[OS / SF] ตะวันฝันธันวา 🌙° OngNiel - องนีเอล

ตอนที่ 1 : [OS] รักเธอนิรันดร์ - Period °♤

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    4 เม.ย. 62



- รักเธอนิรันดร์
♬ กัน นภัทร

            ... ในปีพุทธศักราช ๒๓๑๐ ตักษัยกาลเคลื่อนคลาดเข้าครอบงำกรุงศรีอโยธยา ความเป็นความตายถูกกำหนดมั่นว่าวันนี้จักต้องมาถึง.. เหล่าไพร่พลแลกำลังในการสู้รบอ่อนแอหมดแรงต้าน เมืองที่เคยงดงาม ปราศจากการรบมาหลายสิบปี ครานี้จึงมิทันได้รับมือ ทุกหัวเมืองที่เป็นดั่งป้อมปราการป้องกันถูกเผาทำลายจากเหล่าไพรีปัจจามิตร ฝ่าเท้าของกองทัพอังวะได้เหยียบย่ำอโยธยา วัดวังที่งามตาถูกแผดเผา.. เศียรพระพุทธรูปถูกบั่นอย่างลบล้าง.. ชาวบ้านตาสีตาสาถูกพรากชีวิตจนวางวาย.. อิสตรีไทยหลายคนถูกกระทำชำเราหมดศักดิ์ศรีที่สร้างมา.. แต่กระนั้นชีพาแห่งความรักแลหวงแหนแผ่นดินก็มิถดถอยไปไหน เลือดหยดสุดท้ายขอมอบให้พสุนทราที่คุ้มกะลาหัวแลดวงชีวันดวงนี้ไว้

            วัดพระศรีสรรเพชญ์อ้อมล้อมด้วยกำลังพลของขุนศึกแห่งสยาม ด้านในเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์แลพระประยูรญาติสัมพันธ์ทั้งหมด เพลานี้ไพร่พลจักต้องวางแผน ทำการปลาสนาการขุนหลวงออกจากอาณาบริเวณ ปกป้องพระเจ้าแผ่นดินแลสายโลหิตทุกพระองค์ให้ปลอดภัย

            พระธิดา!” เสียงช่างดังกังวานไปทั่วเหย้าเรือน ทหารอารักขาทัศนามองหาองค์หญิงอย่างกระวนกระวายใจนัก พระธิดาเสด็จอยู่ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ  นี่ข้าเอง อ้ายเอื้อ ทหารของพระธิดา!” ร่างกำยำกล่าว ใบหน้าคมเข้ม น่าเกรงขามมีรอยบาดแผลเล็กๆประทับอยู่ที่โหนกแก้มตรงด้านขวา บัดนี้หยาดน้ำตาแห่งความหวงแหนได้หยดลง..

            เอื้อ.. ข้าอยู่นี่ร่างระหงเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นด้วยใจพะวังหวาด สไบสีชมพูพรายพลิ้วต้านกับสายลม เพียงเห็นหน้าทหารที่คอยอารักขา ทั้งมอบชีวิตแลวิญญาณให้เธอได้ ร่างบางก็วิ่งไปหาทหารหนุ่มอย่างรวดเร็ว พระธิดากรรณิการ์อยู่ในกกกอดของขุนเอื้อ คนตัวเล็กในความอบอุ่นรับสัมผัส มือสากลูบหัวปลอบประโลมเบาๆและมั่นสัญญาว่าจักดูแลเธอตลอดไป ..

            มิมีสิ่งใดที่ต้องหวาดกลัวพ่ะย่ะค่ะ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ข้าจักปกป้องให้พระธิดาปลอดภัย แม้นข้าจักต้องตาย ข้าขอตายเพื่อปกป้องพระธิดา..สายนทีของลูกผู้ชายหยดลง ความเจ็บปวดที่เขามิอยากให้บังเกิด เอื้อจักต้องสู้ด้วยจิตใจ.. ชาตรีหนุ่มถอนลมหายใจกลั้นสะอื้น ก่อนร่างหนาจักพยุงร่างพระธิดาให้ลุก ขุนหลวงท่านกำลังเสด็จไปที่ท่าน้ำฝั่งเหนือ ส่วนเราจักหนีไปที่ท่าน้ำฝั่งใต้ เรือแลทหารอารักขาอีกหลายคน เฝ้ารออยู่ที่นั่น

