[FicVIXX]The Danger Mafia รักอันตรายนายเลือดเย็น [LeoN]

ตอนที่ 9 : ตอนที่8 ลางร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 เม.ย. 60









8

ลางร้าย

 

            แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างที่ลืมปิดตั้งแต่เมื่อคืนทำให้ร่างบางที่นอนอยู่ลืมตาตื่นขึ้นอย่างเสียไม่ได้ ร่างบางจะลุกขึ้นเพื่อกลับไปห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำแล้วลงไปทำอาหารเช้าให้ร่างสูงที่หลับอยู่ข้างๆกินอย่างเช่นทุกวัน แต่แล้วก็ต้องล้มลงไปนอนอีกรอบเพราะแขนยาวๆของแทคอุนที่กำลังกอดรัดเอวบางเสียแน่นจนรู้สึกอึดอัด

 

            พี่แทค ตื่นครับ เช้าแล้ว

 

          “อือออ...ปวดหัว.....

 

          พอร่างสูงว่าอย่างงั้นก็อดที่จะเอามือไปอังหน้าผากของอีกฝ่ายไม่ได้ และปรากฎว่าร่างสูงที่งอแงไม่ยอมตื่นอยู่ข้างๆเขามีตัวรุมๆเหมือนมีไข้

 

            เฮ้อ เพราะดื่มหนักแล้วไม่เข้าข้างในจนดึกขนาดนั้น

 

          คิดได้ดังนั้นร่างโปรงก็เดินเข้าห้องห้องน้ำไปแล้วออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูออกมา นั่งลงข้างเตียงค่อยๆเช็ดไปตามใบหน้าคมของร่างสูงที่ตอนนี้ยังไม่ตื่น

 

          “ปล่อยให้นอนไปก่อนละกัน ค่อยมาปลุก

 

          พอเช็ดตัวให้คนตัวโตที่นอนซมอยู่บนเตียงเสร็จก็ลงไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรกินตอนเช้าพร้อมทำข้าวต้มให้คนตัวโตด้วย

 

          “นี่ ตื่นมากินข้าวกินยาก่อนครับแล้วค่อยนอนต่อ

 

          “ลุกไม่ขึ้น ดึงหน่อย

 

            เกลียดหน้านิ่งๆแบบนั้นที่สุดเลย

 

          ถึงจะเบื่อหน่ายกรอกตามองบนยังไงก็ยอมดึงร่างสูงที่นอนกอดผ้าห่มขดเป็นก้อนอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมาทานข้าวต้มที่เพิ่งจะทำมาให้ จัดการคนให้อุ่นเล็กน้อยก็ป้อนคนที่นั่งซบไหล่ให้เคี้ยวตุ้ยๆอย่างหมดมาดมาเฟีย

 

            อิ่มแล้ว....

 

          “อีกคำนะครับ

 

          “ไม่เอา จะนอน.....

 

          “อีกคำนะครับ นี่เพิ่งกินไป3คำเอง ครึ่งถ้วยก็ได้

 

          “เธอกินข้าวรึยัง...

 

          “อย่าเปลี่ยนเรื่องได้มั้ยครับ!”

 

          “เถอะน่า ตอบมาก่อน

 

          “เฮ้อ...ยังครับ

 

          “’งั้นก็กินช่วยพี่สิ พี่ทานไม่หมดหรอก

 

          “จะกินได้ยังไงล่ะ ผมทำมาให้พี่นะ

 

          “ไม่กินเดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก ถ้าเธอไม่กินพี่ก็ไม่กิน

 

          “แอ้ะ! มันใช่เวลามาดื้อมั้ยครับเนี้ย

 

          “……….”

 

          “……….”

 

          “………..”

 

          “นี่จะเอาให้ได้เลยใช่ป่ะ

 

          “……….”

 

          “พูดอะไรบ้างสิ

 

          “……….”

 

          “เออ!! ก็ได้!!”

 

          ง้ำ!!

