หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 31 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,589 ครั้ง
    16 ก.ย. 63

หลังจากล้มป่วยนับเดือนการมาเรียนใหม่ในครั้งนี้สร้างความประหลาดใจแก่เหล่าผู้พบเห็นมิน้อยด้วยต่างมิคาดคิดว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ โอวหยางฮวนเล่อนั่งมองออกไปยังนอกหน้าต่าง อาคารสูงสร้างจากไม้เนื้อดีถูกตกแต่งอย่างหรูหรา เป็นแหล่งรวมของบัณทิตขั้นห้าขึ้นไป เหล่าลูกขุนนางขั้นสูงที่เป็นชายเท่านั้นจึงมีสิทธิ์เข้าไปในเขตนั้น ชั้นบนสุดของตัวตึกเป็นชั้นศึกษาของเหล่าองค์ชาย สำหรับองค์หญิงจะศึกษาในชั้นสูงสุดของตึกที่นางเรียนอยู่

 

สตรีและบุรุษล้วนแตกต่าง สตรีนั้นอนุญาตให้ศึกษาได้ถึงขั้นสามต่างจากบุรุษที่ศึกษาถึงขั้นแปด โอวหยางฮวนเล่อคิดพลางลอบถอนหายใจกับตนเอง เพราะยามนี้นางตระหนักถึงการศึกษาเล่าเรียนว่ามีประโยชน์มากมายเพียงใด กว่าจะหันมาขีดเขียนอย่างจริงจังก็เลยวัยปักปิ่นไปเสียแล้ว 

แต่ครานี้ดีหน่อยที่นางมีความทรงจำในอดีตเนื้อหาที่อาจารย์สอนหรือข้อสอบต่างๆนางล้วนจำได้หมด หญิงสาวนึกพลางไล่เวลาในอดีต นางจะต้องเริ่มเขียนเรื่องราวเสียแล้วว่าแต่ละช่วงจะเกิดการเปลี่ยนแปลงใดบ้าง

เวลาล่วงเลยจวบจนเย็น ก็ได้เวลากลับจวน โอวหยางฮวนเล่อลุกขึ้นยืนช่วยจี้หลินที่ติดตามมาด้วย แบ่งตำรามาถือไว้บางส่วน ก่อนสาวเท้าตรงไปยังรถม้า บุรุษร่างสูงโปร่งแต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าตัดเย็บประนีต ยืนอยู่กับสหายสองคนยกยิ้มส่งให้นาง ราวกับว่ารอนางมาพักหนึ่งแล้ว

นัยน์ตาเรียวรีดุจพยัคฆ์จ้องมองดรุณีน้อยที่นับวันส่อเค้าความงามและเลื่องลือในหมู่ชนชั้นสูง เมื่อเห็นนางสืบเท้ามาใกล้ องค์ชายเจ็ดมิรอช้ารีบสาวพระบาทขวางไว้โดยพลัน

"มิได้พบกันเสียนานคุณหนูแข็งแรงดีแล้วหรือ"เสียงทุ้มดังก้องกังวานตรัสถามหญิงตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง

"ถวายพระพรองค์ชาย หม่อมฉันดีขึ้นมากแล้ว ขอบพระทัยที่ทรงตรัสถามเพคะ"โอวหยางฮวนเล่อยอบกายมือบางบีบกำแน่น นางยอมรับว่ายามนี้มิอาจมองสบชายตรงหน้าได้เต็มตานัก ใจดวงน้อยเต้นสั่นรัวแรงตื่นกลัวจนร่างชาเกร็งใบหน้าซีดเผือด

"เช่นนั้นนับว่าประเสริฐนัก แล้วเจ้าจะกลับเลยหรือ?วันนี้เราว่างจึงอยากชวนคุณหนูไปดื่มน้ำชาในเมืองเสียหน่อย" องค์ชายเจ็ดว่าพลางยกยิ้มบางมองร่างระหงตรงหน้าที่หลุบตาต่ำหลบเลี่ยงกิริยาช่างน่าเอ็นดูนัก ยิ่งนึกคิดยิ่งย่ามพระทัยว่าเสน่ห์ของพระองค์ยังคงมีมากล้น ทำให้นางประหม่าอย่างเห็นได้ชัดถึงเพียงนี้

