หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 6 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,041 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

ผ่านไปราวห้าวัน

 

โอวหยางฮวนเล่อปรือตาขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อนกะพริบตาถี่ๆหลายครั้งเพื่อปรับสายตากับแสงรอบด้านก่อนจะผุดลุกอย่างตกใจเมื่อพบว่าไม่ใช่ห้องของนาง ตะเกียงถูกจุดวางทั่วห้องส่องแสงเหลืองนวลให้เห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น ห้องกว้างประดับเครื่องเรือนราคาสูงทั้งภาพวาดจิตกรมีชื่อและของใช้ครบครัน

โอวหยางฮวนเล่อหวนนึกถึงเรื่องที่สั่งให้ซู่ซู่ทำไว้ก่อนจะหมดสติไปจึงรีบปัดผ้าห่มออกก่อนจะเอ่ยเรียกหาซู่ซู่

'ที่ใดกัน จวนท่านตาหรือเช่นนั้น ซู่ซู่ทำสำเร็จ ข้าหลับไปนานเพียงใดกันนะ'

 

 

"คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าค่ะ"ซู่ซู่ที่ยกถังน้ำอบสมุนไพรที่ใช้เช็ดนายสาวไปเททิ้งเมื่อครู่ ก็รีบเข้ามาทันทีพร้อมถังไม้ว่างเปล่าใบโตกับผ้าบิดหมาด

 

"ข้าจำอะไรไม่ได้เลย หลังคืนนั้นเกิดอันใดขึ้นอีก ข้าหลับไปนานเพียงใดกัน ท่านยายไปช่วยข้า แล้วหญิงแซ่จ้าวเป็นอย่างไรบ้าง แล้วตอนนี้ยามใดแล้ว"โอวหยางฮวนเล่อยิงคำถามนับสิบ ก่อนจะยกมือกุมหน้าผากนิ่วหน้าพร้อมโคลงศีรษะอย่างมึนงงนัก

 

 

"คุณหนูใจเย็นๆก่อนนะเจ้าคะ ตอนนี้ต้นยามไห่[4]แล้วเจ้าค่ะ หลังคุณหนูหมดสติไปทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณหนูคาดไว้ ฮูหยินผู้เฒ่าหานพาคุณหนูกลับมาที่จวนสกุลหานเพื่อถอนพิษเจ้าค่ะ วันนี้ก็ผ่านมาห้าวันแล้ว ส่วนฮูหยินใหญ่นั้นไม่ได้รับโทษใดเจ้าค่ะ แม่นมเจินรับผิดทั้งหมด แม่นมเจินเขียนคำสารภาพว่าตนนั้นเป็นผู้ถือกุญแจทุกห้องทุกเรือนของจวนจึงแอบเอาสินเดิมของท่านแม่คุณหนูไปขายลักลอบนำเงินไปซื้อเห็ดพิษมาวางยาคุณหนูหวังจะให้คุณหนูอยู่ใต้อาณัติ ปกปิดไม่ให้รับรู้เรื่องการขโมยสินเดิมของนายหญิงไปขายเจ้าค่ะจากนั้นแม่นมเจินก็ฆ่าตัวตายเจ้าค่ะ

เมื่อจบเรื่องฮูหยินใหญ่ก็ตามไล่หาซื้อสินเดิมของท่านแม่คุณหนูกลับมาหมดแล้วยามนี้นางมาคุกเข่าขอโทษหน้าจวนสกุลหานทุกวันเจ้าค่ะ ทั้งส่งมอบกุญแจห้องเก็บสินเดิมของนายหญิงมาให้บ่าว นางฝากขอโทษคุณหนูด้วยเจ้าค่ะนางกล่าวว่านางผิดเองที่ไว้ใจแม่นมเจินให้ถือกุญแจในจวนจึงเกิดเหตุเช่นนี้เจ้าค่ะ"ซู่ซู่ว่าพลางส่งลูกกุญแจทองเหลืองลวดลายโบราณให้คุณหนูสามที่ยามนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวคล้ายจะกรีดร้องออกมาได้ทุกเมื่อ

 

"นางโป้ปดทั้งนั้น!เด็กสามขวบปียังรู้ท่านยายเชื่อนางงั้นรึ"โอวหยางฮวนเล่อตวาดลั่นด้วยความผิดหวัง น้ำตาคลอหน่วยขอบตาแดงก่ำขบกัดริมฝีปากจนห้อเลือดบีบกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือเลือดซึมเป็นรอยติดซอกเล็บ