 

          ปากน้อยอ้าปากรับข้าวต้มคำโตเข้าเต็มปากจนแก้มพองกลมอย่างน่ารักพร้อมป้อนให้คนเอาแต่ใจข้างๆกินด้วยจนหมดถ้วย

 

            นี่พี่แทค วันนี้ผมขอออกไปข้างนอกนะ

 

          “ไปไหน ไม่ให้ไป

 

          “ผมจะออกไปร้านหนังสือ ไปแปบเดียวเอง

 

          “แต่มันอันตราย อีกอย่างหนังสือของฉันก็เยอะแยะ อ่านหมดแล้วรึไง

 

          “ยังไม่หมดหรอก แต่ผมก็อยากไปดูเพิ่มอ่ะ นะ ให้ผมไปเถอะ ให้คนในแก๊งตามไปด้วยก็ได่

 

          “ไม่เอาหรอก มันอันตรายมากนะฮักยอน พวกอินทรีย์มันจ้องจะเล่นงานเธออยู่นะ แล้วฉันในตอนนี้สภาพร่างกายก็ไม่ค่อยเต็มร้อย ตอนเย็นนู้นฉันถึงจะโอเคขึ้น

 

          “นี่พี่แทคคิดว่าผมอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรอ

 

          “เปล่า พี่ไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่----

 

          “แต่ตอนนี้พี่กำลังแสดงท่าทางว่าผมอ่อนแอ

 

          “……….”

 

          “พี่ลองคิดดูสิ ถ้าผมไม่แข็งแกร่งพอผมจะรอดมาถึงทุกวันนี้หรอก แล้วน้องชายของผมอีกตั้งสองคน ถ้าผมไม่แข็งแกร่งผมจะสามารถปกป้องพวกเขาจนรอดมาถึงทุกวันนี้หรอ ถึงแม้ก่อนหน้านั้นผมจะความจำเสื่อม แต่ประสาทสัมผัสกับลางสังหรณ์ของผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเมื่อ15ปีก่อนเลยนะ

 

          “แต่ที่พวกเธอรอดมาได้ก็เพราะพี่คอยปกป้องพวกเธอนะ!!”

 

          “นั้นก็มีส่วน แล้วตอนที่พวกผมอยู่ในโรงเรียน อยู่ในมหาลัย พี่เข้าไปดูแลพวกผมมั้ยล่ะ

 

          “……..”

 

          “นั้นไง คำตอบคือไม่ ถึงแม้พวกผมจะมีเพื่อนบ้าง แต่พวกที่เกลียดขี้หน้าพวกผมก็มีเพราะพวกผมสามคนพี่น้องเป็นเด็กทุน สอบได้คะแนนเต็มทุกวิชา แต่สิ่งที่ได้คืออะไรรู้มั้ย ความเกลียดไง โดนแกล้งทุกวัน โดนทำร้ายจิตใจทุกวัน คำด่าทอ คำนินทา มันยังติดอยู่ในหัวผมอยู่ตลอดเวลา เพื่อนส่วนมากที่เข้าหาก็มีแต่หวังผลประโยชน์ มีไม่กี่คนที่เข้ามาอย่างจริงใจ ผมต้องทนเห็นฮงบินร้องไห้กลับบ้านมาทุกวัน ต้องมาคอยทำแผลให้แจฮวานที่มักจะโดนซ้อมกลับบ้านมาตลอด แต่ผมก็ถามพวกเขานะว่าทำไมไม่ให้เพื่อนมาส่งที่บ้านล่ะ รู้มั้ยพวกเขาตอบว่าอะไร ปัญหาของเรา เราไม่อยากให้คนอื่นมาเดือดร้อนด้วย จากคนที่อยู่ในจุดสูงสุดแต่กลับต้องมาอยู่ในจุดที่ติดลบอย่างนั้น กว่าผมจะผ่านมันมาจนถึงทุกวันนี้ พี่คิดว่าผมอ่อนแอมากเลยหรอ

 

          คนฟังถึงกับนิ่งไปกับคำพูดของร่างบางตรงหน้าที่ระบายสิ่งที่อัดอั้นออกมาจนหมด ดวงตากลมสั่นระริกตลอดที่เจ้าตัวพูด จนอดไม่ได้ที่จะดึงคนตรงหน้ามากอดอย่างแผ่วเบาโยกตัวอย่างปลอบประโลม

 

            ไม่ต้องพูดแล้ว พี่ยอมแล้วคนดี

 

          “อืม....

