- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 9 : Prison 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    23 ม.ค. 60

 08

When you feel so lonely,
I’ll be here to shelter you

 

...




“แจฮยอนน่า คิดอะไรอยู่เหรอ? ทำไมทำหน้าเครียดจัง” เตนล์เดินถือถาดผลไม้ไปวางที่โต๊ะกระจก ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆคนตัวสูง เบียดตัวเองเข้าหาแผ่นอกว้าง ก่อนจะวางศรีษะพิง


“งานน่ะ” แจฮยอนตอบสั้นๆ หลุบตามองคนที่ซบอยู่ตรงหน้าอกเขา หากมองแค่ภายนอกจากการเจอกันเพียงแป่บเดียว เตนล์ก็คงเป็นคนไม่น่าคบสักเท่าไหร่ ทั้งสายตาเฉี่ยวที่เหมือนจะมองดูถูกคนอื่นไปเสียหมด วาจาก็ไม่ค่อยน่ารัก แต่เมื่อได้สัมผัสตัวตนที่แท้จริง บางครั้งเตนล์ก็ดูไร้เดียงสาจนเหมือนแกล้งทำ แต่พอนานเข้า เขาก็รู้ว่านั่นไม่ใช่การเสแสร้งเลย ออกจากขี้อ้อนมากเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าคนพี่จะเหมือนคนน้องหรือเปล่า เพราะฝ่ายนั้นมองภายนอกก็ดูหยิ่งยะโสไม่ต่างกัน แต่ก็ยังไม่เคยเห็นว่าจะขี้อ้อนสักครั้ง หึ

“หืม? หัวเราะอะไรเหรอ?” เตนล์แหงนมองเจ้าของอกอุ่น เมื่อได้ยินเสียงแจฮยอนหลุดหัวเราะในลำคอ

แจฮยอนส่ายหน้า ก่อนจะเอื้อมไปลูบลงบนกลุ่มผมนุ่ม คิดภาพนายนั่นมาอ้อนเขาแบบนี้ไม่ออกเลยแหะ



 

“ไหนเตนล์บอกจะมีเรื่องคุยกับผมไง?” แจฮยอนถามเมื่อนึกขึ้นได้ ตอนกำลังจะกลับบ้านเตนล์วิ่งมากอดแขนเขา ขอตามกลับมาที่คอนโดด้วย บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย

“อื้อ มีสิ...แจฮยอนเป็นคนซื้อหุ้นบริษัท Y ของคุณแม่ไว้ใช่มั้ย?” เตนล์นั่งตัวตรงถามคนตรงหน้า

แจฮยอนมองสบตาเตนล์ ก่อนจะเอ่ยตอบ “ใช่”

“ทำไมล่ะ?” บริษัท Y มันไม่ใช่ธุรกิจที่แจฮยอนสนใจมาก่อนเลย ราคาในตลาดหุ้นก็ไม่ได้สูงมากด้วย

“อืม...เสียดายน่ะ Q กรุ๊ปมันจะไปไม่รอดอยู่แล้ว มันจะทำให้ Y ล่มไปด้วย” แจฮยอนว่า

“ขอบคุณนะแจฮยอน” เตนล์ขอบคุณ เพราะเขาไว้ใจแจฮยอน และคิดว่าส่วนหนึ่งแจฮยอนช่วยซื้อเอาไว้เพราะเป็นหุ้นของคุณแม่ของเขา แจฮยอนอาจจะมีใจให้เขาจริงๆแล้วก็ได้

“หืม? เอ่อ... เพื่อเตนล์ผมทำได้อยู่แล้วล่ะ” แจฮยอนส่งยิ้มหวาน ก่อนที่เตนล์จะโผเข้ากอดคนตัวสูงไว้แน่น ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มโดยที่เตนล์ไม่ทันเห็น

“แต่ผมของร้องนะ ช่วยเก็บเป็นความลับด้วย” คนตัวสูงย้ำ

“อื้อ” เตนล์พยักหน้ารับ และแหงนหน้าขึ้น ริมฝีปากอิ่มกดลงบนริมฝีปากหยัก ปลายลิ้นอุ่นแลบเลียยั่วยวนอีกฝ่าย แจฮยอนยกมือขึ้นมาประคองใต้ท้ายทอยคนตรงหน้าทีกำลังปลุกอารมณ์ดิบในร่างกายของเขา ริมฝีปากหยักเริ่มดูดกลืนความนุ่มยุ่นของอีกฝ่าย ปลายลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดดูดดื่ม ก่อนจะผละกันออก และในทันทีที่ปลายจมูกโด่งก้มลงคลอเคลียกับซอกคอขาว กดจูบ

 


แจฮยอนผลักเตนล์เบาๆให้เอนกายนอนลงบนโซฟา ขณะที่ฝ่ามือของเตนล์กำลังเลิกเสื้อของคนด้านบนขึ้น ก่อนจะดึงมันออก คนตัวเล็กดันเข่าขึ้นจนไปสัมผัสกับส่วนกึ่งกลางลำตัวของคนด้านบน ก่อนจะส่งยิ้มยั่วยวน และไม่นานเสื้อผ้าของเตนล์ก็ถูกอีกฝ่ายจัดการสลัดมันออกไปจนหมด เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าและเย้ายวน

 


เตนล์ยกมือขึ้น สอดนิ้วมือไปที่หลังใบหูและเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของคนด้านบน ก่อนจะออกแรงโน้มลงมา จูบดูดดื่มและร้อนแรงกันอีกครั้ง

 

“อื้อ แจฮยอน อ๊า” เตนล์ร้องครางเมื่อปลายลิ้นเปียกชื้นของแจฮยอนสัมผัสที่ยอดอกของเขา ติ่งเนื้อน้อยๆ ถูกดูดเม้มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เตนล์กัดริมฝีปาก แอ่นร่างไปตามอารมณ์ ก่อนที่แจฮยอนจะใช้ทั้งสองมือรวบรอบเอวบางของเตนล์ยกขึ้นมานั่งบนตักของเขา

 

เตนล์ส่งยิ้มอย่างรู้งาน เขากดปลายจมูกลงบนกล้ามหน้าอกของแจฮยอน มือเล็กลูบไล้ไปทั่วร่างที่เต็มไปด้วยกล้าม  ก่อนที่เตนล์จะถดตัวลงไปนั่งที่ด้านล่าง จัดการปลดกางเกงของคนด้านหน้า ความเป็นชายของแจฮยอนโผล่พรวดออกมาทันที เตนล์ส่งยิ้ม แลบลิ้นเลียบนริมฝีปาก ก่อนจะแตะปลายลิ้นลงบนแท่งเนื้อตรงหน้า และครอบปากลงไป

 

