หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 9 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,128 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

หลังการอาบน้ำเตรียมร่างกายเรียบร้อยโอวหยางฮวนเล่อก็นอนคว่ำกับเตียงนุ่ม ซู่ซู่ดึงเอาผ้าห่มหนามาคลุมร่างเปลือยเปล่าของนายสาวก่อนจะสั่งให้ทุกคนออกไปเหลือเพียงตนเพื่อหารือเรื่องสำคัญต่อ

 

"คุณหนูคืนนี้แล้วเจ้าค่ะ"ซู่ซู่ผูกขมวดคิ้วเป็นปมถูมือชื้นเหงื่อไปมาอย่างวิตก การลักพาตัวคุณหนูใหญ่สกุลโอวหยางมิใช่เรื่องเล็กหากแผนผิดพลาดนางเองก็เตรียมใจไว้แล้วที่จะรับผิดแทนนายสาว

 

โอวหยางฮวนเล่อปรือตามองสาวใช้คนสนิทเอ่ยปลอบโยน นางทราบดีว่าซู่ซู่หวาดหวั่นใจเพียงใด แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของแผนเอาคืนของนางเท่านั้น

 

"เจ้าอย่าได้วิตกเกินไปนักข้าไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นอันใดอีกแล้วคืนนี้หลังเหวินไถลงมือ หญิงแซ่จ้าวมิพ้นสงสัยสกุลหานเป็นแน่ เจ้าจงให้จี้หย่งไปในเมืองวานเด็กขอทานแถวนั้นให้ซื้อยาถ่ายให้ข้า เอาชนิดรุนแรงเลยแล้วกัน คุณหนูใหญ่สกุลโอวหยางถูกลักพาตัว คุณหนูสามสกุลโอวหยางล้มป่วยหนักเช่นนี้แม้มีข้อพิพาทแต่ก็ยากนักที่ผู้คนจะเชื่อว่าเป็นฝีมือข้า หญิงแซ่จ้าวจะได้สงสัยพี่หญิงรองและฮูหยินรองแทน จำเอาไว้ให้จี้หย่งพลางกายก่อนอย่าให้มีพิรุธ"

 

เสียงเรียบเย็นไร้ความวิตกในน้ำเสียงทำให้ซู่ซู่คลายใจลงได้บ้างตอบรับนายสาวทันที

 

"เช่นนั้นหากบ่ายนี้จี้หย่งกลับมาบ่าวจะรีบจัดการทันทีเจ้าค่ะ"ซู่ซู่รับคำก่อนจะเริ่มจุดกำยานให้นายสาวเคลิ้มหลับไปเพื่อง่ายต่อการฝังเข็ม

 

"มิรู้เป็นอันใดเมื่อวานข้าหลับไปมิรู้ตัวเลย อย่างไรเจ้าช่วยดูหน่อยว่าหมอหญิงทำอันใดข้ายามหลับบ้าง"โอวหยางฮวนเล่อปรือตาอย่างง่วงงุนก่อนจะผล็อยหลับไปอีก

 

ซู่ซู่เมื่อได้ยินที่นายสาวพูดสีหน้าเปลี่ยนโดยพลัน เมื่อวานต้องทำเรื่องให้นายสาวมิได้อยู่ใกล้ชิดทั้งเรื่องราวก็ยุ่งมากนางจึงมิทันเฉลียวใจ ว่านายสาวหลับยาวนานไปจนรุ่งเช้าอีกวัน หญิงสาวบีบกำมือแน่นก่อนจะเฝ้ารอหมอหญิงมิห่างกาย เพียงครู่เหล่าหมอหญิงก็เปิดประตูเข้ามากันกว่าหกนาง

 

ซู่ซู่ปราดสายตาคมมองอย่างสังเกตแต่ละนางแต่งกายคล้ายกันมิแตกต่าง ชุดขาวโพกผ้าสีน้ำเงินเข้มคาดผ้าสีเดียวกัน หากแต่มีหญิงนางหนึ่งสวมใส่ชุดใหม่คล้ายจะเพิ่งมาเป็นหมอหญิงได้มินาน

 

 

