“ เซฮุน .. ทีนี้ต้องให้ฉันพูดอะไรอีกมั้ย ? “
“ ...................... “
“ คนที่นายชอบนักชอบหนา สุดท้ายก็เป็นยัยผู้หญิงขี้โกหกคนหนึ่ง นายเห็นมั้ยว่าเขา
มีแฟนแล้ว แต่ยังมาให้ความหวังนาย “
โอเซฮุนในวันที่เริ่มก้าวขึ้นสู่แท่นนักแสดงวัยรุ่นหน้าใหม่ในวงการนั่งจ้องมองสาวน้อย
ซอจูฮยอนที่พูดไปเรื่อยๆนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย
“ ฉันรู้ “ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเพื่อนหนุ่มตอบออกมาอย่างนิ่งสงบ “ รู้อยู่ว่าเขามีแฟนแล้ว .. “
“ ..................... “ ซอฮยอนหยุดพูดราวกับถูกเข็มเย็บปากเอาไว้ทันที
“ นาย ... หมายความว่ายังไง “
“ .. ฉันรู้ ... ว่านูน่าคบอยู่กับผู้กำกับลี ... “
“ แต่นายก็ยังไปคบกับเขางั้นเหรอ เซฮุน? “ ซอฮยอนถามย้ำและขยับเข้าใกล้เพื่อนหนุ่ม ..
สายตาคมกริบจ้องมองอย่างคาดคั้น
“ ผู้หญิงคนนั้นมีแฟนแล้ว แต่นายก็ยังแอบคบเธอ และแถมยังซื่อสัตย์ยอมให้เขาชี้นกเป็นไม้ ได้อย่างนั้นเหรอ? “
“ เธอไม่รู้อะไรหรอก ฮยอนนี่ .. “ ร่างสูงของเซฮุนลุกขึ้นและเบี่ยงตัวเดินหนีไปอีกทางโดย
มีซอฮยอนเดินกึ่งวิ่งตามมาติดๆ
“ นายยอมเป็นที่สองให้เธอคนนั้นเหรอ เซฮุนอ่า “ แววตาสั่นระริกอย่างไม่เข้าใจ
“ ใช่ ... ฉันยอมเป็นที่สอง “ เซฮุนหันมองสบตาและเน้นทุกคำพูดของเขา
“ บ้าหรือเปล่า ! ใครที่ไหนจะยอมเป็นที่สอง ?! “ และยังคงไม่สามารถเข้าใจในความคิดของเขาได้ไม่ว่าจะอย่างไร
“ ฉันนี่ไง “ เด็กหนุ่มยืนยันคำตอบ ... แววตาฉายแววดื้อรั้นและอวดดีแบบนั้น ...
เขามั่นใจตัวเองเหลือเกินว่าจะต้องได้อยู่เหนือจิตใจของนักแสดงสาวรุ่นพี่ที่เพียบพร้อมคนนั้นในเร็ววันนี้ ...
และหลังจากการตัดสินใจของเซฮุนในวันที่ก้าวเริ่มความสัมพันธ์กับรุ่นพี่คิมโซอึน ..
เขาก็ค่อยๆหันหลังเดินห่างออกมาจากเพื่อนร่วมรุ่นเทรนนีอย่างซอจูฮยอน ...
ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในอดีตที่ไม่เคยเลือนหาย ทำให้สาวน้อยไอดอลนักร้องนั้นตั้งเป้า
หมายจะต้องเป็นนักแสดงที่โด่งดังเทียบเท่ากับโอเซฮุนและคิมโซอึนให้ได้ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง
... เธอต้องเอาชนะพวกเขาให้ได้!