            พระธิดากรรณิการ์พยักหน้าเบาๆ เมื่อนั้นเอื้อจึงกอบกุมหัตถาอันนวลเนียนไว้แน่น แล้วจูงออกไป ณ ท้ายวังหลวง

            ราวศศิธรมอดดับ บรรยากาศเต็มไปด้วยความทมิฬมืด มีเพียงแสงสะท้อนจากเหล่าประกายไฟบริเวณวัดที่ถูกแผดเผาเป็นเถ้าจุณ ทั้งสองวิ่งอย่างรวดเร็ว แม้นต้องเหยียบย่ำซากศพไร้วิญญาณของชาวบ้านตัวดำๆโดยมีทหารฉกรรจ์อย่างเขาคอยสอดส่อง แต่กระนั้นเราก็ต้องระวัง เอื้อ.. คนตัวเล็กกลัวน้ำเสียงสั่น พลันตัวโหยง เมื่อข้อเท้าเล็กของพระธิดานั้นถูกรั้งจากชายชาวบ้านที่ใกล้จะตาย.. เลือดที่เต็มอุ้งมือจับขาพระธิดาไว้เหมือนมิให้ไปไหน

            พะ..พาข้าไปด้วย..ร่างเวทนากล่าวทั้งกระอักโลหิต กรรณิการ์มองด้วยความสงสารน้ำตาคลอเบ้า เหล่าชาวบ้านต้องถูกทำร้าย แต่เพลานี้ หญิงสาวช่วยเหลือสิ่งใดมิได้เลย..

มิได้นั่นเป็นคำตอบของทหารหนุ่ม แต่กระนั้นสังขารที่รอคอยยมบาลมารับตัวก็หาได้ปล่อยร่างกายอันมีค่าของพระธิดาไม่ พระธิดา หันมามองข้า..เสียงทุ้มต่ำกล่าวกับยอดดวงใจ ใบหน้านวลลออหันมาทั้งส่งสายตาอันขอวอนให้แก่ชาวบ้านผู้นั้น แต่เพลานี้ เอื้อต้องใจแข็ง มีเพียงชีวันของพระธิดาเท่านั้นที่สำคัญแก่เขา แขนแกร่งข้างซ้ายกอดพระธิดาไว้แน่น มือหนาลูบผมกดให้ใบหน้าหญิงสาวจมกอดอยู่ในอ้อมอก ก่อนไล่มาปิดแก้วกรรณใบงาม เพื่อมิให้เสียงโหยหวนนั้นดังเข้ามา

อโหสิกรรมให้ข้านะ..” ดาบอันแหลมคมเฉือนตัดไปที่แขนของคนที่เหนี่ยวรั้งขาของพระธิดา กายและอวัยวะแยกกันเป็นสองส่วน ความตายได้เยือนแก่เขาในบัดดล ไปเถิดพ่ะย่ะค่ะพระธิดา หากเขามิตายด้วยคมดาบของข้า เขาก็ต้องสิ้นใจตายเอื้อกระทำถูกแล้ว.. ที่ปลิดชีพผู้ที่รั้งพระธิดาไว้ มันทำให้การพาเธอหนีนั้นล่าช้า บัดนี้ทั้งสองต้องวิ่งอย่างเร็วไว ไม่นานเหล่าอังวะก็จักมาที่นี่ นั่นยิ่งทำให้มันอันตราย

บัดนี้ เอื้อแลพระธิดากรรณิการ์มาเยือน ณ ต้นไทรใหญ่ข้างริมน้ำ ท่าเรือหาอยู่อีกไกลไม่ แต่เมื่อใดที่คนเราใกล้ถึงฝั่ง เมื่อนั้นมักจักมีมารมาผจญอยู่เสมอ

พระธิดาถอยไปหลบอยู่หลังริมไทรก่อนพ่ะย่ะค่ะร่างสูงกล่าว เมื่อภาพข้างหน้าเป็นเหล่าโฉดชั่วอย่างอังวะ กรรณิการ์ยอมปล่อยมือกับชายหนุ่มแต่โดยดี ทั้งน้ำตาที่ไหลรินไปทั่วหน้าเนียนลออ ร่างเล็กสั่นทะท้าว.. แต่เอื้อเก่งสำหรับเธอเสมอ เอื้อจักต้องปลอดภัย..

