หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 8 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,265 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

โอวหยางฮวนเล่อที่ง่วงนอนอย่างมากกลับตื่นเต็มตา หญิงแซ่เพ่ยงั้นหรือช่างคุ้นนัก'นังเพ่ยหลิน!'

 

 

โอวหยางฮวนเล่อเริ่มครุ่นคิดถึงภพก่อนอีกครั้ง เพ่ยหลินผู้นี้นั้นในภพก่อนหลังจากน้าสะไภ้ล้มป่วยตรอมใจเรื่องบุตรชาย นางกลายมาเป็นฮูหยินรองของท่านอาระยะเวลาสั้นๆก่อนจะรวมหัวกับชู้รักฮุบเอาสมบัติสกุลหานไป ยามนี้ยังมิใช่เวลานั้น นางต้องรักษาตนเองก่อนโอวหยางฮวนเล่อพยายามสงบความร้อนรุ่มในอกที่พวยพุ่งขึ้นมาอีกคราก่อนจะตอบซู่ซู่เสียงแผ่ว

"ที่เจ้าคิดระแวงนั้นมิผิด ผู้ใดเลยจะล่วงรู้ได้ว่าเมื่อใดห่านจะริอาจเผยอเป็นหงส์ อย่างไรให้คนที่ไว้ใจสอดส่องเรื่องของนางหน่อยแล้วกัน"

 

"เจ้าค่ะ คุณหนูพรุ่งนี้บ่าวจะลองปรึกษาอาเฉียวดูเจ้าค่ะ"ซู่ซู่เอ่ยพลางกระชับผ้าห่มตนเองอากาศยามค่ำค่อนข้างเย็นนางที่สวมเพียงชุดเก่าบางนั้นก็รู้สึกหนาวได้เช่นกันแม้จะอยู่ในห้องปิดมิดชิด

 

นายสาวที่สังเกตเห็นก็นึกขึ้นอย่างสงสัย นางลืมใส่ใจคนใกล้ตัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกันหญิงแซ่จ้าวเล่นงานนางเพียงผู้เดียวเสียที่ไหนซู่ซู่ย่อมถูกหางเลขไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

 

"พรุ่งนี้เจ้าแบ่งเงินไปสักพันตำลึงเก็บไว้ใช้เองด้วยนะ เสื้อผ้าเจ้าเก่ามากแล้วหาซื้อใหม่ด้วย"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยพลางมองซู่ซู่ที่ผุดลุกอย่างตกใจ

 

"คุณหนูมิต้องเจ้าค่ะ บ่าวมีมากแล้ว.."ซู่ซู่เอ่ยยังมิทันจบประโยคก็ต้องเงียบลงเมื่อนายสาวจ้องมองอย่างคาดโทษ

 

"อย่าลืมซื้อเครื่องประดับด้วยเจ้าจงแต่งกายให้ดีอย่าได้ให้ผู้ใดมาครหาได้ว่าข้านั้นมิอาจดูแลแม้เพียงสาวใช้ ที่เหลือเก็บไว้ใช้เสีย ต่อไปทุกเดือนเจ้าแบ่งเงินข้าไว้ใช้เองสักยี่สิบตำลึงทองนะ ซู่ซู่บนโลกใบนี้นอกจากท่านพ่อท่านพี่และสกุลหานเจ้าก็นับว่าเป็นญาติของข้าผู้หนึ่ง"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวพลางพลิกตัวหันหลังให้ซู่ซู่แสร้งนอนแล้วมิสนใจสาวใช้ที่โขกศีรษะลงพื้นอย่างขอบคุณทั้งน้ำตา

ซู่ซู่มิใช่คนไร้ญาติแม้บ้านเดิมของนางจะอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงนักแต่นางยังมีมารดาและบิดาชราทั้งครอบครัวของพี่ชายที่หวังพึ่งพานางแต่หลายปีมานี้นับว่านางบกพร่องนัก มิเคยได้ส่งเงินหรือเสื้อผ้าไปให้สักครั้งพรุ่งนี้นางจะแบ่งส่งให้ทางบ้านสักเจ็ดร้อยตำลึง ซู่ซู่นึกคิดอย่างดีใจก่อนจะล้มตัวลงนอนบนฟูก

 

 

รุ่งเช้าเหล่าแพทย์หญิงก็มาฝังเข็มโอวหยางฮวนเล่อตามปกติท่ามกลางความยินดีของสกุลหานที่เห็นว่านางฟื้นแล้ว และเป็นฮูหยินผู้เฒ่าหานที่นั่งพูดคุยเป็นเพื่อนหลานสาวตลอดทั้งวันอย่างมิรู้จักเหน็ดเหนื่อยเมื่อท่านหมอที่มาต่างกลับกันหมดฮูหยินผู้เฒ่าหานก็นั่งข้างเตียงหลานสาวอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยอีกสักพัก

