หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 42 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,313 ครั้ง
    16 ต.ค. 63

จวนสกุลโอวหยาง เรือนใหญ่

จ้าวเย่วสิ่นยกมือนวดขมับอย่างปวดเศียรเวียนเกล้าด้วยยามนี้ปัญหาต่างๆรุมเร้ามากนัก

"อิงเอ๋อร์เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลยเรื่องนี้อย่างไรแม่จะหาทางรับมือ"เมื่อฟังบุตรสาวคร่ำครวญอยู่นานถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในสำนักศึกษามารดาจึงเอ่ยขึ้นอย่างปลอบโยน

"ท่านแม่หากเป็นเช่นนี้ องค์ชายเจ็ดย่อมไม่เลือกลูกเป็นแน่ท่านแม่ต้องจัดการเรื่องนี้ให้ลูกนะเจ้าคะ"โอวหยางม่านอิงสะอื้นไห้ปล่อยโฮอย่างอัดอั้นเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่โอวหยางฮวนเล่อได้ก่อไว้ในวันนี้

"เอาเถอะไว้นางกลับมาแม่ย่อมจัดการนางอย่างแน่นอน ลูกรักเจ้าอย่าได้เป็นห่วงนะลูก เจ้าลืมงานชมบุปผากับงานบวงสรวงทวยเทพได้อย่างไร หากไต้ซือฉางเลือกเจ้าขึ้นร่ายรำ เจ้าก็จะกลับมาโดดเด่นเหนือใครเป็นแน่"จ้าวเย่วสิ่นรั้งร่างบางของบุตรสาวมากอดปลอบ นางเองมิคาดมาก่อนว่าโอวหยางฮวนเล่อจะเก่งกาจถึงเพียงนี้เห็นทีว่ามิอาจปล่อยนางไว้ได้นานอีกแล้ว

"จริงด้วยเจ้าค่ะ ท่านแม่ลูกต้องได้ขึ้นร่ายรำบวงสรวงปีนี้นะเจ้าคะ ท่านแม่ ท่านแม่ต้องช่วยลูก" โอวหยางม่านอิงเอ่ยร้องขอทันที

"แน่นอนลูกรักปีนี้จะเป็นผู้อื่นมิได้นอกจากลูกเท่านั้น แม่สัญญา"จ้าวเย่วสิ่นกล่าวพลางกระชับกอด โอวหยางม่านอิงไว้แน่น

"ท่านแม่ลูกกลัว นังฮวนเล่อต้องแย่งตำแหน่งนี้กับลูกแน่ ท่านแม่ ลูก ลูก ลูกอยากให้นางหายไปซะ ท่านแม่เข้าใจหรือไม่เจ้าคะ?"โอวหยางม่านอิงกระชับแขนพลางแค่นเสียงเอ่ยอย่างเย็นเยียบ

"แน่นอนลูกรัก เรื่องนี้อย่างไรมารดาของเจ้าย่อมจัดการให้แน่ลูกไปอาบน้ำทานข้าวก่อนดีหรือไม่" จ้าวเย่วสิ่นว่าพลางพยักหน้าให้อาลู่มาประคองบุตรสาวกลับเรือน คล้อยหลังบุตรสาว ซื่อจือสาวใช้คนสนิทของกวานจวี๋ฮวาก็เข้ามายังห้องโถงก่อนจะนำจ้าวเย่วสิ่นไปยังเรือนเล็กท้ายจวน

เรือนกลางฮูหยินรอง

ชิวฉาฮวาดวงตาไหวสั่นมองสารในมืออย่างมิอยากเชื่อสายตาก่อนจะขยุ้มกระดาษปาทิ้งอย่างขัดเคือง กูจื่อคุกเข่าหมอบร่างไหวสั่นอยู่กับพื้น นางเองตื่นตระหนกมิน้อยมิคาดว่าจะมีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้ด้วย "น่ะ นายหญิงบ่าวแน่ใจเจ้าค่ะวันนั้นเป็นไปมิได้ที่จะมีผู้อื่นล่วงรู้เจ้าค่ะ"กูจื่อละล่ำละลั่กเอ่ย

"เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าให้สังหารเสียจะได้สิ้นเรื่องราว เอาเด็กสับเปลี่ยนแล้วยามนี้เป็นอย่างไรกันห๊ะ!" ชิวฉาฮซาตวาดลั่นอย่างโกรธจัด สารลับนี้ถูกสอดไว้ใต้หมอนผู้ที่ทำเช่นนี้ได้มิพ้นจ้าวเย่วสิ่นเป็นแน่ แล้วนางรู้ได้อย่างไรเรื่องนี้นางลงมือแต่เพียงผู้เดียว

"ทำอย่างไรดีเจ้าคะนายหญิง ฮืออ คุณหนูก็มาเป็นเช่นนี้อีก ฮึก ฮึก"กูจื่อสะอื้นไห้อย่างตื่นกลัว

"ก็คงต้องดูว่านางจะมาไม้ไหนกันแน่ สารเลวนี่ยามนั้นข้าน่าจะสังหารนางเสียให้สิ้นซาก" ชิวฉาฮวากุมมือแน่นสีหน้าบิดเบี้ยวแววตาวาวโรจน์อย่างมาดร้าย

"นายหญิงแล้วหากนางแจ้งเรื่องนี้เล่าเจ้าคะ"กูจื่อเอ่ยอย่างขลาดกลัว

"เด็กผู้นั้นยามนี้อยู่ที่ใดกัน"ชิวฉาฮวาว่าพลางใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นกว่าสามส่วน เรื่องนี้จะให้สามีรู้มิได้เด็ดขาด อนุสองฝูตานมีพื้นเพชาติตระกูลมิต่างจากนางยามนั้นพอนางทราบเรื่องว่าอนุฝูตานกำเนิดบุตรชายนางจึงคิดสังหารแต่ต้นมิคาดเรื่องราวจะบานปลายเช่นนี้ เพราะความใจดียามนั้นเลยเกิดเรื่องราวถึงเพียงนี้

"อยู่เมืองเยี่ยเจ้าค่ะ ท่านหมอหญิงผู้นั้นดูแลอย่างดีเจ้าค่ะ"กูจื่อว่าพลางยกมือป้ายเช็ดน้ำตา

"ส่งคนไปคุมตัวไว้ หากมิมีทางเลือกใดก็สังหารซะ"วาจาเย็นเอ่ยเสียงกระด้างแข็ง ความในสารบีบคั้นให้นางสารภาพผิด มีหรือนางจะทำ น่าขัน!จ้าวเย่วสิ่นหวังจะฝังนางทั้งเป็นเสียแล้ว

"นายหญิง อย่างไรคุณชาย"กูจื่อสะอื้นอีกคราก่อนใบหน้าจะหันไปตามแรงตบ

"อาจือเจ้าโง่เง่าหรืออย่างไรกัน หากปล่อยไว้จะเป็นภัยเสียมากกว่า"ชิวฉาฮวากระชากผมสาวใช้พลางตวาดอีกครั้ง นางมิมีทางเลือกใดนอกจากนำเรื่องนี้ต่อรองกับโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์เพื่อแลกเปลี่ยนบางสิ่ง เด็กสาวนางนี้มิรู้ตัวสักนิดว่ามิใช่ลูกที่แท้จริงของฝูตานหากนางรู้คงจัดการฝูตานเอง

"ท่านแม่ เช่นนั้นเหตุใดมิส่งเสวี่ยหนี่ว์หมั้นหมายสกุลเกาแทนลูกเล่าเจ้าคะ"โอวหยางชิงชิงที่ลอบฟังอยู่พักใหญ่ เอ่ยอย่างมีความหวัง

"ชิงเอ๋อร์!"ชิวฉาฮวาเอ่ยอย่างตื่นตะลึงระคนดีใจที่บุตรสาวยอมลุกจากเตียงไร้สีหน้าหมดอาลัยตายอยากดังเช่นเดิม

