กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 21 : บทที่ 4 เจ้าเหตุผล 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    12 พ.ย. 63



ริชาร์ดก้าวลงจากลีมูซีนผ่านประตูที่บอดี้การ์ดรีบพุ่งเข้ามาเปิดให้ทันทีที่รถจอดสนิท เขาสาวเท้าอย่างมั่นคงเข้าไปในคฤหาสน์สีเทาอ่อนพลางกวาดตามองไปทั่ว แม่บ้านและบอดี้การ์ดที่ผ่านมาเห็นเขาต่างมองมาที่เขาอย่างแปลกใจ ริชาร์ดขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ใช่ว่าเขาไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เขาได้รับสายตาแบบนั้น

เขาเป็นคนที่จริงจังกับงาน และไม่เคยเลยสักครั้งที่จะหนีงานกลับมาก่อนแม้แต่วินาทีเดียว อันที่จริงเขาไม่เคยกลับมาที่บ้านหลังนี้ก่อนพระอาทิตย์ตกดินเลยสักครั้ง แต่นี่เพิ่งจะบ่ายสามโมง มันเร็วเกินว่าคนอย่างริชาร์ด เพรสตัน ผู้ชายบ้างานและเคร่งเครียดกับทุกสิ่งจะกลับมาบ้านในเวลานี้

“คุณวรรณรสายังไม่กลับครับ” เบลซที่เดินตามเข้ามาเอ่ยขึ้น

ริชาร์ดเหลือบมองคนสนิทด้วยสายตาดุดันที่ทำให้อีกฝ่ายหายใจขัด ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากของเขา มีเพียงความฉุนเฉียวที่แฝงอยู่ในท่าทางนิ่งเฉย และความกังวลบางเบาที่ปะปนอยู่ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเบลซก็ยังพูดต่อโดยไม่สนใจสายตาคมเฉียบที่มองมายังตนอย่างไม่พอใจ”

"แล้วก็ไม่มีรายงานว่าคุณวรรณรสาเดินทางกลับประเทศไทย หรือว่าบินออกนอกประเทศ

“ฉันไม่ได้ถาม”

“ขอโทษครับ”

“เรื่องอะไร”

“ที่ผมยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

“ให้คนยกกาแฟไปให้ฉันที่ห้องทำงานด้วย” ริชาร์ดไม่ต่อความคนสนิทและเอ่ยเลี่ยงไม่อีกทาง

พอมาถึงห้องทำงาน ริชาร์ดก็สาวเท้ายาวๆ อ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่ไปกระแทกกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์ที่อึมครึมมาตั้งแต่ตอนสาย

“บ้าชะมัด! ป่านนี้ทำไมยังไม่กลับ” ชายหนุ่มสบถอุบ มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มพลางถอนหายใจออกมาหนักหน่วง แม้จะบอกตัวเองให้คิดว่า ก็ช่าง! เธอจะไปไหน หรือจะหายไปไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขา เขาก็ทำใจให้เชื่อและคิดอย่างนั้นไม่ลงเสียที

         ร่างสูงผุดลุกผุดนั่งสลับกับเดินไปเดินมาอย่างหงุดหงิด ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไรความงุ่นง่านในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ วันนี้ทั้งวันเขาไม่เป็นอันทำอะไรเลย ในใจเฝ้าคิดถึงรสจูบอ่อนหวานกับสัมผัสไร้เดียงสาเมื่อเช้า จนไม่อาจทานทนได้ ไม่น่าเชื่อแค่สัมผัสที่ได้รับจากผู้หญิงไม่ประสีประสาคนหนึ่งกลับทำให้เขาสบสนวุ่นวายได้อย่างไม่น่าเชื่อ แล้วยิ่งไม่รู้ว่าเธอหายไปไหนแบบนี้เขาก็ยิ่งกระสับกระส่ายเขาไปใหญ่

         มันเป็นเรื่องบ้าที่สุดที่เขาจะรู้สึกแบบนี้กับใครสักคน โดยเฉพาะผู้หญิงที่รู้จักกันเพียงไม่กี่วัน!