 

          “แต่ก่อนที่เธอจะออกไปข้างนอก ใส่นี่ไว้นะ

 

          ร่างสูงเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียงออกมาก่อนจะหยิบสร้อยที่ห้อยจี้รูปร่างเหมือนกระสุนปืนก่อนที่จะใส่ให้ร่างบาง

 

            ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าถอดออกเด็ดขาด เข้าใจมั้ย

 

          “เข้าใจแล้วครับ ผมจะไม่ถอดออกเด็ดขาด

 

          แต่หารู้ไม่ว่าภายใต้รอยยิ้มไร้เดียงสานั้นกลับซ้อนแผนการร้ายกาจไว้อยู่


ต่อจ้า

 

.

.

.

.

.

.

          “จะไม่ให้พี่ไปด้วยจริงๆหรอน้องฮักยอน

 

          ตอนนี้ฮักยอนได้เตรียมตัวที่จะออกไปข้างนอกตัวคฤหาสน์หลังจากที่ไม่ได้ออกไปเดือนกว่าๆ ร่างบางอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวลายจุดสีดำน่ารัก กางเกงสกินนี่สีดำอวดเรียวขาและรองเท้าบูทหุ้มข้อสีดำ ยืนคุยกับซอกจินและนัมจุนที่มาส่งถึงรถด้วยความเป็นห่วง

 

            ไม่เป็นไรหรอกครับพี่จิน ไม่ต้องห่วงผมนะ มีคนตามไปด้วยไม่เป็นอะไรหรอก

 

          “แต่พี่ก็เป็นห่วงอยู่ดีอ่ะ ฮือออออ นัมจุนอา จินอยากไปกับน้องงงง

 

          “น้องบอกไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไรนั้นแหละจิน และจินก็เหลืองานตรวจยอดขายอีกเป็นกองนะ จะไปได้ยังไงล่ะ ทำไม่เสร็จเดี๋ยวนายก็ดุหรอก

 

          “แต่ก็เป็นห่วงอยู่ดีแหละ ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะครับ

 

          “รับทราบครับ!! งั้นผมไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมา

 

          ว่าจบร่างโปร่งก็รีบขึ้นรถทันทีเพราะกลัวคนที่มาส่งตนจะงอแงขึ้นมาอีก พอรถออกมานอกคฤหาสน์ก็พบกับธรรมชาติทำให้รู้สึกสดชื้นกับใบไม้สีเขียวที่อยู่รอบๆ

 

            นายหญิงครับ

 

          “ว่าไงครับ?”

 

          “มีคนตามเรามาครับ

 

          “หือ?”

 

          “จะเอายังไงดีครับ

 

          “นิ่งไว้ นายขับรถต่อไปสลัดให้หลุด เนียนๆนะ ส่วนนายเตรียมอาวุธซะ

 

          “รับทราบครับ

 

          พอนั่งรถมาซักพักระยะทางจากคฤหาสน์กับที่ๆร่างโปร่งอยู่ก็ออกมาไกลมากพอสมควร หลังจากสั่งคำสั่งเสร็จฮักยอนก็รีบหยิบปืนที่เก็บไว้อยู่ใต้เบอะนั่งออกมาเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ในตอนนี้

 

            ปัง!!

 

            ตู้ม!!

 

            นายหญิงครับ ล้อรถโดนยิง!!”

 

          “ใจเย็นๆ!!จอดรถ!! เราจะวิ่งเข้าไปในป่ากัน!!”

 

          “ครับ!!”

 

          เอี้ยดดดดดดดด!!!

 

            กึก!!

 

            โอเค รอฉันให้สัญญานก่อน แล้วค่อยลง

 

          ฮักยอนจ้องไปที่รถข้างหลังที่ตอนนี้ค่อยชะลอความเร็วลงก่อนจะจอดลงไม่ไกลจากรถของตนมากนัก

 

            ตอนนี้แหละ ไป!!”

 

          พอเห็นฝ่ายนั้นเปิดประตูปุ๊บฮักยอนก็รีบส่งสัญญานให้ลงจากรถทันที พยายามหลบกระสุนที่อีกฝ่ายยิงมาเมื่อตั้งตัวทันแล้ว ยิงสวนไปบ้าง แต่....