 

"เช่นนั้นพรุ่งนี้ยายจะส่งคนไปต่อเติมเรือนของเจ้านะ"หญิงชราเอื้อมมือหนาลูบเรือนผมของหลานสาวอย่างรักใคร่ สำหรับนางแล้วโอวหยางฮวนเล่อที่ถอดพิมพ์มาจากบุตรสาวคล้ายกันกว่าแปดส่วนนั้นเปรียบเสมือนของขวัญชิ้นสุดท้ายที่บุตรสาวมอบให้ก่อนจะลาจากโลกนี้ไป

 

"ขอบคุณท่านยายเจ้าค่ะ ท่านยายเจ้าคะหลานได้ยินมาว่าพระสนมเสียนเฟยยังมิตั้งครรภ์อีกหรือเจ้าคะ"หลานสาวแสร้งถามอย่างไร้เดียงสาคำตอบชัดเจนฉายชัดบนดวงหน้าชราของหญิงสาว

 

"เฮ้อ ยังเลยเห็นว่านางมีปัญหาร่างกายมิอาจรับยาบำรุงได้ ทานไปมากเท่าไรนางก็ยังคงเป็นเช่นเดิม"ฮูหยินผู้เฒ่าหานใบหน้าหมองหม่นมองหลานสาวอย่างจนด้วยปัญญา ในวังหลังที่มีการแข่งขันอวดเบ่งบารมีของเหล่าสตรีชั้นสูงสถานะของบุตรสาวคนเล็กนับว่าย่ำแย่ขึ้นทุกทีด้วยยังมิมีโอรสค้ำยันสถานะ

 

"ท่านยายมีชายผู้หนึ่งช่วยได้เจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวพลางมองสบตาท่านยาย

 

"จริงหรือ ผู้ใดกัน?"ฮูหยินผู้เฒ่าถามอย่างตื่นเต้นแม้เป็นเพียงความหวังอันน้อยนิดแต่หากเป็นจริงได้นางก็อยากลองดูสักครั้ง

 

"เขามีนามว่าโต่วซือเจ้าค่ะ ท่านยายเขาอยู่ไกลจากที่นี่มากอยู่เมืองลั่วซานสุดชายแดนทางใต้เจ้าค่ะ"หลานสาวบอกพลางมองสบนิ่ง

 

"เจ้าแน่ใจหรือเล่อเอ๋อร์หลานรู้ได้อย่างไร?"ท่านยายยังคงสงสัย

 

"หลานได้ยินมาจากจ้าวเย่วสิ่นเจ้าค่ะท่านยาย ชายผู้นี้เป็นแพทย์ที่เก่งกาจมากแต่ถูกอาจารย์กดขี่จ้างค่าแรงต่ำให้ดูแลร้านโอสถแทนมีบุตรชายและบุตรสาวที่เก่งมากเช่นกันเจ้าค่ะ ท่านยายต้องช่วยพวกเขาทั้งหมดนะเจ้าคะ"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางดึงมือของหญิงชราตรงหน้ามากอบกุมไว้มั่น นางกำลังโป้ปดเพื่อขอร้องให้ท่านยายช่วย ด้วยกำลังของนางยามนี้มิอาจช่วยได้เอง แต่เรื่องที่ชายผู้นี้ช่วยคนตั้งครรภ์ได้นั้นคือเรื่องจริง

 

'พี่สาวข้าคิดถึงท่านพ่อ ท่านพ่อของข้าชอบช่วยผู้คน มีหญิงมากมายที่ตั้งครรภ์เพราะท่านพ่อช่วยรักษาให้ ท่านแม่บอกว่าหากข้าตั้งใจร่ำเรียนข้าจะเป็นหมออย่างท่านพ่อได้เจ้าค่ะ ฮึก ฮึก ฮืออออ'เด็กน้อยไร้เดียงสาเอ่ยทั้งน้ำตายามที่นางช่วยอาบน้ำชำระกายให้ เพราะแขกที่เด็กน้อยผู้นี้รับใช้นั้นชอบกระทำอย่างรุนแรงทำให้นางไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะขยับกายเดินเอง

 

"ได้ หากเจ้าว่าเช่นนั้นยายจะส่งคนไปพาพวกเขากลับมา"ฮูหยินผู้เฒ่าหานให้คำมั่น

 

