เล่ห์ร้ายร่ายรัก

ตอนที่ 10 : บทที่ 4 เกมนี้ใครชนะ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    23 พ.ค. 61

        


พบกันในรูปแบบ E-book เร็วๆ นี้

ผู้หญิงคนนี้แค่นอนหลับยังสามารถปลุกความต้องการของเขาให้ทะยานขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอทำอะไรกับเขานะ หรือว่าเป็นเขาเองที่ทำอะไรกับตัวเอง

        ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ความทรมานเสียดแทงไปทั่วทุกรูขุมขน ร่างกายของเขาเกร็งแข็งไปหมด โดยเฉพาะแก่นกลางกายที่แข็งขืนจนรู้สึกปวดร้าว เขาต้องการเธอ ต้องการแทบขาดใจ และคนที่มีความอดทนน้อยนิดอย่างเขาก็จะไม่ทนอีกต่อไป...

        เรียวปากอุ่นร้อนก้มลงไปสัมผัสกลีบปากนุ่มที่เผยอน้อยๆ เหมือนจะเชิญชวนเบาๆ ก่อนจะขบเม้มซ้ำๆ เพื่อปลุกให้คนหลับสนิทตื่นจากนิทรา มือหนาสอดเข้าภายใต้เสื้อกล้ามเนื้อนุ่มสัมผัสกับผิวเนื้อเรียบรื่นนุ่มเนียน กลิ่นหอมละมุนจากกายสาวปลุกอารมณ์หวามให้พุ่งขึ้นอีกหลายเท่าตัว ความทรมานแล่นพล่านไปทั่วร่างจนแทบทนไม่ไหว

คนใต้ร่างพลิกกายเล็กน้อยเหมือนจะหนีการรุกราน แต่ก็ยังไม่ยอมตื่นจากนินทรา

แมทธิวผละห่างเล็กน้อยเพื่อที่จะได้มองใบหน้าสวยหวานนั้นได้อย่างชัดเจน ดวงตากลมโตยังคงหลับพริ้ม ขนตายาวงอนที่ทาบทับไปกับแก้มเนียนบ่งบอกว่าคนใต้ร่างของเขายังคงหลับสนิทอยู่เช่นเดิม

‘หรือจะแกล้งหลับ... เจ้าแผนการจริงนะแม่คุณ มาดูกันว่าผมจะทำให้คุณตื่นได้ไหม’ ใบหน้าหล่อเหลาฉายชัดถึงความเป็นต่อในเกมที่เขาคิดว่าหญิงสาวกำลังหลอกล่อให้เขาลงไปร่วมเล่น และเขามั่นใจว่าเขาต้องเป็นผู้ชนะในเกมนี้อย่างแน่นอน

รอยยิ้มยโสกระตุกขึ้นตรงมุมปากได้รูป... เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าพีชยาจะแกล้งหลับไปได้สักกี่น้ำ

        มือหนาเลื่อนไปจับชายเสื้อของหญิงสาวแล้วถลกขึ้น ก่อนจะก้มลงหาเรือนร่างหอมกรุ่นอีกครั้ง ริมฝีปากได้รูปจรดลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม ดูดซับจนเนื้อนวลขึ้นสีเป็นรอยแดงจ้ำๆ เขาทิ้งรอยจุมพิตไว้ทุกๆ ที่ที่ริมฝีปากของเขาลากผ่าน มือหนาสัมผัสลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบางอย่างถือสิทธิ์ กอบกุม บีบขย้ำ ความนุ่มหยุ่นผ่านบราเซียร์ตัวน้อย ก่อนจะจัดการดึงเสื้อกล้ามพอดีตัวออกจากร่างนุ่มนิ่ม แล้วปลดสิ่งที่ขว้างกั้นระหว่างเขากับทรงวงอกอิ่มล้นมือออก

ความงามชูชันที่ปรากฏสู่สายตาทำให้ความแข็งแกร่งกลางกายปวดร้าวไปหมด เขาก้มลงครอบครองยอดอกสีหวานด้วยริมฝีปาก ขบเม้ม ดูดดึง สลับกับปัดป่ายปลายลิ้น พร้อมกับบีบขยำอีกข้างด้วยฝ่ามือแข็งแรง