มึงเข้ามาไอพวกสวะ อย่าบังอาจมายุ่งกับผู้หญิงของกู..ดาบคู่กายเริ่มกวัดแกว่ง ดวงตาราวสัตตบรรณนั้นจดจ้องเหล่าข้าศึกต่างด้าว สรีระอันแข็งแกร่งพร้อมรับมือกับมัน ร่างหนาเริ่มเฉือนพวกอังวะไปทีละคนสองคน หลบหลีกด้วยความปราดเปรียว แต่แม้นขุนเอื้อจักเก่งกาจปานไหน หมาหมู่รุมหนึ่งนั้นย่อมมิมีวันได้รับชัยชนะ เอื้อ ระวัง!” เสียงเจ้าของหฤทัยกล่าวดังอย่างเป็นห่วง พวกอังวะล้อมหลังร่างสูงเป็นวงกลม ดาบที่มันมีฟันเข้าแผ่นหลังกว้างของชาตรีหนุ่มจนเสื้อที่ใส่นั้นลุ่ยขาด.. แผลลึกและกว้าง โลหิตเริ่มซึมออกมา..

            อั่ก..จำบังแห่งสยามล้มลง กระนั้นก็หาถดถอยไม่ คมดาบปักพื้นดิน ยันยืนที่จะลุกขึ้นมาปกป้องยอดดวงใจของเขาต่อ แต่ไม่ทันเสียแล้ว อนิจจา.. พวกมันมีมากเหลือเกิน ดาบเหล่าทรชนคนชั่วแทงปักร่างกายของทหารหนุ่มทุกทาง ร่างกายมีบาดแผลพรุน ชายหนุ่มนอนล้มลง แม้นดวงตายังมองจ้องที่กรรณิการ์เพียงผู้เดียว..

            หัวใจ..แล..วิญญาณของข้า.. มอบให้แก่พระธิดาเพียงผู้เดียวทุกชาติไป..แรงกายสุดท้ายที่ได้เอื้อนเอ่ย ลมหายใจช่างรวยรินนัก กายาแลหฤทัยสู้ไม่ไหวแล้วจริงๆ เอื้อแพ้แล้ว..  คำขอโทษแก่ยอดดวงใจนั้นได้แต่ก้องกังวานที่ปกป้องเธอมิได้ หนีไป..

            เอื้อ..พระธิดายืนตัวสั่น เหล่าอังวะก็เริ่มกรายเข้ามาใกล้ หากแต่ร่างกายแลหัวใจของเธอมิประสงค์จะหนีไปไหน หากจักตาย.. ขอตายใกล้กับคนที่เธอรัก ร่างเล็กถอยหลังหนีทั้งนัยนาที่มัวขุ่น หากใคร่ครวญสักนิด ก่อนกรรณิการ์จักตายตามเอื้อไป ร่างกายอันมีเกียรติอาจถูกย่ำยีแลข่มขืนกับอ้ายชาติชั่วหลายสิบคนนี้ เธอควรจักทำอย่างไร..

            มิทันได้หนีจากความระยำต่ำช้า ราวเหล่าเทวาแลพญายมราช ส่งความตายมาช่วยเธอไว้.. พระบาทเล็กๆที่กำลังกระถดถอย เส้นทางนั้นกำลังจะสิ้นสุด ร่างเล็กตกลงไปในแม่น้ำริมต้นไทร ผู้มีความงามปานอัปสราจมดิ่งลงสู้ผืนชลธี ดวงตางดงามหวานต้องมนตร์สะกดหลับลง แลไม่คิดจักตะเกียกตะกายขึ้นไปแม้สักนิด เพียงนึกเสียดายที่มันสายไปแล้วที่จักเอ่ยความในใจอันมากท้นนี้ให้เขาฟัง แต่ทั้งสองจักจดจำไว้ ว่าความรักที่มีนี้จักสถิตในดวงใจดั่งนิจนิรันดร ..


