- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 8 : Prison 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 ธ.ค. 59

 07

 

“แจฮยอนน่า พี่แทยง!?เตนล์ขมวดคิ้ว ต่อให้คิดหาเหตุผลยังไง ก็ไม่น่าจะมีทางที่สองคนนี้มายืนอยู่ในบ้านของเขาด้วยกันได้!

“เตนล์” แทยงเรียกเบาๆ และยังคงพยายามที่จะยื้อตัวเองออกจากมือแกร่งที่กอดเขาเอาไว้

“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน?” เตนล์ถามเสียงห้วน มองหน้าทั้งสองคนสลับกัน ในอกมันร้อนไปหมด...ร้อนจนแทบจะระเบิดออกมาเสียเดี๋ยวนี้!!!

แทยงทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง ทว่า ลำคอกลับตีบตันไปหมด...ไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไรดี เขาไม่อยากให้เตนล์รู้ว่าเขาอาศัยอยู่กับแจฮยอน

“ฉันถามว่าทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันที่นี่!!” เตนล์ตวาดลั่น ตรงเข้าไปกระชากต้นของแทยงให้ออกมาจากอ้อมแขนของแจฮยอน

“ฟังก่อนสิเตนล์ คือ...พี่แค่จะมาพบคุณแม่”

“แล้วทำไมต้องมากับผู้ชายของฉัน!” เตนล์บีบต้นแขนของคนเป็นพี่ด้วยความโมโห ทำไมกัน!!! ทำไมคนคนนี้ต้องแย่งทุกอย่างไปจากเขา มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้ชายที่เขาชอบหันไปสนใจพี่ชายของเขา เขาต้องเจ็บปวดมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งเพราะคนตรงหน้า คนที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต!!

แต่ครั้งนี้เขาจะต้องไม่แพ้ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้อีแทยงอีกต่อไป!

 


“เตนล์ เดี๋ยวผมจะเป็นคนอธิบายให้คุณฟังเอง” แจฮยอนจับที่ข้อมือของเตนล์เพื่อให้ปล่อยแทยงออก

เตนล์สบตากับแจฮยอน ก่อนจะยอมคลายมือออก

“หวังว่าสิ่งที่แจฮยอนจะอธิบายให้เตนล์ฟังมันจะไม่ใช่คำโกหก และไม่ทำให้เตนล์เจ็บปวด” ดวงตากร้าวเศร้าลงไปทันที เขาให้ใจกับแจฮยอนไปแล้ว ให้ไปหมดทั้งหัวใจแล้ว แม้ว่าเขาจะยังสงสัยในความรักที่แจฮยอนมีให้กับเขา เขาไม่เคยแน่ใจเลยว่าแจฮยอนรักเขาจริงหรือเปล่า หรือแค่ต้องการผลประโยชน์จากเขา แต่เขาก็เลือกที่จะไม่นึกถึงมัน เขาแค่มีความสุข...มีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้แจฮยอน

 

“ไป...” แจฮยอนหันไปบอกแทยง ก่อนจะดึงอีกคนให้ออกมาจากตรงนั้น เขาอยากจะพาแทยงออกจากไปจากบ้านห่วยๆ หลังนี้เสียที

 


 

------

 


 

“ปล่อย!! นายกำลังทำบ้าอะไรกัน!!” แทยงที่อดทนมานาน  เมื่อกลับมาถึงเพ้นเฮาส์เขาก็ระเบิดออกมาทันที! มือเล็กทั้งสองข้างกระชากคอเสื้อของแจฮยอนอย่างแรง

“ฉันบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!!


อึก!แจฮยอนกระชากข้อมือเล็กออกจากคอเสื้อของเขา เขาไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอกนะ แต่เห็นแล้วมันสมเพช!! นี่เหรอ??? สภาพของคนที่เขาอยากเอาชนะมาตลอด!

“ฉันไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องของนายนักหรอกนะ แต่เห็นแล้วมัน...ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าตัวตนของ อีแทยงจะเป็นคนอ่อนแอ น่าสมเพช!! แบบนี้” แม้จะหลีกเลี่ยงในทีแรก แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะไม่พูดมันออกมา หวังว่ามันจะช่วยเตือนสติอีกคนได้บ้าง!

มือเล็กถูกกำเข้าหากันจนแน่น ริมฝีปากบางสั่นระริก ทั้งโกรธและทั้งละอาย เขาไม่ชอบถูกคนมองว่าตัวเขามันดูน่าสงสาร ดูอ่อนแอ ดูไร้ความสามารถ


“เลิกสูญเสียความเป็นตัวเองเพราะคนแย่ๆ พวกนั้นสักทีเถอะน่าอีแทยง”

“ฉันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน นายคิดว่าตัวเองดีกว่าฉันนึกหรือไง!! เหอะ...นายมันก็ดีแต่อิจฉา ดีแต่ทำเรื่องเลวๆ หลอกลวงคนโน้นคนนี้ไปวันๆ” แทยงจ้องกร้าวเข้าไปในดวงตาคม ใช่! เขากำลังโกรธที่แจฮยอนว่าเขาแบบนั้น แถมยังโกรธตัวเองที่ไปเผยจุดอ่อนให้ศัตรูเห็น ทว่า ทำไมนะ...แววตาของคนตรงหน้าไม่เหมือนเดิม ทำไมเขาถึงรู้สึกว่า...

