Final Fantasy XV Fanfiction | Endless Story

ตอนที่ 2 : Insomnia M.E.754 Part II | NoctxLuna : ไวท์เดย์แห่งคำสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 มิ.ย. 60

ไวท์เดย์แห่งคำสัญญา

                14 มีนาคม M.E.754

                น็อค...เสียงพรอมพ์โต้เอ่ยเรียกน็อคทิสที่มัวแต่เหม่อมองดูอะไรซักอย่างที่อยู่นอกห้องเรียนของพวกเขา

                เฮ้!!...น็อค!!พรอมพ์โต้ตะโกนเรียกอีกครั้ง

                เรียกฉันหรอ?” น็อคทิสหันกลับมาตอบพรอมโต้อย่างงง ๆ

                ก็ใช่นะสิ แล้วดูอะไรอยู่ล่ะเขาตอบกลับก่อนจะชะโงกศรีษะออกไปดูว่าน็อคทิสมองอะไรอยู่ ซึ่งก็ไม่พบอะไร

                “...ฉันแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะน็อคทิสตอบพรอมพ์โต้

                แล้วเย็นนี้นายชวนท่านหญิงไว้รึยัง?”

                “...ยังคำตอบสั้น ๆ จากเจ้าชายหนุ่มแห่งลูซิส

                ห๊า!!...นายนี่มัน...พรอมพ์โต้ตะโกนใส่น็อคทิสทันที

                เอาน่า...ฉันไม่ทำให้แผนของพวกนายล่มหรอกน็อคทิสบอกกับพรอมพ์โต้ พลางนึกถึงแผนการในเดทในคืนไวท์เดย์นี้ที่เพื่อนของเขาทั้งสามคนเตรียมการไว้เป็นพิเศษ ตั้งแต่วันวาเลนไทน์ผ่านมาน็อคทิสก็ถูกเรวัสเขม่นหนักกว่าเดิม เรียกว่าแทบจะพาลูน่าเฟรย่าหนีเที่ยวในวันหยุดไม่ได้เลย แต่ยังโชคดีที่เขานั้นสามารถเดินไปกลับพร้อมกับหญิงสาวได้ตามปกติ แต่หลังจากนี้อีกไม่ถึงเดือนลูน่าเฟรย่าก็ต้องกลับเทเนไบรแล้ว เพื่อนทั้งสามของเขาจึงเร่งให้เขารีบสารภาพรักกับลูน่าเฟรย่าสักที ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีกนาน

                อย่าให้พลาดล่ะ...เดี่ยวเสียชื่อเจ้าชายแห่งลูซิสหมดพรอมพ์โต้ขู่น็อคทิส

                คร้าบ ๆเจ้าชายขานรับพร้อมทำท่าค้อมศรีษะเหมือนรับคำสั่งจากฝ่าบาทเพื่อหยกล้อเพื่อนสนิท

 

                ทันทีที่เสียงระฆังดังขึ้นเตือนว่าเป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว น็อคทิสก็ถูกพรอมพ์โต้ยัดกระเป๋านักเรียนใส่ในมือ พร้อมออกปากไล่ว่า รีบไปได้แล้วเขาจึงจำเป็นต้องเดินออกไปรอลูน่าเฟรย่าที่บริเวณประตูทางเข้าโรงเรียนเช่นเดียวกับทุก ๆ วัน

                ลูน่าน็อคทิสเอ่ยเรียกหญิงสาวที่เดินออกจากประตูมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อน ๆ ของเธอ ทันทีที่ลูน่าเฟรย่าได้ยินเสียงเรียกของเจ้าชาย เธอก็หันมาส่งยิ้มให้เขาก่อนจะโบกมือลาเพื่อน ๆ ของเธอและรีบเดินตรงมาหาน็อคทิสในทันที

                เรากลับกันเลยไหมคะ?” ลูน่าเฟรย่าเอ่ยชวนพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

                เดี่ยว!...น็อคทิสเอ่ยทักท้วงขณะเดียวกันก็คว้าแขนหญิงสาวไว้

                ลูน่าเฟรย่าหันกลับมาตามแรงที่น็อคทิสรั้งแขนเธอไว้ “...มีอะไรรึเปล่าคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามพลางก้มลงดูมือของเจ้าชายแห่งลูซิสที่จับแขนเธอไว้อยู่