โอวหยางฮวนเล่อได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ามองสบร่างสูงตรงหน้าอย่างสับสน ชั่วแวบนึงดวงตาหวานมีความรังเกียจพาดผ่าน หากเป็นเมื่อก่อนได้รับคำเชิญชวนเช่นนี้นางย่อมลิงโลดยินดีอย่างที่สุด แต่ตอนนี้มันมิใช่อีกแล้ว 

"ต้องขอภัยเพคะ ใกล้สอบเลื่อนขั้นแล้วหม่อมฉันโง่เขลากว่าใครจึงต้องรีบกลับไปท่องตำราเสียมากหน่อย ขออภัยเพคะ" เสียงปฏิเสธที่มิคาดคิดว่าจะได้ยินทำให้องค์ชายเจ็ดชะงักงันไป สหายคนสนิทที่ยืนข้างกันมิห่างนั้นก็ตื่นตะลึงมิน้อย ด้วยมิคาดคิดว่าจะมีผู้ใดกล้าปฏิเสธองค์ชายเจ็ดมาก่อน

"อะ เช่นนั้นหรือ ขอโทษคุณหนูด้วยที่เสียมารยาท" องค์ชายเจ็ดตรัสอย่างอ่อนโยนน้ำเสียงเจือความผิดหวังหากแต่ดวงพระเนตรหรี่ลงปราดมองโอวหยางฮวนเล่ออย่างมีโทสะ

"ขอทูลลาเพคะ"โอวหยางฮวนเล่อหลุบตาต่ำไม่สนผู้ใดเอ่ยจบก็นำจี้หลินยอบกายก่อนจะสาวเท้าโดยไวตรงไปยังรถม้า ท่าทางรีบร้อนราวหลีกหนีตนเช่นนั้น ทำให้ร่างสูงที่มิเคยคาดคิดว่าจะมีสตรีปฏิบัติกับตนเช่นนี้มาก่อนถึงกับขบกัดกรามเป็นนูนสัน แววพระเนตรวาวโรจน์อย่างมาดหมาย

 

พระตำหนักเฟิ่งหวง

แสงแดดยามบ่ายมิมีทีท่าจะอ่อนแรงลงแม้แต่น้อย พระสนมหานเสียนเฟยพาบ่าวรับใช้คุกเข่ามากว่าสองชั่วยามแล้ว ความร้อนที่แผดเผาทำให้พระพักตร์งามขึ้นสีแดงเข้มแต่กระนั้นร่างระหงยังคงหมอบกายอยู่กับผืนเสื่อหน้าพระตำหนัก

"พระสนม"ยวิ๋นกวางเอ่ยทักเสียงเบายามนี้นางกังวลเหลือเกินว่าพระสนมจะต้องแดดจนล้มหมดสติเสียก่อน

พระสนมหานเสียนเฟยจิกต้นขาตนเองอย่างต้องการเรียกสติ หากการคาดเดาของนางถูกต้องฝ่าบาทต้องมาในไม่ช้า 

"ข้าไม่เป็นไร อดทนไว้ อีกครู่ก็จะได้แล้ว"คำตรัสอย่างมีนัยยะชวนให้นางกำนัลผู้สัตย์ซื่อถึงกับถอนหายใจในความดื้อรั้น มิรู้ว่าสิ่งนี้ที่ทุ่มเทลงไปจะคุ้มค่าหรือไม่ แต่การจะอยู่รอดยังวังหลังได้ พระสนมจำต้องแลกเช่นกัน ยิ่งในสี่ตำแหน่งพระชายาขั้นเฟยด้วยแล้ว พระสนมหานเสียนเฟยที่ไม่มีโอรสหรือธิดาย่อมถูกหลงลืมทอดทิ้งได้ง่ายกว่าผู้อื่น

"เพคะ"ยวิ๋นกวางรับคำสั้นปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลงก่อนจะหมอบต่อเช่นเดิม