ซอจูฮยอนดึงความคิดกลับมาสู่ปัจจุบัน .. ปลายสายตาเห็นท่าทางทุลักทุเลที่หอบหิ้วทั้ง
ไอศกรีม และถุงขนมขบเคี้ยวมากมายเดินมุ่งตรงมายังเธอ ... เด็กสาวคลี่ยิ้มอย่างลืมตัว
จนร่างสูงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย
“ ขำอะไร ? “
“ ปล่าวนี่คะ “
“ อ้อ ... เดี๋ยวนี้รู้จักการเลี่ยงตอบคำถามแล้วสินะ ... หรือว่าเพราะเธอใช้เวลาอยู่กับผมมากเกินไป “ ลู่หานหัวเราะในลำคอ
“ เริ่มกลัวแล้วเหรอ ? ถ้าวันไหนฉันล้ำลึกกว่าคุณขึ้นมา .. วันนั้นคนที่จะโดนฉันเล่นงานคนแรกก็คือคุณเลยนะ คึคึ “
“ แต่กว่าจะถึงวันนั้น .. ก็คงจะอีกนานล่ะนะ “ เขายื่นถุงป๊อบคอร์นและไอศครีมให้กับเธอ
ซอฮยอนมองพลางเลิกคิ้วถาม
“ แล้วไหนน้ำล่ะคะ ? “
“ พูดแบบนี้ ... แสดงว่าให้ผมกลับไปซื้อมาอีกใช่มั้ย ? โอเค .. เข้าใจแล้วครับคุณผู้หญิง กรุณารออยู่ตรงนี้ “
ลู่หานหันหลังกลับไปอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มระบายอย่างขำตัวเองกับบทบาทที่ไม่คุ้นเคย ...
เพราะเขาไม่เคยที่จะต้องบริการใครขนาดนี้ พอต้องมาเทคแคร์แม่ตัวแสบตาใสที่เนียน
ใช้เขาหลายครั้งจนเขาจับทางถูก แต่ก็ยังเต็มใจอยากจะทำให้ ...
ความรู้สึกแปลกใหม่ค่อย ๆ ขยับเข้ามารุกรานจิตใจทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว ..
ซอฮยอนพิงพนักเก้าอี้เพื่อรอลู่หานก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆตัว แล้วก็สะดุดเมื่อบังเอิญมองเห็นคนที่คุ้นตามากกว่าจะมองผิด
...... นั่นมัน .....
“ มองอะไรเหรอ ซอฮยอนนี่ ? “ ลู่หานที่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เธอไม่ทันได้รู้ตัว เธอมอง
สบตาเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย..
ในหัวยังคงสับสนกับภาพที่เห็นตรงหน้า ... คิมโซอึน และนายทุนคิมฮยอนจุงที่เธอแสน
เกลียดหน้า ...
ทั้งคู่อยู่ในร้านอาหารฝั่งตรงข้ามและฝ่ายชายกำลังเอื้อมมือกุมฝ่ายหญิงเอาไว้ ...
ใบหน้าของซอฮยอนร้อนผะผ่าว พลางกัดริมฝีปากอย่างไม่รู้สึกตัว
ลู่หานเอื้อมมือจับแขนที่เกร็งเขม็งของซอฮยอนไว้ก่อนจะพาเดินออกไปท่ามกลางความเงียบงัน
“ .................. “
“ โกรธใช่มั้ยล่ะ “ แล้วลู่หานก็เป็นคนที่เฉลยคำตอบที่เธอกำลังค้นหาความรู้สึกที่เป็นอยู่
ราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
“ อยากจะบอกโอเซฮุนเรื่องนี้หรือเปล่า? “
“ หมอนั่น ... คงจะรู้อยู่แล้ว “ ซอฮยอนเชิดหน้าขึ้นอย่างมีทิฐิ
“ เตือนซะหน่อยไม่ดีเหรอ ในเมื่อพวกเขา ก็กำลังที่จะ .... “ ลู่หานทอดเสียงท้ายประโยคทิ้งช่วงเอาไว้อย่างท้าทาย ...
“ มันใช่หน้าที่ของฉันหรือไง ? โตๆกันแล้ว เซฮุนเขาเลือกเองได้ ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ ! “
และได้ผล.. ที่ซอฮยอนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนยื่นคำขาดออกมาให้เขาได้ลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ...
...... งั้นก็ ทำให้ได้อย่างที่พูดไว้ล่ะ ซอจูฮยอน .... ผมจะจับตาดูคุณไว้เอง ...
“ นูน่า ... ได้นอนบ้างหรือเปล่าฮะ ... ดูหน้าพี่ซีดๆ .. “
ฉัน ... ฉันคิดถูกแล้วล่ะ .. ที่เลือกคนอย่างโอเซฮุน ... เด็กหนุ่มอ่อนโยน ที่ไม่เคยทอดทิ้งและปล่อยมือฉันไปไหน ..