                น็อคทิสรีบปล่อยแขนหญิงสาวทันทีเมื่อรู้สึกตัว เอ่อ...ไปเกมเซ็นเตอร์กันไหม?” เขาเอ่ยชวนพลางใช้มือข้างหนึ่งลูบศรีษะแก้อาการขัดเขิน

                ได้สิค่ะ

                ทันทีที่หญิงสาวตอบตกลง น็อคทิสก็พาลูน่าเฟรย่าเดินผ่านเขตชุมชนเล็ก ๆ และร้านค้าทั่วไปจนกระทั่งทั้งคู่เดินมาถึงเขตห้างสรรพสินค้าและเกมเซ็นเตอร์ของอินซอมเนีย

                ลูน่า...จะกลับเทเนไบรเมื่อไหร่หรอ?” น็อคทิสเอ่ยถามหญิงสาวในขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้าสู่อินซอมเนียเกมเซ็นเตอร์แห่งนี้

                อีกสองสัปดาห์ค่ะ

                อืม...แล้ววันนี้อยากเล่นอะไรไหม ฉันเลี้ยงเองน็อคทิสเอ่ยขึ้นพลางหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาให้หญิงสาวดู

                ลูน่าเฟรย่าหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกวาดสายตาดูเครื่องเล่นเกมที่มีเกือบร้อยแบบตรงหน้า งั้น...อันนั้นแล้วกันค่ะหญิงสาวใช้นิ้วชี้ไปยังตู้คีบตุ๊กตาตู้หนึ่ง

                ทั้งคู่เดินไปยังตู้คีบตุ๊กตาในทันที น็อคทิสหยิบเหรียญในกระเป๋าออกมาและหยอดลงไปในตู้เพื่อให้ลูน่าเฟรย่าเริ่มเล่นเจ้าเครื่องเล่นนี้

                อ่ะ...พลาดอีกแล้วล่ะค่ะลูน่าเฟรย่ายกมือยอมแพ้หลังจากที่ลองคีบตุ๊กตาไปถึงห้าครั้งแต่ก็พลาดทุกครั้ง

                เดี่ยวฉันคีบให้แล้วกันน็อคทิสบอกกับหญิงสาว ก่อนจะหยิบเหรียญขึ้นมาหยอดลงไปในตู้

                จะดีหรอคะ...มันคีบยากนะคะลูน่าเฟรย่าบอกกับน็อคทิส ขณะเดียวกันก็ยืนลุ้นว่าน็อคทิสจะสามารถคีบตุ๊กตาได้หรือไม่

                ...สำเร็จ!!” เจ้าชายแห่งลูซิสก้มตัวลงไปหยิบตุ๊กตามูเกิลออกจากช่องของรางวัลพร้อมยื่นมันให้กับหญิงสาวทันที

                ขอบคุณนะคะ

                “…อื้มน็อคทิสขานตอบเบา ๆ ก่อนจะใช้สมองประมวลผลว่าจะชวนหญิงสาวไปสวนสนุกยังไง

                ...เป็นอะไรรึเปล่าคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามเจ้าชายที่เงียบไปพักใหญ่ ขณะเดียวกันก็กระชับวงแขนที่อุ้มตุ๊กตามูเกิลไว้ให้แน่นกว่าเดิม

                น็อคทิสเผลอมองการกระทำของลูน่าเฟรย่าที่เผยให้เห็นสัดส่วนของเธอชัดขึ้น เขาเริ่มรู้สึกว่าใบหน้าเริ่มเห่อร้อนกว่าปกติ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นพร้อมใช้มือข้างหนึ่งปิดปากเอาไว้

                ปะ...เปล่า

                แน่ใจนะคะ...เมื่อกี้เห็นหน้าแดงด้วย ไม่สบายรึเปล่าคะ?” หญิงสาวพูดกับน็อคทิส ขณะเดียวกันก็หมุนตัวตามน็อคทิสที่หันหน้าหนี ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดผมของเจ้าชายออกเล็กน้อยพร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้น็อคทิสเรื่อย ๆ จนหน้าผากของทั้งคู่ชนกันพอดี

                ทะ...ทำ...อะไรน่ะเจ้าชายกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

                วัดไข้ไงคะ...เอ...ตัวก็ไม่ร้อนนี่คะ?” หญิงสาวตอบกลับ

                ละ...ลูน่า...ใครสอน...ให้วัดไข้แบบนี้เนี่ย?”

