม่เสียเปล่าเท่านั้นอย่าเข้าใจผิดว่าผมเกิดพิศวาสคุณขึ้นมาล่ะ” ริชาร์ดใช้เหตุผลที่เขาหาให้ตัวเองมาทั้งวันบอกกับหญิงสาว แล้วรีบปล่อยมือที่กอดเอวขอดบางไว้ออกราวกับเธอเป็นของร้อนที่เขาต้องทนจับต้องอยู่นาน

“ไม่ต้องห่วงค่ะฉันจะทำงานให้คุ้มค่ากับเงินที่คุณท่านต้องจ่ายให้ฉันทุกบาททุกสตางค์”

“ดีที่รู้หน้าที่ตัวเอง...” ริชาร์ดเงียบอยู่ครู่หนึ่งปล่อยให้ความเงียบที่น่าอึดอัดโรยตัวลงมากโอบล้อมอยู่ชั่วอึดใจ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาที่คุณต้องทำหน้าที่ของตัวเองอีกอย่างหนึ่ง”

“ถอยไปนะ หน้าที่บ้าอะไรของคุณ” วรรณรสาร้องพรางถอยหนีอย่างตื่นตระหนกเมื่อร่างหนาสาวเท้าเข้าหาด้วยท่าทีคุกคาม

โอ้ย! บ้าชะมัด ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนอารมณ์ปุบปับจนเธอตามไม่ทัน

“ก็ทำหน้าที่ที่คุณยังทำค้างไว้ไง” สิ้นเสียงริชาร์ดก็ดึงชายเสื้อของตัวเองจากกางเกง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็วก่อนจะถอดแล้วปาทิ้ง อารมณ์ที่คั่งค้างมาทั้งวันปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพียงแค่คิดถึงริมฝีปากหวานล้ำและผิวเนื้อนุ่มมือ

“นั่นมะ...มันไม่ใช่หน้าที่ของฉัน และคุณไม่ควรทำทุเรศๆ แบบนั้นกับฉันอีก”

“ทุเรศตรงไหน อีกอย่างคุณเป็นเมียผมนี่ นั่นมันสิทธิ์ของผม”

“ฉันไม่ได้เป็นเมีย...” วรรณรสาพูดไม่ทันจบประโยคอีกฝ่ายก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“เวลาจะพูดอะไรคุณควรคิดให้ดีเสียก่อน คุณไม่ใช่เหรอที่เซ็นชื่อลงในทะเบียนสมรสใบเดียวกับผม แล้วเราจะไม่ใช่ผัวเมียกันได้ยังไง และถ้าไม่อยากทำหน้าที่ของเมีย ก็เซ็นใบหย่าให้ผมสิ ผมสัญญาว่าคุณจะได้ค่าจ้างจากคุณย่าและได้ทำหน้าที่ของคุณที่ได้รับมอบหมายจากคุณย่าต่อโดยที่ท่านไม่รู้ว่าคุณเซ็นใบหย่าให้ผมแล้ว”

“อย่างที่ฉันบอกคุณไปแล้ว ถ้าไม่มีคำสั่งจากคุณท่านโดยตรง ฉันไม่มีทางเซ็นใบหย่าให้คุณ ไม่ว่าคุณจะพูดหรือสัญญาอะไรก็ตาม” วรรณรสาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คุณได้เงินสองทาง ได้สองเท่า คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม”

“นี่คุณเสนอเงินให้ฉันอีกแล้วเหรอคะ”

“ใช่ เท่าไรว่ามา ผมจะได้ใส่ตัวเลขในเช็คถูกเสียที”

“เมื่อเช้าการประมูลสิ้นสุดที่สองล้าน เพราะตอนที่คุณเสนอราคามาสามล้านฉันยังไม่ได้โทร.บอกคุณท่าน แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่มาแล้ว คุณจะเสนอราคามาใหม่หรือจะคงไว้ที่สามล้านก็ได้นะคะ แต่คงต้องรอนานหน่อยกว่าคุณจะได้คำตอบว่าฉันจะเซ็นใบหย่าให้คุณไหม เพราะตอนนี้มันดึกแล้วฉันไม่อยากโทร.รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณท่าน”  

         “คุณมันผู้หญิงเห็นแก่เงินน่ารังเกียจ”