“หึ ใช่...ฉันมันเลว ยังไงฉันก็ไม่เคยดีอะไรในสายตานายอยู่แล้วนี่” แจฮยอนกัดฟันกรอด จ้องมองดวงตากลมโตของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง

 


แทยงได้แต่ยืนนิ่ง คนคนนั้นกำลังทำให้เขารู้สึกผิดงั้นเหรอ? แววตาผิดหวังนั่นมันอะไรกัน?

จะให้เขาทำยังไง จะให้เขามองว่าคนคนนั้นเป็นคนดีอย่างนั้นเหรอ?

จะให้เขาคิดว่าสิ่งที่แจฮยอนทำไปทั้งหมดเพื่อต้องการช่วยเหลือเขางั้นเหรอ?

ในเมื่อ...เขารู้อยู่เต็มอกว่าแจฮยอนต้องการอะไร

เขาสับสน สับสนจนปวดหัวไปหมดแล้ว

 

 

 

----

 

 

 


หลังจากวันนั้นแทยงก็แทบไม่ได้เจอหน้าแจฮยอนอีกเลย ไม่สิ...เรียกว่าไม่เจอเลยเสียดีกว่า อาทิตย์กว่าๆ แล้ว ที่เขาต้องใช้ห้องนอนนั่นคนเดียว ทานอาหารเช้าและอาหารเย็นกับฮันซลแค่สองคน เขาชั่งใจว่าจะถามฮันซลถึงแจฮยอนดีมั้ย แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่ได้ถามอะไรออกไปเลย

 


ก๊อกๆ

“พี่อีทึก มีอะไรหรือเปล่าครับ?” แทยงถามคนที่เปิดประตูเข้ามา

“คุณกีแจขอพบครับ”

“ให้เข้ามาเลยครับ” เขาเดาว่าน่าจะเป็นเรื่องของคุณแม่แน่ๆ แม้จะทำใจได้แล้ว แต่ก็อดเสียใจไม่ได้อยู่ดี แทยงถอนหายใจออกมา

“สวัสดีครับคุณแทยง” กีแจกล่าวทัก ก่อนแทยงจะทำท่าผายมือให้คนอายุกว่านั่งลงบนโซฟารับแขกภายในห้องทำงานของเขา แทยงเดินตรงไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

“ผมมีข่าวดีมาเรียนให้ทราบครับ” ภายใต้ดวงหน้าที่มีรอยกร้านตามวัยปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา นั่นทำให้แทยงถึงกับขมวดคิ้ว

“คุณผู้หญิงเปลี่ยนใจไม่ขายหุ้นให้กับ Q กรุ๊ปแล้วครับ”

“เห? ทำไมล่ะ?” แทยงขมวดคิ้วซ้ำด้วยความแปลกใจ แม้ลึก ๆ แล้วเขาจะดีใจมากก็ตาม แต่ยังไงเสียเขาก็มั่นใจว่ามันไม่ใช่เพราะเขาหรอก

“ผมก็ยังไม่ทราบเหตุผลแน่ชัดเช่นกันครับ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะโกรธมากเลยทีเดียว”

“เพราะ Q กรุ๊ปคงจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอนแล้วสินะ” มันคงเป็นวัฏจักรของการทำธุรกิจอย่างหนึ่ง อาจมีวันที่เฟื้องฟู แต่สักวันหนึ่งก็อาจจะต้องมีวันต้องล้มลงไป แต่ก็นั่นแหละ...เขาจะไม่มีวันทำให้สิ่งที่พ่อของเขาสร้างขึ้นมา ต้องล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของเขาอย่างแน่นอน 

 

 

 

 

เฮ้อ....แทยงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงแม้จะไม่สนิทกับแม่มาก แต่เขาก็รู้จักแม่ของเขาดี เงินน่ะสำคัญกับแม่ที่สุด แต่อยู่ดีๆ ทำไมถึงยอมทิ้งโอกาสนี้ไปนะ?

หรือว่าจะเป็นเตนล์?...


ปึง! 

แทยงตกใจเล็กน้อย เมื่ออยู่ดีๆ คนที่เขากำลังนึกถึงก็พรวดเข้ามาในห้องของเขา

“คุณเตนล์ครับ คุณไม่มีสิทธิ์บุกรุกเข้ามาในห้องของท่านประธานโดยพลการนะครับ!” อีทึกเดินตามเข้ามา กล่าวว่าเตนล์เสียงดุและยังตั้งใจเน้นคำว่า ท่านประธาน อีกด้วย

เตนล์ยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำคำนั้น...มันควรจะเป็นคำที่ใช้เรียกเขาต่างหาก ไม่ใช่ไอ้คนเฮงซวยตรงหน้าเขา!!

“ไม่เป็นไรครับ” แทยงหันไปบอกอีทึก และพยักหน้าให้อีทึกออกไปจากห้อง

“มีอะไรกันเตนล์?”