ฮองเฮาประทับนิ่งบนตั่งทองพลิกตำราในพระหัตถ์อย่างสนพระทัย หากแต่ความคิดนั้นกลับล่องลอยไปยังหญิงงามหน้าพระตำหนัก พระสนมหานเสียนเฟยคุกเข่าขอพระราชทานอภัยมากว่าสองชั่วยามแล้ว แสงแดดช่วงบ่ายมิใช่ว่าจะเย็นสบาย นึกคิดแล้วอย่างไรก็รู้สึกอดเห็นใจไม่ได้เรื่องนี้หากจะกล่าวโทษต้นตอคงจะเป็นฮ่องเต้ที่ผิด ที่บรรทมสนิทจนออกว่าราชการสาย

"ฮองเฮาเพคะ"สีหน้าลำบากใจของนางกำนัลคนสนิทชวนให้พระพักตร์งามต้องทอดพระเนตรออกไปนอกพระตำหนักอีกครั้ง พระสนมคุกเข่ามากว่าสองชั่วยามจวบจนยามนี้ก็นับว่าเกือบตลอดวันแล้ว

"ให้คุกเข่าต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม"ตรัสจบก็พับตำราส่งให้นางกำนัลคนสนิทพลางลุกขึ้น สืบพระบาทกลับไปยังห้องบรรทมราวกับพระนางมิอยากจะรับรู้สิ่งใดอีก

นางกำนัลคนสนิทเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง แม้พระสนมจะกระทำผิดแต่สิ่งนั้นมิใช่นางผิดซะทีเดียว กว่าสองชั่วยามที่พระสนมคุกเข่าหน้าพระตำหนัก ด้วยโทษเพียงเท่านี้ก็นับว่าหนักนัก แต่ในเมื่อนายหญิงมีรับสั่งเช่นนี้จึงทำได้เพียงรีบสั่งให้ขันทีชั้นผู้น้อย ไปแจ้งต่อพระสนมหานเสียนเฟยให้คุกเข่าต่ออีกหนึ่งชั่วยาม

 

ออกว่าราชการยามเช้าเสร็จก็ค่อนข้างสาย พระวรกายสูงศักดิ์ของฮ่องเต้เสด็จขึ้นเสลี่ยงสูงหมายจะไปเสวยร่วมโต๊ะกับฮองเฮา ด้วยเรื่องที่พระองค์ค้างคืนในพระตำหนักเถาฮวาย่อมมิใช่เรื่องเล็กสำหรับสตรีวังหลัง เรื่องนี้อย่างไรก็ย่อมต้องให้เกียรติฮองเฮาอยู่หลายส่วน เพียงสองเค่อก็เสด็จมาถึงยังหน้าพระตำหนักเฟิ่งหวง 

พระขนงเรียวได้รูปผูกขมวดยุ่งเมื่อเห็นได้แต่ไกลว่าหน้าพระตำหนักนั้นคือร่างโฉมสะคราญที่ร่วมรักเมื่อค่ำคืน เครื่องประทินโฉมบางเบาที่ถูกแต่งแต้มมิได้หลุดลอกไปกับหยดเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดพรายขึ้นเต็มวงหน้า ฉลององค์บางเบาเปียกชื้นด้วยเหงื่อแนบลู่ไปกับเรือนร่าง สิ่งนี้มิได้สร้างความรำคาญพระทัย แต่กลับสร้างความเย้ายวนแปลกตาให้กับวรกายสูงที่กำลังจะเสด็จผ่าน

"หยุด"สุรเสียงทรงอำนาจตรัสสั่งก้องกังวาน ขันทีข้ารับใช้รีบวางเสลี่ยงลงโดยพลัน

พระสนมหานเสียนเฟยลอบยกยิ้มก่อนจะหันไปมองสบพระสวามี พลางพาข้ารับใช้ลุกขึ้นถวายความเคารพอย่างนอบน้อม 

ขันทีชั้นผู้น้อยที่กำลังจะมาแจ้งเรื่องให้คุกเข่าต่ออีกหนึ่งชั่วยามหยุดชะงักฝีเก้าหันกลับไปรายงานนางกำนัลคนสนิททันที เรื่องด่วนเช่นนี้ทำให้นางกำนัลที่ได้ยินถึงกับเกร็งแข็งนำความไปกราบทูลนายหญิง