"ท่านแม่ท่านจะส่งลูกให้เฒ่าเกาลูกมิยอมนะเจ้าคะ ท่านแม่ท่านต้องหาทางแก้ต่างให้ลูก" โอวหยางชิงชิงเอ่ยเสียงกระด้างนางจะมิยอมให้ผู้อื่นได้ดีไปกว่านาง มิมีทางที่โอวหยางม่านอิงจะได้สมใจ เมื่อคิดได้ดังนั้นนางมิมีทางจมปลักอยู่กับความพลั้งพลาดนางจำต้องก้าวเดินต่อ ทางเดินต่อไปคือทำลายโอวหยางม่านอิงและจ้าวเย่วสิ่นเป็นคนต่อไป

"ลูกรักเจ้ามานั่งตรงนี้เถอะ"มารดาว่าพลางผายมือ

"ท่านแม่ลูกคิดดีแล้ว หากเรามิชิงลงมือยามนี้เกรงว่าหากท่านพ่อกลับมารู้เรื่องราวที่สร้างไว้ ท่านพ่อมิยอมปล่อยนิ่งเฉยเป็นแน่เจ้าค่ะ"โอวหยางชิงชิงว่าพลางยกชาขึ้นดับกระหาย นางมิเคยล่วงรู้มาก่อนว่ามารดาสลับเปลี่ยนลูกอนุสองแม้บางครานางคิดอยู่ว่าเสวี่ยหนี่ว์กิริยามิสมคุณหนูสกุลใหญ่เท่าใดนักเช่นนี้แล้วเรื่องราวกระจ่างมากขึ้น

"ชิงเอ๋อร์ดีนักที่เจ้าคิดได้เสียที"ชิวฉาฮวายิ้มทั้งน้ำตาฟังบุตรสาวอย่างตั้งใจ 

"ท่านแม่ จ้าวเย่วสิ่นนางลักลอบสวมหมวกเขียวให้ท่านพ่อเจ้าค่ะ"โอวหยางชิงชิงเอ่ยพลางมองสบมารดา ที่นิ่งแข็งค้างอย่างตื่นตะลึง

"อะไรนะ อะไรนะชิงเอ๋อร์ ลูกว่าอะไรนะ?"ชิวฉาฮวาเอ่ยถามมือไม้สั่นอย่างตื่นเต้น มิต่างจากกูจื่อและอาสือสาวใช้คนสนิทของโอวหยางชิงชิง

"จ้าวเย่วสิ่นนางเองก็ลอบมีชู้มานานปี เหตุใดเรามิทำเรื่องราวนี้ให้ผู้คนได้รับรู้เล่าเจ้าคะ" โอวหยางชิงชิงกุมมือมารดาแน่น พวกนางจะมิยอมเป็นฝ่ายถูกข่มขู่ฝ่ายเดียวแน่

"ชิงเอ๋อร์ ลูกรู้ได้อย่างไร"ชิวฉาฮวาเอ่ยอย่างตกใจ

"ลูกรู้เจ้าค่ะ มิปิดบังท่านแม่ สองเดือนก่อนนังโง่โอวหยางม่านอิงเกียจคร้านนำสารของพี่ชายใหญ่ส่งให้มารดา เลยฝากลูกเอาไปให้เรื่องนี้ลูกบังเอิญพบเห็นเจ้าค่ะ ลูกเห็นเจ้าค่ะท่านแม่ นางลอบคบชู้กับท่านหลงไป๋เจี้ยนเจ้าค่ะ ยามแรกลูกตั้งใจจะใช้เรื่องนี้เป็นหมากลับแต่มิมีทางเลือก"โอวหยางชิงชิงมองสบมารดา