เขารู้ว่าแจฮยอนชอบอะไร ชอบแบบไหน เพราะนี่ไม่ใช่ของแรกของเขาสองคน

“อ๊ะ...” แจฮยอนครางออกมานิดๆ เสียงดังจ๊วบจั๊บดังไปทั่วห้อง เตนล์ค่อนข้างชำนาญทีเดียว แจฮยอนกัดฟันแน่นจนแทบจะทนไม่ไหว ก่อนจะยกเอาร่างของเตนล์ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขาอีกครั้ง

เตนล์ถูไถสะโพกลงบนแท่งเนื้อที่แข็งตึงเต็มที่ ก่อนจะค่อยๆกลืนกินเข้าไปในร่างของตนเอง ความอุ่นร้อนที่พรวดเข้ามา แทบทำให้เขาเป็นบ้า เตนล์จิกเล็บลงบนแผ่นไหล่กว้าง เมื่อคนด้านบนเริ่มขยับแรงขึ้น แรงขึ้น  และเขาเองก็ไม่ยอมอยู่เฉย สะโพกเพรียวสวนกระแทกใส่ทันที


 

“อื้อ...อ๊า แจฮยอน” เหงื่อไคลเริ่มไหล่ท่วมตัวของคนทั้งสอง เตนล์สะบัดหน้าขึ้น มันร้อนไปทั้งร่างทั้งภายนอกและภายใน มือใหญ่ยังปรนเปรอด้านหน้าให้เขาอีกด้วย

“อื้อ อ๊ะ!” เตนล์อ้าปากร้อง เพื่อสัมผัสได้ถึงของเหลวที่พุ่งเข้าสู่ร่างของเขา แจฮยอนยังค้างไว้แบบนั้น ก่อนจะเร่งมือด้านหน้าที่กำลังช่วยเตนล์

“อ๊ะ อ๊า แจฮยอน อื้ออ” เตนล์ร้องลั่นอีกครั้ง น้ำใสๆไหลลงมาจากขอบตาเล็กน้อย ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่กว้างอย่างหมดแรง

 


 

---

 

 


บรื้นน ... เอี๊ยด

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าจอดที่ลานจอดรถของบริษัท TY กรุ๊ป

 


“ถึงแล้วครับคุณแทยง” ฮันซลมองไปที่กระจกมองหลัง เห็นคนตัวเล็กยังคงเหม่ออยู่แม้เขาจะจอดรถเรียบร้อยแล้ว ปกติไม่ค่อยเห็นเป็นแบบนี้เลย

“อ่ะ...ขอบคุณครับ” แทยงตกใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าใจตัวเองลอยไปถึงไหนแล้ว พอรู้ตัวเขาก็รีบหยิบกระเป๋าเอกสารข้างตัวและลงมาจากรถ

“ผมช่วยถือครับ” ฮันซลเดินไปท้ายรถเพื่อช่วยแทยงถือแฟ้มเอกสารสามสี่แฟ้ม คราวนี้คนตัวเล็กไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเริ่มชินแล้ว ปฏิเสธไปฮันซลก็ไม่ยอมอยู่ดี แทยงหันไปส่งยิ้มให้ฮันซลก่อนจะพยักหน้าขอบคุณ

 

 

ทั้งสองคนกำลังเดินไปทางประตูทางเข้าด้วยกัน ก่อนที่จะเจอกับ...

แทยงหันไปเห็นเตนล์กับแจฮยอนที่ควงแขนเดินมาทางเขาพอดี ไม่รู้ทำไม...แต่ดวงตาของเขาสบเข้ากับแจฮยอนก่อนเตนล์เสียอีก เจ้าคนบ้านั่น

ที่ไม่ได้กลับไปที่เพ้นเฮาส์เพราะเมื่อคืนอยู่กับเตนล์สินะ ... ฟันคมอดจะขบกันแน่นไม่ได้

 

“ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอครับ ท่านประธาน” แจฮยอนเอ่ย เมื่อเห็นแทยงสะบัดหน้าหนีและกำลังจะเดินเข้าประตู และนั่นก็ทำให้แทยงต้องชะงัก

“แจฮยอน อย่าไปกวนท่านประธานสิ เขาคงไม่ลดตัวมาคุยกับคนอย่างเราหรอกมั้ง” เตนล์ว่าเสียงเยาะ

 

แทยงลอบถอนหายใจก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับทั้งสองคน “สวัสดีเตนล์ สบายดีมั้ย?” เขาถามออกไปจากใจจริงๆ ไม่รู้ทำไม...ทั้งๆที่รู้ว่าเตนล์เกลียดเขา ไม่เคยคิดว่าเขาเป็นพี่ แต่สำหรับเขาเตนล์ก็ยังคงเป็นน้องชายที่เขารักมากเสมอ

 

“หึ บอกแล้วไง ว่าผมกับคุณแม่ไม่มีวันสบาย หากยังเห็นพี่ยืนอยู่บนโลกนี้! เตนล์จ้องแทยงเขม็ง เพื่อยืนยันคำพูดที่พูดออกไป สายตาที่แสดงออกถึงความเกลียดชัง และแทยงเองก็รับความรู้สึกนั้นเอาไว้ทั้งหมด เขาเองก็ไม่รู้ ว่าหัวใจของเขามันเข้มแข็งได้ขนาดไหน แต่ว่า...มันก็ยังสามารถรองรับความเจ็บปวดได้อีกเรื่อยๆ แบบนี้เรียกว่าโชคดีหรือเปล่านะ?

“พี่ก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน ดูแลตัวเองกับคุณแม่ให้ดีล่ะ” แทยงบอก ก่อนจะเดินเข้าประตูไป ฮันซลเหลือบตาไปมองแจฮยอนอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะเดินตามคนตัวเล็กไป

 


ฮันซลกำลังยืนอยู่ในลิฟต์กับแทยง เขามองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าผ่านกระจกที่สะท้อน

อยากจะปลอบใจคนตัวเล็กอย่างที่สุด แต่ในฐานะคนอย่างเขาไม่รู้จะควรหรือเปล่า

ฮันซลเดินเข้าไปส่งแทยงถึงในห้องทำงานทุกวัน

“คุณแทยงครับ” ฮันซลเรียกชื่อคนตัวเล็ก ขณะที่แทยงกำลังนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ดวงหน้าเศร้าสร้อยแหงนขึ้นสบตาคนตัวสูง

“ยิ้มหน่อยสิครับ”

“เอ๋?...เอ่อ”

“ผมรู้ว่ามันยาก แต่เราควรจะเริ่มต้นวันใหม่ด้วยรอยยิ้มนะครับ” ฮันซลส่งยิ้มให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าสิ่งที่เขากำลังทำมันออกจะ...น่าอายนิดๆนะ แต่เอาเถอะหากเขาได้เห็นคุณแทยงยิ้มก็ถือว่าคุ้มไม่น้อยเลย

“นั่นสิ ขอบคุณนะครับฮันซล” แทยงกล่าวขอบคุณคนตัวสูงที่กำลังส่งยิ้มให้เขา และเพราะรอยยิ้มนั้นเองที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมา และสามารถเริ่มต้นวันใหม่ด้วยรอยยิ้มได้จริงๆ

 

 

---

 

 

วันนี้แจฮยอนเข้าไปส่งเตนล์ที่บริษัท TY กรุ๊ป ก่อนจะกลับไปที่บริษัทใหญ่ของตัวเองซึ่งฮันซลกลับไปรออยู่ก่อนแล้ว

“ว่าไงครับ นึกว่าจะไม่เห็นพี่ที่บริษัทนี้แล้ว” แจฮยอนเอ่ยทักฮันซลที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองในห้องของแจฮยอน

ฮันซลมองสบตาแจฮยอน ทว่า ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไป แจฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อย ฮันซลไม่เคยเมินเฉยกับเขา หรือเพราะเรื่องเมื่อเช้า?