จวบจนพอใจริมฝีปากร้ายกาจจึงผละออก ก่อนจะโฉบลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่แดงก่ำและบวมเจ่อด้วยฝีมือของเขาอีกครั้ง 

ชายหนุ่มขยับริมฝีปากบดเคล้าเรียวปากสีเรื่อ ขบเม้มริมฝีปากล่างซ้ำๆ ก่อนจะเบี่ยงองศาเพื่อให้ริมฝีปากของเขากับเธอแนบชิดกันยิ่งขึ้น แล้วเริ่มไล้ปลายลิ้นแตะเรียวปากฉ่ำชื้นของเธอดุนดันให้เผยอขึ้นเปิดทาง ก่อนจะแทรกเข้าไปควานหารสชาติของเธอซึ่งเขารู้ดีว่ามันหอมหวานเพียงใด เขากวาดชิม ตักตวงเอาจากเธออย่างตะกละตะกลามราวกับราวกับคนที่หลงทางอยู่กลางทะเลทรายนานหลายวันแล้วบังเอิญได้พบแหล่งน้ำกว้างใหญ่ ทว่ายิ่งจูบ ร่างกายเขาก็ร้อนขึ้น ร้อนขึ้น และร้อนขึ้น จูบนุ่มละมุนจึงถูกเพิ่มดีกรีขึ้นเป็นจูบเร่าร้อนและเรียกร้อง  หลอกล่อให้คนใต้ร่างตอบสนอง

เขาปรารถนาให้เธอกรีดร้องและบิดเร่าอยู่ใต้กายเขา ทว่า...

ไม่ว่าจะปลุกเร้าด้วยประสบการณ์ที่ช่ำชองมากเท่าไร่ คนในอ้อมแขนก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับรู้ ไม่มีการตอบสนอง จนเขาอดสงสัยไม่ได้ ‘เขาคิดว่าหญิงสาวกำลังแกล้งหลับอยู่ แต่มันนิ่ง... นิ่งเกินไป นิ่งเสียจนน่าสงสัย’

แมทธิวผละออกจากเรือนร่างหอมกรุ่นอีกครั้งเพื่อมองคนใต้ร่างที่ยังอยู่ในห้วงนิทราทั้งๆ ที่สมควรจะตื่นตั้งนานแล้ว นัยน์ตาสีน้ำตาลทองจ้องมองเรือนร่างน่าหลงใหลอย่างไม่เข้าใจ

        “พีชยา” มือหนาตบใบหน้าหวานเบาๆ ปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากนิทรา ร่างบางขยับกายพลิกหนีการรบกวน มันเป็นกริยาอัตโนมัติเสียมากกว่าที่จะเป็นการรู้สึกตัวตื่น

“พีชยา” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเก่า พร้อมเขย่าตัวหญิงสาวแรงขึ้น แต่ไม่ว่าเขาจะทำยังไงคนที่ตกอยู่ในห้วงนิทราก็ไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัว

‘เป็นอะไร หรือว่าจะไม่สบาย’ แมทธิวตั้งท่าจะตะโกนเรียกบอดี้การ์ดให้ตามหมอ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำแบบนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่ข้างเตียงเสียก่อน...

        มือหนาฉวยกระดาษโน้ตแผ่นเล็กสีชมพูหวานที่มีตัวหนังสือน่ารักเขียนไว้มาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว และการกระทำของเขาก็ทำให้บางสิ่งที่วางทับกระดาษแผ่นเล็กไว้ร่วงไปบนพื้น

แมทธิวมองตามขวดยาเล็กๆ ที่กลิ้งอยู่บนพื้นก่อนจะหยุดลงตรงกับสายตาของเขาพอดิบพอดี

“ยานอนหลับ พีชยานี่คุณ...”

สิ่งที่เขียนกำกับไว้ข้างขวดทำให้แมทธิวเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น นัยน์ตาคมเข้มตวัดลงจับจ้องที่กระดาษสีหวานในมืออีกครั้ง  เขาไล้สายตาไปตามตัวหนังสือเล็กๆ เป็นระเบียบที่ถูกเขียนขึ้นมาให้เขาโดยเฉพาะ

อารมณ์ของเขาขุ่นมัวขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนตัวหนังสือที่ผ่านสายตา ก่อนจะพุ่งทะลุถึงขีดสุดเมื่ออ่านข้อความในกระดาษโน้ตจบ