แผนตื้นๆเพียงเท่านี้ใครก็รู้ เหตุใดจึงเอาผิดแม่เลี้ยงผู้นี้ไม่ได้กันทั้งที่นางเกือบตายอีกรอบ แต่หญิงนางนี้กลับลอยหน้าลอยตาดั่งชาติที่แล้วมิเคยต้องมลทินใด ทั้งที่นางถูกยัดเยียดเรือนกายให้บุรุษมากหน้าจนมิมีผู้ใดกล้าให้นางแต่งเข้าจวน

ซ้ำร้ายนางยังถูกโอวหยางม่านอิงหลอกให้นางแต่งเข้าเป็นอนุของสามีตน บุรุษผู้นั้นหลอกนางให้รักแต่กลับส่งนางเข้าไปยังหอนางโลมใช้เรือนกายนางหาข่าวให้กว่าสิบปีนางตกอยู่ในนรกทั้งเป็น หลังเขาและนางบรรลุเป้าประสงค์หอนางโลมที่นางอยู่กลับขายทอดนางไปยังหอนางโลมชั้นต่ำรับแขกชั้นแรงงาน นางถูกทรมานสารพัดยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นจนจุกแน่นอกไปหมด

 

"คุณหนูบ่าวเข้าใจเจ้าค่ะ บ่าวผิดเองเป็นบ่าวที่ไม่รอบคอบเอง ฮึก ฮึก ฮือ คุณหนูอย่าเป็นเช่นนี้เลยนะเจ้าคะเป็นแม่นมเจินเขียนคำสารภาพทั้งปลิดชีพตนเองเพื่อรับผิด ใต้เท้าซุนจึงเอาผิดไม่ได้เจ้าค่ะ"ซู่ซู่ เอ่ยเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอรื้นกอดปลอบร่างบางของนายสาวที่สะอื้นไร้เสียงข่มอารมณ์จนร่างกายไหวโยกอย่างทรมานไว้แน่น นางเองก็รู้สึกคับแค้นใจไม่น้อยไปกว่านายสาวแต่หญิงผู้นั้นก็เก็บกวาดงานปิดปากคนในจวนได้อย่างสนิทไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยอะไรออกมาเป็นพยานสักคน

 

"วันนี้วันที่เท่าใด"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยถามนางต้องตั้งสติสวรรค์ให้โอกาสนางย้อนคืนมาเช่นนี้ นางต้องใช้อย่างระวังหากนางจำไม่ผิดหลังพิธีปักปิ่นโอวหยางม่านอิงต้องไปวัดไท่ซานเพื่อบำเพ็ญภาวนาชำระจิตใจก่อนจะเลือกคู่หมายออกเรือน

 

"วันที่หกเดือนสามเจ้าค่ะ"ซู่ซู่เอ่ยตอบก่อนจะมองคุณหนูด้วยสายตาที่สับสน ไม่รู้ด้วยเหตุใดแต่นางรู้สึกอย่างชัดเจนว่านายสาวตรงหน้าหาใช้คุณหนูคนเดิมใสซื่อผู้นั้นอีกแล้ว

 

"ดี!เรื่องยาพิษก็ช่างเถอะเพียงแค่ถอนพิษได้ก็นับว่าพอแล้ว การดึงนางลงมานั้นมันมิได้ง่ายถึงเพียงนั้น แต่ยามนี้เพียงผู้คนร่ำลือว่านางทำร้ายข้าจนเกือบสิ้นชีพสิ่งที่นางปั้นแต่งมานานนั้นก็เริ่มสั่นคลอนเช่นนี้ก็ดีแล้ว"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยพลางนึกคิด บุตรสาวของหญิงแซ่จ้าวใกล้เลือกคู่ออกเรือนทุกที ในฐานะมารดานางต้องสู้ยิบตาเพื่อรักษาตำแหน่งฮูหยินเอกไว้มิยอมถอยเป็นแน่

 

"คุณหนูแต่หลายคนก็สงสารและเห็นใจนางนะเจ้าคะ นางมาคุกเข่าแสร้งร้องไห้ทุกวันเลยเจ้าค่ะ ทั้งคุณหนูใหญ่โอวหยางม่านอิงก็ว่ารู้สึกผิดสะเทือนใจกับสิ่งที่แม่นมเจินแม่นมของนางทำกับน้องสาวที่นางรักเห็นว่าวันมะรืนนางจะออกถือศีลที่วัดไท่ซานเป็นเวลาสามเดือนบำเพ็ญภาวนาให้คุณหนูฟื้นโดยไวเจ้าค่ะ"ซู่ซู่เอ่ยพลางกำบีบมือแน่นสองแม่ลูกนี้ใช่ว่าจะล้มโดยง่าย