“โกรธผมเหรอ?” แจฮยอนนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรงๆ

“เปล่า”

“แต่พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ” แจฮยอนว่า เขาเดาะลิ้น ไม่ใช่ว่าโกรธเขาเพราะไปทำให้แทยงไม่พอใจแต่เช้าหรอกเหรอ? เป็นเดือดเป็นร้อนกันขนาดนั้นเลยหรือไง

“นั่นสิ”

แจฮยอนถอนหายใจออกมาแรงๆ เบื่อการตอบน้อยคำของพี่ฮันซล เขาอยากได้ยินอะไรที่มันชัดเจนต่างหาก!

“พูดออกมาตรงๆเลยไม่ได้หรือไง พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบอะไรที่ไม่ชัดเจน”

ฮันซลละสายตาจากเอกสารก่อนจะสบตากับแจฮยอน “ฉันไม่ได้โกรธนาย ฉันแค่...ไม่ชอบเห็นคุณแทยงถูกทำร้าย”

แจฮยอนสบตากับฮันซลนิ่ง “แต่พี่ก็รู้ว่าผมกำลังจะทำอะไร”

ฮันซลถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า ก็เพราะรู้เขาถึงได้รู้สึกหนักอึ้งในหัวใจแบบนี้ หากแจฮยอนทำมันสำเร็จ นั่นหมายความว่าคุณแทยงจะต้องบอบช้ำอย่างแสนสาหัส

“ฉันจะไม่ขัดอะไรนายทั้งนั้น  ฉันแค่อยากเป็นที่พึ่งพิงให้กับเขา” เขาเป็นลูกน้อง เป็นคนที่เปรียบเสมือนพี่ชายของแจฮยอน เขาไม่เคยคิดหักหลังแจฮยอนอยู่แล้ว แต่หากถึงวันนั้น วันที่แทยงต้องเสียใจ วันที่แทยงไม่เหลือใคร...  

 

อย่างน้อยในวันนั้น...แทยงจะมีเขา

 

“หึ ไม่ใช่ว่าพี่หลงรักเจ้านั่นไปแล้วหรอกเหรอ!” แจฮยอนกัดฟันแน่น ไม่รู้ว่าทำไมในอกมันถึงได้ร้อนขนาดนี้ ให้ตายเหอะ! มันไม่ใช่ว่าเขาจะกลัวพี่ฮันซลหักหลัง เขารู้ว่าพี่ฮันซลไม่มีวันทำแบบนั้นกับเขา ทว่า...

 

 

“แจฮยอน นายก็ควรถามตัวเองด้วยเหมือนกัน”

 

 

--- 40 %----



“แจฮยอน นายก็ควรถามตัวเองด้วยเหมือนกัน” ฮันซลปิดแฟ้ม ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ทิ้งให้แจฮยอนได้แต่นิ่งคิด ... คำถามของฮันซลยังลอยวนอยู่ในหัวของเขา

 

 

หึ รักงั้นเหรอ?

กับอีแทยงงั้นเหรอ?

...

 

 

 

---

 

 

ก๊อกๆ

“คุณหนู มีคนมาขอพบ บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทของคุณหนูครับ” อีทึกเคาะประตูก่อนจะเดินเข้ามาบอกแทยง คนตัวเล็กมองสบตาอีทึกก่อนจะขมวดคิ้ว เพื่อนสนิท?

นานมาแล้วที่เขาไม่มีเพื่อนสนิท

“เขาบอกหรือเปล่าครับ ว่าชื่ออะไร”

“ผมพยายามถาม แต่เจ้าตัวไม่ยอมบอก เอาแต่ย้ำว่าเพื่อนสนิทๆ เอ...แต่ดูเหมือนจะเป็นคนญี่ปุ่นนะครับ” อีทึกทำสีหน้าหงุดหงิด

“หา? หรือว่าจะเป็น...ให้เข้ามาเลยครับ” แทยงทำท่าดีใจ ก่อนจะรีบบอกให้อีทึกไปบอกแขกคนนั้นให้เข้ามาหาเขา

 


กึก!

ประตูห้องของแทยงถูกเปิดอีกครั้ง

“แทยงงี่~

“ยูต้า~~” แทยงระบายยิ้มทันทีที่เห็นหน้าคนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเขา ก่อนจะสวมกอดกัน

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมมาไม่บอกกันเลย” แทยงถามรัว ดีใจที่ได้เจอเพื่อนรักอีกครั้ง นากาโมโต ยูตะเป็นเพื่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด แต่พอเรียนจบยูตะก็ตัดสินใจไปรับช่วงต่อธุรกิจของที่บ้าน ไม่ได้เจอกันมาสองปีกว่าแล้ว และเพราะว่าต่างคนต่างยุ่งอยู่กับการทำงานก็เลยไม่ค่อยได้ติดต่อกัน

“ฉันโทรหานายไม่ติด เมลล์มาก็ไม่เห็นตอบ” ยูตะว่า แถมทำเป็นค้อนใส่เพื่อนอีกด้วย

“อ่า...พอดีเปลี่ยนใหม่หมดเลยน่ะ” แทยงนึกขึ้นได้ หลังออกมาจากคุกเขาจำเป็นต้องเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ เปลี่ยนอีเมลล์ใหม่ทั้งหมด เพราะเบอร์เก่าอีเมลล์เก่าดูเหมือนจะโดนแฮ็ก

“ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ มีอะไรหรือเปล่า?” แค่เห็นแว่บเดียวยูตะก็รู้ทันแล้ว ก็แน่ล่ะเพื่อนสนิทที่อยู่กินกันมาตั้งสามสี่ปี อันที่จริงยูตะเองก็มีคอนโดอยู่ที่เดียวกันกับคอนโดของแทยง แต่เจ้าตัวไม่เคยกลับไปนอนห้องตัวเองเลย มาพักพิงอยู่ที่ห้องของแทยงตลอด แต่ก็ด้วยความเต็มใจของเจ้าของ เพราะแทยงค่อนข้างขี้เหงา น้อยคนที่จะรู้

แทยงส่งยิ้มให้ยูตะ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ


ตุ้บ!

