หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 2 : บทที่ สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,533 ครั้ง
    18 พ.ย. 63

เป็นดังคาดแม้นายท่านใหญ่โอวหยางเหล่ย และคุณชายโอวหยางเทียนฟงจะไม่อยู่ก็ตาม กระนั้นจ้าวเยว่สิ่นอดีตฮูหยินรองผู้ได้เลื่อนขั้นเมื่อสิ้นมารดาของนางไป ก็ยังเชิญแขกมาร่วมงานปักปิ่นบุตรสาวแท้ๆของนางมามากมายดังเช่นชาติที่แล้วมิมีผิด แขกชนชั้นสูงต่างมาร่วมงานด้วยหมายอยากเกี่ยวดองกับคุณหนูใหญ่สกุลโอวหยางกันทั้งนั้น โฉมสะคราญวัยสิบห้าหนาวมีนามเลื่องชื่อว่าโอวหยางม่านอิงคุณหนูใหญ่โดดเด่นทั้งรูปโฉมและปัญญากุลสตรีแบบอย่างของแคว้นเว่ย เป็นที่ภูมิใจของคนทั้งจวนแม่ทัพแห่งนี้นัก

 

โอวหยางฮวนเล่อใช้เวลาเตรียมของขวัญอยู่พักใหญ่ทำให้เมื่อนางมาถึงก็เข้าสู่การมอบของขวัญให้แก่คุณหนูใหญ่เสียแล้ว สายตาทุกคู่ต่างมองมายังนางอย่างประหลาดใจ ด้วยปกติโอวหยางฮวนเล่อมักจะแต่งหน้าหนาเสียจนมิรู้ว่าใบหน้าแท้จริงเป็นเช่นใด ทั้งการแต่งกายก็นับว่ารสนิยมต่ำชั้นจนมิมีผู้ใดอย่างเกลือกกลั้วเสวนา ด้วยเกรงตนเองจะถูกครหาในทางไม่ดีไปด้วย ทำให้ทุกคนต่างมึนงงมากว่าดรุณีน้อยนางนี้คือผู้ใด

 

บุรุษร่างสูงชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่กับกลุ่มเหล่าองค์ชายและพระสหายหยุดการเจรจาพาทีมองตรงมายังดรุณีน้อยที่นอกจากรูปโฉมงดงามเป็นเอกส่อเค้าความงามที่เหนือมวลมนุษย์ปุถุชนทั่วไปแล้ว ท่วงท่าการเดินย่างก้าวไม่เร็วไม่ช้าระยะห่างพอดี แผ่นหลังเหยียดตรง ใบหน้ามองตรงไปข้างหน้า กิริยามารยาทดังองค์หญิงในวังมิผิดเพี้ยนเป็นธรรมชาติเสียจนอดชื่นชมไปถึงมารดาหรือผู้ปกครองของนางมิได้ พวกเขาต่างมองกันไปมาสายตาเต็มไปด้วยคำถามว่าหญิงนางนี้คือใครกัน

 

จ้าวเยว่สิ่นใช้เวลากว่าครู่ใหญ่กว่าจะนึกได้ว่าผู้นี้คือคุณหนูสามบุตรสาวในนามของนางจึงยกยิ้มอย่างอ่อนโยนหากแต่รอยยิ้มนั้นหาได้ส่งถึงดวงตา โอวหยางฮวนเล่อประสานมือค้อมศีรษะยอบกายอย่างพินอบพิเทาด้วยรู้ดีว่านางมางานสายไปพอสมควร

 

"ถวายพระพรองค์ชาย คารวะท่านแม่ใหญ่ ท่านแม่รอง พี่หญิงใหญ่ และพี่หญิงรองเจ้าค่ะ เล่อเอ๋อร์มาช้าขออภัยด้วยเจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อทำความเคารพตามลำดับขั้นเสร็จก็ยืนขึ้นสบตาจ้าวเยว่สิ่นนิ่ง

 