#ตะวันฝันธันวา


            ณ ปัจจุบัน .. วัดพระศรีสรรเพชญ์ได้กลับกลายเป็นอดีตของวัดพระราชวังโบราณแห่งกรุงศรีอยุธยา ตั้งอยู่ที่ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา อยู่ทางทิศเหนือทางอุทยานประวัติศาสตร์ สร้างขึ้นประมาณราวปีพุทธศักราช ๒๓๐๕ โดยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ กษัตริย์องค์ที่ ๘ สมัยราชวงศ์สุพรรณภูมิ

            วัดพระศรีสรรเพชญ์นั้นมีความโดดเด่นที่เจดีย์ ๓ องค์ ลักษณะทรงแบบลังกา เจดีย์ด้านทิศตะวันออกใช้บรรจุพระบรมอัฐิของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ องค์กลางใช้บรรจุพระบรมอัฐิของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ ๓ และองค์ทางทิศตะวันตกบรรจุพระบรมอัฐิของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๒ ...นอกจากองค์เจดีย์ทั้ง ๓ องค์แล้ว ด้านในวัดยังมีซากปรักหักพังของพระวิหาร หอระฆัง แลพระอุโบสถอีกด้วย ช่างมีความเก่าแก่งดงาม ตระการด้วยสายธารเล็กๆที่อ้อมล้อมอุทยาน

            แม่น้ำและต้นไทร ..

            ชายตัวเล็กยกกล้องตัวเหมาะมือมาถ่ายภาพด้านหลังวัดที่งามหยด แสงสุริยาที่สะท้อนทำให้ภาพดูเป็นอีกมุมหนึ่งที่งดงามและต้องมนตร์ขลัง ร่างเล็กผินกายไปรอบๆ เด็กหนุ่มก็ยังถ่ายต้นไทรใหญ่ที่ยืนหยัดธำรงอยู่ที่นี่มาหลายร้อยปี ณ ริมแม่น้ำที่ไหลเย็น  ด้วยความช่างสังเกต ดวงตารีเล็กก็แลเห็นต้นกรรณิการ์เล็กๆเติบโตอยู่ข้างต้นไทร ราวกับคู่กันมาตั้งแต่สมัยอโยธยา

            ช่างภาพตัวเล็กในผมสีบลอนด์นั่งลงดมดอมกลิ่นกรรณิการ์เบาๆ ตัวดอกสีขาวสะอาดร่วงหล่นล้อมเด็กหนุ่มเอาไว้เป็นวงตะล่อม ความหอมนั้นช่างรัญจวนใจเสียยิ่งนัก ..

            นั่นต้นกรรณิการ์ครับเสียงของใครคนหนึ่งดังจากด้านหลัง ร่างเล็กหันไปมองชายหนุ่มอันมีดวงหน้าที่งดงามหล่อเหลาแลยังสุขุม ช่างเหมือนกับเราเคยพบกัน ทั้งผูกพันก็มิปาน

            หอมจังเลยนะครับเด็กหนุ่มผู้ถือกล้องยิ้มให้คนที่เข้ามาทักทาย ฝ่ามืออีกข้างก็ถือดอกกรรณิการ์เอาไว้ พลางสูดกลิ่นเบาๆจนต้องหลับตาพริ้ม

            คนที่ยืนมองได้แต่ลอบแย้มยิ้มให้กับท่าทีที่ใสซื่อน่าเอ็นดูนั้น ชายหนุ่มขำเล็กๆเมื่อสังเกตว่าดอกกรรณิการ์ติดที่ผมของคุณตากล้องตัวจิ๋ว ร่างสูงจึงขยับไปใกล้ๆเพื่อหยิบมันออกเบาๆ แต่มิวายคนตัวเล็กก็ตกใจ คือดอกกรรณิการ์ติดผมคุณน่ะครับ

            อ๋อ ขอบคุณนะครับเสียงหวานกล่าวทั้งยิ้มเขิน อยู่ดีๆหฤทัยกลับเต้นแรงผิดปกติ เมื่อเจอคนคนนี้

 ผมชื่อเอื้ออังกูรนะครับ เป็นไกด์ของที่นี่ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมขอพาคุณเที่ยวรอบๆนี่ คุณจะรังเกียจไหมครับเอื้อแนะนำตัวให้คนตรงหน้าฟัง ทั้งหาวิธีสนิทกันมากขึ้น เช่นนั้นคนตัวเล็กก็แนะนำกลับ