“พี่ใช่มั้ย! วันนั้นพี่เป็นคนไปเป่าหูคุณแม่ไม่ให้ขายหุ้นให้ Q กรุ๊ปใช่มั้ย!!!?” เตนล์ตะคอกถามเสียงแข็ง

แทยงขมวดคิ้ว ไม่ใช่เตนล์สินะ “งั้นนายก็เป็นคนไปเป่าหูคุณแม่ให้ขายหุ้นให้บริษัท Q กรุ๊ปสินะ?”

ดวงตาเรียวเบิ่งโตขึ้นมาทันที ลำคอจุกตันพูดอะไรแทบไม่ออก “มันเรื่องของผมกับคุณแม่ ไม่ใช่ลูกนอกคอกอย่างพี่!


“เลิกทำอะไรแบบนี้ซะเตนล์ คุณพ่อทุ่มเทและเหนื่อยกับมันมากแค่ไหนเคยรู้บ้างหรือเปล่า? ทำไมเราไม่มาช่วยกันล่ะ ช่วยกันทำให้ธุรกิจของครอบครัวเราเจริญเติบโตยังไงล่ะเตนล์” แทยงใช้โอกาสนี้เกลี้ยกล่อมคนเป็นน้อง มันคงวิเศษมากเลย หากเขาทั้งสองคนได้ร่วมมือกันดูแลบริษัทของพ่อ

“หึ ช่วยเหลืองั้นเหรอ? จะให้ผมเป็นแค่เบ้รับใช้พี่ไปตลอดชีวิตน่ะเหรอ? คิดว่าตัวเป็นใครกัน!? อ่อ...และผมก็ไม่เคยรู้หรอกนะ ว่าพ่อเหนื่อยกับมันมากแค่ไหน ในเมื่อ...พ่อไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยปากพูดกับผมเรื่องธุรกิจเลยสักคำ ไม่เคยสอนผม ไม่เคยหิ้วผมไปอวดใคร เชิดหน้าชูตาให้ใครเขาชื่นชมเหมือนกับพี่” เตนล์พูดเสียงสั่น เขามันก็ทำได้แค่ยืนแอบฟังพ่อกับพี่ชายคุยกันเรื่องธุรกิจอยู่ในห้องทำงาน ซึ่งเขาไม่ค่อยจะเข้าใจมันสักเท่าไหร่ ได้แต่แอบอ่านหนังสือที่แทยงเคร่งเครียดอ่านมันทุกวัน แต่ก็นั่นแหละ...เขาก็ยังไม่เข้าใจ และเขาก็ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของพ่อกับพี่ชายที่ออกไปข้างนอกด้วยกันทุกวัน ไม่เคยเลย...พ่อไม่เคยเอ่ยปากชวนเขาออกไปด้วยเลยสักครั้งเดียว

“มันไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยเตนล์”

“หยุดพูดเรื่องนี้สักที! ผมเกลียด...ผมเกลียดพ่อกับพี่!

 

 

เตนล์เดินออกไปจากห้องแล้ว ทว่า แทยงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม เจ็บปวดเหลือเกิน...ทุกอย่างมันบิดเบี้ยวไปหมด เตนล์เป็นน้องคนเล็กของครอบครัว เพราะฉะนั้นทุกคนในบ้านจึงมองว่าเตนล์ยังเป็นเด็กอยู่เสมอ ไม่ใช่ว่าพ่อรักเขามากกว่าเตนล์ แต่เพราะพ่อมองว่าเตนล์ยังไม่โตพอที่จะต้องมาสอนกันเรื่องธุรกิจ ในเมื่อเขาสามารถรับผิดชอบธุรกิจได้ พ่อกับเขาจึงอยากให้เตนล์ค้นหาความชอบของตัวเอง และเดินไปตามเส้นทางนั้นอย่างเต็มที่ อยากให้เตนล์ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เตนล์ต้องการเท่านั้นเอง...ไม่นึกเลยว่ามันจะทำให้เตนล์คิดน้อยใจจนกลายเป็นแผลในใจถึงขนาดนี้

 

 

 

เตนล์เดินหุนหันออกไปจากห้องของแทยง พอดีกับที่แจฮยอนกำลังเดินออกมาจากลิฟต์ ดวงตาคมขมวดมองเตนล์แล้วก็อดเป็นห่วงคนในห้องไม่ได้

“เตนล์มีอะไรหรือเปล่า?” แจฮยอนเอ่ยถามคนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป

“แจฮยอนน่า” เตนล์เรียก ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาคนตัวสูงและโผเข้ากอดทันที เขาแค่ต้องการใครก็ได้...ใครก็ได้ที่พอจะให้ความอบอุ่นกับเขา และขอบคุณแจฮยอนที่มักโผล่เข้ามาในเวลาที่เขาอ่อนแอเสมอ

“เป็นอะไรครับ หืม? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” แจฮยอนยกมือใหญ่ขึ้นมาลูบปลอบลงบนศรีษะเล็กที่ซบอยู่ตรงอกของเขา

เตนล์ส่ายหน้า “เรื่องเดิมๆ ทำไมไม่มีใครรักเตนล์เลย เตนล์น่ารังเกียจมากเลยเหรอ?” คนตัวเล็กแหงนหน้ามองคนตัวสูง ดวงตาที่มักเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่บัดนี้มันโศกเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด และนั่นไม่ใช่แววตาของการแสร้งทำเลย

“หืม? ใครบอกแบบนั้นกัน อย่าคิดมากสิครับ มีตั้งหลายคนที่รักเตนล์น่ะ รักเตนล์มาก...มากกว่าที่รักตัวเองเสียอีก” มือใหญ่เกลี่ยอยู่ที่แก้มเนียน หัวคิ้วบนใบหน้ากลมขมวดเข้าหากัน

“แจฮยอนรักเตนล์มั้ย?”