"อะ อ้าว เล่อเอ๋อร์มานี่สิลูกรัก วันนี้พี่เจ้าปักปิ่นเสร็จแล้ว ทุกคนต่างให้ของขวัญแล้วด้วย แม่ไม่นึกว่าเจ้าจะยอมมาน้องสี่ของเจ้าเลยให้ของขวัญก่อนเจ้าเสียได้นี่ เจ้าคงไม่ว่าอะไรนะ"จ้าวเยว่สิ่นเอ่ยเสียงเรียบทุกคำกล่าวล้วนแฝงความนัยตำหนิอย่างโจ่งแจ้ง

 

"น้องสี่ให้ก่อนนับว่ามิผิด เป็นลูกที่มาช้าเอง งานพี่หญิงลูกย่อมต้องเตรียมของขวัญให้ดีเจ้าค่ะกว่าจะเรียบร้อยลูกไม่ได้หลับมาหลายคืนเพิ่งเสร็จเมื่อครู่หวังว่าพี่หญิงจะชอบนะเจ้าคะ" โอวหยางฮวนเล่อมองสบโอวหยางม่านอิงเจ้าของงานวันนี้และปราดสายตามองเลยไปยังพี่หญิงรองคุณหนูโอวหยางชิงชิงที่มองมายังนางอย่างกลั้นขำเต็มที่่ พวกนางคงตื่นเต้นมิน้อยกับของขวัญที่แนะนำให้นางเตรียม

 

"ทำเจ้าลำบากแล้วเล่อเอ๋อร์มาใกล้ๆพี่มา ไหนดูสิน้องสาวของพี่มีสิ่งใดให้พี่กัน"โอวหยางม่านอิงรับของขวัญ ก่อนส่งให้สาวใช้คนสนิทเสี่ยวลู่ ผู้คนต่างมองมายังโอวหยางฮวนเล่อกระซิบกระซาบหันรีหันขวางชี้ชวนกันดูอย่างประหลาดใจ แน่นอนว่าดรุณีน้อยนางนี้ต่างจากภาพจำของพวกเขาไปมากทีเดียว

 

ภาพวาดดอกเหมยหนึ่งกิ่งถูกวาดอย่างบรรจงลงนามเจ้าของไว้ มินึกว่าโอวหยางฮวนเล่อจะมีฝีมือมากถึงเพียงนี้ โอวหยางม่านอิงหันมองสบตากับโอวหยางชิงชิง ของขวัญที่ผิดคาดทำให้สองพี่สาวที่มักจะทำให้น้องสามได้อับอายนั้นถึงกับมึนงงมิน้อย ได้แต่คิดเพียงว่านางคงซื้อภาพนี้มา

 

"ภาพนี้งดงามมากนัก น้องเล็กมีฝีมือมากทีเดียว"โอวหยางม่านอิงเอ่ยชมอย่างพอใจกับของขวัญชิ้นนี้นัก

 

"พี่สามคงซื้อมาแพงน่าดู หมดเงินไปเท่าไหร่ล่ะเจ้าคะ?"คุณหนูสี่โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์หัวเราะคิก ดรุณีน้อยนางนี้อายุน้อยกว่าโอวหยางฮวนเล่อเพียงไม่ถึงสองเดือนจึงมิค่อยนับถือโอวหยางฮวนเล่อสักเท่าใดนัก

 

"น้องสี่เจ้าไม่เห็นหรือว่ามือพี่และชายแขนเสื้อนั้นมีสีน้ำเปรอะเปื้อนดังสีในภาพวาด แน่นอนว่าของขวัญพี่หญิงใหญ่พี่ย่อมต้องลงมือเอง หากถึงคราวเจ้าพี่จะวาดให้ด้วยดีหรือไม่?"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยเสียงเรียบอย่างใจเย็นดวงตากลมโตหรี่มองน้องเล็กปรามในที

"ขอบใจน้องสามอีกครั้ง มอบดอกเหมยให้พี่นี้ เจ้าคงมีความหมายสินะ"โอวหยางม่านอิงลองภูมิน้องสาวผู้โง่งมของนาง ใครต่างทราบดีว่าโอวหยางฮวนเล่อหาได้สนใจในอักษรหรือกวีใด จะรู้ความนัยของดอกเหมยได้อย่างไรกัน