 

            อ้ะ!!”

          แขนบางถูกลูกดอกยาสลบยิงเข้าที่ต้นแขนขวาระหว่างที่กำลังวิ่งหลบหลังต้นไม้

 

          “นายหญิง!! อ้ากกกกกกก!!”

 

          “ลูกดอกยาสลบ ให้ตายเถอะไอ้พวกเวร!! เล่นของแบบนี้เลยหรอ!! ”

 

          สติของร่างบางเริ่มเลือนรางในหูได้ยินแต่เสียงอันแสนเจ็บปวดของลูกน้องร้องเรียกหาเขาและเสียงปืนดังสนั่นอยู่รอบตัวก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มลง

 

            ฮะๆ พลาดจนได้........

 


ต่อจ้า

.

.

.

.

.

.

.

.

 

          แทคอุนที่อาการป่วยดีขึ้นมากแล้วก็ลงมานั่งเล่นอยู่ห้องหนังสือที่ส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ฮักยอนจัดไว้ก่อนที่จะออกไปข้างนอก

 

          เปรี้ยะ!!

 

          “หืม

 

          แจกันลายหงค์ที่ใส่ดอกไม้ให้ส่งกลิ่นหอมหวานไปทั่วห้องสมุด มือใหญ่ลูบรอยแตกอย่างแผ่วเบาพลางคิดถึงเจ้าของแจกันดอกไม้ที่มักจะจัดดอกไม้ใส่แจกันแล้ววางไปทั่วคฤหาสน์

 

            ค่ำแล้วทำไมฮักยอนยังไม่กลับมาอีกนะ

 

          “เฮ้ย!! เกิดอะไรขึ้นกับแกวะ!!”

 

          เสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากหน้าคฤหาสน์ เจ้าของร่างสูงรีบลุกจากที่ที่ตัวเองนั่งอยู่ไปยังหน้าคฤหาสน์ก็พบกับลูกน้องของตัวเองที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลแขนซ้ายหักจนเห็นกระดูกที่โผล่ออกมา เนื้อตัวเป็นแผลเหวอะหวะแถมยังมาเลือดไหลออกมาไม่หยุด พอเห็นร่างสูงรีบตรงเข้าไปหาที่ตอนนี้ถูกลูกน้องที่เห็นเข้าก่อนปฐมพยาบาลอยู่

 

            นะ.....นายครับ....นาย....

 

          “ใจเย็นๆ เกิดอะไรขึ้น ฮักยอนอยู่ไหน

 

          “ผะ....ผมขอโทษครับนาย.....ผม......ดูแลนายหญิง.....ไม่....ดะ..ดี

 

          “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้บอกฉันมา ฮักยอนอยู่ที่ไหน!!”

 

          “นายหญิง....ถูก....จับตัวไปครับนาย.....

 

          “ว่าไงนะ!!!!”

 

          ตอนนี้เหมือนหัวใจของมาเฟียหนุ่มแตกสลายเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกน้องของตนพูดออกมา แต่ด้วยหน้าที่ของตนก็ต้องมีสติไว้ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเจ็บปวดมากก็ตามที่คนรักที่เฝ้าถนุถนอมมาถูกจับตัวไป

 

                 จิน!! นัมจุน!!”

 

          “ครับนาย!! เกิดอะไรขึ้นครับนัมจุนที่รีบวิ่งมาพร้อมกับซอกจินถามขึ้นอย่างร้อนรน

 

          “ฮักยอนถูกจับตัวไป จินไปหาพิกัดของฮักยอนด่วน!! เจอแล้วก็มาหาฉันที่ห้องทำงาน

 

          “รับทราบครับ!!”


          “ส่วนนัมจุนมากับฉัน.....

 

          “ครับนาย!!”

         

          ร่างสูงทั้งสองเดินไปยังห้องทำงานของแทคอุนเพื่อคิดแผนที่จะไปช่วยร่างบาง และในห้องทำงานนั้นยังมีห้องเก็บอาวุธซ้อนไว้อยู่ด้วย

 

          “นายครับ!! แผน....