“อ๊ะ โอ้ย! ยูต้า~ ฉันเจ็บนะ มาทุบฉันทำไมเนี่ย” แทยงยกมือไปคลำที่ต้นแขนตัวเอง เมื่อถูกเพื่อนสนิททุบเข้าให้

“ทำมาฝืนยิ้ม ทำมาส่ายหน้า ทำเหมือนฉันไม่รู้ เล่ามาเลยนะ” ยูตะค้อนใส่แทยงอีกครั้ง แทยงมองหน้าเพื่อนรักแล้วก็ได้แต่ทำแก้มพองลม เขาไม่ได้อยากจะปิดเรื่องนี้กับยูตะ แต่เรื่องมันทั้งยาว ซับซ้อน และที่สำคัญ เขาไม่อยากให้ยูตะเป็นห่วงเขา

“เร็ว”

“รู้แล้วน่า งั้นออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”

 


ทั้งสองคนเข้ามานั่งอยู่ในร้านกาแฟไม่ไกลจากบริษัท ยูตะนั่งจ้องแทยงตาไม่กระพริบ กดดันให้เพื่อนตัวเล็กเล่าออกมา

“เล่าแล้วๆ จ้องอยู่นั่นแหละ คือว่า...” แทยงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขาให้ยูตะฟัง แล้วก็เดาไม่ผิด ใบหน้าของยูตะมีแต่แววความเป็นห่วงที่สะท้อนออกมา เขายื่นมาไปกุมมือของแทยงเอาไว้ตลอด จริงๆ เขาพอจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของแทยงกับคุณแม่และน้องชายอยู่บ้างแล้ว แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่าจะทำกับแทยงได้ถึงขนาดนี้ เขาโมโหจริงๆเลย ให้ตายสิ! ถ้าคนที่ทำร้ายแทยงไม่ใช่คนในครอบครัวของแทยงเอง รับรองได้เลย เขาจะเอาคืนให้กับเพื่อนของเขาให้สาสมเลย!

“ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้กับนายได้ว่ะ ไม่เข้าใจ...ขอโทษนะเว้ย แต่แม่กับน้องของนายอ่ะ ไม่ทำกันเกินไปหน่อยเหรอ” ในอกมันร้อนไปหมด เขาบีบมือให้กำลังใจแทยง เขาไม่ชอบเห็นดวงตาเศร้าๆของเพื่อนเขาเลย

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองทำอะไรผิดไปตรงไหน คิดจนหัวแทบระเบิดอยู่แล้ว แต่ฉันไม่รู้เลยจริงๆ” ฟันคมขบเข้ากันแน่น พยายามจะไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา เขาร้องไห้กับเรื่องนี้มามากเกินพอแล้ว ต่อไปนี้เขาจะเข้มแข็ง เขาจะยอมร้องไห้แค่ในใจเท่านั้นพอ

“มันอาจจะไม่ได้เกิดจากตัวนายก็ได้ มันอาจจะยากที่สุด...แต่นายต้องลุกขึ้นสู้กับพวกเขาซะ” ยูตะบอกออกไป แม้จะรู้ว่าแทยงอาจจะทำแบบนั้นไม่ได้ ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่เรื่องครอบครัวเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเหลือเกิน หากเขาเป็นแทยง เขาจะเข้มแข็งได้เท่าแทยงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

“ฉันกำลังพยายาม...” แทยงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยูตะได้แต่ลูบมือของแทยงไปมา

 


“คุณแทยง” ดวงตากลมโตมองคนมาใหม่ที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างโต๊ะของเขา

“อ่ะ ฮันซล  นี่เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยของฉันเอง ชื่อยูตะ ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก” แทยงรีบบอก พอออกมาจากบริษัทของแจฮยอน ฮันซลก็ตรงมาที่บริษัท TY ทันที เขายังต้องรับผิดชอบหน้าที่คอยติดตามแทยง แถมแจฮยอนยังเน้นให้ดูทุกคนที่เข้ามาติดต่อกับแทยงอย่างละเอียด

“ครับ ผมขอโทษด้วยนะครับ” ฮันซลก้มหัวขอโทษ ก่อนจะเดินห่างออกไป เขาเองก็ไม่อยากทำให้คุณแทยงรำคาญใจนัก แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ เขาเคยคุยเรื่องนี้กับคุณแทยงแล้ว โชคดีที่เจ้าตัวเข้าใจ แต่ดูเหมือนเพื่อนของคุณแทยงคงไม่ค่อยเข้าใจ เพราะจ้องตาเขาเขม็งเชียว

 


“อะไรกัน หมอนั่นอ่ะ” ยูตะตวัดเสียงอย่างไม่พอใจนัก มาทำเหมือนเพื่อนเขาเป็นนักโทษแบบนี้ได้ยังไงกัน!

“ลูกน้องของแจฮยอน คนที่เล่าให้ฟัง แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เขาเป็นคนดี”

“คนดี?? แทยง...เมื่อไหร่จะเลิกไว้ใจคนอื่นง่ายๆสักที มันจะเป็นคนดีได้ยังไงกัน ไอ้บ้านั่นมันจะหุบบริษัทพ่อนาย แล้วให้คนมาคอยดูนายแบบนี้ ลูกน้องมันก็ต้องเหมือนเจ้านายมัน แล้วจะดีได้ยังไงกัน” ยูตะดุแทยงอย่างไม่พอใจ

“ยูตะ ใจเย็นสิ ฉันดูคนออกหรอกน่า” คราวนี้กลายเป็นแทยงที่ต้องยกมือไปลูบไหล่เพื่อนสนิท ยูตะเป็นหนุ่มญี่ปุ่นเลือดร้อน โมโหง่ายแต่หายเร็ว

ยูตะมองหน้าแทยง ก่อนจะถอนหายใจออกมา แทยงได้แต่ยู่ปากและทำหน้ารู้สึกผิด เพราะแบบนี้ เขาจึงไม่อยากเล่าให้ยูตะฟัง

“แล้วนี่ต้องกลับไปบ้านหมอนั่นเหรอ?”

“อื้อ”

“ไปกับฉัน ไปนอนกับฉันคืนนี้”

“หะ? คือ...”

“ฉันจะเอาตัวนายไปกับฉันให้ได้เลยคอยดู!

 



---

 



แทยงมองนาฬิกาบนฝาผนังเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้  ทำไมใจเต้นแบบนี้นะ...