ผมชื่อดานิกาครับ ยินดีที่จะเป็นลูกทัวร์ ให้คุณเอื้อนำเที่ยว ถ้าฟรีนะครับ

ฟรีสิครับ จะกล้าเก็บเงินคนน่ารักได้ยังไงร่างสูงกล่าวทั้งโน้มตัวไปมองหน้าลูกทัวร์ที่น่ารักของเขา คุณลูกทัวร์ต้องจับมือไกด์ด้วยนะครับ ไม่งั้นอาจจะหลงทางมือหนายื่นไปที่ดานิกาทั้งยิ้มอย่างอบอุ่นให้แก่คนตัวเล็ก แลดานิกาก็สัมผัสความอบอุ่นของเอื้ออังกูรได้เช่นกัน มือเล็กยินยอมให้สัมผัส สัมผัสที่คุ้นเคยที่จับมือกันจึงหวนกลับมา

ความรักที่มีให้เป็นเหตุผลที่ทำให้เขา กลับมาพบกัน ..

... จบบริบูรณ์
#ตะวันฝันธันวา

talk
     ขอเปิดเรื่องด้วยเพลงนี้เลยก็แล้วกันนะคะ ไรท์ชอบเพลงนี้มากๆและหวังทุกคนจะชอบเช่นกันน้า พูดคุยกันได้ทั้งในคอมเมนต์ และแท็ก #ตะวันฝันธันวา ได้เลยนะค้าบ มาคุยกันค่ะ ไรท์เหงามากกก!
เจอกันตอนหน้านะคะ 
            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ´*;#thumb3lina.⋈ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 00:07