 

"ดอกเหมยผลิดอกเบ่งบานท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บ เปรียบดั่งวีรสตรี แม้จะพานพบสิ่งเลวร้ายยากลำบากเพียงใด ขอเพียงมีใจเข้มแข็งกล้าหาญเด็ดเดี่ยวก็จะผ่านพ้นไปได้" โอวหยางฮวนเล่อกล่าวเสียงเรียบเย็นจนคนฟังรู้สึกสั่นสะท้านราวกับตนเองนั้นเป็นดอกเหมยที่ต้องทานทนผลิดอกท่ามกลางหิมะโปรยปราย รับรู้ได้ถึงความลำบากของดอกเหมยที่ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดในฤดูเหมันต์ 'ข้าจะไม่ลืมเลย ข้าจะไม่ลืมว่าในคืนนั้น ข้าตายอย่างไรในที่รกร้างว่างเปล่าท่ามกลางหิมะหนาวเย็นเสียดกระดูกแห่งนั้น'

"ขอบใจน้องพี่ภาพวาดนี้พี่จะเก็บไว้เป็นอย่างดี"โอวหยางม่านอิงเอ่ยเสียงเรียบแววตายังคงเย็นชาไร้ระลอกคลื่นใด

"ยินดีนักที่พี่หญิงใหญ่ชอบเจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อตอบเพียงเท่านั้นก็หมุนกายเตรียมกลับเรือนรุ่ยเซียงของตน เมื่อเดินออกจากงานเลี้ยงมาได้ครึ่งทาง นางก็ถูกฮูหยินเอกจ้าวเยว่สิ่นเอ่ยรั้งเสียก่อน

"ลูกรักวันนี้เจ้าแต่งกายได้ประหลาดนัก ทั้งใบหน้านับว่าอัปลักษณ์ยิ่ง ใครกันแต่งเช่นนี้ให้เจ้าน่ะ"จ้าวเยว่สิ่นปราดสายตาคมดุมองไปยังซู่ซู่อย่างคาดโทษ ซู่ซู่ได้แต่ก้มหน้าลงหลบอยู่หลังนายหญิงน้อย

 

"ท่านแม่อย่าได้ตำหนิผู้ใดเลยเป็นลูกที่แต่งเองเจ้าค่ะ เพราะวันนี้ลูกเอาแต่วาดภาพเสียเวลาไปมิน้อย เลยไม่ได้มีเวลามากนัก จึงทำให้ค้นพบว่าแต่งหน้าเช่นนี้ประหยัดเวลากว่ามาก ทั้งรู้สึกสบายผิวนัก หากท่านแม่ว่าแต่งเช่นนี้ทำให้ลูกยิ่งอัปลักษณ์ เช่นนั้นลูกก็จะแต่งต่อไป ในจวนแห่งนี้มีพี่หญิงใหญ่งดงามโดดเด่นเพียงผู้เดียวก็นับว่าพอแล้ว จริงไหมเจ้าคะ"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวตอบตาไม่กะพริบ นางมองสบมารดาเลี้ยงอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง

 

"ลูกรักเจ้าคิดเช่นนั้นย่อมมิสมควรอย่างยิ่ง มารดาผู้นี้จะปล่อยให้ลูกๆนั้นถูกผู้อื่นครหาดูแคลนได้อย่างไรกัน จริงหรือไม่"จ้าวเยว่สิ่นกำมือในแขนเสื้อแน่น 'มันเกิดอันใดขึ้นกัน จู่ๆนังเด็กบ้านี่ก็ลุกขึ้นมาต่อต้านข้าเสียอย่างนี้'