                ท่านแม่สอนค่ะ...วัดไข้แบบนี้ไม่ได้หรอคะ?” ลูน่าเฟรย่าตอบน็อคทิสพร้อมถามคำถามกลับ

                มะ...มันก็ได้นะ...แต่ห้ามไปทำกับคนอื่นล่ะ

                ค่ะลูน่าเฟรย่ารับปากน็อคทิสพร้อม ๆ กับที่เริ่มรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองเห่อร้อนขึ้นกว่าปกติ หลังจากที่เพิ่งนึกได้ว่าเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้เธอและน็อคทิสนั้นใกล้ชิดกันมากเลยทีเดียว

                ฉัน...ไม่เป็นไรแล้ว เอ่อ...เราไปสวนสนุกกันดีไหม?” น็อคทิสพูดกับหญิงสาวก่อนจะผละตัวออกห่าง

                ลูน่าเฟรย่าเบิกตาโพลง ไปได้หรอคะ?” หญิงสาวถามพร้อมกับแสดงความตื่นเต้นออกมาทางแววตาลืมความเขินอายเมื้อกี้ไปจนหมด

                อื้ม...น็อคทิสขานตอบเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเดินนำหญิงสาวออกจากเกมเซ็นเตอร์ไป

 

                ทั้งคู่เดินทางไปยังสวนสนุกแห่งเดียวในอินซอมเนียโดยการนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไปยังสถานีอิออสแลนด์ ซึ่งชื่อสถานีแห่งนี้ก็คือชื่อของสวนสนุกนั่นเอง ทันทีที่รถไฟฟ้าจอดสนิทประตูอัตโนมัติก็เปิดออกพร้อมกับคู่หนุ่มสาวที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากรถไฟฟ้าอย่างช้า ๆ

                ลูน่าเฟรย่าแสดงอาการตื่นเต้นที่ได้มาเยือนสวนสนุกเป็นครั้งแรก หลายครั้งหลายคราที่เธอเคยขอให้เรวัสพามาเที่ยว แต่ดูเหมือนพี่ชายจะไม่ยอมพามาสักทีโดยอ้างว่าไปขอให้น็อคทิสพาไปสิซึ่งพี่ชายเธอก็รู้ดีว่าลูน่าเฟรย่าไม่กล้าไปขอเจ้าชายหรอกจึงได้บอกไปอย่างนั้น

                น็อคทิสเดินไปยังประตูทางเข้าพร้อมกับหยิบการ์ดสีดำขลับใบหนึ่งยื่นให้พนักงานดูเพียงไม่กี่วินาที ประตูสวนสนุกก็ถูกเปิดออก

                ไม่ต้องซื้อตั๋วหรอคะ?” หญิงสาวเอ่ยถาม ถึงจะไม่เคยมาแต่เธอก็รู้ขั้นตอนคร่าว ๆ ในการมาเที่ยวสวนสนุกอยู่บ้าง

                อ้อ...ท่านพ่อให้มาน่ะ บอกว่าแค่ยื่นให้พนักงานดูน็อคทิสยื่นการ์ดสีดำให้ลูน่าเฟรย่าดู

                ดูเหมือนว่าจะไม่มีเขียนบอกไว้นะคะว่าเป็นการ์ดอะไรหญิงสาวกล่าวขึ้นหลังจากที่พิจารณาการ์ดสีดำที่มีเพียงตราของราชวงค์ลูซิสสีเทาประดับอยู่ตรงกลางเท่านั้น

                ช่างมันเถอะ...เอาล่ะ ลูน่าอยากเล่นอะไรบ้าง?” เจ้าชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว

                เอ่อ...ท่านน็อคทิสแนะนำหน่อยจะได้ไหมคะ?”