บางทีมันอาจจะเป็นเพราะภาระหน้าที่ที่มีต่อกัน เธอเป็นคนของคุณย่าและคุณย่าฝากเธอไว้กับเขา ดังนั้นเธอก็อยู่ในความรับผิดชอบของเขา อีกอย่างเขาและเธอก็ผูกมัดกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม้ว่าเขาไม่อยากยอมรับแต่มันก็เป็นเรื่องจริงที่ไม่มีทางปฏิเสธได้ และนั่นก็ทำให้เขาต้องมาเป็นกังวลเมื่อเธอหายไปแบบนี้

ริชาร์ดพยายามหาเหตุผลให้กับตัวเอง เหตุผลแล้วเหตุผลเล่า แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาคลายความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ลง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นดึงริชาร์ดให้หลุดออกจากความคิดที่แสนสับสน เขาชะงักฝีเท้าที่กำลังเดินวนไปเวียนมาในห้อง หมุนตัวแล้วสาวเท้ายาวๆ กลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งราวกับสวมหน้ากากแห่งความเฉยชาอย่างที่ทำเป็นประจำก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนที่เคาะประตูเข้ามาได้

“เข้ามา”

“กาแฟค่ะคุณริค”

เป็นโรซาลีที่ยกกาแฟมาให้ ริชาร์ดมองแม่บ้านของตัวเองอย่างชั่งใจแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหาเหตุผลให้กับตัวเอง

ก็ในเมื่อคุณย่าอบิเกลต้องการให้ทุกคนในบ้านเชื่อว่าเขากับวรรณรสาเป็นสามีภรรยา โดยเฉพาะรัชนีฉายและรินรณี การถามหาวรรณรสากับคนของแม่เลี้ยงของเขาก็ถือว่าเป็นสิ่งที่เขาทำตามคำสั่งของคุณย่า ใช่! ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าโรซาลีคอยรายงานความเคลื่อนไหวของเขาให้กับรัชนีฉายรู้ เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายเท่านั้นเอง เขารู้ดีว่าถึงเขาจะไล่โรซาลีออก รัชนีฉายก็จะจ้างคนอื่นอยู่ดี และการรู้ว่าคนๆ นั้นเป็นใครและคอยระวัง ก็ยังดีกว่าไม่รู้ว่าจะระวังคนไหน

“วรรณรสากลับมาหรือยัง” เมื่อได้เหตุผลที่ดูจะเพียงพอแล้วเขาก็เอ่ยถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป...

“เพิ่งกลับมาเมื่อกี้ค่ะ” โรซาลีวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน ถอยห่างออกมาสามก้าวแล้วเอ่ยตอบด้วยเสียงนอบน้อม

“อืม” ริชาร์ดส่งเสียงในลำคอบ่งบอกว่ารับรู้แล้ว ก่อนจะหยิบเอกสารที่วางอยู่มุมโต๊ะมาเปิดออกอ่าน

โรซาลีมองผู้เป็นนายอย่างลอบสังเกต แต่ก็ต้องรีบหลุบตาลงเมื่อริชาร์ดเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาไม่ชอบใจ เธอจึงค้อมหัวลงแล้วหมุนตัวออกจากห้องทำงานไป

ลับร่างของโรซาลีไม่ถึงครึ่งนาที ริชาร์ดก็ลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะก้าวตามแม่บ้านวัยสี่สิบปลายๆ ไป แล้วทันทีที่เขาเดินผ่านประตูออกมา เสียงทุ้มๆ ที่จำได้ดีว่าเป็นเสียงของเบลซก็ดังขึ้น

“อยู่ในห้องรับแขกครับ”

“อืม ขอบใจ แต่นายควรรู้ไว้ว่าฉันแค่ไม่อยากให้สิ่งที่นายหญิงของนายลงทุนลงแรงทำไปแล้วเปล่าประโยชน์เท่านั้น” ริชาร์ดตอบกลับ ไม่ต้องเดาว่าเบลซยืนอยู่ตรงนี้นานพอจะได้ยินคำถามที่เขาใช้ถามโรซาลี

“ครับผมทราบ”

“ก็ได้” ริชาร์ดว่าพลางมองใบหน้าเรียบนิ่งของคนสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้าวเท้าต่อเพื่อตรงไปยังสถานที่ที่คนสนิทบอก

--------------------
อ่านให้สนุกจ้าาาาาา 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #891 kar1965 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 13:06

    5555 เหรอ???

    #891
    0
  2. #283 AmSad Ver (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 22:17
    ผมจะปกป้องคุณเองรสา #ทีมมโน555
    #283
    1
    • #283-1 mhoeymhoey(จากตอนที่ 21)
      4 เมษายน 2559 / 22:55
      มโนก่อนพี่ตลอดนะ
      #283-1