"ลูกหญิงเจ้าแน่ใจหรือ หลงไป๋เจี้ยนคือพี่ชายคนรองของพระสนมหลงเต๋อเฟยเชียวนะ หากพระสนมรู้เรื่องนี้จ้าวเย่วสิ่นคงสิ้นชื่อแน่"ชิวฉาฮวาเอ่ยอย่างตื่นเต้นเช่นนี้แล้วต่างฝ่ายต่างกุมความลับ จ้าวเย่วสิ่นรู้เรื่องที่นางสลับเปลี่ยนลูกอนุสอง นางเองก็รู้เรื่องที่จ้าวเย่วสิ่นคบชู้นับว่าข้อแลกเปลี่ยนเหมาะสม ซ้ำนางเป็นต่อเสียมากกว่า 

หากโอวหยางเหล่ยมิเชื่อว่าโอวหยางม่านอิงเป็นลูกเขาเล่า แล้วหากพระสนมหลงเต๋อเฟยทราบเรื่องที่งูพิษตัวนี้ ลักลอบเป็นชู้กับพี่ชายเล่าสกุลหลงจะด่างพร้อยเพียงใด ยิ่งนึกคิดก็ยิ่งสนุกนัก

"เช่นนี้เราต่างก็มีข้อแลกเปลี่ยนเจ้าค่ะท่านแม่ พรุ่งนี้ท่านลองเจรจากับนาง ต่างฝ่ายต่างเก็บความลับไว้ ให้นางส่งโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ไปแทนลูก แล้วท่านแม่ก็ส่งคนไปสังหารคุณชายนอกคอกผู้นั้นซะ ท่านแม่ลูกจะมิมีทางยอมเป็นฮูหยินรองของเฒ่าเกาแน่เจ้าค่ะ"โอวหยางชิงชิงว่าพลางมองสบมารดายกยิ้มอย่างร้าย ยามนี้นางตั้งหลักได้แล้วจะยอมเป็นรองผู้อื่นหรือ ฝันไปเถอะ!

"อืมส่งโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ให้เฒ่าเกาความคิดดีนัก ลูกรักต้องเป็นเช่นนี้จึงสมเป็นตัวเจ้า แล้วเรื่องโอวหยางฮวนเล่อจะทำเช่นใด"ชิวฉาฮวาผูกขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้งนางจำต้องกำจัดเด็กสาวนางนี้โดยไว

"สารเลวนางนี้ลูกย่อมมิปล่อยผ่านเจ้าค่ะ หากนางรู้ว่าพี่ชายใหญ่ส่งสารให้นางมากเท่าใด ทั้งโอวหยางม่านอิงเป็นผู้ตอบสารแทนนางเสมอมาเล่า จะเป็นเช่นใดกันเจ้าคะ ลูกจะให้มันกัดกับโอวหยางม่านอิงเสียให้พอ หากฝ่ายใดพลั้งพลาดก่อน ลูกค่อยเก็บกวาดทีหลังก็มิสายเจ้าค่ะท่านแม่" ดวงตามารดาและบุตรสาวต่างวาวโรจน์ขึ้นมา อย่างนึกคิดอะไรดีๆออกมิเฉลียวใจสักนิดว่าหนึ่งในสาวใช้ของนางมีท่าทีเปลี่ยนไป

 

เรือนกลางอนุสองฝูตาน

ด้วยความกราดเกรี้ยวที่ได้รับจากสำนักศึกษาในวันนี้ โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์จึงระบายความคลั่งแค้นกับมารดา มากกว่าทุกวัน สายตาหยามเยียดดูแคลนที่นางได้รับเมื่อช่วงเย็นเพิ่มทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อโอวหยางฮวนเล่อทำข้อสอบระดับหกผ่านได้อย่างง่ายดาย ทำให้นางที่เล่นงิ้วฉากใหญ่อับอายมิน้อย

"ทั้งหมดก็เป็นเพราะเจ้านั่นแหละ สารเลว สารเลว ทำไมข้าต้องมีมารดาเช่นเจ้าด้วย"ว่าพลางหยิบไม่พลองเล่มใหญ่ ฟาดใส่มารดามิยั้งราวกับมารดาเป็นเพียงกระสอบข้าวไร้ความรู้สึกใดก่อนจะกระหน่ำเตะเหยียบย่ำอยู่หลายครา