 

 

"หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ภาวนาให้ข้างั้นหรือ ดี ดี ดีนัก"โอวหยางฮวนเล่อหัวเราะออกมา

 

วัดไท่ซานเป็นวัดที่บุรุษผู้นั้นมักจะแสร้งไปถือศีลภาวนาอยู่เสมอ ชาติที่แล้วในยามนี้โอวหยางม่านอิงก็ไปวัดไท่ซานหลังพิธีปักปิ่น อ้างว่าไปถือศีลภาวนาเรียนรู้วิถีทางธรรมเป็นเวลาสามเดือน ก่อนจะเลือกคู่หมาย ทุกคนต่างคิดว่านางนั้นต้องออกเรือนเป็นภรรยาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาอย่างแน่นอน

 

แต่กลับกันโอวหยางม่านอิงใช้เวลาสามเดือนที่อยู่ในวัดไท่ซานนั้นนัดพบบุรุษผู้นั้นให้มาติดกับดักของนาง และเป็นไปตามนั้นทั้งสองรักกันยืนยาว แต่คราวนี้มันจะต้องแปรเปลี่ยนไปนางไม่มีวันโง่งมภักดีกับหญิงชั่วชายโฉดคู่นี้อีกแล้ว

 

ซู่ซู่ได้แต่มองนายสาวอย่างมึนงงที่จู่ๆนายสาวก็หัวเราะออกมา ทั้งแววตาและสีหน้ากลับดูโหดเหี้ยมอำมหิตนัก

 

"ซู่ซู่ยามนี้ทุกคนคงหลับกันหมดแล้วเจ้าช่วยข้ารีบแต่งกายเร็วเข้า เรามีเรื่องต้องออกไปทำกัน"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวพลางรีบรื้อค้นหีบของต่างๆเลือกเอาเครื่องประดับเรียบๆลวดลายเก่าๆที่นางไม่ได้นำมาใส่มานานปีขึ้นมากว่าหกชิ้น ของเหล่านี้ถูกโอวหยางชิงชิงทำเครื่องหมายไว้ทั้งนั้น

เพราะพี่สาวเจ้าเล่ห์ของนางมีนิสัยรอบคอบกว่าผู้ใดและชอบสะสมของสวยงามแต่ก็กลัวพี่น้องมาแอบขโมยไปใส่ นางจึงต้องวาดเครื่องหมายป้องกันไว้ก่อน แต่แน่นอนว่านางที่มักจะหลอกขายเครื่องประดับที่ไม่ชอบแล้วนั้นให้กับพี่น้องของนางย่อมจำของบางส่วนมิได้เพราะนางมีมากเกินไป

'หึ ขอบคุณความโง่เง่าของนางในอดีตที่ชอบคิดว่าพี่หญิงรองนั้นมารดามาจากสกุลบัณฑิตจึงฉลาดและมีรสนิยมสูงเครื่องประดับของนางหลายชิ้นนางจึงขอซื้อจากโอวหยางชิงชิงมาเป็นของตนแลกกับตั๋วเงินพันตำลึงที่พี่ชายส่งมาให้ทุกสองเดือน'

 

ซู่ซู่มองอย่างมึนงงว่านายสาวจะรื้อของเก่านำไปที่ใดก่อนจะเอ่ยท้วง"คุณหนู คุณหนูเพิ่งฟื้นนะเจ้าคะ พรุ่งนี้ท่านหมอต้องมาขับพิษต่ออีกจะดีหรือเจ้าคะ คุณหนูยังไม่หายดีนะเจ้าคะ"

 

"ข้าไหว เร็วเข้าเดี๋ยวจะไม่ทันการ"นายสาวสั่งก่อนจะดึงชุดออกมาสวมใส่อย่างลวกๆไม่ลืมหยิบกระดาษมาเขียนสาส์น ชาติที่แล้วนางต้องฝึกหัดปลอมลายมือของคนหลายคนนางจึงชำนาญนัก ซู่ซู่ที่เห็นนายสาวง่วนกับการขีดเขียนจึงได้เดินอ้อมหลังมาช่วยนายสาวแต่งกาย

 

สองนายบ่าวแต่งกายรัดกุมใส่หมวกใบโตคุลมผ้าอำพรางใบหน้าเดินออกประตูท้ายจวนสำหรับอนุและบ่าวรับใช้ของสกุลหานซึ่งไร้เวรยามเฝ้าออกไปอย่างเร่งรีบโดยไร้ผู้ติดตามอาศัยแสงจันทร์นำทางโอวหยางฮวนเล่อเดินนำซู่ซู่ไปยังจุดหมายอย่างคุ้นเคยก่อนจะเอ่ยบอก