 


“คุณหนูครับ อันนี้คือข้อมูลของบริษัท G ครับ แล้วอันนี้ก็....” เสียงอีทึกเงียบลงไป เมื่อเจ้านายตัวน้อยของเขาหยุดเดินเสียดื้อๆ และเมื่อแหงนหน้าขึ้นมอง เขาจึงพบกับต้นเหตุ

แทยงที่กำลังจะออกไปพบลูกค้ากับอีทึกกำลังเดินมาที่ลิฟต์พอดี แล้วก็เจอเข้ากับเตนล์และแจฮยอนที่กำลัง...พรอดรักกันอยู่ นั้นคือภาพที่กำลังปรากฏอยู่ในสายตาของเขา และเขาก็ได้ยินคำถามที่เตนล์ถามออกมา

ดวงกลมโตสบเข้ากับดวงตาคมอย่างอัตโนมัติ สอดประสานกันชั่วครู่...ก่อนที่คนตัวเล็กจะเป็นฝ่ายหันหลบและรีบเดินเลี่ยงทั้งสองคนไปที่หน้าลิฟต์ ... บ้าชะมัด ใจเต้น

 


“แจฮยอนรักเตนล์มั้ย?” เตนล์เลือกที่จะไม่สนใจพี่ชายตัวเอง และแหงนหน้าถามคนตัวสูงซ้ำ

แจฮยอนมองคนตรงหน้านิ่ง เตนล์ทำสายตาเว้าวอนให้แจฮยอนตอบ “ครับ รักสิครับ”

“ขอบคุณนะแจฮยอน เตนล์ก็รักแจฮยอนที่สุดเลย งั้นคืนนี้เตนล์จะไปอยู่กับแจฮยอนอีกก็แล้วกัน” รอยยิ้มสวยแต้มอยู่บนหน้ากลม ดวงตาเรียวสุกใสขึ้นมาทันที อันที่จริง...ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจพี่ชายของเขาหรอก แต่เขาอยากให้อีแทยงได้ยินมันต่างหาก!

 

คนตัวเล็กที่กำลังอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ที่หน้าลิฟต์ได้ยินบทสนทนานั่นทั้งหมดเต็มสองรูหู เผลอจับกระดาษแรงจนยับยู่ยี่ เขาไม่รู้หรอกกว่าแจฮยอนรักน้องของเขาจริงหรือเปล่า แต่ที่รู้คือ...ที่แจฮยอนหายไปเป็นสัปดาห์ ไปอยู่ด้วยกันกับเตนล์สินะ

 

 


เหอะ...เกลียดหัวใจตัวเอง ทำไมจะต้องทำเป็นเจ็บปวด

 

 


---- 50%----

 


“เฮ้อ~” แทยงถอนหายใจออกมา เพราะว่าทำงานไม่ได้เลย ไม่มีสมาธิเลยสักนิด หงุดหงิดตัวเองเป็นบ้า ทำไมเสียงเตนล์กับเจ้าบ้านั่นถึงยังหลอนอยู่ในหัวของเขาแบบนี้นะ แทยงหลับตาแน่นเพื่อพยายามสงบจิตสงบใจตัวเองให้ได้ เพราะไม่บ่อยครั้งที่เขาจะเป็นแบบนี้

 

 

กึก!

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก เขารู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย เมื่อคิดว่าฮันซลจะเข้ามานั่งคุยกับเขา อย่างน้อยการได้พูดคุยกับใครสักคนมันก็ทำให้เขาไม่ฟุ้งซ่านเกินไป แถมฮันซลยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้เขาได้ในหลายเรื่องๆอีกด้วย เรียกว่าคุยกันถูกคอทีเดียว

 

“ฮันซลมาแล้วเหรอครับ กำลังนึกถึงอยู่เลย” แทยงหันไปหาคนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องนอนของเขา?

