รอยรักทัณฑ์มัจจุราช

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 คำขอร้องที่มีเลศนัย 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

          


          พราวพิลาสถอนใจออกมาอย่างโล่งอก เธอมองตามแผ่นหลังแคบๆ ของลูกเลี้ยงที่ตนจงเกลียดจงชังด้วยแววตาชนิดหนึ่งที่คนถูกมองไม่ได้เห็น

ใช่! ถ้ากรรณาราขึ้นไปบนห้องของแพรวนภา แผนการของเธอก็คงจะแตกเป็นแน่ เพราะอันที่จริงแล้วคนที่เธอบอกว่าป่วยหนักและนอนหลับไปแล้ว ตอนนี้คงจะสนุกสุดเหวี่ยงอยู่ในไนต์คลับสักแห่งย่านใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร...

          “มันเป็นปัญหาของแม่ไม่ใช่ปัญหาของแพรว” นั่นคือสิ่งที่ลูกสาวในไส้ตะโกนใส่เธอเมื่อสองวันก่อน

          “แต่ถ้าแพรวไม่ช่วยแม่ แม่ต้องแย่แน่ๆ นะแพรว แม่จะหาเงินยี่สิบล้านมาจากไหนภายในสามวัน อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็น่าจะรวยมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงใช้หนี้แทนแม่แถมยังให้แม่ยืมเงินอีกตั้งหลายล้านไม่ได้ ถ้าแพรวทำให้เขารักแพรวได้ เราจะสบายไปทั้งชีวิตเลยนะลูก”

        “แล้วเขาเป็นใครคะแม่”

        “ไม่รู้สิ แม่ก็ไม่เคยเห็นหน้าเขาเหมือนกัน เขาติดต่อแม่ผ่านทนายของเขาอีกที”

        “เขาชื่ออะไรคะ”

        “ไม่รู้สิ เห็นทนายคนนั้นบอกชื่อ เออ... ชื่อ... จอจาน อะไรนี่แหละ อ๋อ เห็นเขาเรียกคุณ....จอน มั้งถ้าจำไม่ผิด” ใครจะไปจำได้ ก็ตอนนั้นเธอมัวดีใจที่เห็นเงินก้อนโต เลยไม่สนใจว่าคนที่ให้ยืมเงินมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร

        “นี่แม่ยืมเงินคนแปลกหน้า ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าตา โดยเอาลูกสาวไปค้ำประกันงั้นเหรอคะ แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง แพรวเป็นลูกสาวแม่นะไม่ใช่เครื่องเพชร ที่ดิน หรือรถยนต์ที่แม่เอาไปขายได้ นี่ถ้าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ชื่อยายกรรณ เราก็คงไม่มีที่ซุกหัวนอนใช่ไหมคะ” แพรวนภาอดคิดไม่ได้ว่าถ้าบ้านหลังนี้เป็นชื่อของมารดาของเธอ คงไม่แคล้วถูกมารดาของเธอเอาไปจำนอง และถ้าเป็นอย่างนั้น เธอจะอยู่ในสังคมนี้ได้ยังไง เธอทนไม่ได้ที่จะให้คนรู้ว่านางแบบสาวไฮโซที่ทั้งสวยทั้งสง่าแบบเธอรวยแต่เปลือก แม้จะไม่ชอบหน้าน้องสาวคนละแม่ แต่อย่างน้อยการที่บ้านที่อาศัยอยู่ตอนนี้เป็นชื่อของกรรณารา ก็ยังพอมีบ้านหลังโตเอาไว้ใช้เชิดหน้าชูตาในสังคมได้         

        “ก็ตอนนั้นแม่กำลังมือขึ้น มีแต่ได้กับได้”

        “มีแต่ได้ แล้วทำไมต้องยืมเงินเขาด้วยล่ะคะแม่”

        “ก็มันเสียแค่ตาเดียวเอง”

        “แล้วก็เสียต่อเรื่อยๆ จนไม่เหลือสักบาทเดียวใช่ไหมคะ”