"มิเป็นไรเลยเจ้าค่ะท่านแม่ ลูกชอบเช่นนี้ท่านแม่โปรดเข้าใจลูกด้วย ตลอดมานั้นท่านแม่มิเคยขัดลูกแม้เพียงครั้ง เหตุใดวันนี้จึงแปลกนักเล่าเจ้าคะ"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยพลางแสร้งโน้มกายเข้าไปกอดจ้าวเยว่สิ่นไว้อย่างออดอ้อน

"อะ อะไรนะ มารดาผู้นี้หาได้จะขัดใจเจ้าเลยลูกรัก เจ้าชอบเช่นนี้ย่อมได้แม่ไม่ขัดเจ้าแน่จ๊ะ ลูกก็รู้ใช่ไหมว่ามารดาผู้นี้รักเจ้าเหนือสิ่งอื่นใดทั้งนั้น"จ้าวเยว่สิ่นเอ่ยพลางลูบปลอบโอวหยางฮวนเล่อกระชับวงแขนกอดรัดอย่างรักใคร่

"ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ความรักของท่านแม่ที่มีต่อลูกนั้น ตราบจนวันสิ้นลมหายใจลูกก็จะมิมีวันลืมมันเลยเจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อรัดวงแขนแน่นจนจ้าวเยว่สิ่นรู้สึกอึดอัดก่อนจ้าวเยว่สิ่นจะเป็นฝ่ายผละออกเสียก่อน

 

"วันนี้ลูกคงเหนื่อยเช่นนั้นกลับไปพักที่เรือนคงจะดี อย่าลืมดื่มรังนกด้วยนะ เมื่อเช้าแม่นมเจินมาบอกแม่ว่า เจ้ามัวแต่วาดรูปเลยวางไว้ในครัวน่ะเดี๋ยวแม่จะให้คนยกไปให้"จ้าวเยว่สิ่นเก็บความสงสัยเอ่ยเรื่องเปลี่ยนประเด็น

"เจ้าค่ะท่านแม่"โอวหยางฮวนเล่อตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนจะเร่งฝีก้าวกลับเรือน เมื่อกลับมาถึงเรือนก็พบว่าแม่นมเจินหญิงอ้วนวัยกลางคนผู้มีไฝเม็ดดำใหญ่บนริมฝีปากถือชามรังนกรอนางอยู่หน้าเรือนแล้ว เพียงเห็นรังนกโอวหยางฮวนเล่อก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาในทันที ร่างกายสั่นไหวยากควบคุม ดวงตาคู่งามมองไปยังรังนกในชามกระเบื้องลายครามราคาสูงอย่างหิวกระหาย ความอยากเอ่อล้นครอบงำจิตใจจนสติรางเลือนยากจะประคองตนได้อีก นางยกมือบางสั่นเทาทั้งสองข้างประคองชามราคาแพงรีบซดดื่มรังนกจนหมดถ้วยก่อนจะปล่อยชามร่วงหล่นพื้นอย่างไม่ใส่ใจ

 

เพียงครู่ฤทธิ์ยาก็สำแดงโอวหยางฮวนเล่อเดินไปทั่วห้องนอนราวกับคนกำลังฝันละเมอเคลิบเคลิ้มไปกับภาพเสมือนในหัวที่ลอยเด่นขึ้นมาในห้วงความคิด ภาพที่ว่านางนั้นเป็นที่รักใคร่และชื่นชมจากคนรอบข้าง มีแต่เรื่องที่นางใฝ่ฝันจะให้เกิดกับนางสักครั้งในชีวิต และมันก็ปรากฎทุกครั้งที่นางดื่มรังนกจึงทำให้นางมิอาจปฏิเสธความอยากได้ยกดื่มเสียทุกครั้งจนตกเป็นเหยื่อของจ้าวเยว่สิ่น

 

เมื่อแม่นมเจินเห็นโอวหยางฮวนเล่อดื่มเข้าไปแล้วก็ขอตัวลากลับไปในงานไม่เฉลียวใจสักนิดว่าทำไมวันนี้นายสาวจึงมีอาการหลงละเมอหลอนเร็วนัก โดยปกติยานี้ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามจึงจะออกฤทธิ์ แต่นางก็ได้แต่ส่ายหัวแล้วคิดว่าวันนี้คุณหนูสามดื่มรังนกผิดเวลาคงจึงเป็นเช่นนี้กระมัง โอวหยางฮวนเล่อคงติดยาเพิ่มมากขึ้นแล้ว

