รอยรักทัณฑ์มัจจุราช

ตอนที่ 47 : บทที่ 9 แค่ความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบที่พึงกระทำ 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    7 เม.ย. 62



          กรรณาราพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ การติดต่อสื่อสารกับผู้คนและการรองรับอารมณ์ของเศรษฐีทั้งหลายค่อนข้างกินพลังงานเธอไปมากทีเดียวและการยืนบนรองเท้าส้นสูงนานๆ ก็เป็นสิ่งที่เธอยังไม่ชินกับมันสักเท่าไร...

ร่างระหงเดินไปตามทางที่ตรงไปยังห้องพักของพนักงาน แต่แสงของดวงดาวนับล้านดวงที่แข่งขันกันทอประกายระยิบระยับเต็มท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มก็ทำให้คนที่สาวเท้ายาวๆ ถี่ๆ เพราะอยากจะล้มตัวลงบนที่นอนเร็วๆ อดไม่ได้ที่จะหยุดการก้าวเดินเพื่อมองมัน

          กรรณาราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อผ่อนคลายอาการเมื่อยล้าของตัวเอง แม้จะเหนื่อยกับงานที่ทำแต่เธอก็สนุกกับมัน และเธอก็โล่งใจที่ไม่ต้องรับมือกับอารมณ์แปรปรวนของเจ้าของเรือลำใหญ่ลำนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอคิดถึงความเอาแต่ใจของเขาอยู่เหมือนกัน ไม่ได้ยินเสียงเข้มๆ เธอรู้สึกเหงาแปลกๆ อย่างไรไม่รู้

          นัยน์ตากลมโตเบิกขึ้นกว้างเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรที่ไม่เข้าท่าอยู่...

          นี่เธอต้องต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ยายกรรณ ไปคิดถึงเขาทำไมกันนะ หยุดคิดนะ หยุดๆ ๆ ได้ยินไหม กรรณาราก่นด่าตัวเองพลางตบแก้มตัวเองหลายๆ ทีเพื่อเรียกสติตัวเองให้กลับคืนมา

          ตูม!!! ซูม!!!

          เสียงอะไรหนักๆ หล่นลงน้ำตามด้วยเสียงน้ำแตกกระจายทำให้เธอเลิกตบหน้าตัวเองราวกับคนเสียสติ หญิงสาวหันหน้าไปมองตามแหล่งที่มาของเสียง

เธอทำงานล่วงเวลามาสี่ชั่วโมง ดังนั้นตรงนี้ไม่น่ามีใครยังเล่นน้ำอยู่ สระว่ายน้ำที่นี่ก็ทำแบบเปิดโล่งเพื่อให้คนมาเที่ยวได้สัมผัสกับอากาศบริสุทธิ์และอาบแดดได้ดั่งที่ใจต้องการ และช่วงนี้อากาศในเซาแทมป์ตันก็ค่อนข้างเย็นจัด และยิ่งกลางคืนแบบนี้ไม่ต้องพูดถึง คงไม่มีใครคิดจะมาเล่นน้ำตอนนี้แน่ๆ

กรรณาราเดินตรงไปยังสระว่ายน้ำพยายามมองหาว่าเสียงที่ได้ยินเกิดจากอะไร แล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางสระ

วินาทีนั้นเธอไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ร่างระหงวิ่งตรงไปที่สระน้ำและกระโจนลงไปทันทีโดยไม่สนใจจะถอดรองเท้าออกด้วยซ้ำ ไม่สนใจว่าถ้าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอสวมใส่เวลาเปียกจะทำให้มันแนบเนื้อหรือเห็นไปถึงไหนต่อไหน ไม่สนใจว่าอากาศจะหนาวเพียงใด เธอรู้แต่ว่าเธอต้องช่วยเด็กคนนั้นให้ได้

กรรณาราว่ายน้ำตรงไปกลางสระก่อนจะดำลึกตรงไปยังร่างเล็กๆ ที่หยุดดิ้นรนเพื่อพาตัวเองขึ้นจากน้ำ และนั่นก็ทำให้เธอใจหายอีกครั้ง หญิงสาวตรงเข้าไปหาแล้วออกแรงทั้งหมดดึงเด็กชายที่กำลังจมดิ่งสู่ก้นสระขึ้นมาเหนือน้ำให้เร็วที่สุด เธอยกร่างเล็กขึ้นไปข้างสระก่อนจะโหนตัวขึ้นไปข้างขอบสระ ก่อนจะเริ่มผายปอดให้ร่างเล็กๆ ที่นิ่งไปแล้วทันที เพียงครู่เดียวเด็กตัวน้อยก็สำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง

กรรณาราใจชื้นขึ้นเมื่อรู้ว่าเธอช่วยเด็กคนนี้ไว้ทันก่อนที่จะเป็นอะไรไป หญิงสาวรีบอุ้มร่างเล็กขึ้นไว้ในอ้อมแขน เมื่อได้สติเด็กน้อยก็เริ่มส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเธออดใจเสียไม่ได้ และยิ่งเห็นท่าทางตื่นตระหนกและความหวาดกลัวที่ฉายออกมาจากดวงตาของเด็กน้อยเธอก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก

หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความความร้อนรนและควบคุมสติของตัวเองไว้ ก่อนจะก้าวตรงไปยังห้องพยาบาลของเรือ เธอไม่สนใจว่าน้ำที่หยดจากเสื้อผ้าจะทำให้พรมราคาแพงเปียกชุ่ม ไม่สนใจผู้คนที่หันมามองเธออย่างสนใจใคร่รู้ หรือมองเธอราวกับเธอเป็นคนไร้มารยาท สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือชีวิตของเด็กน้อยอ้อมแขน เพราะคนที่จมน้ำแม้จะไม่เสียชีวิตเลยทันทีก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเลยทีเดียว มันยังมีอาการแทรกซ้อนอีกมากมายที่ต้องได้รับการดูแลจากแพทย์อย่างเร่งด่วน


E-book มาแล้วจ้า คลิกซื้อที่ลิงค์ด้านล่างได้เลยนะคะ
ปล. เหมยจัดโปรโมชั่นพิเศษไว้ให้ 9 วัน ตอนนี้เหลือ 8 วันแล้ว รีบช๊อป จะได้คุ้มๆ นะคะ

ฝาก E-book เรื่อง "เล่ห์ร้ายร่ายรัก" อีกเรื่องค่ะ
รับประกันความฟินไม่แพ้แพทริคแน่นอน ใครมีแล้วสปอยหน่อยเร็ว อิอิ
<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

4,294 ความคิดเห็น

  1. #4033 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:18

    งานเข้ามั๋ยกรรณ
    #4033
    0
  2. #4032 Nattamon Ponlabat (@jum566) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:55
    เฮียแพทอยู่ มาเห็นนู๋กันอยู่ในเสื้อขาวๆบางๆเปียกน้ำอย่างนี้ งานจะเข้านู๋กรรณของรีดมั้ยเนี่ย
    #4032
    0
  3. #3459 unun (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 13:52
    ไม่อ่านๆๆๆๆ รอเล่มฟินทีเดี่ยวจนจบ

    >///< 5555
    #3459
    0
  4. #3458 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 13:21
    5555+++ ลุ้นค้างรอเล่มกันเลย..
    #3458
    0