        “แม่...” พราวพิลาสเถียงไม่ออก มันเป็นเหมือนที่แพรวนภาว่านั่นล่ะ ตอนแรกเธอก็เล่นได้ พอเห็นว่าดวงกำลังมา เธอจึงทุ่มจนหมดตัว แต่ตานั้นเธอกลับเสีย เธอพยายามขอยืมเงินเสี่ยสุชาติเจ้าของบ่อนอีกครั้งแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้ยืม แถมยังทวงเงินจำนวนสิบล้านบาทที่เธอเคยยืมไป พอไม่มีคืนให้เธอก็ถูกลูกน้องของเสี่ยสุชาติรุมซ้อม และในตอนนั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งมาช่วยไว้ เขายื่นข้อเสนอจะใช้หนี้เสียสุชาติแทนเธอแถมยังเสนอเงินให้อีกเท่าหนึ่งที่ค้างเสี่ยสุชาติไว้ แม้ว่าจะรู้ดีว่าต้องเอาลูกสาวตัวเองมาเป็นหลักค้ำประกัน แต่ตอนนั้นเธอคิดแค่ว่าต้องถอนทุนคืนให้ได้ จึงยอมเซ็นสัญญาฉบับนั้นไป

        “ไม่รู้ล่ะ ยังไงแพรวก็ไม่เอาด้วยแน่นอน แพรวไม่อยากเป็นเมียเก็บตาแก่คราวพ่อ ตัณหากลับ แล้วก็พุงพลุ้ย อีกอย่างแพรวก็มีเป้าหมายของแพรวแล้วด้วย ถ้าแพรวทำให้เขามาสยบแทบเท้าของแพรวได้ เราจะยิ่งกว่าสบายไปทั้งชาติอีกนะคะแม่”แพรวนภาว่าอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

        “เขาเป็นใครแพรว คงไม่ใช่พวกดารา นายแบบใช่ไหม พวกเต้นกินรำกินแม่ไม่รับมาเป็นลูกเขยหรอกนะ” พราวพิลาสคิดถึงนายแบบคนหนึ่งที่มาติดพันลูกสาวของนาง นายแบบคนนั้นพอจะมีชื่อในวงการก็จริง แต่ความร่ำรวยก็ไม่มากพอที่จะจุนเจือครอบครัวของเธอและคงไม่สามารถเลี้ยงดูลูกสาวของเธอที่ใช้เงินราวกับเบี้ยได้ ถึงแม้เธอจะไม่ใช่แม่ที่ดีอะไรนัก แต่อย่างน้อยเธอก็ยังอยากให้ลูกของตัวเองได้อยู่อย่างสุขสบาย

        “ไม่ใช่หรอกค่ะแม่ เขาเป็นนักธุรกิจ หล่อมาก และรวยมาก ไม่สิ ต้องเรียกว่ารวยล้นฟ้าถึงจะถูก เงินของเขา ต่อให้ถลุงไปเป็นสิบๆ ชาติก็ไม่หมด แม่จะเอาเงินไปถลุงในบ่อนเท่าไรมันก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

        “เจ้าหนี้ของแม่ก็คงรวยมากเหมือนกันนะลูก ขนาดลูกน้องของเขายังขับรถหรูราคาหลายล้าน เสื้อผ้าที่ใส่ก็แบรนด์เนมทั้งนั้น แม่ว่าเจ้านายเขาก็ต้องรวยไม่น้อยล่ะ”

        “ไม่เอาหรอกค่ะแม่ รวยแค่ไหน แกหง่ำเหงือกไม่มีปัญญาหาผู้หญิงจนต้องมาใช่วิธีแบบนี้ แพรวก็ไม่ไหวจะทน อย่างแพรวต้องรวยมีเงินให้แพรวใช้ไปตลอดชีวิตโดยที่แพรวไม่ต้องทำอะไร ต้องหล่อและมีชื่อเสียง แพรวจะได้เชิดหน้าชูตาในสังคมได้อย่างไม่ต้องอายใคร และต้องมีอำนาจไปที่ไหนก็มีคนก้มหัวให้ และเป้าหมายของแพรวก็มีสิ่งที่แพรวต้องการครบถ้วน แพรวก็แค่ต้องทำให้เขามาสยบแทบเท้าแพรวให้ได้ แล้วแพรวก็วางแผนของแพรวมาสามเดือนแล้ว แพรวไม่มีทางพลาดเพราะต้องยอมไปเป็นเมียน้อยตาแก่ตัณหากลับที่แม่เอาแพรวไปค้ำประกันหรอก”