เป้ยหนิงสาวใช้คนใหม่ก็ยกน้ำชาและขนมมาให้ก่อนสายตาของเป้ยหนิงจะมองหญิงนางนั้นอย่างประหลาดใจแววตาเจือความสงสัยจนซู่ซู่จับพิรุธได้ ซู่ซู่ไม่รอช้าตามเป้ยหนิงออกมายังนอกเรือนพักดึงมือเป้ยหนิงหลบมุมเค้นถามทันที

 

เป้ยหนิงถูกซู่ซู่มองอย่างคาดโทษก็ขยุ้มผ้าสายตาหลุบต่ำมองพื้นไปมา

 

"เมื่อครู่หญิงนางนั้นเจ้ารู้จักงั้นหรือ?"ซู่ซู่ถามเสียงเย็นแข็งกระด้าง เป้ยหนิงมองสบซู่ซู่อย่างวิตกก่อนจะละล่ำละลักเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

 

"เจ้าค่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อยเจ้าค่ะ ข้ามิเคยได้ยินมาก่อนว่านางเคยร่ำเรียนแพทย์ เมื่อเดือนก่อนรู้เพียงว่านางพามารดาและน้องสาวหนีบิดามายังเมืองหลวง เหตุใดนางจึงแต่งกายเป็นหมอหญิงเช่นนี้"เป้ยหนิงเอ่ยพลางมองสบซู่ซู่ด้วยแววตามึนงง

 

"เจ้าคงมิได้โป้ปดใช่หรือไม่?"สายตาคาดโทษถูกส่งให้เป้ยหนิงที่สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวก่อนนางจะคุกเข่าให้ซู่ซู่

 

"ไม่เจ้าค่ะ ข้ามิได้โป้ปดเพียงแต่กังวลว่านางมาทำอันใดกัน บะ บ่าวเพียงเห็นคุณหนูยังมิแข็งแรงดี เกรงว่าหากนางมิชำนาญจะเกิดอันตรายได้พี่ซู่ซู่ท่านต้องห้ามนางฝังเข็มนะเจ้าคะ"เป้ยหนิงรีบดึงมือซู่ซู่มาร้องขอก่อนจะขบริมฝีปากอย่างเคร่งเครียด นึกถึงเป้ยหลินลูกพี่ลูกน้องของนางแม้จะสงสาร แต่นางก็มิอาจปล่อยให้เป้ยหลินทำร้ายนายใหม่จิตใจดีเช่นโอวหยางฮวนเล่อได้

 

"เจ้ารีบไปตามฮูหยินผู้เฒ่ามาที่นี่ ข้าจะไปดูพวกนางก่อน"ซู่ซู่รีบสั่งก่อนจะวิ่งขึ้นเรือนไปหานายสาวที่ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางหมอหญิงต้องสงสัย

 

หมอหญิงทั้งหกต่างมองไปยังบานประตูที่ถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยความมึนงง สกุลใหญ่เช่นนี้เหตุใดบ่าวไพร่จึงมิสำรวมทำเสียงดังโหวกเหวกได้อย่างไรกัน นึกคิดอย่างดูถูกพากันส่ายหน้าก่อนจะลงมือฝังเข็มต่ออย่างไม่สนใจอีก ซู่ซู่เดินผ่านห้องโถงอย่างเร่งรีบเปิดม่านเข้ามายังห้องนอนของคุณหนูมองดูเหล่าหมอหญิงอย่างจับผิดแต่ด้วยมิรู้เรื่องการแพทย์นัก หญิงสาวจึงทำได้เพียงคอยสังเกตสีหน้านายสาวที่หลับใหลอยู่

 

เป้ยหลินหลุกหลิกสายตาลอกแลกหลุบตาต่ำอย่างพยายามหลีกเลี่ยงสายตาซู่ซู่ที่มองมายังนาง จนมือที่กำลังหยิบเข็มสั่นไหวมิทันได้นำปักบนร่างของคุณหนูสามก็หล่นพื้นเสียก่อน เหล่าหมอหญิงต่างมองเป้ยหลินด้วยแววตาตำหนิก่อนหัวหน้าสาวที่ดูจะอาวุโสสุดสั่งการให้เป้ยหนิงออกไปก่อนพวกนางจะทำกันต่อเอง