                สกายโคสเตอร์? ไวกิ้งส์? ไม่ ๆ มีหวังลูน่าได้เป็นลมแน่ชายหนุ่มใช้ความคิดอย่างหนักพร้อมกับกวาดสายตาดูเครื่องเล่นรอบ ๆ

                อ้อ...นั่งอันนั้นก่อนแล้วกันน็อคทิสบอกหญิงสาวพลางชี้นิ้วไปตรงชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่ เขาจูงมือหญิงสาวเดินไปยังเครื่องเล่นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยื่นการ์ดสีดำใบเดิมให้พนักงานดู เพียงไม่กี่วินาทีพนักงานก็เปิดประตูชิงช้าสวรรค์อันหนึ่งให้ทั้งคู่เข้าไปนั่ง

                ท่านน็อคทิสคะ…?”

                มีอะไรหรอ?”

                สวนสนุกนี้ดูแปลก ๆ ไปนะคะลูน่าเฟรย่ากล่าวพร้อมกับมองรอบ ๆ สวนสนุกจากบนชิงช้าสวรรค์

                แปลกยังไง?” น็อคทิสถามพลางกวาดสายตาดูรอบ ๆ ตามที่หญิงสาวทำ

                ก็ดูสิคะ...ไม่มีนักท่องเทียวเลยสักคน

                ฮ่ะ ๆ จริงด้วย...เจ้าชายหัวเราะทั้งน้ำตาพร้อมกับบ่นในใจเบา ๆ ท่านพ่อกับเจ้าสามคนนั้นทำอะไรลงไปเนี่ย เสียงในความคิดของน็อคทิสเหมือนจะถูกส่งไปถึงราชารีจิสผู้เป็นพ่อ เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่เอ่ยถึงท่านพ่อ เขาก็ได้รับข้อความจากผู้เป็นบิดาส่งเข้ามาทางมือถือ

สู้เขานะ!!...ลูกพ่อ อย่าให้เสียชื่อเจ้าชายแห่งลูซิสล่ะ

พ่อลงทุนจัดการปิดสวนสนุกให้หนึ่งวันเลยนะ

                น็อคทิสเงยหน้าขึ้นหลังจากอ่านข้อความในมือถือ ก่อนจะส่งยิ้มแปลก ๆ ให้ลูน่าเฟรย่า อ้อ...จริงสิวันนี้มีงานคอนเสิร์ตไอดอล...คนเลยไปงานนู้นกันหมดละมั้งเจ้าชายบอกกับหญิงสาวด้วยข้ออ้างที่คิดได้สด ๆ ร้อน ๆ

                งั้นหรอคะลูน่าเฟรย่ากล่าวพร้อมกับใช้ความคิดเล็กน้อย

                อื้ม...เราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่านะน็อคทิสชวนหญิงสาวทันทีที่หมดรอบการเล่นชิงช้าสวรรค์

                บรรดาร้านอาหารและร้านขนมหวานทำให้ลูน่าเฟรย่าเลิกสนใจบรรยากาศแปลก ๆ ของสวนสนุกแห่งนี้ได้ดีทีเดียว น็อคทิสมองหญิงสาวที่แวะร้านนั้นทีร้านนู้นทีด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขก็ทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้ เวลาผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วโมงน็อคทิสก็กลายเป็นคนถือถุงช็อปปิ้งเรียบร้อย

                ขอโทษนะคะ...ฉันนี่แย่จริง ๆลูน่าเฟรย่าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นน็อคทิสหิ้วถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ

                ไม่เป็นไรหรอกน่าน็อคทิสตอบกลับพร้อมไหวไหล่ด้วยท่าทีสบาย ๆ

                อ้ะ...มีสายไหมขายด้วย...ท่านน็อคทิสรอสักครู่นะคะลูน่าเฟรย่าบอกกับน็อคทิสก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านขายสายไหมในทันที น็อคทิสมองตามหญิงสาวที่ยืนดูพนักงานกำลังทำสายไหมอย่างจดจ่อ จนทำให้เขาแอบขำไม่ได้ที่เห็นเธอตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ ไม่มีผิด

                ได้มาแล้วค่ะหญิงสาวชูสายไหมในมือให้เจ้าชายหนุ่มดู

                ลูน่าเนี่ย...จริง ๆ เลยน้าน็อคทิสพึมพำเบากับตัวเองเบา ๆ

                ท่านน็อคทิสอ้าปากสิคะ

                เอ๊ะ…? มะ...ไม่เป็นไร เดี่ยวฉันกินเอง

                ก็ท่านน็อคทิสถือของอยู่นี่คะ...มาค่ะ อ้าปากลูน่าเฟรย่ายังคงไม่ลดความพยายามในการป้อนสายไหมให้กับเจ้าชายน็อคทิส