         “ถ้าฉันน่ารังเกียจ ก็อย่าเอามือสะอาดๆ ของคุณมาแตะต้องตัวฉันเลยค่ะ มือของคุณจะสกปรกด้วยเสียเปล่าๆ”

         “รู้ไหมผู้หญิงเห็นแก่เงินสำหรับผมมีค่าแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น และในเมื่อคุณย่าจ่ายเงินให้คุณมาเป็นเมียผม คุณก็ต้องทำหน้าที่ของคุณ”

         “คุณคงต้องรอถึงพรุ่งนี้แหละค่ะ ถึงจะรู้ว่าฉันต้องทำหน้าที่เมียไหม เพราะกว่าจะรู้ผลก็ต้องเป็นพรุ่งนี้เช้า” สมองของวรรณรสาประมวลผลเร็วจี่เพื่อหาทางรอดพ้นคืนนี้ให้กับตัวเอง

“พรุ่งนี้ก็เรื่องของวันพรุ่งนี้ วันนี้คุณยังเป็นเมียผมนี่ ผมมีสิทธิ์อันชอบธรรมทุกอย่าง และถ้าคุณเซ็นใบหย่าเมื่อไรคุณก็ไม่ต้องทำหน้าที่เมียเมื่อนั้น”

         ความอดทนของริชาร์ดสิ้นสุดลงแล้ว วรรณรสารับรู้ได้ เธอรีบหมุนตัวตั้งใจว่าจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วขังตัวเองไว้ในนั้น ทว่าเขากลับพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วที่มากกว่า ฉุดร่างของเธอไว้แล้วเหวี่ยงจนเธอล้มลงบนเตียง ตามด้วยร่างใหญ่โตที่โถมเข้ามานั่งทับต้นขาของเธอไว้

         “กรี๊ดดดดดด” วรรณรสากรีดร้องลั่นทั้งจุกทั้งตกใจ เธอทั้งดิ้นรนทั้งทุบตีให้เขาหยุด แต่ชายหนุ่มกลับรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไปไว้เหนือศีรษะแล้วยึดไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว

         “ออกไปจากตัวฉันนะ” วรรณรสาร้องลั่นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อมือของเขาอีกข้างเลื่อนลงไปตามสันกราม ลำคอระหง ไหล่แคบๆ ร่องอกที่ยังมีเนื้อผ้าปกปิด หน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน จนไปถึงกระดุมกางเกง แล้วเธอก็รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรต่อไป

“ไม่นะ” สิ้นเสียงร้องของเธอเขาก็ปลดกระดุมกางเกงของเธอสำเร็จ

         “หย่าให้ผมสิ”

         “ไม่!” วรรณรสาก็เชิดหน้าขึ้นตอบเขาด้วยคำตอบเดิมและน้ำเสียงหนักแน่นไม่ต่างจากเดิมเพื่อว่าจะหวาดกลัวสิ่งที่เขากำลังจะทำเพียงใด

เธอคิดว่าเขาแค่ขู่เพราะต้องการให้เธอให้ในสิ่งที่เขาต้องการเท่านั้น แต่พอสิ้นคำตอบของเธอแววตาสีเทาที่วาววับด้วยไฟแห่งโทสะหลับลุกโชนขึ้นอีก เหมือนคำปฏิเสธของเธอเป็นน้ำมันที่เทราดลงไปบนกองเพลิงกองใหญ่ให้โหมกระพือขึ้นอีก

         “ก็ดี งั้นคืนนี้คุณก็ต้องทำหน้าที่ของคุณ” เสียงของเขากร้าวห้วน แล้ววินาทีที่เอ่ยจบประโยคเขาก็กระชากกางเกงลงไปตามเรียวขาของเธอ

----------------------------------------

เมื่อวานไม่ได้มา ตอนค่ำเจอกันอีกตอนเนอะ ถ้าเค้าลืม มาทวงรัวๆ นะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #860 7750778 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 10:45

    เมื่อวานลืม งั้นวันนี้ขออัพรัวๆๆเลยนะคะ
    #860
    0
  2. #304 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 13:56
    นังรัชนีฉาย น่าตบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #304
    1
    • #304-1 mhoeymhoey(จากตอนที่ 23)
      4 เมษายน 2559 / 22:49
      เนอะๆๆ
      #304-1