 

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูทำให้แทยงตกใจเล็กน้อยจนเผลอทำแฟ้มตกลงพื้นห้อง  

 

“ฮันซลครับ”

“อ่ะ ขะ เข้ามา” แทยงขานรับคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องทำงานของเขา พยายามทำเสียงไม่ให้ตะกุกตะกักมากนัก

“คุณแทยงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมเหงื่อออกเยอะ หน้าแดงด้วย” ฮันซลขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

“หะ?...เอ่อ....อื้อ ปวดหัวน่ะ รู้สึกไม่ค่อยสบายเลย” แทยงยกมือขึ้นมาบีบที่ขมับ พลางเหลือบตามองฮันซล ลิ้นอุ่นแลบเลียที่ริมฝีปากตัวเอง

“ทานยาหรือยังครับ”

“เอ่อ...ยาน่าจะหมดน่ะ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ คนอื่นๆก็กลับไปหมดแล้วด้วย” แทยงถอนหายใจ ทำหน้าไม่สู้ดีนัก

“งั้นรอสักครู่นะครับ ผมจะออกไปซื้อมาให้”

“เอ๋...ขอบใจมากนะฮันซล” ฮันซลส่งยิ้มให้แทยง ก่อนจะรีบเดินออกไป

 

 

ติ๊ดๆๆ

แทยงมองที่หน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะทำงาน และเดินออกไปทันที

ทำไมถึงต้องรู้สึกเหมือนกำลังทำความผิดอยู่นะ

 

“แทยง ทางนี้!” ยูตะกวักมือเรียกแทยง คนตัวเล็กวิ่งไปหาเพื่อนรักที่สตาร์ทรถรอไว้ก่อนแล้ว ก่อนจะขึ้นไปนั่ง ยูตะออกรถทันที

“เห็นนายนั่นวิ่งออกไปเมื่อกี้ นายก็เล่นละครเก่งเหมือนกันนี่น่า” ยูตะหันมาหัวเราะกับแทยง ทว่า ใบหน้าของแทยงกลับมีความกังวลอยู่เต็มไปหมด

“เป็นอะไรอีกอ่ะ?”

“ก็......รู้สึกไม่ดีที่ไปหลอกฮันซลอ่ะ เขาอุตส่าห์เป็นห่วงออกไปซื้อยาให้ เฮ้อ... เขาต้องโดนเจ้านายดุแน่เลย” แทยงบิดริมฝีปาก พรุ่งนี้จะขอโทษฮันซลยังไงดี เขากลัวว่าฮันซลจะไม่เชื่อใจเขาอีก

“นี่ นายชอบเขาหรือเปล่า?”

“หะ???” แทยงอุทานเสียงดังทันทีที่ได้ยินคำถามของยูตะ

“โห แบบนี้ชอบเขาไปแล้วชัวร์เลย โอ้ย อย่างกับในละคร ความรักของเชลยที่ถูกจับตัวเอาไว้ บังเอิญไปตกหลุมรักกับลูกน้องของคนเลวที่เป็นศัตรู” ยูตะทำท่าปาดน้ำตา เพราะดูเหมือนมันจะเป็นความรักแบบเศร้าๆน่ะสิ

“บ้าน่า นายดูละครมากไปแล้ว” แทยงบิดริมฝีปาก สาบานว่าเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับฮันซลเลยสักนิด

“อ้าว ก็ละครนี่แหละ มันทำมาจากเรื่องจริง ไม่เคยได้ยินหรือไง?”

 

ติ๊ดๆ

โทรศัพท์ของแทยงดังขึ้นมา เจ้าตัวตกใจทันที พอมองที่หน้าจอก็พบว่าเป็นสายจากฮันซลอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย

“อย่ารับนะ พวกนี้มันจะตามหานายจากสัญญานโทรศัพท์แน่ๆ” ยูตะฉวยโทรศัพท์มือถือของแทยงเอามาใส่ที่ช่องเก็บของข้างตัว

“ยูตะ แต่เขาต้องลำบากตามหาตัวฉันแน่ๆ”

“นายไม่อยากรู้เหรอ ถ้านายหายตัวไป ไอ้บ้าที่ชื่อแจฮยอนนั่นมันจะเป็นยังไง ทำอะไร? นายต้องหัดทดสอบมันบ้าง หากในอนาคตเกิดอะไรขึ้นมาจะได้รู้ทางหนีทีไล่ อะไรก็เกิดขึ้นได้น่า”

แทยงถอนหายใจออกมา ที่ยูตะพูดมันก็ถูก เขาเองก็ไม่ได้อยากจะทนโดนกักขังอยู่กับเจ้าบ้านั่นไปตลอด แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้รู้สึกถึงความอันตรายที่เกิดขึ้นจากหมอนั่นเลยก็ตาม

 

 

ฮันซลรีบไปซื้อยาให้แทยงจากร้านใกล้ๆบริษัท ก่อนจะรีบเอาไปให้แทยงที่ห้องทำงาน ทว่า พอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่เจอแทยง เขาจึงรีบโทรหาเจ้าของห้องทันที แต่กลับไม่มีคนรับสาย ฮันซลขมวดคิ้วกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแทยง ก่อนจะรีบกดโทรหาแจฮยอน เพราะคิดว่าแจฮยอนอาจจะมารับแทยงไปแล้วก็ได้

“ว่าไงครับพี่” แจฮยอนรับสาย

“แจฮยอน คุณแทยงอยู่กับนายหรือเปล่า?”

“หะ?” เสียงที่ตอบกลับมาฟังดูตกใจไม่น้อย นั่นก็แสดงว่าไม่ได้อยู่กับแจฮยอน

“แทยงหายตัวไปเหรอ?!” เสียงทางปลายสายถามซ้ำ ฮันซลถอนหายใจ เขาผิดที่ไม่ได้ดูแทยงไว้ให้ดีตามหน้าที่

“ใช่”

 

ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากฮันซล แจฮยอนก็รีบตัดสายและวนรถกลับไปที่บริษัทTY ทันที เสียงเต้นในอกแทบจะดังทะลุออกมา ให้ตายเหอะ หายไปได้ยังไงกัน! แทยงคงไม่ได้หนีเขาไปหรอก เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมาทำงานที่บริษัทอยูดี ต้องเจอกันอยู่ดี นอกจากเสียว่า...โดนจับตัวไป

 

แจฮยอนมาถึงบริษัทTY อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบโทรหาฮันซลและไปหาทันที

“ขอโทษครับ” ฮันซลก้มหัวขอโทษแจฮยอนทันทีที่พบกัน

แจฮยอนกัดฟันแน่น ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ยอมรับว่าไม่พอใจที่พี่ฮันซลทำหน้าที่บกพร่อง “ทำไมถึงหายไปได้ พี่ไม่ได้อยู่เฝ้าตลอดหรอกเหรอ?”