แม่งเอ้ย! เขาไม่เคยโมโหอะไรมากเท่านี้มาก่อนเลย

แมทธิวขย้ำกระดาษในมือแล้วปามันทิ้งลงพื้นอย่างแรงด้วยความโมโห กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเกิดเสียง นัยน์ตาสีทองวาบวับไปด้วยเปลวเพลิงของความโกรธขึงอย่างชัดเจน แต่คราวนี้หาใช่เพราะถูกศัตรูเล่นงานหรือปัญหาทางธุรกิจเฉกเช่นทุกครั้ง หากแต่เพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

        “คิดจะเล่นเกมกับผมหรือพีชยา ได้! แล้วคุณกับผมจะได้เห็นดีกัน” ชายหนุ่มประกาศก้อง


^...................^


 

สงสว่างที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกใสเข้ามาภายในห้องปลุกเจ้าของห้องให้ตื่นจากนิทราอันแสนสบาย ร่างบางใต้ผ้าห่มผืนหนาบิดซ้ายขวาเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้า

ทำไมนะ! ทั้งๆที่เธอก็หลับสนิททั้งคืน แถมเตียงก็นุ่มสบาย แต่เธอกลับรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แถมยังรู้สึกโล่งแปลกๆ อีกด้วย

คิ้วเรียวขมวดจนเป็นปมด้วยความสงสัย ก่อนนัยน์ตากลมโตจะลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ร่างบางผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อตระหนักได้ว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องที่เธอนอนเป็นประจำ และบ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านของเธอ ความเย็นวาบจากเครื่องปรับอากาศที่ต้องผิวจนร่างกายสะท้านทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น ก่อนจะก้มมองตัวเองเพื่อไขข้อข้องใจ

ผ้าห่มผืนหนาที่ร่นไปกองอยู่บนตักเผยทำให้ทรวงอกอิ่มที่ไร้อาภรณ์ปกปิดเปิดเผยสู่สายตาผู้เจ้าของ และถึงแม้ว่าจะไม่ได้เปิดดูเธอก็รับรู้ได้อย่างแน่ชัดว่าตอนนี้ส่วนล่างของเธอก็ไร้อาภรณ์ใดๆ เช่นเดียวกัน

เสื้อผ้าของเธอไปไหนหมด! เมื่อคืนเธอก็สวมเสื้อผ้านอนครบทุกชิ้น แล้วทำไมตื่นมาเธอกลับเปลือยเปล่าได้ล่ะเนี่ย?

ความสงสัยทำให้พีชยาต้องหาคำตอบให้กับตัวเองอย่างเร่งด่วน คนที่ยังไม่ตื่นเต็มที่กวาดตามองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงตรงร่างสูงที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงเดียวกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี แถมพ่อเจ้าพระคุณยังอยู่ในสภาพเดียวกันกับเธอเปี๊ยบ นั่นคือเขาไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น ผ้าห่มที่ร่นมากองอยู่ที่สะโพก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและหน้าท้องเปล่าเปลือยที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเป็นลอนสวย แถมผ้าห่มที่คลุมส่วนล่างไว้ก็หมิ่นเหมเสียจนน่าหวาดเสียว

นัยน์ตากลมโตยิ่งโตขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อเจ้าตัวเบิกตากว้าง เลือดฝาดเริ่มสูบฉีดไปทั่วร่างบาง ก่อนที่พีชยาจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง

“กรี๊ดดดด!!!”

        แมทธิวมองหญิงสาวที่เพิ่งตื่นนอนอย่างอารมณ์ดี เมื่อคืนเขาเป็นคนถอดเสื้อผ้าหญิงสาวออกเองกับมือ ทำไมจะไม่รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เธอส่งเสียงกรี๊ดลั่นนั่นคืออะไร แต่การถอดเสื้อผ้าออกจากร่างขาวเนียนแต่ละชิ้น มันช่างสร้างความทรมานให้กับเขามากมายนัก

เขายอมรับว่าหญิงสาวที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องอยู่ข้างกาย ช่างน่ารักน่าปรารถนาไปทั้งเนื้อทั้งตัว เรือนร่างงดงามแสนบริสุทธ์ที่เปิดเผยสู่สายตา ทำให้เขาตะลึงจนแทบลืมหายใจ... ทรวงอกอิ่มล้นมือที่ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะซ้อนความอวบอิ่มนั้นไว้ได้ภายใต้เสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น หน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน สะโพกกลมกลึงได้สัดส่วน เรียวขาเพรียวระหง ความงามที่เขาไม่อาจถอนสายตาไปไหนได้อีก!