        “แต่ถ้าแพรวไม่ช่วย แล้วแม่จะทำยังไงล่ะแพรว แม่ต้องใช้หนี้เขาภายในสามวันนี้แล้วด้วย แม่จะไปหาเงินมาจากไหนถ้าไม่มีเงินไปใช้เขา เขาต้องฆ่าแม่ทิ้งแน่ๆ”

        “ก็ไม่เห็นยากนี่คะ ในสัญญาเขาระบุชื่อแพรวไว้ไหมคะแม่”

        “ไม่ได้ระ...บุ... แต่” พราวพิลาสว่าพลางคิดตามสิ่งที่ลูกสาวพูด ปลายเสียงกระท่อนกระแท่นเมื่อสมองแล่นเร็วจี๋ก่อนจะชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างมองรอยยิ้มของลูกสาวก่อนจะเผยยิ้มตอบเมื่อเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ

        “ใช่ค่ะ อย่างที่แม่คิดนั่นแหละ สัญญามันไม่ได้ระบุไว้ซะหน่อยว่าลูกสาวคนไหนของคุณพราวพิลาส ธีระไพโรจน์”

          แววตาของพราวพิลาสเต็มไปด้วยความเกลียดชังเมื่อคิดถึงคนที่มีศักดิ์เป็นลูกเลี้ยง...

กรรณาราเป็นลูกสาวเมียน้อยของสามี ตั้งแต่เด็กสาวคนนี้เข้ามาชีวิตเธอก็ไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน เธอรู้ว่าสามีไม่เคยรักเธอ การแต่งงานระหว่างเขากับเธอเป็นเพียงความเหมาะสมที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นควรเท่านั้น ซึ่งเธอก็ชินชาเสียแล้วกับการไม่ได้รับความรักจากสามี แต่การได้เห็นหน้าลูกสาวของคนที่ได้รับความรักของสามีของตัวเองไปมันคนละเรื่องกัน

พอเมียน้อยของสามีตายไปกรรณาราก็ถูกรับเขามาอยู่ในบ้าน และเพราะคำขอร้องแกมบังคับของสามี เธอจึงต้องกล้ำกลืนฝืนทนเซ็นรับลูกของคนที่เกลียดเข้าไส้มาเป็นบุตรบุญธรรม หลังจากเสียชีวิตไปแล้ว กรรชิตก็ยังไม่วายทิ้งความเจ็บช้ำไว้ให้เธอด้วยการยกบ้านหลังนี้ให้กรรณารา แทนที่มันจะเป็นชื่อของเธอหรือไม่ก็แพรวนภาลูกสาวแท้ๆ ของเธอกับสามี และทันทีที่มีวิธีกำจัดกรรณาราลูกเลี้ยงที่เธอเกลียดชังออกจากชีวิตพราวพิลาสก็ไม่รอช้าที่จะทำ

ขอให้พ้นคืนนี้ไปเท่านั้น กรรณาราจะไม่อยู่ขัดหูขัดตา จะไม่ได้อยู่เป็นเสี้ยนหนามในใจเธออีกต่อไป!

....................
มาแล้วๆ ขอให้สนุกนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

4,294 ความคิดเห็น

  1. #4150 PimchanokKhanun (@PimchanokKhanun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:28
    เเม่เลี้ยงทำไมถึงเลวได้ขนาดนี้เนี่ย!
    #4150
    0
  2. #62 Princess view (@princessview) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 17:38
    อุ้ต้ะ!! เข้มข้นนนน สมการรอคอย ฟินเเซ่บเฟ่ออ รอตอนต่อไป
    #62
    0