“คุณแทยงป่วย ผมก็เลยออกไปซื้อยาให้ ขอโทษที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอครับ”

แจฮยอนถอนหายใจออกมา ทั้งกังวลใจที่แทยงหายตัวไป ทั้งหงุดหงิดที่ได้ยินฮันซลพูดจาสุภาพกับเขา

“ไปดูกล้องวงจรปิดกันก่อน” แจฮยอนเดินนำฮันซลไปทันที

 

แน่นอนว่าการเข้าดูกล้องวงจรปิดในบริษัทใหญ่ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องมีเอกสารอนุญาตจากประธานบริษัทเสียก่อน ซึ่งตอนนี้เจ้านั่นแหละที่หายตัวไปและจะให้ใครรู้ไม่ได้  

 

“ขอประทานโทษครับ เราไม่สามารถให้คุณแจฮยอนดูกล้องวงจรปิดของบริษัทได้หากไม่มีเอกสารยินยอมจากคุณแทยงครับ” หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยบอกกับแจฮยอน

“แล้วถ้าผม...” แจฮยอนทำท่ากระซิบกับหัวหน้าแผนก

“จ่ายหนึ่งล้านวอนล่ะ?” หัวหน้าแผนกเบิ่งตาโต ทำท่าทางเลิกลัก

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เรื่องนี้จะเป็นความลับระหว่างเราสองคน” แจฮยอนยักคิ้ว

 

“เชิญทางนี้ครับ” หัวหน้าแผนกผายมือเชิญแจฮยอนเข้าไปในห้องดูกล้องวงจรปิดทันที คนตัวสูงลอบเบะปาก คนเรามันก็แค่นี้อยู่ภายใต้เงินกันหมด

 

แจฮยอนกับฮันซลจ้องอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์ เขาเห็นแทยงทำท่ากระสับกระส่ายดูมีพิรุธ นั่นแสดงว่า...จงใจหนี?

 

หลังจากที่ฮันซลออกไปจากห้อง แทยงรับโทรศัพท์และเก็บของเดินออกไป เขาดูกล้องตามทางเดินและไปถึงลานจอดรถ เห็นแทยงขึ้นรถไปกับใครสักคนซึ่งมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว

“ใคร?” แจฮยอนย้อนดูซ้ำ และพยายามเพ่งมองคนที่อยู่ในรถ ทว่า ฟิล์มดำจนแทบมองไม่เห็นอะไรด้านใน

 

 ฮันซลเองก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะคิดย้อนไปก่อนหน้านี้

“หรือว่าจะเป็น...” แจฮยอนหันขวับไปมองหน้าฮันซลทันที

“ก่อนหน้านี้ คุณแทยงออกไปพบเพื่อนที่ร้านกาแฟ น่าจะเป็นคนญี่ปุ่น”

“ทำไมพี่เพิ่งบอกผมล่ะ!!” แจฮยอนตะคอกใส่ฮันซลอย่างลืมตัว

“ขอโทษครับ” ฮันซลขอโทษแจฮยอนอีกครั้ง ที่จริงเขาตั้งใจจะรายงานให้แจฮยอนทราบในตอนค่ำเมื่อแทยงและเขากลับถึงเพ้นเฮ้าท์เรียบร้อยแล้วเหมือนๆทุกวัน

 

แจฮยอนพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจนัก ก่อนจะควักโทรศัพท์ออกมาโทรหาใครสักคน

และเพียงไม่นานแจฮยอนก็รู้ว่าแทยงอยู่ที่ไหน กับใคร!

 


---

 


ทันทีที่รถของยูตะเลี้ยวเข้าจอดที่ลานจอดรถ ความรู้สึกเดิมๆก็หวนคืนกลับมา ที่ที่เขาเคยอยู่ คอนโดของเขานั่นเอง  

ยูตะหันไปมองหน้าเพื่อน “คิดถึงใช่มั้ยล่ะ?” แทยงพยักหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้ ดีจังเลยที่ได้เจอยูตะอีก

“ขอบคุณนะยูตะ”

 

ทั้งสองคนกำลังขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น18 เพื่อไปที่ห้องของยูตะ แต่ว่า... “จะไปที่ห้องนายก่อนมั้ย?” ยูตะหันไปถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกันอ่านใจกันออก เพราะแทยงกำลังคิดว่าอยากจะแวะไปที่ห้องเสียหน่อย “อื้ม”

ลิฟท์หยุดอยู่ที่ชั้น 14 ทั้งสองคนเดินไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของแทยง นิ้วเรียวกดเลขรหัสที่จำขึ้นใจ ทว่า...

 

ตื้ดดด your password is wrong…

แทยงขมวดคิ้ว มีคนเปลี่ยนรหัสห้องของเขา

“ทำไมอ่ะ เปิดไม่ได้เหรอ?” ยูตะถามทันที และแทยงก็พยักหน้า

“อะไรว่ะ ไม่ใช่เจ้าของห้องมีสิทธิ์เปลี่ยนรหัสได้ไง ไม่อยู่แม่งแล้วคอนโดนี้” ยูตะสบถอย่างอารมณ์เสีย ถ้าไม่ติดว่าดึกแล้ว เขาจะไปโวยกับบริษัทมันเลยเดี๋ยวนี้

“ไปถามที่รีเซฟชั่นกัน” ยูตะฉวยข้อมือแทยงดึงให้เดินไปด้วยกัน แต่แทยงกลับยื้อเอาไว้...

“เราไปที่ห้องของยูตะกันเถอะ เหนื่อยแล้ว...” แทยงทำหน้าหงอย เขาเหนื่อยใจจะแย่อยู่แล้ว ยังไม่อยากรับรู้หรือต้องสู้กับอะไรอีก

ยูตะมองเพื่อนรักอย่างเข้าใจ ก่อนจะพยักหน้า “โอเคๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

 

 

 

ทั้งสองคนอาบน้ำอาบท่า สั่งอาหารมากินด้วยกัน คุยกันเรื่องเก่าๆ จนเวลาล่วงเลยดึกดื่น เหมือนได้กลับไปยืนในโลกใบเก่า โลกที่ไร้ความเจ็บปวดและความวุ่นวายอย่างวันนี้ ต่อให้โหยหาแทบตายก็ย้อนกลับไปไม่ได้

 

ยูตะได้ยินเสียงแทยงถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเพื่อนรักเอาไว้ แทยงหันมาสิ่งยิ้ม ก่อนจะเอนศรีษะพิงไว้บนไหล่ของยูตะ

“ดีใจจังเลยที่ยูตะมาหาฉัน”

“ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อหานายบ่อยๆนะแทยงงี่ ฉันควรจะมาหานายนานแล้ว” คิดๆแล้วก็อดเสียใจไม่ได้ เขายุ่งเสียจนลืมสนใจเพื่อนสนิทเพราะคิดว่าแทยงน่าจะสบายดี รู้สึกโกรธตัวเองชะมัดเลย

 

แทยงยกมืออีกข้างไปวางไว้บนมือยูตะที่กุมมือเขาอยู่ก่อนแล้ว เขารู้ว่ายูตะเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

 

 

ปังๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ด้านนอก แทยงกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที ก่อนจะหันไปสบตากับยูตะ

“ไอ้แจฮยอนอะไรเนี่ย ไม่ใช่เล่นเลยนะ นายอยู่ในห้องนี่แหละ” ยูตะว่า ก่อนจะลุกขึ้นจะไปเปิดประตู ทว่า ก่อนที่ยูตะจะเดินออกไป แทยงก็รั้งแขนเพื่อนรักเอาไว้

“ฉันไปด้วย นายอย่ามาลำบากเพราะฉันเลย เดี๋ยวฉันคุยกับเขาเอง”  ที่จริงเขาก็คิดอยู่แล้ว หากคนคนนั้นจะตามหาเขาคงไม่ใช่เรื่องยาก

 

กึก!