 

"อาหลินวันนี้เจ้าดูคล้ายมิมีสติเช่นนั้นออกไปเถอะ หากฝังเข็มผิดรู้ใช่หรือไม่ว่าร้ายแรงเพียงใด"

 

"ปะ เปล่าเจ้าค่ะข้าน้อยทำได้"เป้ยหลินว่าพลางจะฝังเข็มต่อก่อนจะนึกย้อนไปเมื่อวานที่นางปักพลาดไปเล็กน้อย โอวหยางฮวนเล่อจึงเพียงง่วงงุนหลับไปเท่านั้น วันนี้นางต้องทำให้สำเร็จมิเช่นนั้นนางต่างหากที่อาจตายเสียเอง

 

"หากมีเรื่องในใจรบกวนสมาธิมากนักก็จงวางมือเสีย คุณหนูของข้ามิใช่คนไร้สกุลให้ผู้ใดมาบังอาจล้อเล่นหมายเอาชีวิตได้เช่นนี้"ซู่ซู่เอ่ยเสียงดังเมื่อเห็นหญิงชรารูปร่างท้วมของฮูหยินผู้เฒ่าหานปรากฏในครรลองสายตาก่อนจะยืนขึ้นเปิดม่านโปร่งออกไปทำความเคารพอย่างนอบน้อม

 

"ว่าอย่างไรเจ้าให้คนไปตามข้ามาด้วยเรื่องอันใดกัน ซู่ซู่เดี๋ยวนี้มิรู้สูงต่ำแล้วหรือ"ฮูหยินผู้เฒ่าตำหนิด้วยความหงุดหงิดแม้จะพอทราบดีว่าสาวใช้นางนี้หากมิใช่เรื่องเร่งด่วน คงไม่อาจหาญกล้าตามนางมาเป็นผลให้หานฮูหยินตามมาด้วยพร้อมสาวใช้นามเพ่ยหลิน

 

"บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ เพียงแต่เมื่อวันก่อนบ่าวมิเคยพบหมอหญิงท่านนี้จึงฉงนใจนัก ยามนางฝังเข็มมือสั่นเทาเช่นนี้จะฝังได้แม่นยำหรือเจ้าคะ"ซู่ซู่รีบเอ่ยให้นายหญิงผู้เฒ่าฟัง หญิงชรารีบเปิดม่านเข้าไปยังห้องนอนปราดมองหมอหญิงด้วยแววตากรุ่นโกรธ หมอหญิงที่กำลังลงมือขะมักเขม้นก็รีบลงมาหมอบคุกเข่าทันทีก่อนจะเป็นหัวหน้าที่เอ่ยอธิบาย

 

"คารวะฮูหยินผู้เฒ่าหาน หานฮูหยิน ผู้น้อยต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะเมื่อวันก่อนหมอหญิงของผู้น้อยล้มป่วย จึงได้ขอเอาหมอหญิงมาเพิ่มมิรู้ด้วยเหตุใดจึงได้หญิงฝึกหัดนางนี้มาช่วย หากนายหญิงมิสบายใจให้นางกลับก่อนก็ได้เจ้าค่ะ"หัวหน้าหมอหญิงเอ่ยพลางคุกเข่าอย่างนอบน้อม

 

"เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอันใด หมอหญิงมีตั้งมากมายถือดีอย่างไรเอาหมอหญิงไร้ประสบการณ์เช่นนี้มารักษาหลานข้า"ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพลางมองอย่างคาดโทษ

 

"ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขอฮูหยินโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ"หัวหน้าหมอหญิงขบริมฝีปากสีหน้าวิตก ซู่ซู่รู้ทันทีว่ามิใช่เพียงเป้ยหลินเสียแล้ว นางรีบหันไปมองนายสาวที่หายใจรวยรินสีหน้าซีดเซียวก็รีบเคลื่อนกายไปหา เรือนกายเย็นเฉียบของโอวหยางฮวนเล่อ อาการนายสาวทรุดลงอย่างรวดเร็ว

 

"นายหญิง!"ฮูหยินผู้เฒ่ารีบหันไปตามเสียงก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปข้างเตียง