 

โอวหยางฮวนเล่อที่กำลังหัวเราะร่าอย่างมีความสุขเมื่อเห็นแม่นมเจินออกไปแล้วก็รีบล้วงคออาเจียนเอารังนกนั้นออกมาทันที ซู่ซู่ช่วยลูบหลังนายหญิงน้อยด้วยดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นางเป็นเพียงบ่าวสาวตัวเล็กๆมิอาจห้ามฮูหยินและแม่นมเจินได้เลยแม้แต่น้อยนึกคิดแล้วให้น้อยใจนัก

 

รังนกนี้ต้องมียาพิษแน่ แต่นายหญิงน้อยของนางกลับขาดมันไม่ได้ดื่มมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว หากวันใดฮูหยินลงโทษไม่ให้ดื่มรังนกนี้นายหญิงน้อยก็จะคลุ้มคลั่งอย่างหนัก แต่วันนี้ลับหลังแม่นมเจินนายหญิงน้อยกลับล้วงคออาเจียนออกจนหมดก่อนจะทรุดกายลงพื้นบิดเร่ากุมท้องอย่างทรมาน เห็นนายหญิงน้อยของตนสีหน้าบิดเบี้ยวทรมานดึงทึ้งผมจนหลุดรุ่ย ซู่ซู่ก็รีบยกมือทั้งสองปิดปากแน่นพยายามไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดมองดูนายสาวดิ้นอย่างทุรนทุรายทั้งน้ำตา

"ยะ อย่าร้อง ซู่ซู่อย่าร้อง"โอวหยางฮวนเล่อดื่มน้ำเปล่าเข้าไปอย่างมากมายเพื่อดับความอยาก ชาติที่แล้วเพราะรังนกนี้นางจึงตกเป็นทาสของจ้าวเยว่สิ่นทั้งยังยอมพลีกายให้ชายแปลกหน้าหลายต่อหลายครั้งเพื่อได้ดื่มมันจนชื่อเสียงของนางเน่าเฟะยากเรียกคืน แต่ครั้งนี้มันจะไม่เกิดขึ้น ราวหนึ่งชั่วยามโอวหยางฮวนเล่อก็ตั้งสติได้นางลุกขึ้นยืนก่อนจะเข้าไปอาบน้ำใหม่ วันนี้แม้จะทรมานแต่นางก็ทำสำเร็จ เหนืออื่นใดสิ่งสำคัญในวันนี้ คือนางต้องรีบไปตลาดในเมือง นางมีเรื่องจำต้องไปในเมืองให้ได้เพื่อจัดการบางสิ่งที่ช่วยเปลี่ยนแปลงอนาคตที่เลวร้ายของนาง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.533K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,939 ความคิดเห็น

  1. #1805 baochompoo2525 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 22:41
    ตั้งแต่อ่านมาเรื่องนี้แม่เลี้ยงและพี่ร้องต่างแม่ร้ายสุดๆจริงๆทำไมจะต้องเกลียดน้องขนาดนี้ด้วย
    #1,805
    0
  2. #1655 araya125 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 07:51
    แม่เลี้ยงเลวมากกกกก
    #1,655
    0
  3. #1629 bect1267 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 14:47
    แก้คำผิดหรอคะ พอดีมันเด้งตอนเก่า
    #1,629
    3
    • #1629-1 mfang2020(จากตอนที่ 2)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 14:59
      ใช่ค่ะ พอดีเกลาใกล้เสร็จแล้วเลยตั้งใจทยอยลงให้เรียบร้อยในส่วนฉาก NC และ ความรุนแรงได้cutไปยังเว็บสีฟ้าค่ะ เนื้อหาหลักยังคงเดิมไม่ต้องอ่านซ้ำได้ค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^_^
      #1629-1
    • #1629-3 pangpf(จากตอนที่ 2)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 15:17
      ขอบคุณคะ
      #1629-3
  4. #1362 Baby-M (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 18:48
    อก.เลย ป๊ะป๋ากะพี่ชายนี่ขอให้รักน้องเถอะ ไม่งั้นแบ็คหายหมด มันต้องเอาคืน!!!
    #1,362
    0
  5. #1317 Rutti003 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 14:39
    เอาคืนให้หนักๆเลยนะเลวขนาดนี้
    #1,317
    0
  6. #1288 kimurakung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 15:45