"ท่านยายต้องรีบส่งคนไปนะเจ้าคะ รีบพาพวกเขามากลับมาหลังจากนี้หลานอยากเปิดร้านโอสถอีกสักร้านให้พวกเขาช่วยดูแล ส่วนบุตรสาวของเขาให้มาเป็นสาวใช้ของหลานนะเจ้าคะ"โอวหยางฮวนเล่อกำชับก่อนจะนึกย้อนไป บุตรสาวของชายผู้นี้คือเด็กน้อยที่ถูกอำมาตย์เการ่วมรักอย่างโหดร้าย ตาเฒ่าจิตวิปริตที่ชอบทำร้ายร่างกายยามร่วมรักทั้งยังต้องการเพียงเด็กสาวที่อายุราวเจ็ดแปดปีเท่านั้น เด็กน้อยที่น่าสงสารนางนั้นคือคนที่นางอยากช่วยไว้ หากเมืองที่พวกนางอาศัยไม่เกิดภัยพิบัติจนบิดาของนางตายไป นางคงจะเติบใหญ่ดังคนทั่วไปมิต้องถูกเจ้าของร้านโอสถนำมาขายเป็นทาสถูกหอนางโลมซื้อเช่นนี้

'พี่สาวข้ากลัว'เด็กน้อยนางนั้นกรีดร้องทุกครั้งที่รู้ว่าอำมาตย์เกาจะมายังหอนางโลม นางที่ไม่มีอำนาจใดทำได้เพียงปลอบประโลมเท่านั้น นานวันเข้าเด็กน้อยที่เรือนกายบอบช้ำมากเกินไปก็จากนางไปหลังซู่ซู่ไม่กี่เดือน

 

"ได้ พรุ่งนี้ยายจะรีบจัดการตามนี้เล่อเอ๋อร์เจ้าต้องนอนพักผ่อนให้มากอย่าได้กังวล"ท่านยายกล่าวพลางกระชับผ้าห่มให้หลานสาวก่อนจะลุกออกไป

 

โอวหยางฮวนเล่อหลับยาวจนรุ่งสางของวันใหม่ หญิงสาวปรือตาอย่างช้าๆก่อนจะเห็นซู่ซู่กระซิบเสียงเบาจัดแจงงานให้สาวใช้คนใหม่

 

"คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ให้บ่าวช่วยนะเจ้าคะ บ่าวเสียมารยาทนัก ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ"ซู่ซู่ว่าพลางประคองนายสาวลุกขึ้นจากเตียงโดยมีหญิงสาวอีกสองนางคุกเข่าตรงหน้าโอวหยางฮวนเล่อ

 

"ไม่เป็นไรข้าก็ตื่นยามนี้แหละเจ้าไม่ได้ส่งเสียงดังถึงเพียงนั้นเสียหน่อย เมื่อวานลำบากเจ้าแล้ว"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางพินิจเด็กสาวตรงหน้า

 

"ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยบ่าวไว้เจ้าค่ะ"สองดรุณีตรงหน้าเอ่ยพร้อมกันโอวหยางฮวนเล่อคลี่ยิ้มบางทั้งน้ำตา'อาหนิง อาหลิน ในที่สุดพวกเจ้าก็ปลอดภัย สวรรค์ขอบคุณสวรรค์'

 

"ลุกขึ้นเถอะ ต่อไปพวกเจ้าต้องช่วยงานซู่ซู่ให้มาก รับเบี้ยหวัดคนละสิบตำลึงทองต่อเดือนซู่ซู่จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ จริงสิจี้หลินพรุ่งนี้เจ้านำเงินไปสักสามร้อยตำลึงทองจัดการให้น้องชายทั้งสองของเจ้าเข้าเรียนเถอะ บุ๋นบู้มิสำคัญเป็นบุรุษต้องมีวิชามากหน่อยจะได้ดูแลปกป้องครอบครัวได้"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวอย่างใจดีก่อนจะส่งยิ้มให้สองสาวที่คุกเข่าขอบคุณอีกรอบ

 

จี้หยาง จี้หย่งที่ปัดกวาดเช็ดถูอยู่นอกห้องได้ยินเสียงนายสาวก็กระโดดกอดกันทั้งน้ำตา พวกเขามิเคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสได้ร่ำเรียนอย่างผู้อื่น ความฝันนำทัพออกศึกของจี้หยาง เป็นอำมาตย์ของจี้หย่งเด็กชายน้อยที่ชอบแอบหนีงานไปดูคนร่ำเรียนครูพักลักจำมาสอนพี่สาวที่มิรู้หนังสืออย่างจี้หลิน วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเขามีความสุขมากถึงเพียงนี้

 

 

"สินเดิมของท่านแม่มีร้านรวงมากนักข้ากับเจ้ามิอาจดูแลได้ทั่วถึง ซู่ซู่อย่างไรเจ้าช่วยดูแลพวกนางอีกที เรามีคนไม่มากต้องให้พวกนางรู้หนังสือดูแลบัญชีได้บ้างจึงจะแบ่งเบาภาระได้"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวพลางเดินเข้าห้องอาบน้ำเตรียมร่างกายเพื่อฝังเข็มขับพิษต่อวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เหลือคือการบำรุงร่างกายดูแลให้ดี