                เจ้าชายหนุ่มเห็นความตั้งใจของหญิงสาวแล้วจึงได้แต่ขอยอมแพ้ ยอมกินสายไหมที่เธอป้อนแต่โดยดีพร้อม ๆ กับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากหญิงสาวตรงหน้า

                ขำอะไรน่ะ?” เจ้าชายหนุ่มเอ่ยถามคนตรงหน้า

                ท่านน็อคทิสเนี่ย...น่ารักจังเลยนะคะ

                ห๊ะ!...น่ารัก หมายความว่ายังไง?”

                ก็เหมือนตอนแปดขวบไงคะ

                แบบนี้นะหรอน็อคทิสได้ทีแอบหอมแก้มหญิงสาวไปหนึ่งที

                ทะ...ท่าน...ลูน่าเฟรย่าพูดอะไรไม่ออก เธอรู้สึกว่าใบหน้าเริ่มเห่อร้อนราวกับว่ามีใครมาจุดไฟในร่างกายพร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวกำลังกระพือปีกอยู่ในช่องอกในตอนนี้ ช่างเป็นความรู้สึกที่บรรยายออกมาได้ยากเสียเหลือเกิน หญิงสาวได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาเจ้าชายหนุ่มที่กำลังจ้องมาที่เธอ พลางสูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

                เอ่อ...ขอโทษนะ...ถ้าลูน่าไม่ชอบน็อคทิสกล่าวขอโทษหลังจากที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป แต่เมื่อกี้เขาแค่อยากจะแกล้งหญิงสาวที่ชอบมองเขาเป็นเด็ก ๆ อยู่ตลอดเวลา

                มะ...ไม่ใช่...อย่างนั้นหรอกค่ะหญิงสาวรีบแก้ไขการเข้าใจผิดของชายหนุ่มตรงหน้าทันที

                งั้น...แสดงว่า...ชอบ?”

                มะ...ไม่...ไม่คุยด้วยแล้วค่ะลูน่าเฟรย่าบอกกับน็อคทิสก่อนจะรีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

                เดี่ยวสิ!...ลูน่า!!” เจ้าชายน็อคทิสตะโกนเรียกหญิงสาวแล้วรีบวิ่งตามเธอไปในทันที

                ลูน่าเฟรย่าเดินหนีน็อคทิสมาจนถึงลานน้ำพุขนาดใหญ่ หญิงสาวยกมือขึ้นกุมหน้าอกไว้เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงมาก ๆ จนแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้ว

                รอด้วยสิ...ละ...ลู...น่า...เสียงหอบของเจ้าชายน็อคทิสดังขึ้นด้านหลังหญิงสาว

                ลูน่าเฟรย่าหันกลับไปดูก็พบกับเจ้าชายน็อคทิสในสภาพที่ดูย่ำแย่เหลือเกิน ขะ...ขอโทษนะคะหญิงสาวกล่าวพร้อมรีบเข้าไปประคองน็อคทิสที่แทบจะคลานมาหาเธอพร้อมกับถุงช็อปปิ้งที่ถือไว้เต็มสองมือ

                มะ...ไม่เป็นไรน็อคทิสกล่าวกับหญิงสาว

                มาค่ะ...มานั่งตรงนี้ก่อนลูน่าเฟรย่าประคองน็อคทิสให้มานั่งบนม้านั่งที่มีอยู่รอบ ๆ ลานน้ำพุขนาดใหญ่แห่งนี้ ทันทีที่นั่งลงบนม้านั่ง มาสคอตโจโคโบะก็เข้ามายื่นลูกโป่งอันหนึ่งให้กับลูน่าเฟรย่า ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ

                คุณมาสคอตก็ดูแปลก ๆ นะคะหญิงสาวกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ กลบเกลื่อนความเขินอายของตนเองจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

                เอ่อ...ลูน่า...น็อคทิสเอ่ยเรียกหญิงสาว พร้อมกับยื่นกล่องกระดาษสีดำผูกริบบิ้นสีแดงให้กับเธอ