    แม่รองนี่ร้ายมาก ถึงเวลาต้องเอาคืนให้สาสม

    #1,288
    0
  7. #1267 poonchanit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 10:22
    บอกว่าลูกอัปลักษณ์ต่อหน้าแขก? แขกก็รู้สิว่าตอแหล
    #1,267
    0
  8. #1078 mInhara (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 06:33
    สงสารน้อง ท่านพ่อกับพี่ชายต้องกลับมาดูน้องบ้างนะ
    #1,078
    0
  9. #717 llamame (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 22:00
    เหมือนเฮโรอีนเลย ที่พวกเจ้าของซ่องเอาไว้ฉีดให้ผู้หญิงเป็นทาสหนีไปไหนไม่ได้
    #717
    0
  10. #582 30901 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:45
    แย่มาก
    #582
    0
  11. #577 suawadee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 12:49
    ใจร้ายจังเด็กน้องยังกล้าวางยา
    #577
    0
  12. #556 nokanon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 08:11

    โอ้โห้ เลือดเย็นเว่อร์ เรื่องอื่นที่วางยาพิษพวกยาสลายกระดูก ยาทำให้เป็นหมัน ยาร่างกายอ่อนแองี้ ก็ว่าเจ็บปวดละนะ มาเจอยาเสพติดนี่คือชนะเลิศ!

    #556
    0
  13. #414 Oiljang89 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:00
    ทำไมพ่อกับพี่ชายไม่หาองค์รักษ์เงามาดูแลน้องตัวเองบ้างเลยนะจะได้คอยรายงานเรื่องต่างๆไง
    #414
    0
  14. #309 Airzaa1810 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 23:44
    ท่านพ่อ ท่านรู้มั้ยภรรยาน้อยที่ท่านเลื่อนตำแหน่งให้ ทำอะไรลูกสาวท่านบ้าง
    #309
    0
  15. #158 Baby-M (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 07:35
    ถ้าท่านพ่อกะท่านพี่รักน้องจริงๆๆคืออยากให้รู้มากว่าเมียแกทำอะไรลับหลังบ้าง! เลวทรามซะไม่มี ส่วนเรื่องยาก็สู้ๆๆนะ หาหมอรักษาไรงี้หน่อยเถอะ ถถึงจะเดือนเดียว แต่มันก็เยอะพอตัวเลยนะ รอตอนเอาคืนนะคะ ขอฟาดๆๆ อยากสะใจหนักๆๆ5555
    #158
    0
  16. #136 veraya2099 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:40
    เอาคืน ให้ลูกมันกินบ้าง
    #136
    0
  17. #98 lamer-29 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:41
    โถ่น้อง โดนรังแกตั้งแต่เด็กเลย สู้ๆนะ
    #98
    0
  18. #8 pong1976 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:28

    ไปซื้อยาที่ทำให้นังฮูหยินนั่นร่างกายทรุดโทรมหรือไม่ก็เป็นดอกชิงยื่นไปนอกกำแพงให้มันอับอายเลย

    #8
    0
  19. #4 usaonly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 23:41

    ดีจริงน้องกลับมาแก้ไขเรื่องราวในอดีตไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของแม่เลี้ยงอีกต่อไป แต่การได้รับยาเสพติดทุกวันแล้วทำให้ตัวเองอาเจียนก็ไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ น่าจะหาทางแก้ไขระยะยาวด้วย ขอบคุณค่ะไรท์

    #4
    0