ประตูหนาถูกเปิดออก และคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็ไม่ผิดไปจากความคาดหมาย แจฮยอนจ้องตากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเจ้าของห้อง ฟังคมขบกันแน่น ยูตะแน่ใจว่าเขาได้ยิน

“มีอะไร ฉันคิดว่าเราไม่เคยรู้จักกัน” ยูตะเอ่ยขึ้นมา และในทันที คนตัวสูงก็ตรงเข้าไปกระชากแขนเล็กของคนที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังของยูตะ

“แต่ฉันคิดว่าคนคนนี้คงรู้จัก” มือใหญ่บีบท่อนแขนเล็กแน่น

“ปล่อยแขนเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ!” ยูตะผลักอกคนตัวสูง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด

ฮันซลจ้องมองทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง เขารู้ว่าแจฮยอนกำลังโกรธมาก และเขาก็เป็นห่วงแทยงมากเช่นกัน ก่อนหน้านี้เขาพยายามบอกให้แจฮยอนปล่อยให้แทยงอยู่กับเพื่อนสักวัน ทว่า ก็ถูกตะคอกกลับมา นานแล้วที่ไม่เห็นแจฮยอนเป็นแบบนี้ ตั้งแต่ตอนที่เสียพ่อไป  

 

เมื่อพยายามครั้งแรกไม่สำเร็จ ยูตะก็เลยยื่นมือไปดึงแขนของแจฮยอนอีกครั้ง แต่ก็ถูกสะบัดออกอย่างแรงจนตัวเองเซจะล้ม ดีที่ว่าฮันซลยื่นแขนมารับไว้ได้ทัน

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายเพื่อนฉัน!” แทยงตะคอกใส่เมื่อเห็นยูตะกระเด็นออกไปด้วยฝีมือของแจฮยอน

“เพื่อนนายจะไม่เดือดร้อนเลย หากนายไม่ทำตัวมีปัญหา!” คนตัวเล็กถูกกระชากออกไปจากห้องทันที

 

ยูตะทำท่าจะวิ่งตามแต่ก็ถูกฮันซลมาขวางเอาไว้ คนตัวเล็กกว่าตวัดตาค้อนใส่ทันที

“ไม่ต้องตามไปหรอกครับ คุณแทยงจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ” ฮันซลบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ฉันจะเชื่อได้ยังไง ทำกับเพื่อนฉันขนาดนั้นแล้วบอกว่าจะไม่ได้รับอันตรายเนี่ยนะ หน้าฉันดูโง่มากเลยหรือไง!”ยูตะผลักอกคนตัวสูงออก

“แต่ถ้าหากคุณตามไป คุณแจฮยอนจะยิ่งโมโห คราวนี้ก็ไม่แน่ว่าจะได้รับอันตรายหรือไม่” ยูตะชะงักปลายเท้าทันที

“เชื่อผมเถอะครับ” ฮันซลย้ำอีกครั้ง นั่นทำให้ยูตะนึกถึงคำพูดของแทยงที่กล่าวชื่นชมคนคนนี้ อยากจะรู้เหมือนกันว่าไว้ใจได้จริงหรือเปล่า

“เอาโทรศัพท์มือถือของนายมา” ยูตะแบมือไปตรงหน้าฮันซล คนตัวสูงขมวดคิ้ว

“เร็วซี่” ยูตะเร่ง นั่นทำให้ฮันซลจำต้องส่งโทรศัพท์มือถือของตนให้ ยูตะรับมาก่อนจะกดเบอร์ของตัวเองและโทรออก ก่อนจะส่งคืนให้กับเจ้าของ

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายน่ะเชื่อใจได้มากแค่ไหน แต่รู้เอาไว้...ว่าเพื่อนฉันไว้ใจนายมาก แล้วก็เรื่องวันนี้ฉันเองที่เป็นต้นเหตุ แทยงไม่ได้อยากหลอกนายและเขาก็รู้สึกผิดมากด้วย ตามไปดูแลแทยงได้แล้ว”ยูตะรีบพูด ก่อนจะผลักอีกคนให้ตามแทยงกับแจฮยอนไป

 

ฮันซลพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินออกไป...

ไม่รู้ทำไม แต่เขากลับรู้สึกดีนิดๆ จากคำพูดของเพื่อนคุณแทยงเมื่อครู่

 

 

ทันที่ลงมาถึงลานจอดรถ แจฮยอนกดรีโมทปลดล็อกรถยนต์คันหรูมาแต่ไกล

“ปล่อยนะ ฉันจะกลับกับฮันซล” แทยงพยายามดึงแขนตัวเองออก ทว่า ทันทีที่แจฮยอนได้ยินคำร้องขอของแทยง มันยิ่งทำให้ไฟในหัวใจของเขาลุกโชนมากยิ่งขึ้น เมื่อเดินไปถึงรถ เขาเปิดประตูออกและแทบจะโยนคนตัวเล็กเข้าไปทันที ประตูรถถูกปิดปึง!  ก่อนที่จะพุ่งทยานออกไปบนท้องถนนอันมืดมิด...

 

 

 

...