“หึ ไม่อยู่แค่แป่บเดียว เรียกหากันขนาดนี้เลยเหรอ? คิดถึงพี่ฮันซลมากเลยเหรอ?” แจฮยอนเดาะลิ้นพูดกลั้วหัวเราะในตอนแรก ก่อนจะลงท้ายด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ ดวงตาคมจ้องมองดวงตากลมโตที่ยังไม่หันหลบเขา แอบเห็นแววตาที่กำลังตกใจเล็กน้อย

 

แทยงไม่ได้ตอบอะไรออกมา เขาบิดริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสนใจเอกสารตรงหน้า แต่ก็นั่นแหละ...มันยิ่งไม่เข้าหัวไปใหญ่ มือเล็กจึงรีบรวบเอกสารทั้งหมดมาจัดให้เข้าที่เก็บเข้าแฟ้ม และปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้คอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินไปที่เตียงนอน

 

แจฮยอนขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กทีทำเหมือนเขาเป็นวิญญาณที่มองไม่เห็นอย่างไงอย่างนั้น ก่อนจะรีบก้าวขายาวๆ ไปยืนกันอีกคนไว้ไม่ให้ไปถึงเตียงได้ง่ายๆ แล้วมันก็ได้ผล คนตัวเล็กตรงหน้าตะวัดตามองเขาทันที

 

“นึกว่าจะเดินทะลุผ่านร่างฉันไปซะแล้ว” แจฮยอนประชด

“ถ้าทำได้ก็ทำไปแล้วแหละ”

“พูดได้แล้วเหรอ? นึกว่าเป็นใบ้” คนตัวสูงแกล้งโน้มใบหน้าลงไปพูดใกล้ๆ

แทยงย่นคอหนี “ชิร์...ก็แค่ไม่อยากจะเสวนากับคนอย่างนาย”

 

แจฮยอนมองคนตรงหน้านิ่ง อยู่ดี ๆ ก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาในอก “รังเกียจกันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

แทยงลอบกัดฟันแน่น เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ สักหน่อย ก็เจ้าบ้านั่นเองไม่ใช่หรอกเหรอ? ที่มายั่วโมโหเขาน่ะ

 

 

“ฉันถามว่ารังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?” แจฮยอนก้าวขาวยาว ๆ เข้ามาประชิดคนตรงหน้า และไม่ใช่แค่ก้าวเดียว เขาเดินหน้าไปเรื่อยๆ ในขณะที่แทยงก็ก้าวขาถอยหลังหนีอีกคนจนมาสุดที่ขอบเตียง แทยงหนีไปไหนไม่พ้น แล้วก็เผลอสะดุดหงายหลังลงไปนั่งบนเตียง แจฮยอนกระตุกยิ้มนิดๆ ก่อนจะโน้มกายลงวางมือทั้งสองข้างไว้ข้างตัวเจ้าของร่างบางที่กำลังทำตัวไม่ถูก

แทยงหลุบตาลง เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่บนหน้าผากของเขา

 

 

“ไม่หนีแล้วเหรอ? แบบนี้เท่ากับสมยอมแล้วใช่มั้ย?” แจฮยอนถาม แถมยังหัวเราะในลำคอเบาๆ

“สมยอมบ้าอะไร ออกไปเลย” แทยงแค่เหลือบตาขึ้นนิด ๆ เท่านั้น ขืนแหงนหน้าขึ้นไปก็คง...เข้าแผนเจ้าบ้านั่นพอดีน่ะสิ เขารู้หรอกน่าว่าคนตรงหน้าแค่ต้องการป่วนประสาทเขาเท่านั้น  คิดว่าหน้าตาดีนิดหน่อย แล้วจะทำให้ใครใจสั่นก็ได้หรือไง!

แจฮยอนยังคงนิ่ง ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเรียวที่กำลังพยายามก้มหลบเขา ใบหน้าหล่อเหลาเอียงน้อยๆ ก่อนจะโน้มลงไปอีกนิดเพื่อให้เห็นใบหน้าอีกคนได้ชัดขึ้น ระยะขนาดนี้เขาได้กลิ่นหอมบนร่างกายของคนตรงหน้าอย่างชัดเจนเชียวล่ะ

 

 

“บอกให้ออกไปไงเล่า!

 

 

พลั่ก!!!

กึก!

 

 

 

 

“แจฮยอน....!” ฮันซลที่เปิดประตูเข้ามาพอดี อ้าปากเรียกคนที่นอนบิดคู้อยู่บนพื้นห้องด้วยท่าทางตกใจ ในขณะที่แทยงยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองที่อ้าหวอ ตกใจเช่นกันที่เห็นอีกคนกระเด็นออกไปแบบนั้น พร้อมกับก้มลงมองเท้าตัวเองที่เพิ่งถูกใช้ยันคนตรงหน้าออกไป

 

“เป็นไรมากเปล่าว่ะ?” ฮันซลคุกเข่าลงจับไหล่คนที่ยังนอนบิดอยู่

“จุกสิพี่ถามได้” เขาหันมาตอบฮันซลด้วยใบหน้าเหยเก ก่อนจะจ้องมองไปยังคนที่นั่งมองเขาอยู่บนเตียง

“คึ...คือว่า...ก็นายอ่ะ เข้ามาใกล้ฉันเอง” แทยงค้อนใส่ แม้จะรู้สึกผิดก็เถอะ

“อ่อ ถึงกับต้องถีบแรงขนาดนี้มั้ยอ่ะ?”