ข้ารับใช้ต่างรีบช่วยฮองเฮาจัดแต่งฉลององค์ก่อนจะติดตามออกมายังหน้าพระตำหนักเห็นพระสวามีประคองพระสนมอย่างเป็นห่วงเพลิงแค้นในทรวงยิ่งลุกโชนมากกว่าเดิม ทั้งยังวิตกเพิ่มไปอีกว่าพระสวามีจะทรงเห็นเช่นไร สภาพเรือนร่างแดงก่ำด้วยตากแดดนานจวนเจียนจะหมดสติได้ทุกเมื่อของพระสนมหานเสียนเฟยนั้น ก็บ่งบอกได้ดีว่าถูกลงโทษมานานเพียงใด พระทัยเต้นสั่นระรัว สองพระหัตถ์บีบกำแน่นชื้นเหงื่ออย่างหวาดหวั่นนัก

"เหตุใดต้องมาคุกเข่ายังหน้าตำหนักนี้ด้วย"แม้จะทรงทราบอยู่แล้วว่าเพราะเหตุใด แต่คำถามปลายเปิดเช่นนี้ ช่วยให้พระสนมหานเสียนเฟยมีทางรอดได้มากขึ้น

พระสนมหานเสียนเฟยพระพักตร์แดงก่ำวรกายร้อนชื้นทั้งร่าง เหลือบพระเนตรมองพระมารดาแห่งแผ่นดินแวบนึงแสร้งมิเห็น ขยับกายออกห่างฮ่องเต้ก่อนจะตรัสตอบอย่างนอบน้อม หากตอบได้ดีน้ำหนักของนางในพระทัยพระสวามีจะสูงมากขึ้นด้วย ทั้งยังไม่สร้างความขุ่นมัวระหว่างพระนางและฮองเฮา 

"เมื่อเช้าหม่อมฉันมิได้เข้าร่วมหารือยามเช้า ทำให้มิได้เคารพฮองเฮาเพคะ เกรงว่าจะพลาดเรื่องสำคัญไปจึงมาทูลขอเข้าเฝ้า แต่น้ำพระทัยฮองเฮายิ่งใหญ่นัก ตรัสว่าเรื่องเล็กน้อยอย่าได้ใส่ใจ หม่อมฉันจึงกำลังจะกลับแล้วเพคะอะ นั่น ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ"พระสนมหานเสียนเฟยตรัสตอบอย่างชาญฉลาด ด้วยยศศักดิ์ยามนี้ทั้งยังไร้โอรสค้ำตำแหน่ง พระนางจะหักหาญนำไม้ซีกงัดไม้ซุงได้อย่างไรกันยังเร็วเกินไป

ฮ่องเต้สรวลยิ้มอย่างพึงพระทัยในคำตอบ ความเป็นห่วงนั้นมีมากล้นแต่จะแสดงออกหักพระพักตร์ฮองเฮามากก็คงมิได้ จะให้ตำหนิฮองเฮาต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้เกรงว่าจะมิสมควร ก่อนจะผินพระพักตร์มองสบฮองเฮาที่ฉายชัดถึง ความหวั่นเกรงไม่สบายพระทัยพลางตรัส

"เช่นนั้นเจ้าก็ขอบคุณนางแล้วกลับเถอะ วังหลังสงบเรียบร้อยสนมต่างรู้หน้าที่เพราะเจ้าโดยแท้ ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ส่งเจ้ามานั่งเคียงบังลังก์ข้า"เมื่อฮองเฮาเสด็จมาใกล้จึง เอื้อมพระหัตถ์ไปจับกุมประคองไว้อย่างรักใคร่

การตรัสแบบบัวมิให้ช้ำ น้ำมิให้ขุ่นเช่นนี้นับว่าให้ทางพระนางอยู่หลายส่วนพระพักตร์ซีดประหม่าเมื่อครู่จึงคลายลงมากโข อย่างน้อยพระสนมหานเสียนเฟยยังนับว่ามีปัญญา ฮองเฮาแย้มสรวลอย่างพึงพระทัยก่อนจะตรัสกับพระสนมหานเสียนเฟย

"น้ำพระทัยยิ่งใหญ่อันใดกัน น้องหญิงก็กล่าวเกินไปแล้ว ตู้มามาเจ้าส่งเสด็จพระสนมหานเสียนเฟย นำบัวหิมะพันปีในคลังโอสถให้พระสนมด้วยนะ แดดวันนี้แรงมากนัก พระสนมเดินมาไกลเช่นนี้ผิวพรรณจะเสียเอาได้" ฮองเฮาตรัสจบก็เตรียมสืบพระบาทเข้าไปยังตำหนักพร้อมพระสวามี