"จนกว่าจะกลับมาถึงจวนสกุลหานเจ้าต้องเรียกข้าว่าคุณหนูรอง เข้าใจหรือไม่"

 

"เจ้าค่ะ คุณหนูรอง"ซู่ซู่รับคำแม้จะมึนงงแต่ก็พยักหน้าก่อนจะมองรายทางนางก็ทราบทันทีว่าถนนสายนี้นำทางไปยังหอนางโลมเลื่องชื่อที่เปิดทำเงินกันอย่างมากมายตลอดสายในยามราตรี สองสตรีพลางกายมิดชิดเดินผ่านหลายร้านก่อนโอวหยางฮวนเล่อจะมาหยุดยืนยังหอนางโลมสำหรับคนใช้แรงงาน หอนางโลมแห่งนี้ไม่ได้หรูหราเท่าใดและราคาก็นับว่าถูกนัก

 

ซู่ซู่มองนายสาวที่เดินอ้อมไปยังหลังร้านก่อนจะตรงไปยังที่พักของคนงานหอนางโลมแห่งนี้ความสงสัยเกิดขึ้นในใจทันที'คุณหนูรู้จักที่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน'แม้จะอยากรู้เพียงใดแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป ก่อนจะยืนระวังภัยให้นายสาวอย่างเงียบๆ

 

เรือนไม้เก่าตัวเรือนยาวกว่าสามสิบเมตรแบ่งซอยกั้นห้องได้กว่าสิบห้องนายสาวเลือกห้องที่ห้าก่อนจะยกเท้าเตะเป็นจังหวะ หนึ่ง สอง หนึ่ง สาม คล้ายรหัสลับก่อนเจ้าของห้องจะเปิดประตูออกมา

 

ชายร่างใหญ่วัยสามสิบต้นๆใบหน้ามีรอยบาดแผลพาดเฉียงผ่านดวงตาข้างซ้ายมองสองสตรีแต่งกายรัดกุมตรงหน้าอย่างมึนงง เขามั่นใจว่าในชีวิตนี้เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนแต่หญิงสองนางนี้กลับรู้รหัสกลุ่มโจรป่าของเขาได้อย่างไรกันก่อนจะทดสอบอีกครั้ง

 

"นกน้อยออกจากรังหากินแต่เช้า"เสียงทุ้มเอ่ยดวงตาคมดุจ้องมองหญิงตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ

 

"นกป่าไม่เลือกเวลาขอเพียงมีอาหารออกบินได้ทุกเมื่อ"โอวหยางฮวนเล่อตอบต่อท้ายประโยค

 

"เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร"เสียงทุ้มถามอย่างประหลาดใจ

 

"มีคนแนะนำข้ามา นี่เป็นสินน้ำใจขอท่านโปรดตรวจดู"โอวหยางฮวนเล่อยื่นห่อผ้าที่มีเครื่องประดับมากราคาส่งให้

 

เห็นสายตาพอใจของคนตรงหน้าหญิงสาวก็เอ่ยต่อทันที"ของเหล่านี้ไม่ต่ำกว่าสองพันตำลึงทอง"

 

"ให้ทำอะไร"บุรุษร่างใหญ่กล่าวเข้าประเด็นทันที

 

"มะรืนนี้คุณหนูใหญ่สกุลโอวหยางจะต้องเดินทางไปวัดไท่ซานพร้อมบ่าวจำนวนหนึ่ง เจ้าจะทำสิ่งใดกับนางนั้นข้าไม่สนแต่หากพ้นสามวันต้องส่งนางสภาพเปลือยเปล่าที่หน้าจวนสกุลโอวหยางพร้อมทำสาส์นนี้ตกไว้ด้วยวางให้ดีอย่าโจ่งแจ้งนัก"เสียงสั่งเรียบเย็นแววตาไม่กะพริบปราดมองบุรุษตรงหน้าผ่านผ้าบังตาราวกับมองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

 

"ข้าไม่อยากยุ่งกับจวนแม่ทัพโอวหยางเท่าใดนักยามนี้คนเขาลือกันไปทั่วว่าฮูหยินใหญ่รังแกลูกเลี้ยงคุณหนูสามอะไรนี่แหละ เกิดข้าถูกตามล่าจะว่าอย่างไร?"เสียงเข้มเจือความลังเล

 