    ฮือ ดีใจที่เขาได้กลับมาเจอกัน ตอนเจอกันก็น่ารักมาก ๆ เลยแงงง

    #9
    1
    • #9-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      28 ตุลาคม 2562 / 17:04
      ไม่แฮปเอนด์แล้วใจตุ๊บตั๊บเลยค่ะ T^T โซนตะวันฝันธันวาเงียบเหงามากเลย แงง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค้า ดีใจที่ชอบน้าา
      #9-1
  2. #8 AyeCassiopeia (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 15:01
    อ่ะโหหหห เฟบไว้นานเพิ่งได้มาอ่าน ภาษาดีเหมือนเคย พาร์ทอดีตคือเห็นภาพมากค่ะ บรรยายดี เศร้าด้วย นี่อินด้วยเพราะบ้านคุณปู่คุณย่าอยู่อยุธยา ฮื่ออ ชอบอะไรย้อนยุคแบบนี้ ดูท่าจะแนวคุณไรท์ด้วย สู้ๆนะคะ
    #8
    2
    • #8-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      12 เมษายน 2562 / 21:43
      แงง ขอบคุณคับ ♡ ดีใจที่ชอบนะค้าบ บ้านคุณปู่คุณย่าอยู่อยุธยาเหรอคะ อยากไปเที่ยวจางง ไม่ได้ไปนานแน้ววว ชอบอะไรเก่าๆ เกี่ยวกับประวัติศาสตร์มากเบย ไรท์ชอบเขียนอะไรแบบนี้มากก ไปแนวปัจจุบันหรือแนวปกติแล้วหัวตันๆ แหะๆ ขอบคุณมากน้าค้าบ
      #8-1
  3. #7 porche_chaisuwan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 01:51
    ภาษาดีมากๆเลยค่ะ สวยมากๆ อ่านแล้วอินเหมือนย้อนไปยุคอโยธยาเลยค่ะ น้ำตาซึมตอนขุนเอื้อโดนศัตรูฆ่าจนสิ้นใจกับตอนที่พระธิดาจมน้ำ ฮือ แต่กลับมาเจอกันน่ารักมากๆเลยค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      12 เมษายน 2562 / 21:48
      แง ถ้าจะให้พรากกันไป ใจจวนจะขาดแน่เลยค่ะ T^T ดีใจที่ชอบนะค้าบบ โอ๋เอ๋ๆๆๆ กลับมาเจอกันแล้ว จบแบบสวยงาม เย่ะ ฝา่กติดตามตอนอื่นๆด้วยนะคะ สัญญาว่าจะปิ๊งไอเดียในเร็วๆนี้ค้าบ ♡
      #7-1
  4. #6 NARNIA.ong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 04:45
    ภาษาดีมากกก อ่านแล้วเพลินเลยย ได้คู่กันแล้วไม่ว่าชาติภพไหนยังไงก็ต้องได้รักกันนน
    #6
    1
    • #6-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      8 เมษายน 2562 / 12:22
      ฮือ ขอบคุณมากค่า ดีใจที่ชอบนะคะ ♡ พรหมลิขิตแอนด์เดซินี่บังเกิดแล้วว หอมฟากร้ากกกก
      #6-1
  5. #5 baconisyours (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:01
    แงคือดีมากกกกก คุณไรท์แต่งเก่งมาก เป็นกำลังใจให้ค่ะ!!
    #5
    1
    • #5-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      8 เมษายน 2562 / 12:23
      ฮื้อ ขอบคุณมากค่า จะทำให้ดีขึ้นกว่าเดิมและจะฝึกฝนฝีมือให้มากกว่านี้นะคะ ♡ ตอนนี้ไรท์กำลังหาเพลงมาแต่งตอนต่อไปอยู่ แงแอ ยังไงฝากติดตามด้วยนะค้าบ
      #5-1
  6. #4 Buachompoo_t (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:46
    เปิดเพลงตอนอ่านไปด้วย แงอินมากเลยคุณไรท์ แอบน้ำตาซึมตอนทั้งสองคนจะพรากจากกัน คุณไรท์ถ่ายทอดออกมาได้ดีมัก! ดีใจมากที่ได้มาอ่านงานเขียนของคุณไรท์ รักคุณไรท์มากๆเลยต้ะ!
    #4
    1
    • #4-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      8 เมษายน 2562 / 12:26
      เพลงเพราะม้ายยย ไรท์ชอบเพลงนี้มากเลยค่ะ หวังว่าจะชอบเหมือนกันน้า ♡ ฮือ ตอนจะจำจากกัน ไรท์ห่อเหี่ยวใจที่จะเขียนแล้ว เศร้ามากเบยค่ะ ดีใจที่ถ่ายทอดอารมณ์ส่งถึงคุณรีดเดอร์ได้นะคะ ไรท์ก็รักคุณรีดเหมือนกัน ขอบคุณที่สนับสนุนกันทุกเรื่องนะคะ แงแอ รักมากๆๆๆๆ ♡
      #4-1
  7. #3 pinewill (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 16:17
    คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน ฮืออออดีจังงงงงงงงงงง
    #3
    1
    • #3-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      5 เมษายน 2562 / 16:47
      อดีตมีอะไรทำให้พรากจากกัน แต่จากนี้จะได้อยู่ด้วยกันแล้วว ถ้าจะให้จบแบบเจ็บปวด ไรท์ขอตายดีกว่าค่ะ แงง้ คนเขียนยังรับไม่ได้เบย T^T ดีใจที่ชอบนะคะ หายไปไหนมา คิดเถิงงงงตั้งแต่เหนือน่านภัทร ♡
      #3-1
  8. #2 kunkyu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 14:18
    ฟ้าดินแยกเราเท่าไรไม่ห่างจริงว่ะ อ่าว ผิดเพลง
    #2
    1
    • #2-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      5 เมษายน 2562 / 15:41
      เดี๋ยวว ไม่ใช่ล้าวววววววว
      #2-1
  9. #1 Babypeachniel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 10:21

    บรรยายดีเช่นเคยเลยค่ะคุณไรท์ ภาษาสวยมากกกก แงง แล้วก็เศร้ามาก ลุ้นมากว่าน้องจะโดนพวกนั้นทำร้ายมั้ย พี่เอื้อแบบกร้าวใจมากตอนฟันแขนคนที่รั้งน้องกรรณไว้ ดูแลน้องดี รักน้องมากจริงๆ ขนลุกกก ขอบคุณมากที่ได้กลับมาพบกันนะคะ พี่ไกด์กับน้องตากล้อง เสียดายที่เป็น os เราอยากอ่านต่อจัง ขอเก็บไปคิดไปไกลก็แล้วกันค่ะ ฮือ รอคอยยย

    #1
    1
    • #1-1 mhingwan(จากตอนที่ 1)
      5 เมษายน 2562 / 16:51
      ฮือ อยากต่อเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้จะต่อยังไงดี ขอลงจบแบบสวยงาม เป็นวันช็อตแล้วกันน้าค้าบ ดีใจที่ชอบนะคะ ♡ ตอนเขียนน้ำตาหยดลงคีย์บอร์ดมาหลายหยดแล้วค่ะ ทำใจไม่ด้ายย สงสารน้องกรรณกับพี่เอื้อ แงง
      #1-1