"เช่นนั้นให้ขึ้นเสลี่ยงเถอะ เดี๋ยวอีกสองชั่วยามค่อยกลับมารับข้า"ฮ่องเต้ตรัสเมื่อเห็นเสื่อเปียกชุ่ม รอยน้ำจากหยดเหงื่อเด่นชัด ทั้งสภาพพระสนมหานเสียนเฟยที่ยืนยังแทบจะมิไหวพลางทึ่งในความอดทนที่ควบคุมกิริยาได้ดีนัก หากเป็นพระสนมนางอื่นเกรงว่าคงใช้ข้อได้เปรียบยามที่พระองค์โปรดปราณเรียกร้องหักพระพักตร์ฮองเฮาไปแล้ว อีกส่วนยามนี้ในพระทัยกลับสั่นรัวแรงเพียงมองอาภรณ์ที่แนบลู่ชิดไปกับเรือนร่างก็รู้สึกมิอยากให้ผู้ใดพบเห็นอย่างไรพิกล ราวกับหึงหวงหญิงตรงหน้าขึ้นมาเสียอย่างนั้นทั้งที่เมื่อก่อนมิเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

"ได้อย่างไรกันเพคะฝ่าบาท มิได้เพคะ"พระสนมหานเสียนเฟยปฏิเสธทันควัน ฮ่องเต้พระพักตร์ตึงขึ้นกว่าสามส่วนพระหัตถ์ที่ประคองฮองเฮาบีบรัดแรงขึ้น 

ฮองเฮาเห็นเช่นนั้นแม้จะเคืองแต่ก็คงต้องยอมถอยหนึ่งก้าว ด้วยฝ่าบาทก็ให้เกียรติพระนางมากแล้ว

"น้องหญิงเจ้ายังต้องออมแรงไว้ปรนนิบัติเสด็จพี่อีก เอาตามนี้เถอะ ขึ้นเสลี่ยงแล้วกลับไปพัก อย่างไรข้าจะให้ตู้มามานำบัวหิมะตามส่งไปยังตำหนักเจ้า" ฮองเฮาตรัสพลางยกยิ้มฝืนเต็มกำลังก่อนจะโดยเสด็จพระสวามีกลับเข้าไปยังตำหนักเฟิ่งหวง

"ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ"พระสนมหานเสียนเฟยนำข้ารับใช้หมอบอีกครั้งก่อนจะขึ้นเสลี่ยง เตรียมกลับพระตำหนักเถาฮวาท่ามกลางข้าราชบริพารที่หมอบให้อย่างเกรงพระบารมี

ยามเสด็จผ่านไปที่ใด เหล่าผู้พบเห็นก็ต้องเหลียวมองก่อนจะยอบกายด้วยความประหลาดใจเสียงเล่าลือใหม่เกิดในวังหลัง พระสนมหานเสียนเฟยผู้ถูกลืมมาวันนี้กลับได้นั่งเสลี่ยงนายเหนือหัวกลับพระตำหนัก ผู้ใดเล่าจะเคยนั่งกัน ฝ่าบาทจะต้องทรงโปรดปรานเพียงใดจึงให้ทำเช่นนี้ได้ ที่ยิ่งไปกว่านั้นฮองเฮารับสั่งเห็นสมควรเสียด้วย

ยวิ๋นกวางมองสบพระสนมหานเสียนเฟย นายหญิงของนางประทับบนเสลี่ยงสูงประดับหรูหรา น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มคลอรื้นจนภาพพร่าเลือน

'นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น จากนี้นายหญิงของนางจะเดินหมากตัวแรกแล้ว สิบสามปีที่อดทนให้เหล่าสตรีวังหลังเหยียบย่ำ ต่อว่าอย่างสนุกปากราวเป็นตัวตลกน่าขบขัน ตั้งแต่วันนี้ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป นายหญิงของนางเป็นถึงบุตรสาวอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายจะโง่เง่าได้อย่างไรกัน!'