เขาเกือบตบะแตกปล้ำคนหลับสนิทเพราะกินยานอนหลับหลายต่อหลายครั้ง ถ้าไม่ติดโน้ตที่วางไว้หัวเตียงล่ะก็เมื่อคืนเธอคงเสร็จเขาไปเรียบร้อยแล้ว

คนอย่างผมเนี้ยนะจะปล้ำผู้หญิง แมทธิว เคนตันหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่มีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหาอย่างผมนะหรือจะปล้ำคุณ... หวังว่าคุณจะจำได้ว่าตัวเองพูดอะไรไว้ และฉันหวังว่าหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่มีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหาอย่างคุณคงจะรักษาคำพูด ใช่ไหมค่ะ

โน้ตสั้นๆ ที่ถูกเขียนไว้ด้วยลายมือเล็กๆ น่ารัก ทำให้เขาต้องกลับมาทบทวนคำพูดของตัวเองอยู่หลายนาที ว่าเขาเคยพูดอะไรกับเจ้าของโน้ตไปบ้างตั้งแต่ได้เจอกัน และเขาก็ได้คำตอบ...

“คุณจะปล้ำฉันงั้นเหรอ”

       “หึๆ” เสียงหัวเราะทุ้มๆ หลุดออกจากลำคอหนาเมื่อเห็นว่าเรื่องที่หญิงสาวพูดช่างน่าขัน

       “หัวเราะอะไรไม่ทราบ!”

       “ก็หัวเราะคุณนะสิ” เขาตอบกลับทั้งๆ ที่ยังไม่หยุดขำให้สิ่งที่หญิงสาวกล่าวหา

“หัวเราะฉัน?”

“ใช่! ผมหัวเราะคุณ คนอย่างผมเนี้ยนะจะปล้ำผู้หญิง แมทธิว เคนตันหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่มีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหาอย่างผมนะหรือจะปล้ำคุณ”

        เขาไม่รู้ว่าความต้องการทางกายที่กำลังแล่นพล่านในสายเลือดหรือความกรุ่นโกรธ สิ่งไหนกันแน่ที่เขามีมากกว่ากัน แต่ในเมื่อตอนนั้นเขาทำอะไรเธอไม่ได้ เขาจึงได้แต่คาดโทษคนที่ทำให้เขาทั้งทรมานและโมโหไปพร้อมๆ กันเอาไว้ในใจ และเอาคืนด้วยการดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจากร่างระหงเพื่อเป็นการเอาคืนคนเจ้าเล่ห์


รีไรท์ใหม่... 

พล็อตเหมือนเดิม บทสนทนาบางฉากมีเปลี่ยนบ้าง 

เนื้อหาบางส่วนถูกปรับเล็กน้อยเพื่อความสมบูรณ์ของเนื้อเรื่อง 

ส่วนบรรยาย สำนวนปรับใหม่เกือบทั้งหมดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,511 ความคิดเห็น

  1. #4023 dokao (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 19:42
    ทันกันดีแท้
    #4,023
    0
  2. #4022 kanokradaparima (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 18:27
    ป๋าโกรธแบบสุดๆ แล้วนะพีช
    #4,022
    0
  3. #4021 tankyo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 18:21
    555นางเอกร้ายแบบน่ารักอะคิดแผนนี้ได้ไง เดี๋ยวคงโดนพี่ท่านลงโทษแน่
    #4,021
    0
  4. #99 Mz.Tita (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 02:17
    Ohhhhh my god.....!!!ใหม่ยกสองมือเลยน่ะเนี้ย....จะรอดไหมนางเอกของเรา....รุ้นจัด...แมทธิวของเราใจร้อนเป็นบ้าเลย...!!!!
    #99
    0
  5. #96 ekalak_in (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:20
    รอค่ะ รอแบบค้างๆ อิอิ
    #96
    0
  6. #95 น้ำแข็งใส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:15
    จัดไป 1 คอมเม้น อิอิ คิดว่ารอดนะ บอร์ดี้การ์ดช่วยชีวิต
    #95
    0