ต่อให้ความผิดร้ายแรงซ้ำซากไปมา ... เขาก็ทำแค่ ... ปล่อยมันผ่านเลยไป ...
ฉันเลือกคนถูกแล้วสินะ...
ฉันควรตรงไปตรงมา และเลิกโกหกเขาเสียที “ ฮุน ... เมือวาน .. ฉันไปพบคุณฮยอนจุงมา ฉันปฏิเสธทุกข้อเสนอของเขา “
“ ..................... “ เซฮุนนิ่งฟังเธออย่างเงียบๆโดยไม่พูดแทรกอะไรแม้แต่คำเดียว ...
แม้แต่สีหน้าของเขาก็ยังไม่เปลี่ยน
“ เขามีข้อเสนอหลายอย่าง ที่จะให้ฉันยกเลิกการแต่งงานของเรา แต่รู้อะไรไหมฮุน .. “
“ ครับ ? “
“ ฉันเลือกนาย “ เสียงและมือที่กำลังสั่นเทาที่เกิดจากการลองเผชิญหน้ากับความจริงโดย
ไม่หลบหลีกนั้น เซฮุนเลื่อนมือของเขามาเกาะกุมเธอไว้ มือหนาที่แสนอบอุ่น ... มือคู่ที่เธอกลัวแสนกลัวว่าจะสูญเสียมันไป ....
“ นายโกรธนูน่ามั้ย .. ฮุนอ่า ต่อไป ฉันจะไม่ปิดบังอะไรนายอีก “
“ ผม ... ไม่โกรธหรอกครับ .. เพราะรู้อยู่แต่แรกแล้วว่านูน่าเป็นแบบนี้ .. “
น้ำเสียงอ่อนโยน หากทว่าแววตาที่จ้องมองเธออยู่นั้นกลับเย็นเยียบเสียจนหัวใจเธอกำลังค่อยๆสลาย ..
เด็กหนุ่มพูดต่อพลางยกยิ้มบางเบาที่มุมปาก “ ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากนูน่า ..
น่าเสียดายตรงที่ว่า .. “
“ ................... “ คิมโซอึนจ้องมองรอยยิ้มของคนตรงหน้าที่ทำให้รู้สึกห่างไกลราวกับไม่ใช่เซฮุนคนเดิม ...
“ จนถึงตอนนี้ .. ผมยังไม่รู้เลย ว่าความรักมันคืออะไร “
“ .................... “ หญิงสาวลุกขึ้นยืนอย่างเลื่อนลอยและเคว้งคว้างอย่างหนัก
“ ผมไม่อยากเห็นพี่ต้องมาฝืนตัวเองเพราะผมอีกแล้ว ...” จบคำนั้นเขาลุกขึ้นเคลื่อนโอบเอว
เธอเข้าไปกอดไว้แน่น
อ้อมกอดที่ทำให้คิมโซอึนรู้สึกเหน็บหนาวเสียยิ่งกว่าเดิม “ ตอนนี้นูน่าก็คงเบื่อเด็กไม่รู้จักโตอย่างผมจะแย่แล้ว “
“ ไม่ ... ไม่ใช่นะ .. ไม่ใช่ ..”
“ กลับไปหาผู้กำกับลี .. หรือว่าอยากจะอยู่กับปาร์คชานยอล หรือจะเป็นนายฮยอนจุงคนนั้น? “
“ ไม่ !!! “
“ แล้วมีใครอีกนะฮะ? ผมจำชื่อคนพวกนั้นได้ไม่หมดเสียด้วยสิ “
“ เซฮุน ทำไมทำกับฉันอย่างนี้ ... “
“ ตอนนี้ ... ถ้าพี่จะไปหาใคร ก็ไปซะสิ “ เขาคลายอ้อมกอดออกพร้อมกับรอยยิ้ม
“ ผมไม่ห้าม .. ไม่รั้งพี่ไว้หรอกครับ “
รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นอ่อนโยน ... วันนี้กลับห่างเหินเย็นชาและไร้หัวใจยิ่งกว่าปีศาจตน
ไหนเสียอีกในเวลานี้ ...