"หึ!เสือป่าเช่นเจ้างานเพียงเท่านี้ก็ขลาดกลัวแล้วหรือ เกรงว่าคนที่แนะนำข้ามานั้นจะแก่จนเลอะเลือนไปเสียแล้วเช่นนั้นลืมเรื่องนี้เถอะถือเสียว่าข้ามิเคยได้มาที่นี่"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยพลางดึงห่อเครื่องประดับเตรียมหมุนกายกลับ

 

"ช้าก่อน!งานยากเช่นนี้ ขอเพิ่มเป็นสองหมื่นตำลึงทอง"เขาไม่เคยหวาดกลัวงานใดแต่เขาเพียงอยากต่อรองราคาเท่านั้นหากแต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่านางรู้จักเขาได้อย่างไรกัน

 

 

 

[4] ยามไห่ 21:00 - 22:59 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.041K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,948 ความคิดเห็น

  1. #1806 baochompoo2525 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 23:17
    น่าจะเขียนจดหมายไปเล่าให้พี่ชายกับท่านพ่อฟังนะ
    #1,806
    0
  2. #1560 black_rosen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 14:35
    สนุกกก
    #1,560
    0
  3. #1292 kimurakung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 16:11

    สมเป็นโจร กะฟันกำไรเห็นๆ #แผนการดูไม่รวบรัดเท่าไหร่เลย

    #1,292
    0
  4. #1082 mInhara (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 07:20
    น้องต้องวางแผนดีๆนะ
    #1,082
    0
  5. #1045 mooklinlava2505 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 05:32
    ดีมาก ตาต่อตาฟันต่อฟัน แค้นนี้ต้องเอาคืนเป็นหมื่นเท่า
    #1,045
    0
  6. #987 sweetdy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 12:47
    สิบเท่าเรยนะแม๊! อมก
    #987
    0
  7. #607 AiJaewa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 01:25
    เดสองพันเป็นสองหมื่นเดี๋ยววนะ
    #607
    0
  8. #586 30901 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 22:10
    ช่วงครึ่งแรกน้องคิดเหรอคนที่วางแผนขนาดนั้นจะมาจนตรอกเพราะถูกจับ น้องย้อนมาต้องวางแผนให้รอบคอบนะ ไม่งั้นนังพวกสารเลวพวกนั้นมันคงจะสุขสบายเกินไป /อิน5555
    #586
    0
  9. #576 Nanilile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 10:30

    ฉันชอบนางเอกร้ายๆแบบนี้ถึงพริกถึงขิงดีเจ้าคร้า

    #576
    0
  10. #572 แก้ว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 16:53

    ถึงเวลาเอาคืน 😏😏😏

    #572
    0
  11. #470 waruko002 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:52

    ฟาดให้หนักให้เจ็บ

    #470
    0
  12. #439 Jommy_19 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 21:03
    ชอบแนวทางการเขียนของไรท์ค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #439
    0
  13. #313 Airzaa1810 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:21
    ได้เวลาแก้แค้นแล้ว
    #313
    0
  14. #141 veraya2099 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:49
    ไม่เห็นเกิดอะไรขึ้น เฮ้อ ผิดหวังนิดหน่อยค่ะ
    #141
    2
    • #141-1 Baby-M(จากตอนที่ 6)
      13 กรกฎาคม 2563 / 08:11
      เหมือนกันค่ะ ยังรู้สึกไม่ค่อยอะไรเลยอ่ะ แบบแค่นี้เองเรอะ แต่ก็เอาเถอะเนอะ เราก็มีหน้าที่อ่านไปค่ะ55
      #141-1
    • #141-2 AiJaewa(จากตอนที่ 6)
      25 กันยายน 2563 / 01:25
      แอบงงเหมือนกันค่ะ555
      #141-2
  15. #85 bsss27 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:34
    นิยายสนุกแต่ขอเนื้อเรื่องอย่ายืดเยื้อได้ไหมแค่แก้จบไวแล้วไปมีความทุกทีเราอ่านนิยายแบบนี้หลายเรื่องกว่าจะแก้กว่าทุกคนจะรูความจริงก็ป่าไปหกสิบกว่าตอนไม่แก้แค้นสักที
    #85
    0
  16. #14 pong1976 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:06

    มาอัพนะไรท์รีดรออยากเห็นนางเอกของเราดึงคนชั่วช้าลงมาสำเร็จเพราะรอบๆตัวนางที่จวนแม่ทัพมีแต่อสรพิษทั้งนั้นควรให้นางจัดการดึงลงมาทีละคนได้แล้วพ่อนางมีแต่เมียแย่ๆนิสัยเลวๆใช้ตาตุ่มมองหาหญิงมาเป็นเมียแน่ๆ

    #14
    0