ยวิ๋นกวางยกมือป้ายเช็ดคราบน้ำตาก่อนจะสาวเท้าติดตามมิห่าง ในวังหลังแห่งนี้มิมีคำว่าปรานี มีเพียงการต่อสู้อย่างชาญฉลาดเท่านั้นจึงจะอยู่รอดได้และวันนี้นายหญิงของนางก็ทำได้ดี ฝ่าบาทไม่เพียงพอพระทัยยังเห็นความฉลาดเฉลียวเหนือใครของนายหญิงอีกด้วย นับว่าการคุกเข่าสองชั่วยามนี้มิสูญเปล่าเลย

 

 จวนสกุลโอวหยาง

บ่าวไพร่กว่าหกสิบชีวิตออกมารวมตัวกันยังลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ ซู่ซู่ยืนอยู่แถวหน้าด้วย รองลงมาคือเป้ยหนิงและเป้ยหลิน หญิงร่างบางอาหุ้ยยืนเด่นอยู่ข้างหน้าพลางเท้าสะเอวตะเบ็งเสียงเอ่ยถึงกฏระเบียบต่างๆ เวลานี้ดูเหมือนอาหุ้ยจะชื่นชอบมากที่สุด สาวใช้วัยกลางคนติดตามด้วยสาวใช้รุ่นน้องอีกสองเดินปรายตาสำรวจกลุ่มคนตรงข้าม ท่าทางที่ราวกับเหนือกว่าทำให้ซู่ซู่นึกเหยียดในใจมิน้อย 

"เจ้าน่ะนับวันแต่งกายเทียบคุณหนูตนเองแล้วนะให้มันน้อยๆหน่อย"อาหุ้ยจ้องมองซู่ซู่อย่างมิค่อยพึงใจนักพลางดึงทึ้งเสื้ออย่างอิจฉา

"เจ้าค่ะ"ซู่ซู่รับคำตามมารยาท แม้จะอยากโต้แย้งมากเพียงใดแต่นางก็ต้องเก็บอารมณ์ไว้ ด้วยมิรู้ว่าวันนี้ฮูหยินใหญ่มีแผนใด

การอบรมมารยาทต่างๆล่วงเลยผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามพวกนางจึงถูกปล่อยตัวกลับ ซู่ซู่มิรอช้ารีบสืบเท้ารุดไปยังเรือนรุ่ยเซียง การอยู่ในจวนที่เต็มไปด้วยอสรพิษทำให้เหล่าสาวใช้เองจำต้องระมัดระวังมากขึ้น

เศษก้านไม้กวาดที่หล่นพื้นแม้จะไม่เด่นสะดุดตานักแต่สิ่งนี้พวกนางเป็นผู้ทำไว้ เป้ยหนิงผูกขมวดคิ้วมองสบซู่ซู่ ซู่ซู่ไม่เอ่ยคำใดสามสาวใช้รีบเข้ามายังเรือนก่อนจะปิดประตูลงดาลแน่นหนา 

"ลองดูสิว่าเป็นห้องใด"ซู่ซู่เอ่ยเสียงแผ่วราวกระซิบ แผนการตื้นๆแต่ต้องแข่งกับเวลา อีกครู่ย่อมมีการตรวจสอบแน่นว่าผู้ใดลักขโมยของนาย เป้ยหนิงเป้ยหลินไล่มองทุกห้องอย่างร้อนรนด้วยเรือนรุ่ยเซียงมิใช่เรือนเล็กๆ

ซู่ซู่ร่างชาวาบเมื่อกิ่งก้านไม้กวาดให้ห้องพักของนางที่สอดไว้ กลับร่วงหล่นเช่นนี้แสดงว่ามีผู้เปิดห้องของนาง สาวใช้รุ่นพี่กวักมือเรียกสองสาวใช้รุ่นน้องให้มาช่วยรื้อของในห้อง ปลอกหมอนถูกถอดออก กล่องเครื่องประดับโต๊ะเครื่องแป้งถูกรื้อค้น ยามนี้พวกนางหาสิ่งแปลกปลอมที่ถูกยัดเยียดเข้ามาอย่างร้อนรนแต่มิพบ