 

 

TBC …

#คุกแจยง


////mesomeday////

ขอโทษที่มาต่อช้านะคะ ช่วงนี้แห้งเหี่ยวเหลือเกินค่ะ ฮึกๆๆ น้ำตาคลอ

ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า เจอกันตอนหน้าค่ะ จุ้บๆ

ขอบคุณที่คนที่ยังติดตามนะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #554 Haenymph (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 18:53
    ปวดหัวเลย จะดีกันได้ยังเนี้ย
    #554
    0
  2. #527 blankmode (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 23:29
    ได้กัน ๆๆๆๆๆ
    #527
    0
  3. #517 HOLICISM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 16:24
    ขี้หึงชะมัดเรยยยยยย
    #517
    0
  4. #502 mxhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:01
    ข่นขิ้หึง!!!! ลุนแลง!!!!! /ชอบพี่ยูที่เป็นเพื่อนแทยง แงง
    #502
    0
  5. #352 MintQueen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:11
    ไม่เข้าใจว่าทำไมแทยงถึงรักแม่กับน้องขนาดนั้นอ่ะ ก็โดนเขาเกลียดมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอไม่ใช่เพิ่งจะมาโดนทำร้ายตอน- อยากให้น้องไม่ต้องสนใจแม่ลูกนั่นใช่แม่จริงๆรึป่าว จะมาเกลียดอะไรลูกตัวเอง โมโหเว้ย
    #352
    0
  6. #328 doraaung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:05
    ฮันตะมงใช่มั๊ย ฮันตะใช่หรือเปล่าา กรีดร้องงง ดีงามมากกกก ฮือออออ จองแจ ใจเย็นๆนะยูนะ คุยกันดีๆ อย่าทำเรื่องผิดพลาดล่ะ เดี๋ยววันจะยิ่งแย่นะยูนะ ฮันซลดีมากเลย ดีมากๆเลยอ่ะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #328
    0
  7. #296 THE JOO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:24
    ตายแล้ว หลีกๆๆๆๆ เรือฮันตะมาแล้วค่าาา แจฮย๊อนนนนนน แกจะใจร้อนแบบนี้ไม่ได้นะ น้องมันแค่อยากเจอเพื่อนบ้างไม่ได้หรอ รู้แล้วว่ารัก ว่าห่วง แต่ใจเย็นหน่อยสิโว้ยย
    #296
    0
  8. #242 paanpanisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 19:59
    เจย์!! เบาๆยัยตี้หน่อยโว้ยยยยเอะอะกระชากแขนเล็กๆของตะยงช้ำหมดแล้วไหม ก่อนจบเรื่องนี้แทยงร่ายสลายพอดีฮืออ
    #242
    0
  9. #138 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 23:48
    รู้ว่าแจฮยอนโกรธนทย.ลูกแม่อยู่ แต่ว่าช่วยเบาแรงลงหน่อยเถอะค่ะเดี๋ยวลูกคุณแม่จะหักก่อน ????
    #138
    0
  10. #137 peachjae (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 21:36
    แจฮยอนนนนช่วยเบามือกับแทยงหน่อยสิ ?? //แจฮยอนนี่หึงชัวร์ๆ เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองแล้วคุยดีๆกับแทยง เดี๋ยวก็เชียร์ฮันซลแทนเลยหนิ //ไรท์คะเรารู้สึกจะมีความฮันตะเบาๆ ใช่มั้ยนะ ><
    #137
    0
  11. #136 oocc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:08
    ยูตะมาอีกคนแล้ววววววว แจอย่าทำอะไรแทยงนะ แง ใจบาง
    #136
    0
  12. #135 chamai__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 21:11
    นี่แจยงใช่มั้ย มีความฮันยงเปลี่ยนเรือได้มั้ย
    #135
    0
  13. #134 FXXSTYLES (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 18:45
    ให้ตายเหอะ อ่านตอนแจเตนล์อยู่ด้วยกันแล้วเบะปากซ้ายทีขวาที อืม รักกันซะให้พอใจ ทำแทยงเราเจ็บเมื่อไหร่ เราไม่ให้อภัยหรอกนะ ถามใจตัวเองเหอะจองแจฮยอน ถ้าถามว่าทีมพี่ซลมั้ยหรอ บอกเลย ใช่ 555555555555555555
    #134
    0
  14. #133 oocc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 07:05
    ฮื่อ ย้ายทีมแล้ว อยู่ทีมพี่ซลแล่ววว แจคนใจร้าย พี่ซลคนดีของน้องง รักพี่ซล
    #133
    0
  15. #132 Picpig (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 21:13
    มาต่อเร็วๆนะคะ พี่ฮันซลของน้อง อ่านทีไรก็สงสารแทยงทุกตอน
    #132
    0
  16. #131 w/ my J (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 15:40
    เอาเลยค่ะ ตอนนี้เชียร์พี่ฮันซลสุดหัวใจ!
    แจยงแจฮยอนอะไรไม่สนใจแล้วววว
    #131
    0
  17. #130 alexd__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 13:09
    โอ้ยยย เชิญแจฮยอนไปอยู่กับเตนล์ไปเลยโว้ยย รำค๊าญญ!!! ทีมพี่ซล1000000%แล้ววว โกรธแจฮยอนอ่ะไม่รู้ว่าโกรธอะไรด้วย ฮืออออออ พี่ซลรุกยัยแทยงเลยยยย กร๊าดดดดดดดด
    #130
    0
  18. #129 prprimohc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 11:10
    ย้ายค่ะย้าย เชียร์เฮียซลสุดใจ เฮียสู้เฮียไปเลย กระแทกต่ำแหน่งพระเอกไปเลย
    #129
    0
  19. #128 finger_az (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 00:12
    พี่ฮันซลคนดีมากกกฮืออออออ ทีมพี่ซลแล้ว แจฮยอนใจร้ายยยยย
    #128
    0
  20. #127 ppyys (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:34
    พี่ฮันซลลลลลลลลลฮืออออ ทูนหัวของบ่าว เปลี่ยนคู่เดี๋ยวนี้ย์ สงสารน้องแทยงทำไมหนูถึงรักครอบครัวขนาดนี้ลูกTT
    #127
    0
  21. #126 swimswamswum (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:29
    คิดถึงเรื่องนี้จัง ฮื่อออออ พี่ฮันซลคนดีจองน้องแทยง ฮื่อๆๆๆ อยากยกน้องให้พี่เค้าจัง ไม่ให้แล้วพระเอกเนี่ยย ทำร้ายน้องซ้ำๆ
    #126
    0
  22. #125 95kim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:06
    หลงรักพี่ฮันซล พ่อคนดีของยัย อยากซื้อมาเป็นพระเอกแทนคนบางคน ฮึ
    พอคิดถึงตอนนั้นที่แจฮยอนทำสำเร็จ แทยงจะเจ็บปวดขนาดไหนนะ ฮื่อออ ฝากพี่ซลให้ดูแล ใจบางใจสั่นมากอยากนกให้พี่ซลและอยากแบนพระเอกสุด
    แทยงก็เหม่อเลย โหวงๆไหมลูก คิดถึงเขาเหรอ ทำไมต้องรักเขาทั้งที่เขาใจร้าย อย่ารักนะลูกกกกกกกกกกกกกกกก
    นายคนนั้นก็ด้วยคิดถึงแทยงตลอด
    ยอมรับใจตัวเองซะเถอะว่ารักเขาไปแล้ว เนาะ แต่ยังไงก็จะให้พี้ซลเป็นพระเอกอยู่นะคะ55555555555555555555
    คิดถึงไรเตอร์มากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า
    #125
    0
  23. #124 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 22:48
    โอ้ยอยากอ่านต่อออ คิดถึงไรท์มาต่อไวๆนะคะ
    #124
    0