“ไม่ได้ตั้งใจหนิ มัน...มันตกใจนี่น่า” แทยงบิดริมฝีปาก เขาไม่ผิดจริง ๆ นะ หากอีกคนไม่มากวนประสาทเขา เรื่องก็คงไม่เกิด

“เหอะ นี่ขนาดไม่ตั้งใจนะ ถ้าตั้งใจนี่คงกระเด็นทะลุกำแพงไปแล้วมั้ง” แจฮยอนประชด มือยังคงคลำอยู่ที่หน้าท้อง มันจุกจริงๆนะ แต่ก็ยังดีที่ไม่โดนจุดสำคัญกว่านี้ หากต่ำลงไปกว่านี้อีกนิดคงต้องแอ็ดมิทแน่ๆ

 

 

“ตัวก็นิดเดียว แรงเยอะชิบ” แจฮยอนเหมือนจะบ่นกับตัวเอง แต่คนที่นั่งอยู่บนเตียงก็ได้ยิน แทยงบิดปากใส่ ก่อนจะลุกขึ้นไปช่วยพยุงคนที่กำลังจะลุกขึ้น อย่างน้อยเขาก็รู้จักความผิดชอบชั่วดี

“โหย เพิ่งนึกได้เหรอว่าต้องมีน้ำใจ”

“ชิร์ ปากดีจริง ๆ นะนาย ถ้าขาฉันยาวอีกนิด จะแตะปากนายให้ดู!” แทยงว่าแต่ก็ยังคงออกแรงช่วยดึงคนตัวสูงให้ลุกขึ้น

“คงไม่ยาวไปกว่านี้แล้วล่ะ” แจฮยอนยกมือขึ้นคล้องคอแทยงไว้ข้างหนึ่งและแกล้งปล่อยน้ำหนักลง ก่อนจะ หันไปหัวเราะใส่หน้าคนข้าง ๆ

“เฮ้ย! หนัก!

ฮันซลมองทั้งสองคนแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องเถียงกันทุกครั้งเลยสิน่า

 

 

 

 

“ฮันซลวันนี้ขอไปนอนด้วยสิ” แทยงที่พยุงคนขี้สำออยไปนั่งลงบนเตียงเสร็จแล้ว หันไปพูดกับคนตัวสูงอีกคน

“ไม่ได้!” แจฮยอนพูดขึ้นมาทันที จ้องตาดุมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียว

“เอ่อ...” ฮันซลทำท่าทางอึกอัก ไม่รู้ว่าเขาควรจะออกไปด้านนอกให้ทั้งสองคนได้เคลียร์ปัญหากัน ดูเหมือนว่าจะมี ถูกมั้ย? หรือว่าควรจะอยู่ห้าม เพื่อไม่ให้ทั้งสองคนตีกันดี?

“ทำไม?” แทยงถามด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงเรื่องที่เขาได้ยินวันนี้มันก็ยังคงติดอยู่ในหัวของเขา ไม่อยากจะมองหน้าเจ้าบ้านี่เลยสักนิด เหอะ...รักมากแล้วกลับมาทำไม!

“ฉันไม่อนุญาต” แจฮยอนตอบเสียงเรียบ ไม่ได้เสียงดังใส่เหมือนตอนแรก เมื่อเห็นแทยงมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก แต่คิดไปคิดมา นี่อย่าบอกนะว่า...ตอนที่เขาไม่อยู่

 

 

“พี่ฮันซล ผมขอคุยด้วยหน่อย” แจฮยอนลุกขึ้นพรวด ลืมไปเสียสนิทว่ายังจุกอยู่ ก่อนจะงอตัวคลำที่หน้าท้องตัวเองไว้

“ใจเย็นสิ เดินไหวแล้วเหรอ?” ฮันซลยื่นมือไปประคองน้องชาย แทยงเองก็ตกใจ เผลอยื่นมือออกไปด้วยเช่นกัน แต่ก็รีบชักกลับก่อนที่แจฮยอนจะเห็น

“ไหวๆ”

 

 

 

ฮันซลพยุงแจฮยอนและหันไปส่งยิ้มแหย ๆ ให้กับแทยง ก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้อง

 

 

 

แทยงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างหงุดหงิด ไม่รู้สิ...เขาไม่อยากนอนกับเจ้าบ้านั่นจริง ๆ นะ เตนล์ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาอยู่ที่บ้านแจฮยอน หากเตนล์รู้คงคิดมากไปอีก ทั้งที่เขากับแจฮยอนจริง ๆ แล้วไม่ได้...ไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันเลยสักนิด แทยงพรูลมหายใจออกมา มือเล็กกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกปวดตุบในหัวใจขึ้นมา

 

 

 

หากแจฮยอนรักเตนล์จริง ๆ ล่ะ มันคงจะดีใช่มั้ย? ดูจากแววตาของเตนล์ คงตกหลุมรักแจฮยอนเข้าแล้วจริงๆ น้องชายของเขาดูออกง่ายจะตายไป ... หากเขาขอร้องแจฮยอนให้ดูแลเตนล์ล่ะ? เจ้าบ้านั่นจะฟังเขาหรือเปล่า?

 

 

 

 

---

 

 

 

 

“ตอนที่ผมไม่อยู่ พี่กับแทยง...” แจฮยอนจ้องหน้าคนเป็นพี่ เขาไม่รู้จะพูดมันออกมาดีหรือเปล่า

“ฉันกับคุณแทยง?” ฮันซลเลิกคิ้ว แอบเดาไว้ในแล้วล่ะว่าแจฮยอนจะถามอะไร แต่จะดูสิว่า เขาเดาถูกหรือเปล่า?