'มันซ่อนไว้ที่ใดกัน?'ซู่ซู่นึกอย่างหวาดหวั่น แม้จะทราบว่านางกำลังถูกฮูหยินใหญ่จัดฉากใส่ไคล้ แต่อย่างไรเล่า นางจะทำอันใดได้เมื่อหาสิ่งนั้นมิพบ

"พี่ซู่ซู่ น้องไม่เห็นสิ่งใดเลยทำอย่างไรดีเจ้าคะ"เป้ยหนิงเอ่ยอย่างลนลาน ขอบตาเริ่มเห่อร้อนแดง มือที่ค้นเสื้อผ้าอยู่นั้นไหวสั่นน้อยๆ

"ใจเย็นๆยังมีเวลา ค่อยๆหา"ซู่ซู่เอ่ยเสียงเรียบประคองสติให้มั่น เป้ยหลินรื้อค้นหีบใบเก่าที่ซุกซ่อนไว้ใต้เตียง แต่อย่างไรก็มิพบของที่น่าจะมีค่าของฮูหยินเอกจ้าวเย่วสิ่นได้เลยแม้แต่น้อย

"พี่ซู่ซู่น้องว่ามันแปลกนะเจ้าคะ กว่าครึ่งชั่วยามน้องว่ามันต้องมีเวลาซ่อนมากเช่นนั้นมันจะเอาไว้ที่ใดกัน" เป้ยหลินว่าพลางเก็บหีบให้เรียบร้อย

"นั่นสิ หากเป็นเจ้าจะซ่อนของไว้ที่ใด"ซู่ซู่เอ่ยพลางมองสบเป้ยหลินก่อนจะหันมองเตียงอีกครั้ง มันมีสิ่งที่สะดุดตานางอยู่แต่นางนึกไม่ออกว่าคือสิ่งใด 

ซู่ซู่ออกแรงพลิกฟูกเตียงแต่ก็ไร้ผล ไม่มีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ในนั้น'เดี๋ยวก่อน หมอนใบนี้ มิใช่ของนาง!แม้ปลอกหมอนจะใช่แต่นางไม่ชอบหมอนเหลี่ยมจึงนั่งเย็บขอบหมอนด้วยตนเอง แม้จะคล้ายแต่หมอนของนางจะมีขอบลู่ลงมิเหมือนผู้อื่น'ซู่ซู่บีบกำมือแน่นอย่างโกรธจัด นางเป็นเพียงบ่าวชั้นผู้น้อย แต่อย่างไรนางก็มีความรู้สึก นับสิบปีที่ถูกรังแกเรียกได้ว่าครานี้นางหมดความอดทนแล้วจริงๆ

หญิงสาวหยิบมอนขึ้นมากำไว้แน่น ในหัวพลางครุ่นคิดมันต้องมีสิ่งใดฝังซ่อนอยู่ในนี้ 

"พี่ซู่ซู่"เป้ยหลินเอ่ยถามเมื่อเห็นสาวใช้รุ่นพี่กำบีบหมอนอย่างแรง

"มันอยู่ในนี้ข้ากดได้แข็งๆราวปิ่นหรือ กำไลหยก หรืออะไรสักอย่างหมอนใบนี้มิใช่ของข้า!" ซู่ซู่ว่าพลางพยักหน้าให้เป้ยหนิงและเป้ยหลินหยุดมือที่รื้อค้นเสียเก็บข้าของให้เรียบร้อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะประตูหน้าเรือน ทำให้สามหญิงสาวในห้องซู่ซู่ชะงักร่างชาวาบ ต่างมองกันอย่างตื่นตระหนก

"พี่ซู่ซู่" ใบหน้าตื่นกลัวของเป้ยหนิงทำให้ซู่ซู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ยามนี้นางจะเอาหมอนไปไว้ที่ใด จะลอบเอาไปคืนก็มิทันเสียแล้ว ซู่ซู่ปิดเปลือกตาลงช้าๆอย่างปลงตก

 

 

 

 

สวัสดีผู้อ่านทุกท่านค่ะ ขอบคุณจริงๆที่อยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้ ช่วงนี้กำลังปั่นงานเร่งรัดหลายเรื่อง หากมาช้าอย่างไรขออภัยผู้อ่านทุกท่านจริงๆค่ะ ขอบพระคุณอีกครั้งสำหรับกำลังใจที่มอบให้กันเสมอมา ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.589K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,895 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 20:20
    เกิดเรื่องขนาดจะตายไปอีกรอบ ฝั่งตา ยาย

