กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 11 : บทที่ 2 อดีตอันเจ็บปวดและปัจจุบันที่แสนวุ่นวาย 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    29 ต.ค. 63



“ฉันบอกให้รอจนกว่ายาจะออกฤทธิ์เต็มที่ค่อยออกไปให้มันเห็น” หญิงสาววัยกลางคนเดินลิ่วๆ เข้าไปหาหญิงสาววัยยี่สิบกว่าๆ ด้วยใบหน้าบึ้งตึง

         “เอ๊ะ อย่ามาโทษรินนะคะ ยาที่ใส่ไปไม่มากพอมากกว่า รินไม่เห็นพี่ริคจะมีอาการอะไรเลย”

         “ฉันใส่แทบหมดขวด ล็อกกลอนหน้าห้อง จัดทุกอย่างให้เสร็จสรรพ แกยังพลาด กับอีแค่ทำให้มันนอนกับแกมันยากแค่ไหนเชียว แกมันโง่เหมือนใครนะ”

         “เหมือนแม่มั้งค่ะ ก็รินมันลูกแม่นี่”

         “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าแม่” รัชนีฉายกัดฟันกระซิบว่า พลางกวาดตาไปรอบกายอย่างหวาดระแวงว่าจะมีคนมาได้ยินเข้า

         “ค่ะคุณน้า”

         “แล้วแบบนี้ฉันจะเอาเงินที่ไหนไปคืนไอ้นักการเมืองนั่นล่ะเนี่ย”

         “ก็ยายเคทไงค่ะ ไอ้นักการเมืองนั่นมันอยากได้นักอยากได้หนาไม่ใช่เหรอ”

         “หลังจากที่ฉันไปโวยวายกับแม่มัน แล้วลากตัวยายลูกไม่รักดีนั่นกลับมา ริชาร์ดก็ให้บอดี้การ์ดคุมยายเคทแจขนาดนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอก ขนาดฉันจะเข้าห้องนอนมันยังต้องผ่านไอ้บอดี้การ์ดหน้ายักษ์สองตัวนั่นเลย”

         “งั้นคุณน้าก็ออกจากบ้านหลังนี้ก็ได้นี่คะ ไหนๆ คุณน้าก็คิดว่าคงไม่ได้อะไรจากตระกูลนี้อีกแล้ว ยังไงลูกอย่างยายเคทก็ต้องไปกับแม่อย่างคุณน้าอยู่ดี แล้วคราวนี้คุณน้าจะเอามันไปขายให้ใครก็จะเรื่องง่ายเหมือนปลอกกล้วย”

         “ออกไปให้โง่สิ มีคฤหาสน์หรูให้อยู่ มีนามสกุลเพรสตันต่อท้ายให้เชิดหน้าในสังคม อีกอย่างขายยายเคทให้นักการเมืองบ้ากามหรือตาแก่ตัณหากลับสักคนก็ได้เงินแค่ครั้งเดียว แบบนี้สิมีโอกาสเมื่อไรก็ได้เงินมาใช้ เพียงแต่ครั้งนี้ไอ้จองหองริชาร์ดมันระวังยายเคทแจขนาดนั้นฉันเลยไม่มีโอกาส ช่วงนี้เงินก็เริ่มขาดมือแล้วด้วย” รัชนีฉายหมายถึงการที่เธอได้รับเงินจากนักการเมือง หรือเสี่ยสักคนมาก่อนแลกกับตัวลูกสาว แล้วริชาร์ดก็ตามไปจ่ายเงินคืน มันไม่ใช่ครั้งเดียวที่เธอทำแบบนั้น แต่เธอทำมันมาสองครั้งแล้ว

         “งั้นช่วงนี้ก็เลิกบริจาคเงินเอาหน้า เลิกเข้ากาสิโนเอาเงินไปผลาญเล่น แล้วที่สำคัญถ้าคุณน้าเลิกได้คุณน้าจะมีเงินใช้สบายๆ อีกหลายตังค์เลย”

         “อะไร”

“ก็เลิกเลี้ยงไอ้สามีแมงดาวัยกระเตาะพวกนั้นไงคะ”

         “หยุดพูดไปเลยนะยายริน กล้าพูดออกมาได้ยังไง แล้วถ้าฉันให้แกเลิกช็อปปิ้งของแบรนด์เนม แกเลิกได้ไหมล่ะ”

         “แหม แต่เงินที่รินเอาไปชอปปิ้งมันก็น้อยกว่าที่เอาไปผลาญกับแมงดาพวกนั้นตั้งเยอะ” รินรณีบ่นพึมพำเบาๆ แต่อีกฝ่ายกลับได้ยิน เสียงที่เรียกชื่อเธอจึงทั้งกระด้างทั้งห้วน

         “ยายริน!!!

         “คะคุณน้า” รินรณีลากเสียงยาวกวนโทสะตอบรับ

         “แกนี่มัน ช่างเถอะ คราวหน้าอย่าให้พลาดอีกล่ะ โอกาสยิ่งหายากๆ อยู่ ต่อจากนี้ไอ้ริคมันคงระวังตัวมากขึ้น” รัชนีฉายบ่นยืดยาวด้วยสีหน้ายุ่งยากใจก่อนจะกระแทกเท้าออกจากห้องของลูกสาวที่เธอบอกใครๆ ว่าเป็นแค่หลานด้วยอารมณ์ที่ไม่ได้ดีขึ้นกว่าเก่า  

----------------------

ไปต่อกันค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น