“พี่กับแทยงไม่ได้นอนด้วยกันใช่มั้ย?” แจฮยอนยกมือขึ้นมาถูที่ต้นคอ หันหน้าไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาพี่ชาย

“หึหึ ว่าแล้วเชียว” ฮันซลหัวเราะ

“หะ? หมายความว่าไงอ่ะพี่?”

“นายคิดว่าไงล่ะ? ก็เห็นอยู่หนิว่าคุณแทยงเค้า...เรียกหาฉันน่ะ” ฮันซลยักคิ้ว มองแจฮยอนที่ยืนนิ่งค้างไม่ต่างกับหุ่นขี้ผึ้ง สตั๊นไปเลยสินะไอ้น้องชาย

 

 

“ไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้คุณแทยงเขามีประชุม คงออกจากบ้านเร็วหน่อย ยังไงถ้านายไปที่บริษัทคงเจอกันนะ” ฮันซลยกมือตบไปที่ไหล่ของแจฮยอน ก่อนทำท่าจะเดินไปที่ห้องตนเอง

“แต่พี่ก็รู้หนิ ว่าผมวางแผนอะไรไว้”

“ฉันจะไม่ขัดแผนของนายหรอกนะ แต่ฉันก็จะดำเนินการไปตามวิถีของฉัน ฉันจะปกป้องเขา” ฮันซลบีบไหล่ของแจฮยอน ก่อนจะเดินออกไปจริงๆ

 

 

 

อย่าหาว่าพี่ใจร้ายเลยนะแจฮยอน...

 

 

 

แจฮยอนแทบจะทำอะไรไม่ถูก เขาทรุดนั่งลงบนโซฟาใกล้ ๆ มือใหญ่ถูกเลื่อนขึ้นไปลูบใบหน้าของตนเอง ในอกมันร้อนรุ่มไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยโกรธอะไรพี่ฮันซลเลยสักครั้ง และครั้งนี้ก็คงไม่ใช่เช่นกัน แต่มัน...เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกหนัก ๆ แบบนี้มันคืออะไรกัน  

 

 

 

ปึง!!

แจฮยอนกำหมัด กระแทกลงไปกับโต๊ะด้านหน้า ดวงตาคมปิดแน่น

เขาพยายามระงับอารมณ์ที่มันครุกรุ่นขึ้นมาในอกของเขาทีละน้อย

 

 

 

เขามั่นใจว่าพี่ฮันซลคงไม่หักหลังเขาอย่างแน่นอน และพี่ฮันซลก็คงปกป้องคนที่ตัวเองรักได้ดีอย่างมากด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

อย่างน้อยก็คงทำได้ดีกว่าเขา...

 

 

 

 

TBC

 





////mesomeday////

ฝากติดตามด้วยนะคะ 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า เจอกันตอนหน้าค่ะ

ปล. คิดถึงแจยงจังเลย หงื้ออ  TT 



#คุกแจยง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #553 Haenymph (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 18:05
    โอยยยย อึดอัดใจ
    #553
    0
  2. #501 mxhh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:39
    อ่านถึงที่แจบอกหนักในใจ นี่ก็แน่นอก (ต้องยกออกกกก) ไปด้วนเบยอะ แต่ปากก็บอกแงพี่ฮันซลทำดีค่ะๆๆๆ ก็แน่นอก5555555
    #501
    0
  3. #383 fanajaks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:09
    อ้ากกกกก ชอบตอนนี้จัง ฮัลซลเจ๋งมาก พี่จะเป็นพระเอกในใจหนูค่ะ เอาอีก เสี้ยมให้หึงอีก 5555
    #383
    0
  4. #327 doraaung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:46
    ม่ายยยยยยย ยังไงต่อล่ะทีนี้ ปัญหาเยอะเกิ๊นนน
    แต่ขำฉากทีบจองแจมาก เจ้าเล่ห์นัก โดนเข้าให้ แงงง แอบสงสารเตนล์อ่ะตอนนี้ ไม่รู้ดิ ทุนคนมีเหตุผลของตัวเองอ่ะ เอ้ออออ จะจบดีไหมน้อออด