    ไม่ส่งองครักษ์มาดูแลหลานเลยรึไง

    เป็นงง
    #1,566
    0
  2. #1307 Little_devil00 (@nongnuch_mint) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 23:37

    สู้ๆๆๆๆๆ
    #1,307
    0
  3. #1301 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 22:19
    ซู่ซู่จะรอดมั้ย
    #1,301
    0
  4. #1276 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 00:56
    เรื่องนี้ไม่มีองครักษ์เงาเลย
    #1,276
    0
  5. #1169 minhara2 (@mInhara) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 08:25
    ลุ้นมากกก
    #1,169
    0
  6. #1059 mooklinlava2505 (@mooklinlava2505) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 12:31
    โอ้ยยยย กดดันทำไมล่อยน้องให้สู้อยู่คนเดียว ทั้งยายและน้าสาวมีอำนาจพอที่จะส่งคนมาช่วยคุ้มครองได้ทำไมไม่ทำ เครียดโว๊ยยย(อินจัด)แหะๆๆๆเอิ๊กกกก
    #1,059
    0
  7. #895 oldcat2000 (@oldcat2000) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 20:30

    ตายแล้วซูซูโยนออกหน้าต่างไปเลย

    #895
    0
  8. #591 suawadee (@suawadee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 07:56
    เอาไปทิ้งไว้ทางรับก่อนเร็ว

    รุ้นนนนอ่ะ
    #591
    0
  9. #566 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 10:01

    น้องเลอร์กลับมาเร็วๆค่ะซู่ซู่โดนเล่นงานแล้ว ใครอยู่แถวนี้ช่วยด้วยค่ะ

    #566
    0
  10. #524 krunumpu2 (@krunumpu) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 00:19
    สงสารซู่ซู่จัง.. ใครมาช่วยที เพี้ยง..
    #524
    0
  11. #522 rtnpong (@rtnpong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 14:25
    วังหลวงสนุกมาก
    #522
    0
  12. #521 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 12:14
    มาต่อเร็วๆนะ...ต่อไปก็อย่าทำให้ฮ่องเต้ไปทำงานสายอีกรอให้ท้องและคลอดองค์ชายก่อนค่อยว่ากันขอให้ท้องเร็วๆนะพระสนม...จัดการพวกที่จะทำร้ายตระกูลท่านตาออกไปให้หมดเลย
    #521
    0
  13. #518 tea2543 (@tea2543) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 01:45
    รอนะครับ
    #518
    0
  14. #517 cherrytaetae2139 (@cherrytaetae2139) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 23:23
    รอนะค้าา
    #517
    0
  15. #516 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 22:25
    ทิ้งไปสิน้อง
    #516
    0
  16. #515 Estrella (@pramnana) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 22:07
    รอค่าาาา
    #515
    0
  17. #514 fangfilmfern (@fangfilmfern) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 21:57
    ขอบคุณมากๆนะคะที่กลับมาสนุกมากค่ะ😘❤
    #514
    0
  18. #513 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 21:26

    ขอบคุณไรท์ท่ีกลับมาอัพเดทต่อค่ะ ซู่ซู่ จะรอดไหมงานนี้ เอาใจช่วยค่ะ พระสนมเริ่มได้รับความโปรดปรานจากพี่เต้แล้ว หวังว่าชีวิตจะดีขึ้นเป็นลำดับ

    #513
    0
  19. #512 veevi20 (@veevi20) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 21:12
    ส่งกำบังใจจ้า
    #512
    0
  20. วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:45
    ลุ้นๆๆๆๆ
    #511
    0
  21. #510 rawii (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:31

    คิดถึงนะคะ

    #510
    0
  22. #509 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:27
    เป็นกำลังใจให้นะ
    #509
    0
  23. #508 graybie (@graybie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:26
    รอได้เสมอนะคะไรท์
    #508
    0
  24. #507 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 19:36
    ใครจะช่วยได้
    #507
    0
  25. #506 moragot5296 (@moragot5296) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 18:49
    รออออนานจนลืมเนื้อเรื่องเลยอ่ะไรท์
    #506
    0