กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 กรงขังมัจจุราช 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    18 ต.ค. 63






สียงโต้เถียงที่ลอดผ่านเข้ามาในห้องนอนทำให้เรือนร่างแข็งแกร่งเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนาสีเบจทองสลับขาวขยับกายอย่างรำคาญ แต่เพราะความเหนื่อยอ่อนทำให้คนที่ไม่ได้นอนทั้งคืนตั้งท่าจะหลับต่อ เขาพลิกกายผ่อนลมหายใจเบาๆ และเกือบกลับเข้าสู่นิทราแล้ว แต่เรือนร่างอวบอิ่มนุ่มนิ่มที่ขยับตามเข้ามากกกอดและลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารถแผ่นหลังก็ทำให้คนที่ซุกใบหน้าที่ครึ้มไปด้วยหนวดเคราลงกับหมอนนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่เขาจะตื่นเต็มตาและหันไปมองเจ้าของเรือนร่างที่เบียดกระแซะอยู่ข้างกาย เสียงเปิดประตูก็เรียกความสนใจจากเขาไปเสียก่อน สายตาของเขาจึงพุ่งตรงไปยังประตูห้องแทนที่จะเป็นใครบางคนที่นอนซบใบหน้ากับหลังของเขาซึ่งดูเหมือนคนคนนั้นจะรู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้องเช่นกัน

“อะไรกัน ว้าย!!!

เสียงหวีดร้องน่ารำคาญของหญิงสาวข้างกายทำให้ริชาร์ดนิ่วหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นนั่งทำให้ผ้าห่มที่คลุมร่างอยู่ร่นไปกองอยู่บนตัก มือหนายกขึ้นเสยผมที่ยุ่งเหยิงจากบทรักมาราธอนและดิบเถื่อนมาตลอดทั้งคืนอย่างหงุดหงิด

สาเหตุของความหัวเสียนั้นไม่ใช่เพราะย่าของเขาเข้ามาเห็นภาพที่ไม่ควรจะเห็น ไม่ใช่เรือนร่างที่เบียดกระแซะเข้ามาแนบแน่นของหญิงสาวข้างกาย แต่เป็นเพราะหญิงสาวหน้าหวานที่ยืนหน้าแดงเบิกตากว้างมองเขาด้วยแววตาอับอายปนรังเกียจนั่นต่างหากที่ทำให้เขาไม่ชอบใจ

วรรณรสาตัวแข็งค้างอย่างตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง ก็ภาพตรงหน้าเธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต แม้มันจะไม่ได้โจ่งแจ้งน่าเกลียดแต่มันก็จินตนาการได้ไม่ยากว่าก่อนหน้านี้มีอะไรเกิดขึ้นในห้องนี้ แก้มของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน และก่อนที่จะสมองจะสั่งการให้เบนหน้าหนี ดวงตาสีเทาคมดุก็ตวัดมามองสบประสานสายตากับเธอ

วรรณรสาหน้าแดงขึ้นอีกเฉดสีเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมองเขา เธอกระพริบตาเร็วๆ แล้วรีบก้มหน้าลง แต่การทำอย่างนั้นยิ่งทำแย่ไปใหญ่เพราะเมื่อเธอหลุบตาลง สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นถุงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเงินที่เกลื่อนกลาดทั่วพื้น แล้วจำนวนของมันก็ทำให้จินตนาการอันล้ำลึกเตลิดเปิดเปิงไปยิ่งกว่าเดิม

“ทำไมย่าไม่โทรมาบอกก่อนล่ะครับว่าจะมา” ริชาร์ดละสายตาจากใบหน้าเรียวหวานของคนที่ก้มหน้างุดแล้วหันไปมองหญิงสูงวัยกว่าแทน

“โทร.มาก่อน ให้ลูกน้องหลานหาทางช่วยหลานหลบย่าน่ะเหรอไม่มีทางซะหรอก”

“ผมไม่ได้หลบหน้าย่าสักหน่อย ก็แค่งานยุ่ง” ริชาร์ดตอบผู้เป็นย่าพลางตวัดสายตากลับไปมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังเยื้องกับร่างอวบอิ่มของคุณย่าของเขาอีกครั้ง

ดวงหน้ารูปไข่ ประดับด้วยแพขนตายาวงอน ดวงตากลมโตสีดำขลับดูลึกลับและดูเหมือนจะเจือความรังเกียจเมื่อมองมายังเขา จมูกโด่งเรียวรั้นน้อยๆ ริมฝีปากอิ่มสวยสีเรื่อ เขายอมรับว่าความสวยของหญิงสาวตรงหน้าสะดุดตาเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ และเขาเชื่อว่าหญิงสาวคนนี้ต้องไม่ใช่คนทั่วไปที่มาอยู่ผิดที่ผิดทางแน่ๆ

“ย่าจะพยายามเชื่อ” ในขณะที่สายตาวาววับของริชาร์ดจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวรุ่นหลานเบื้องหลังของเธอ สายตาสีเทาคมเฉียบของนายหญิงตระกูลเพรสตันก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของหลานชายอย่างพินิจปนพึงพอใจ

“แล้วอะไรล่ะครับที่ทำให้นายหญิงเดินทางมาไกลขนาดนี้ได้” ริชาร์ดถามพลางตวัดสายตากลับมามองผู้เป็นย่าพลางส่งคำถามอีกคำถามไปทางดวงตาที่จับจ้องสบประสานกับนัยน์ตาคมเฉียบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมากว่าเจ็ดสิบปี

“อาบน้ำแต่งตัวแล้วค่อยคุยกัน ย่าจะรอที่ห้องรับแขก แล้วก็ให้คนของหลานกลับไปด้วย” คำพูดของคุณอบิเกลเหมือนจะเป็นคำตอบของคำถามทางสายตาของริชาร์ดมากกว่าเป็นการตอบคำถามที่หลุดออกมาจากปากของเขา หญิงสูงวัยหมุนตัวกลับแล้วรั้งร่างบอบบางของวรรณรสา หญิงสาวที่หลานชายอยากรู้ว่าเป็นใครแต่ไม่ยอมถามออกมาด้วยคำพูดตรงๆ ให้เดินตามโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก

--------------------------



ซีรีส์ มัจจุราชร่ายรัก

1. รอยรักทัณฑ์มัจจุราช (E-book วางขายแล้ว) 

2. เล่ห์รักบ่วงมัจจุราช (E-book วางขายแล้ว)

3. กลรักเกมมัจจุราช (พบกับรูปแบบ E-book เร็วๆ นี้)

  \




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น