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #327
    0
  5. #295 THE JOO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:12
    พี่ฮันซลสู้เขาค่าาาาา เอาให้แจฮยอนมันตาสว่างไปเลยค่าาาาา แจฮยอนเลิกยุ่งกับเตนล์ได้แล้วน่า สงสารเตนล์นะ!
    #295
    0
  6. #241 paanpanisa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 19:27
    ฉันเชียร์คุณซลสุดใจจจจจ
    #241
    0
  7. #122 w/ my J (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 20:08
    ดูเหมือนเป็นรักสี่เส้า แต่พี่ซลแค่ห่วงแทยง แทยงอย่าพูดจาร้ายๆใส่แจฮยอนบ่อยเลยน้าาาาาาา
    #122
    0
  8. #119 ปงจี้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 09:27
    เอาแล้ว แต่ละคนก็คิดว่าอีกคนอยู่กับอีกคนดีกว่า แล้วก็มานั่งหึงหวง แหม่55555
    #119
    0
  9. #118 alexd__ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 08:04
    มันหน่วงแจยงกับฟินฮันยง ความรู้สึกตีกันป๊าปๆT////T
    ชอบแจยงตอนทะเลาะล่ะมีพี่ซลคอยห้าม กรี๊ดสามพีีีีี-/////-
    #118
    0
  10. #117 JHmom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 05:10
    เพิ่งได้อ่านรวดเดียว สนุกมากเลยค่าาาา มีหลายปมมากที่อยากรู้ว่าเพราะอะไร แต่ตอนนี้ลุ้นให้2คนรู้ใจตัวเองซะที
    #117
    0
  11. #116 Picpig (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 01:14
    แทยงกับแจฮยอนคงสับสน ไม่รู้ใจตัวเองกันทั้งคู่เลยหวังว่าจะรู้ใจตัวเองเร็วๆนะ อย่ามารู้ตอนที่อะไรๆยากไปหมด แจฮยอนอ่า ระวังจะไม่ได้อะไรสักอย่างนะ ไรท์สู้ๆๆค้า รอเสมอ~
    #116
    0
  12. #113 meawtae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 23:10
    แจฮยอนหึง หึงก็บอกเขาไปว่าหึงค่ะคุณ

    ว่าแต่แม่กะน้องนี่ยังไงกันแน่ คือเปนแม่กะน้องจริงๆไหม ทามมัยถึงใจร้ายกะลูกเราขนาดนี้ น้องแทยงสู้ๆนะลูก

    ไรต์สู้ๆๆนะคะ มาต่อไวๆนะคะ รออยู่^^
    #113
    0
  13. #109 95kim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:20
    แจฮยอนน้อยใจใหญ่เลย ยัยน้องแทยงก็ดื้อ คือเป็นแบบนี้ก็เพราะแจฮยอนแหล่ะ โทษเลย นี่เป็นแทยงก็สับสนสิ คืออิตานี่มาแสดงตัวชัดเจนว่าอยากฮุบบริษัท แล้วนี่มาทำดีมาทำเหมือนเป็นห่วงอรก ถึงจะพูดด้วยคำแรงๆก็เถอะ ฉะกันไปมา แล้วกลายเป็นอิตานั่นน้อยใจไปละ แทยงก็มารู้สึกผิด เอ้ออออ พวกคนซึน

    แล้วแบบ สงสัยมากๆ เตนล์เกลียดแทยงอะไรขนาดนั้น เกลียดแบบอยากให้ตายไปเลยนี่แบบ พี่น้องเขาจะทำแบบนั้นเหรอ สงสัย ฮื่อ

    แล้วหุ้นนี่แอบสงสัยว่าแจฮยอนเป็นคนช่วยแน่เลย

    แล้วนี่แบบ น้องแทยงฮึบไว้ลูก ไม่ต้องไปรู้สึกกับคนแบบนั้นนะ เขาจะบอกใครก็รักไป!! พี่ฮันซลอยู่ไหนนนนนนนน ,______,
    #109
    0
  14. #105 alexd__ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 00:58
    โว้ยยยนังเตนล์ รู้สึกหัวร้อนฝุดๆ ได้แจฮยอนทิ้งลูกเราไปหาเตนล์ใช่มั้ยยย พี่ฮันซลเยียวยาแผลใจน้องแทยงทีค่ะ ทีมคุณแม่ทูลหัวแทยงใจบางงงงงงง
    #105
    0
  15. #104 ปงจี้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 00:41
    เข้าใจเตนล์นะ แต่ไม่เข้าใจแม่ ทำไมถึงเกลียดลูกตัวเองอ่ะ
    #104
    0
  16. #103 Picpig (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:59
    เตนล์นี่ลูกชู้ป่ะเนี่ย แบบแม่ถึงได้รักแต่เตนล์ ส่วนเตนล์คงมีปมบวกกับแม่เป่าหูงี้เลยเกลียดพี่ แทยงน่าสงสารสุดๆ จะไว้ใจแจฮยอนก็ไม่ได้อีก เห้อเขามีใจให้กันเเล้วนะ ไรท์สู้ๆค่ะ มาอัพๆน้าาา
    #103
    0
  17. #102 swimswamswum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:47
    โมโหเตนล์อะ ดูเปนคนมองโลกในแง่ร้ายมากอะ พี่ตัวเองทำดีแทบตายกลับคิดว่าเค้ามาไม่ดี ทีกับแจฮยอนนะ กลายเปนอีกคนไปเลย หึ่ยโมโห สงสารลูก ;^; มาต่อบ่อยๆน้าเตงงง
    #102
    0
  18. #101 Masterlord (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:23
    เตนล์นี่คือแบบ เออ หนูคิดไปเองเลยเกลียดพี่เขา แต่แม่นี่แบบ คือไร นั่นลูกแกนะคะ
    #101
    0
  19. #100 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 18:44
    เห้อมมม สำหรับเตนล์ที่เกลียดแทยงนี่คงเพราะเข้าใจผิด คิดเล็กคิดน้อยไปเองแท้ๆเลยยจน
    #100
    0
  20. #99 superchick (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 17:55
    มาต่อแล้วสู้ๆค่ะ ??
    #99
    0