ร่างบอบบางนอนหายใจรวยรินแนบหน้าอยู่กับพื้นเรือน หยาดน้ำตายังคงหลั่งรินมิขาดสาย ฝูตานพร่ำถามตัวเองอยู่นานว่าเพราะเหตุใดกัน โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์จึงมีจิตใจชั่วร้ายผิดมนุษย์เช่นนี้

โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ไม่แยแสสนใจมารดาสักนิดแม้ร่างอ่อนระทวยนั้น จะมีใบหน้าม่วงช้ำดวงตาบวมปูดจนลืมแทบไม่ขึ้น ปากบางยังเต็มไปด้วยโลหิตหลั่งไหลทะลักต่อเนื่อง ฝูตานไอโขลกสำลักครู่หนึ่งก่อนจะฝืนกลืนเลือดเฝื่อนฝาดของตนลงคอ มารดาร่างบางพยายามปรือตาบวมปูดมองบุตรสาวอย่างร้องขอ 

"คุณหนูหยุดเถอะเจ้าค่ะ"อาลี่ที่ทนต่อไปมิได้อีกเอากายป้องนายหญิงของตนไว้อย่างหวงแหน สาวใช้วัยสามสิบต้นๆสะอื้นไห้ปล่อยโฮอย่างอัดอั้นมิรู้กรรมเวรใดนายหญิงของตนจึงต้องมารับกรรมเช่นนี้

"สาระแน ถุย!"โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ตวาดลั่นพลางบ้วนน้ำลายใส่อาลี่ เด็กน้อยวัยเพียงสิบเอ็ดย่างสิบสอง จิตใจต่ำช้าผิดมนุษย์เบนความสนใจไปที่อาลี่ก่อนจะทุบตีสาวใช้ของมารดาต่ออย่างสนุกมือ

"หนี่ว์เอ๋อร์ ย่ะ อย่า อย่าทำเช่นนี้เลยลูก"ฝูตานน้ำตาหลั่งรินแค่นเสียงเอ่ยบอกโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ให้หยุดมือ

"คุณหนูอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ อย่างไรนายหญิงก็เป็นท่านแม่นะเจ้าคะ"อาซิ่วสาวใช้ที่คอยติดตาม โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์เอ่ยพลางคุกเข่าโขกศีรษะให้อย่างร้องขอ นางทราบดีกว่าผู้ใดว่าเพราะเหตุใด โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์จึงเป็นเช่นนี้ ตลอดทางที่กลับจากสำนักศึกษานางเองก็ถูกทุบตีจนใบหน้าบวมช้ำเช่นกัน แต่อย่างไรทาสสาวกำพร้าเช่นนางก็ทำได้เพียงโอนอ่อนเป็นที่ระบายคุณหนูน้อยเท่านั้น

"สารเลวทำเป็นปากดีอีกคน"โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ว่าพลางถีบอาซิ่วล้มลงก่อนจะเหวี่ยงพลองในมืออีกครั้ง การทำให้ผู้อื่นเจ็บแค้นคือการระบายโทสะอย่างหนึ่งเด็กน้อย นางเอาแต่ใจทำร้ายผู้อื่นจนเคยชินจึงเป็นเรื่องยากที่ผู้ใดจะเอ่ยยับยั้งได้

เห็นนายหญิงที่นางดูแลมาแต่เล็กถูกทำร้ายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันทั้งเพื่อนสาวใช้ทั้งรุ่นน้องถูกทุบตีราวกับสัตว์เลี้ยง อาหลิวก็มิอาจหักห้ามใจได้อีกจึงตะโกนลั่น

"เจ้าหยุดได้แล้ว! เจ้ามิมีสิทธิ์อันใดมาทำร้ายนายหญิงข้า นางเด็กเหลือขอ!"อาหลิวตวาดลั่นอย่างเหลืออด ร่างท้วมปรี่เข้าไปดึงไม้พลองจากมือเล็ก แม้จะหวั่นเกรงเพียงใดแต่ยามนี้ความคลั่งแค้นในทรวงมากกว่านัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.313K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,938 ความคิดเห็น