 

          “รอจินหาฮักยอนให้เจอก่อน เรายังไม่รู้สถานที่ที่ฮักยอนอยู่

 

          “ครับนาย

 

          “นายครับ!! ผมเจอน้องแล้ว น้องอยู่ที่โกดังเก็บอาวุธเถื่อนของพวกอินทรีย์ ห่างจากที่นี่ไปประมาณ150กิโลครับ!!”

         

          “หาผังไอ้โกดังนั้นเจอมั้ย

 

          “ซักครู่ครับนาย.............เจอแล้วครับ พื้นที่ไม่ใหญ่มาก แต่มีห้องใต้ดินเพื่อเก็บอาวุธ ผู้ดูแลคือแบล็กโฮครับ

 

          “ไม่รู้จำนวนของพวกมันที่อยู่ที่นั้นเลยหรอ

 

          “ไม่ทราบจริงๆครับนาย เพราะพวกมันเข้าๆออกๆอยู่ตลอดเวลาเลย

 

          “ไม่เป็นไร นัมจุน คิดอะไรออกบ้างมั้ย

 

          “ผมว่า เราต้องแบ่งจำนวนคนของเราเป็นสองกลุ่ม เพราะเราไม่แน่ใจว่าคนของพวกมันมีจำนวนเท่าไรกันแน่ กลุ่มนึงอยู่กับพวกเราเพื่อลอบเข้าไปในโกดัง อีกกลุ่มก็รอสแตนบายอยู่ข้างนอกเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินครับ เปอร์เซ็นที่จะช่วยฮักยอนออกมาสูงกว่าถ้าเราเข้าไปแค่กลุ่มเดียว

 

          “รอบคอบดี สมกับเป็นแกนัมจุน แกไปจัดการกำลังคนซะ เราจะเริ่มแผนตอนเช้าตรู่

 

          “รับทราบครับ

 

          คนดี รอพี่ก่อนนะ พี่กำลังจะไปหาเธอ......

 

         

         

         

         

         

 

           

                       

 

 

 

                  

 

           

 

         

 

         

 

         

 

         

 

                       

 

 

 

                  

 

           

 

 













...........................................................................................................

100% ตอนแรกคืออยากให้จบในตอนนี้เลย แต่ว่ามันไม่ได้อ่ะ เลยจำเป็นต้องไปขึ้นตอนใหม่ เพราะถ้าแต่งไปจนจบมันก็ยังไงอยู่ เลยต่อน้อยมาก 55555555555555555555 มีวันหยุดสงกรานต์งายยยยย เลยว่างแต่ง ตอนต่อไปก็น่าจะไม่เกินตอนบ่ายมั้ง ถ้าเกินก็น่าจะตอนเย็นๆ ระบุเวลาไม่ค่อยได้อ่ะ ยอมรับเลยว่าอัพช้าแบบสุดๆจนเหมือนปล่อยร้าง ภาษาก็ไม่สวยด้วย55555555 แต่ก็พยายามแต่งให้มันอ่านง่ายอ่ะเลยไปนั่งอ่านของไรท์คนอื่นบ้าง ดูอนิเมะฉากบู๊ๆบ้างไรงี้ เลยช้าและกว่าจะแต่งได้ นี่บ่นอะไรเยอะแยะเนี้ย ฮืออออ ไปแล้ววววว รักทุกคนนนนนนน

ปล.ยังไม่แก้คำผิดน้าาาาา 

1เม้น = 1กำลังใจ


#พี่แทคเย็นชา


แฟนเพจ MeMeeFiction

ทวิตเตอร์ @The_Cosmo_AZ



 

 

                       

 

 

 

                  

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #86 Guitarist15 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 09:16
    รอน้าา ไรท์สู้ๆๆๆ
    #86
    0
  2. #81 praewsiree (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 15:05
    รอค่าาาา
    #81
    0
  3. #80 Npneo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 11:09
    รออออน้าาา
    #80
    0
  4. #79 Vixx_chanamwan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 18:38
    รอน้าาาาาาาาาาาเค้าจะรอออออ><
    #79
    0
  5. #78 praewsiree (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 17:54
    ไรท์มาล้าวว รอน้าา
    #78
    0