 

เหล่าหมอหญิงรีบวิ่งเข้าไปทันทีเป็นหัวหน้าหมอหญิงที่ลงมือโดยเร็วช่วยฝังเข็มใหม่อย่างเร่งรีบ เมื่อโอวหยางฮวนเล่อสีหน้าดีขึ้นไม่ได้ซีดเซียวดังเดิมก็ต่างคลายใจ แผนวันนี้ล้มเหลวหวังจะใช้เป้ยหลินเป็นแพะแต่กลับพังไม่เป็นท่าทั้งฮูหยินผู้เฒ่าก็สงสัยอีก

 

 

"เมื่อครู่หากข้าไม่ทันเห็นที่เจ้าฝังคุณหนูคงได้สิ้นแล้ว เป้ยหลินผู้ใดส่งเจ้ามากัน ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้เจ้าเกือบทำพวกข้าตายไปด้วยรู้หรือไม่"หัวหน้าหมอหญิงวิ่งไปถีบร่างเป้ยหนิงล้มไปกับพื้นเรือน ก่อนจะตบตีอย่างหนัก

 

เป้ยหลินมองคนตรงหน้าอย่างกระจ่างในเรื่องราว นางพามารดาและน้องสาวหลบหนีบิดาที่ติดสุราทุบตีนางและมารดาเป็นประจำมาหางานในเมือง

เป็นเพียงสาวใช้ที่คอยทำความสะอาดสำนักศึกษาแพทย์มิได้รู้เรื่องการฝังเข็ม

 

หัวหน้าหมอหญิงผู้นี้เองที่ส่งนางมาโดยสอนฝังเข็มไม่กี่จุดบอกให้นางท่องจำเอามาฝังให้คุณหนูผู้นี้ เมื่อวานนางทำพลาดกลับไปถูกหญิงตรงหน้าทุบตีอย่างหนัก แต่วันนี้มิทันได้ลงมือกลับถูกจับได้ซะก่อนเพราะเจอเป้ยหนิง เป้ยหลินจึงทำได้เพียงก้มหน้ารับกรรมเพราะยามนี้ครอบครัวนางทั้งมารดาและน้องสาวต่างก็อยู่ในเรือนพักบ่าวรับใช้ของสำนักแพทย์

 

"หึ!น่าขันนักเจ้าพามา เจ้าก็ต้องรับไป เด็กๆไปตามท่านหมอมาแล้วนำตัวพวกนางทุกคนไปยังเรือนท้ายจวน หากหลานข้าเป็นอันใดไปให้สังหารพวกนางทุกคนไม่เว้นครอบครัวบิดา มารดาและบุตรสังหารให้สิ้นเสีย"ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดลั่นหมอหญิงต่างมองกันไปมาอย่างหวาดกลัว คำขู่ฮูหยินผู้เฒ่าหานได้ผล ทุกคนต่างเริ่มเอ่ยโทษหัวหน้าหมอหญิงกันเป็นเสียงเดียวว่าเป็นผู้พาเป้ยหลินมา

 

"ต่ำช้านัก!"ฮูหยินผู้เฒ่าหานเหวี่ยงไม้ตะพดฟาดเข้าร่างหัวหน้าหมอหญิงไม่ยั้งก่อนจะหอบหายใจเหนื่อยหญิงชราจึงพยักหน้าให้สะใภ้จัดการเรื่องราวต่อ ก่อนจะรีบไปนั่งข้างหลานสาวดึงมือบางมากุมไว้อย่างเป็นห่วง เหตุใดจึงมีคนหมายเอาชีวิตหลานน้อยของนางถึงเพียงนี้ไม่เว้นแม้แต่ส่งหมอหญิงมาจัดการให้สิ้น

ราวสองเค่อบ่าวในจวนก็พาชายผู้หนึ่งมายังจวนก่อนจะช่วยตรวจโอวหยางฮวนเล่อเมื่อพบหญิงสาวไม่เป็นไรมากก็เขียนเทียบยาฟื้นกำลังให้ก่อนจะขอตัวกลับ

"ราวสองชั่วยามนางก็จะตื่นขึ้นขอฮูหยินโปรดวางใจ"ท่านหมอกล่าวพลางขอตัวกลับ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.128K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,938 ความคิดเห็น