  1. #1574 poonchanit (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 22:12
    เฒ่าเกาก็ไม่ใช่อยู่ในคุกเหรอ
    #1,574
    0
  2. #1555 ladda2523 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 11:01
    คนใช้สองคนนั่นก็แปลก รู้ว่าไม่ใช้ลูกนายแต่ไม่ยอมบอก ปบ่อยให้เขาทุบตีอยู่ได้
    #1,555
    0
  3. #1353 3327Wiehle (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 23:23

    สนุกมากมาย

    #1,353
    0
  4. #1320 Kuntasiriwiboon (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 19:11
    ติดงอมแงม กลับมาเถอะค่าา
    #1,320
    0
  5. #1315 Thanisa_93 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 07:53
    คิดถึงไรท์
    #1,315
    0
  6. #1314 peepee54 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 06:55
    รอไรท์หวนคืนอย่างเดียวเลย ณ จุดนี้
    #1,314
    0
  7. #1312 numunret (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 17:11
    รอนะค่าาาาาา
    #1,312
    0
  8. #1311 noona (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 22:41

    คิดถึงค่า...รออยู่นะคะ

    #1,311
    0
  9. #1310 nongnuch_mint (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 02:02

    รอออออออ
    #1,310
    0
  10. #1305 Deemak66 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 12:16
    ไม่ควรมีที่ยืนเลยอิสารเลวนี้เกลียดตีอนุฝูตานทุกวัน ทำไมไม่สับมือมันทิ้งซะ
    #1,305
    0
  11. #1304 srisupanuch (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 04:46
    ท่านพ่อเขียนจดหมาย?ป่านนี้ยังมาไม่ถึง ม้าด่วน600ลี้ไม่เกิน2-3วัน ม้าด่วน800ลี้วันกะคืนถึง
    #1,304
    0
  12. #1293 975151 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 17:06
    บอกความจริงไปเลยว่ามันไมาใช่ลูกแท้จริง ลูกตัวจริงเป็นผช.
    #1,293
    0
  13. #1286 oachaporn (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 12:09
    เสวียนี่คือสัตว์นรก..นางชั่งเหมาะกับเฒ่าเกาจริงๆ
    #1,286
    0
  14. #1285 santa-nutwara (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 02:33
    โอ้ยยยย อนุสองก้อยอมเนาะ เห้อ อ่อนแอเกินไปไงเลยเปนกระสอบทราย
    #1,285
    0
  15. #1284 mitnai (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 18:48
    ค้างมากกก รอค่ะๆ
    #1,284
    0
  16. #1283 poonchanit (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 14:33
    ความแตก
    #1,283
    0
  17. #1282 CrescentMoonStar (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 14:18
    ค้างงงงง
    #1,282
    0
  18. #1281 wadjan1234 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 12:41
    ต่อเร็ว ค้างค่าาา
    #1,281
    0
  19. #1280 c_nattrisia (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 08:53
    อร๊ายย แซ่บมากกก ไรท์มาต่อน้าๆๆๆๆๆๆ
    #1,280
    0
  20. #1278 Ammy_PMP (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 03:41
    ทุบคืนเลยจ้า
    #1,278
    0
  21. #1273 BKJelly (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 20:18
    ค่างงงงงงค้างงงงงงงงครัชชชชช
    #1,273
    0
  22. #1271 litar3654 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 14:28
    สนุกมากๆเลยค่ะ
    #1,271
    0
  23. #1270 tim0012 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 13:57

    ท่านพ่อส่งจดหมายมาให้ท่านยายนานแล้วหนายังไม่ถึงอีกหรอ
    #1,270
    0
  24. #1269 chrys (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 13:30

    ค้างมากค่ะ
    #1,269
    0
  25. #1268 myx1007 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 11:43

    มี E-Book ให้อ่านมั้ยคะ อยากอ่านรวดเดียวจังเลยค่ะ นิยายสนุกจนรอไม่ไหวแล้วค่ะ
    #1,268
    0