กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 17 : บทที่ 3 ผมไม่ได้ต้องการคำขอบคุณ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    4 พ.ย. 63


        “ทำบ้าอะไรของคุณ!!!” วรรณรสาร้องลั่นอย่างตกตะลึง

“นี่สินะทาสแท้ของผู้หญิงอย่างคุณ”

“ทำไมคะ ฉันเป็นแบบไหน”

“ต่อหน้าคุณย่าทำเป็นเงียบๆ เรียบร้อย ว่าง่าย แต่ลับหลังก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น เห็นแก่เงิน”

“ฉันไม่สนหรอกค่ะว่าคุณจะคิดกับฉันยังไง แต่ไม่ต้องห่วงคุณท่านรู้ดีว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นแบบไหน” วรรณรสาโต้กลับ เธอพ่นลมหายใจยาว

นี่เขาคิดว่าเธอโกรธไม่เป็นหรือยังไงกัน!

“ตกลงจะเซ็นดีๆ ไหม”

ริชาร์ดถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้หนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวที่เขาถามก็ยังตอบกลับด้วยคำตอบเดิม

“ไม่” วรรณรสาเชิดหน้าสบตาเขา นัยน์ตาสีเทาคมเข้มทำให้ลำคอเธอแห้งผาก ใจเต้นรัวด้วยความกลัวต่อบางสิ่งที่แผ่ออกมาจากร่างสูงคุกคาม

 “อยากเป็นเมียผมมากใช่ไหมได้ งั้นก็ลองทำหน้าที่ของตัวเองหน่อยเป็นไง” ริชาร์ดคำราม พร้อมกับพุ่งเข้าหาร่างเล็ก ผลักร่างระหงให้แนบกับประตูรถด้านหลัง ตรึงร่างเล็กไม่ให้ขยับหนีด้วยร่างใหญ่โตของเขา

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณย่าถึงให้ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินแบบนี้มาจดทะเบียนกับเขา แต่ในเมื่อเธอยากเล่นเกม เขาก็จะร่วมเล่นกันเธอเสียหน่อย และถ้าเธออยากจะเป็นเมียเขานักเขาก็จะให้เธอทำหน้าที่ของเธอ

“ปล่อย...ฉันนะ” วรรณรสาตั้งใจจะตะโกนออกไป ทว่าเสียงทั้งหมดกลับถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากที่เคลื่อนลงมาประกบ

         ร่างบอบบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนที่รัดแน่นราวกับจะทำให้ร่างเล็กจมหายเข้าไปในอกที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามของเขา ริชาร์ดบดขยี้ริมฝีปากอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน จนริมฝีปากที่ต้องรองรับอารมณ์เจ็บระบม ใบหน้าเนียนพยายามเบี่ยงหนีแต่กลับถูกยึดไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว การรุกรานของเขายิ่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงที่ขัดขืน แต่วรรณรสาก็ยังดิ้นรนต่อสู้แม้จะไร้ทางสู้ แล้วเขาก็ใช้ตอนที่เธอครางประท้วงแทรกลิ้นเข้ามากวาดชิมความหวานอย่างอุกอาจจาบจ้วง

         ริชาร์ดถอนริมฝีปากออกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ทัน และทันทีที่เขาผละออก ฝ่ามือเล็กก็ฟาดลงที่ซีกแก้มข้างหนึ่งของเขาเต็มแรง ทั้งๆ ที่เจ้าของมือเล็กยังหอบหายใจราวกับจะขาดใจ

เพี๊ยะ!!!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นเมื่อคนฟาดมือไม่คิดจะออมแรง การกระทำไร้สำนึกของเขาทำให้ความอดทนของเธอขาดสะบั้นลง วินาทีนี้การกระทำของเธออยู่เหนือการควบคุมกว่าจะรู้ตัวว่าตนทำอะไรลงไปทุกอย่างก็จบลงแล้ว

         ริชาร์ดยกมือขึ้นลูบแก้ม เขาหันกลับมามองเธอด้วยแววตาเอาเรื่อง แก้มขาวเป็นรอยริ้วแดงอย่างเห็นได้ชัด แต่แทนที่คนทำจะสำนึกในสิ่งที่ทำไป วรรณรสากลับรู้ว่ามันสาสมแล้วกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิดไว้ว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธอ และที่สำคัญเธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมารับมือกับมัน

         “คุณไม่มีสิทธิ์มาจูบฉัน” วรรณรสาร้องลั่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาทรงเสน่ห์ที่ตอนนี้มีกองไฟร้อนแรงลุกโชนอยู่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงความเงียบ เงียบและนิ่งเสียจนเธอได้ยินเสียงหายใจถี่ๆ หนักๆ ของตัวเอง

         “ทำไมจะไม่มี นี่แหละที่เขาเรียกว่าหน้าที่ของเมีย แล้วก็ไม่ใช่แค่จูบด้วยที่ผมมีสิทธิ์” ริชาร์ดตวาดเสียงกร้าว

จบประโยคคนที่เพิ่งผละออกห่างเพื่อให้เธอได้หายใจก็ตะปบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงและไร้ความปราณียิ่งกว่าเก่า

“ไม่!” วรรณรสาร้องออกมาทันทีเมื่อริมฝีปากได้รูปผละออกจากกลีบปากที่เริ่มเจ็บระบม

"จะต่อต้านไปทำไมวรรณรสา อยากเป็นเมียผมมากไม่ใช่เหรอ" ริชาร์ดกระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมใบหูเล็กแล้วขบเม้มเบาๆ แม้จะยังต่อต้านแต่สัมผัสช่ำชองก็ทำให้ความหวามไหวก่อตัวขึ้นในกายจนร่างบางสั่นระริก ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้ายกาจ

         “หยุดนะ หยุด!!!

         ริชาร์ดไม่ฟัง และไม่ยอมหยุดแม้เสี้ยววินาที เขาไม่สนใจมือเล็กที่ทั้งทุบตีทั้งผลักไสให้ถอยห่าง เขาดันร่างเล็กให้นอนราบกับเบาะหนังนุ่มๆ ของรถคันหรู แล้วกดแนบริมฝีปากนุ่มปิดกั้นถ้อยคำของเธออีกครั้ง

--------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น