  1. #1294 kimurakung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 17:45
    วิบากกรรมเยอะมาก สู้นะจร้า
    #1,294
    0
  2. #1085 mInhara (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 07:53
    หูยยย มีแต่คนคิดร้ายกับน้อง ต้องต้องเขียนจดหมายบอกพ่อกับพี่ชายแล้ว
    #1,085
    0
  3. #988 sweetdy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 13:35
    อมก นี่ถึงขนาดส่งหมอมาในบ้านท่านยายเลยหรอ คนอยากฆ่าเยอะมาก สงสารน้อง
    #988
    0
  4. #761 435216 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 21:39
    อะไรเนี่ยอยู่บ้านยายยังไม่ปลอดภัย
    #761
    0
  5. #548 Saleppee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 11:15
    ชื่อผิดสลับไปสลับมาค่ะ เป้ยหลิน เป้ยหนิง สรุปเป็นคนไหนกันแน่
    #548
    1
    • #548-1 mfang2020(จากตอนที่ 9)
      19 กันยายน 2563 / 11:39
      ไม่สลับค่ะ เป้ยหนิงคือคนที่โอวหยางฮวนเล่อช่วยไว้ก่อนหน้าค่ะ ส่วนเป้ยหลินคือลูกพี่ลูกน้องที่ทำงานเป็นสาวใช้ในสำนักแพทย์ ห้วหน้าหมอหญิงหวังจะให้นางมาฝังเข็มเพื่อสังหารโอวหยางฮวนเล่อ แต่เป้ยหนิงพบเข้าซะก่อนจึงแจ้งซู่ซู่ เป้ยหนิงสับสนจำต้องเลือกระหว่างลูกพี่ลูกน้องกับเจ้านายใหม่ สุดท้ายนางจึงเลือกโอวหยางฮวนเล่อค่ะ
      #548-1
  6. #545 tanat_CB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 01:27
    อิแม่เลี้ยงร้ายเกินน ละนางเป็นอนุมาก่อน พ่อนางเลื่อนให้ขึ้นมาเป็นฮูหยินทำไมมม!!!!
    #545
    0
  7. #316 Airzaa1810 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:46
    ขวัญเอยขวัญมานะน้องลูกกกกก
    #316
    0
  8. #262 tigerdog (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 14:54
    อะไรจะรันทดขนาดนี้ ขนสดอยู่ในบ้านท่ายยายยังไม่พ้นส่งคนเข้ามาได้ คนทำคงเส้นใหญ่มากมาย
    #262
    0
  9. #36 usaonly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 20:59

    เกือบไปแล้วทลถ้าท่านยายมาไม่ทัน น้องเป็นคนช่างสังเกตเลยให้สาวใช้ไปตามท่านยายมาช่วยไว้อีกครั้ง งานนี้ถ้าไม่สตรองได้ตายอีกครั้งแน่ หุ หุ

    #36
    0
  10. #35 doungrakc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:20

    ท่านยายและไม้ตะพดได้ออกแรงตลอด คราวก่อนฟาดแม่เลี้ยงของหลาน คราวนี้ฟาดหมอหญิง เป็นท่านยายที่ สตรอง จริง ๆ ค่ะ

    #35
    0
  11. #34 noy2456 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:32
    ฮวนเล่อจะกลับไปอยู่กับงูพิษหรือ ขนาดอยู่กับท่านยายยังเกือบตายได้เลยนะ
    ไรท์เขียนสนุกและน่าติดตามมากค่ะ 👍😍💕
    #34
    0
  12. #33 pong1976 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:00

    ดีมากแล้วที่เล่อเอ๋อร์ระวังตัวตลอดคอยมองกิรอยาคนมิเช่นนั้นคงแย่แน่และขอให้แผนที่นางเตรียมให้คุณหนูใหญ่ประสบความสำเร็จในเมื่อพ่อก็อาศัยไม่ได้เลี้ยงงูพิษเอาไว้เองจงอยู่กับงูพิษต่อไปตระกูลโอวหยาง

    #33
    0
  13. #32 Nantanat_neung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 17:32
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #32
    0