 

"เจ้าค่ะคุณหนู"ซู่ซู่เพียงรับคำก่อนจะช่วยนายสาวอาบน้ำผลัดผ้าวันนี้นับว่าไม่เหนื่อยนักเพราะมีสองสาวและเด็กชายทั้งสองคอยช่วยทำความสะอาดเรือน

 

"หากค้าขายได้กำไรดีร้านขยับขยายเมื่อใด ข้าจะปลูกบ้านสำหรับคนงานสักหลังพวกเจ้าจะได้พาญาติมิตรมาอยู่ด้วยได้"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวพลางนอนคว่ำรอท่านหมอมาฝังเข็ม

 

"ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ"สาวใช้ต่างรับคำพร้อมกัน

 

หลังผ่านชีวิตมาแล้วครั้งหนึ่งนางรู้ดีว่าไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่าครอบครัวอีกแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.265K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,938 ความคิดเห็น

  1. #1084 mInhara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 07:43
    จะกำจัดนังแม่เลี้ยงนั้นคงต้องวางแผนดีๆเพราะยัยนั่นยังมีนังเต๋อเเฟยอีกคน
    #1,084
    0
  2. #1069 sankkung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 04:38
    สงสัยอะค่ะ เงินเดือน10ตำลึงทองของบ่าว

    พวกข้าวของหรือของกินอะไรพวกนี้จะเท่าไหร่อะคะ?
    #1,069
    6
    • #1069-5 Anantaya_nn(จากตอนที่ 8)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 18:51
      สมัยนั้น 10 ตำลึงทองคือเยอะมากเลยนะคะ. ขนาด10 ตำลึงเงินก็ยังพอว่าไปอย่าง
      #1069-5
    • #1069-6 GoT7_My_sun(จากตอนที่ 8)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 01:06
      ช่าย นึงตำลึงทองที่อ่านมาหลายๆเรื่อง ชาวบ้านทั่วไปใช้ได้เกือบปีหรือเป็นปีเลยมั้ง
      #1069-6
  3. #961 pookplug (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 00:31
    สนุกมากเลย เนื้อเรื่องดีมาก
    #961
    0
  4. #808 mitniyaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 17:13
    ค่าเงินสูงมาาาาากเลยค่ะ สมมุตินะ 1ตำลึงเงินซักหนึ่งหมื่น อันนี้ว่าเยอะแล้ว นี่ตำลึงทองตกเป็นหนึ่งแสนเลยนะคะ
    #808
    1
    • #808-1 mfang2020(จากตอนที่ 8)
      3 ตุลาคม 2563 / 17:25
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ขอบคุณมากค่ะ ^_^
      #808-1
  5. #440 Jommy_19 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 21:15
    อบอุ่นดีจัง ชอบแบบนี้
    #440
    0
  6. #315 Airzaa1810 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:38
    น้องเข้มแข็งมากเลย สู้ๆๆนะ
    #315
    0
  7. #198 paeng_love (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:19
    เราชอบเนื้อเรื่องมากเลยค่ะ
    #198
    0
  8. #30 Nantanat_neung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:28
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #30
    0
  9. #29 natorn-rodtao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 18:03
    สนุกค่ะ แต่ขัดใจเรื่องพ่อกัยพี่ของนางเอก นอกจากส่งเงินแล้วก็ไม่แยแสเลยหรอ ลูกป่วยเกือยตายไม่มีจดหมายสักฉบับ จริงๆน่าจะติดต่อกันบ้าง นางเอกน่าจะติดต่อพี่ชานบ้างนะ ยังไงก็พี่น้องแม่เดียวกัน
    #29
    0
  10. #28 miwrat22 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:26
    รอนะคะ
    #28
    0
  11. #27 Palitaxz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:06

    รออ่านอยู่นะคะะ
    #27
    0
  12. #25 เรงงง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 20:30

    อย่าเพิ่งทิ้งเรื่องนี้นะชอบมากเลยอ่ะ

    #25
    0
  13. #24 sweetydow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:41

    ชอบเรื่องนี้นะคะ ตามอ่านตลอดดด

    #24
    0
  14. #23 pong1976 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:20

    ขอให้น้องช่วยทันก่อนเหตุจะเกิดนะคะ อยากให้คนที่โดนเป็นลูกสาวของนังฮูหยินจ้าวเจ้าค่ะ

    #23
    0
  15. #22 poo1978 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:12

    สนุกมากค่ะ
    #22
    0