ราวกับ ... หน้ากากเทพบุตรของโอเซฮุนแตกออกเป็นเสี่ยงๆแล้วเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง
ของปีศาจเลือดเย็นที่ซุกซ่อนไว้
“ นาย ... นายมีคนอื่น ... มีคนอื่นใช่มั้ย โอเซฮุน ... “ เสียงแผ่วเบาเคว้งคว้างจนเขาขยับเข้า
มาประคองใบหน้าเธอเอาไว้
“ นูน่าฮะ .. ผมขอยกเลิกงานแต่งงานกับพี่ ต้องขอโทษด้วย สำหรับความใจแคบของผมนี้ “
เด็กหนุ่มประกบริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบาราวกับจะบอกลาเพื่อปิดละครฉากสุดท้าย
เขาถอนริมฝีปากออกจากใบหน้าซีดขาวของเธออย่างเชื่องช้า
“ ถือซะว่า .. ผมเป็นนักเรียนชั้นเลว ที่เรียนไม่จบหลักสูตรของพี่แล้วกันนะครับ .. “
ดวงตานิ่งเรียบและริมฝีปากที่ดูเหมือนจะเย้ยหยัน .. เด็กหนุ่มค่อยๆถอยห่างแล้วหันหลังเดินจากออกไปอย่างเงียบงัน ..
คำพูดของเขาวิ่งผ่านในหัวของหญิงสาวราวกับลิฟต์ที่ถูกตัดสายขาด มันร่วงหล่นและกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงจนสมองตัดการรับรู้ไปชั่วขณะ ... วินาทีนั้นเธอถึงได้รู้ ... โอเซฮุน ... นายพร้อมเหลือเกินที่จะปล่อยมือไปจากฉัน ...
เซฮุนอ่า .... ได้โปรด .... หยุดล้อเล่น แล้วเดินกลับมาหาฉัน .... ได้โปรดเถอะนะ โอเซฮุน ...
ข้อความที่โพสจะต้องไม่น้อยกว่า {{min_t_comment}} ตัวอักษรและไม่เกิน {{max_t_comment}} ตัวอักษร
กรอกชื่อด้วยนะ
_________
กรอกข้อมูลในช่องต่อไปนี้ไม่ครบ
หรือข้อมูลผิดพลาดครับ :
_____________________________
ช่วยกรอกอีกครั้งนะครับ
กรุณากรอกรหัสความปลอดภัย
ถ้าจะตัดก็ตัดให้ขาดนะยะ ไม่รู้จะสงสารโซอึนชิดีมั้ย จะสำนึกผิดจริงๆหรือเปล่า แล้วที่ผ่านมานี่แบบ นอกใจฮุนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ฮุนก็ยอมมาตลอด มาครั้งสุดท้ายฮุนคงไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงจะสำนึกก็คงสายไป พิฮุนเขาจะแบดแล่ววว
แล้วความสัมพันธ์กับซอจะไปทางไหน มันคงไม่ปุบปับแล้วรักกันหรอก มันต้องมีเรื่องหลายๆเรื่องให้ลุ้นแน่ๆ มันเห็นแววว่าฮุนหึงซออยู่นะ เรื่องพี่ลู่อ่ะ ส่วนพี่ลู่เจตนาพี่เขาก็ยังไม่ค่อยดีเหมือนเดิม ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่รู้ตัว ถ้าสองคนนี้ตกหลุมรักซอเมื่อไหร่ คงสนุกสนานนน
ไรท์จ่ายค่าตัวให้โซอึนชิไปเลยค่ะ อยากอ่านศึกชิงนางฮุนซอลู่อยากอ่านจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ
ถ้าฮุนแบดจะแบดแบบนั้น คุณปาร์คชิดซ้ายเลยมั้ย
^^"
ที่บอกว่าจะร้ายคือเซฮุน? โอ้พ่อพระเอกจะสมทบเข้าทำเนียบแบดกายกับพระเอกเบอร์อื่นแล้วสินะ
ฮานซออยู่ดีๆทำไมมุ้งมิ้ง เซงุนนน เอาคุณซอกลับมาให้ได้น้ะ ง้อจนกว่านางจะใจอ่อน รีบเลย ก่อนทีาคุณซอจะเปลี่ยนใจไปชอบคุณลู่ซะก่อน
รอคู่ที่เหลือ ป.ล. เอาใจช่วยพี่มิยองทั้งในฟิคและชีวิตจริงหนักมากก เอาใจช่วยฝุดๆๆๆ
ส่วนฮุนคือ..กว่าจะคิดได้นะครัช หึหึ