                อะไรหรอคะ?” ลูน่าเฟรย่ารับกล่องใบเล็กมาถือไว้พร้อมส่งสายตาถามผู้ให้

                ...เปิดดูสิ

                ถ้าอย่างงั้นฝากถือลูกโป่งหน่อยนะคะหญิงสาวยื่นลูกโป่งให้เจ้าชาย ก่อนจะเริ่มดึงริบบิ้นสีแดงออกช้า ๆ และเปิดฝากล่องกระดาษออก ด้านในกล่องใบเล็กบรรจุไวท์ช็อคโกแลตรูปหัวใจเล็ก ๆ น่ารักหลายชิ้น

                ขอบคุณนะคะ ลูน่าเฟรย่ากล่าวพลางหยิบไวท์ช็อคโกแลตขึ้นมาชิม

                ...อร่อยไหม?”

                อร่อยค่ะเธอตอบกลับ

                อ่า...ค่อยยังชั่วเจ้าชายพึมพำกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

                ท่านน็อคทิสทำเองหรอคะ?” ลูน่าเฟรย่าเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีแสดงความโล่งใจของเจ้าชายหนุ่ม เธอจึงเดาได้ว่าน็อคทิสน่าจะเป็นคนลงมือทำไวท์ช็อคโกแลตเอง

                อื้ม...แต่มีอิกนีสคอยช่วยน่ะ น็อคทิสตอบหญิงสาว ก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาวางบนตักพลางใช้มือควานหาอะไรบางอย่างในนั้น

                ลูน่า...รู้ใช่ไหมว่าวันนี้เป็นวันไวท์เดย์น่ะเจ้าชายหนุ่มเอ่ยถาม

                ค่ะ...

                อ่ะ...ฉันให้น็อคทิสถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ ก่อนจะจับมือลูน่าเฟรย่าขึ้นมาและวางของชิ้นหนึ่งลงบนฝ่ามือของหญิงสาว

                คะ...คือ...ขอบคุณนะคะหญิงสาวกล่าวขอบคุณในขณะที่จ้องมองแหวนเงินบนฝ่ามือ

                อื้ม...อย่าทำหายแล้วกันน็อคทิสกล่าวย้ำกับลูน่าเฟรย่าโดยที่ไม่ได้มองใบหน้าของหญิงสาวเลยสักนิด

                “…ถ้าอย่างงั้น...ใส่ไว้เลยแล้วกันค่ะ จะได้ไม่หายลูน่าเฟรย่ากล่าวพร้อมกับชูมือที่มีแหวนเงินบนนิ้วนางข้างขวาของเธอให้เจ้าชายแห่งลูซิสดู

                อื้อ...น็อคทิสขานรับก่อนจะเบือนหน้าหนีรอยยิ้มของหญิงสาวที่ส่งมาให้เขา

                ท่านน็อคทิสคะ?...ปกติแล้วให้ของแบบนี้กับเด็กผู้หญิงทุกคนเลยรึเปล่าคะ?”

                ไม่นะ...ทำไมหรอ?”

                ก็ถ้าตามธรรมเนียมแล้วท่านน็อคทิสจะต้องให้ของขวัญคนที่เอาช็อคโกแลตมาให้นี่คะหญิงสาวกล่าวพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิด

                นี่...ลูน่าคิดว่า ฉันต้องให้สาว ๆ ทุกคนที่ให้ช็อคโกแลตหรอ?” เจ้าชายหนุ่มเอ่ยถาม

                แล้วไม่ใช่หรอคะ?”

                ก็...ให้แค่เฉพาะคนที่อยากให้เท่านั้นแหละ...แล้วลูน่าก็เป็นคนแรกที่ได้ของจากฉันน่ะ

                อย่างงั้นเองสินะคะหญิงสาวกล่าวพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย

                น็อคทิสเงยหน้ามองท้องฟ้า ฉัน...ฉันน่ะ...ชะ... ในขณะเจ้าชายแห่งลูซิสกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็ถูกขัดจังหวะโดยเสียงพลุที่ถูกจุดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

                หญิงสาวหันหน้าไปตามทิศที่พลุถูกจุดขึ้น สวยจังเลยนะคะว่าแต่เมื่อกี้ท่านน็อคทิสจะพูดอะไรหรอคะ?” ลูน่าเฟรย่าละสายตาจากพลุพร้อมหันกลับไปถามน็อคทิส

                ไม่มีอะไรน็อคทิสตอบหญิงสาว ก่อนจะกวาดสายตาหาเพื่อนสนิททั้งสามที่น่าจะแอบอยู่แถวนี้ จนกระทั่ง สายตาของเจ้าชายไปสะดุดเข้ากับมาสคอตสามตัว โชโคโบะ มูเกิลและเคนนี่โครว

 

                นี่...อิกนีส น็อคมองมาทางนี้ด้วยแหละพรอมพ์โต้สะกิดเรียกอิกนีสในชุดมาสคอตม็อคเกิ้ลให้หันไปดูน็อคทิสที่กำลังส่งสายตาพิฆาตมาให้

                เอ...ทำไมเจ้าชายมองพวกเราแปลก ๆ ล่ะกลาดิโอ้ในชุดมาสคอตเคนนี่โครวพูดขึ้นเมื่อหันไปสบตากับน็อคทิส

                พวกเราทำอะไรพลาดไปงั้นหรอ?” พรอมพ์โต้เริ่มสันนิษฐาน

                อิกนีส...ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ใช้กล่องสีชมพูน่ะกลาดิโอ้หันมาโวยวายกับราชเลขาเรื่องกล่องใส่ไวท์ช็อคโกแลตที่จะมอบให้ลูน่าเฟรย่า

                ฉันไม่ใช่คนเลือกกล่องนะ...น็อคเป็นคนเลือก

                ไม่ใช่เรื่องกล่อง...แล้วเรื่องอะไรล่ะกลาดิโอ้พูดกับเพื่อนทั้งสอง ขณะเดียวกันก็เริ่มใช้ความคิดไปเรื่อย ๆ

                ฉันว่า...เรื่องพลุแน่ ๆพรอมพ์โต้ในชุดมาสคอตโชโคโบะเริ่มเดาบ้าง

                น่าจะเป็นไปได้กลาดิโอ้กล่าวขึ้นมาอย่างเห็นด้วย

                ฉันจะโทรไปรายงานฝ่าบาทก่อน...พรอมพ์โต้ส่งรูปพวกนั้นมาด้วยล่ะอิกนีสสั่งก่อนจะรีบเดินหนีออกจากตรงนั้นไปในทันที

                คร้าบ ๆ รุ่นพี่พรอมพ์โต้รับคำก่อนจะรีบเดินตามอิกนีสไปทันที เพราะไม่อยากเห็นสายตาพิฆาตของเจ้าชายหนุ่มแห่งลูซิสเพื่อนรัก

 

                ท่านน็อคทิสคะ?...ท่านน็อคทิส

                อ่า...ขอโทษนะน็อคทิสกล่าวพร้อมหันกลับมาตามเสียงเรียกของลูน่าเฟรย่า

                เป็นอะไรรึเปล่าคะ?...เห็นจ้องคุณมาสคอตอยู่ตั้งนาน

                เปล่าหรอก...แค่คิดอะไรเพลิน ๆ น่ะน็อคทิสตอบหญิงสาวก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมยื่นมือให้ลูน่าเฟรย่าจับเพื่อลุกขึ้นบ้าง เรากลับกันเถอะ...ขืนพาลูน่าไปส่งดึกกว่านี้ฉันคงโดนเรวัสฆ่าแน่ ๆ

                ลูน่าเฟรย่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของน็อคทิส ค่ะ เธอขานรับก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับเดินตามน็อคทิสที่ไม่ยอมปล่อยมือเธอไปตลอดทางจนถึงอพาร์ทเม้นท์และแน่นอนว่าน็อคทิสก็โดนเรวัสบ่นจนหูชาอีกเช่นเคย



Writer Talk

สวัสดีค่ะ วันนี้ไรท์เตอร์ขอแปะลิ้งค์สำหรับพรีออเดอร์ทั้งรอบไปรและรอบรับในงาน Game Festival นะคะ Anthology NoctLuna รายละเอียด Click ได้เลยค่ะ

1 ความคิดเห็น