- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 7 : Prison 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    3 ธ.ค. 59

06

 

สรุปว่าเมื่อตอนกลางวัน แจฮยอนก็ไม่ได้ออกไปทานข้าวกับเตนล์ จึงเลื่อนมาเป็นมื้อเย็นแทน ถึงแม้ว่าแจฮยอนจะไม่ค่อยมีอารมณ์สักเท่าไหร่ แต่เขาก็แค่อยากปลดปล่อยความรู้สึกบางอย่างออกมา ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เกิดขึ้นได้อย่างไรก็ไม่รู้เลยเช่นกัน

 


“แจฮยอนน่า วันนี้ดื่มหนักจัง” เตนล์ที่ส่งสายตาสังเกตคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันมาสักพักเอ่ยขึ้น ปกติแจฮยอนก็ดื่ม แต่จะไม่ดื่มเยอะขนาดนี้ วันนี้ดูอารมณ์ไม่ดีเลยด้วย หรือจะเป็นเพราะคนคนนั้น?

“อื้อ มีเรื่องน่าปวดหัวนิดหน่อย” แจฮยอนบอก ใบหน้ายังคงนิ่ง

“พี่แทยงว่าอะไรแจฮยอนหรือเปล่า?” พอนึกถึงแทยงขึ้นมา เสียงเตนล์ก็เปลี่ยนไปทันที ไม่ว่าใครฟังก็คงสัมผัสได้ถึงความเกลียดชัง แจฮยอนที่ตอนแรกหันมองไปทานอื่นหันกลับมาจ้องหน้าเตนล์ทันที

“เกลียดมากเลยเหรอ?”

“หะ?” เตนล์ขมวดคิ้ว

“เตนล์ดูเกลียดพี่ชายตัวเองจัง” แจฮยอนส่งยิ้ม เขารู้ว่าคำถามของเขามันห้วนไปหน่อย เขาก็เลยจงใจส่งยิ้มเพื่อให้บรรยากาศมันดูนุ่มนวลขึ้น เขาเก่งเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

เตนล์ถอนหายใจออกมา และเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของแจฮยอน

“อย่าสนใจเลยน่า แต่ถ้าคนคนนั้นทำอะไรแจฮยอน บอกเตนล์ได้เลยนะ เตนล์จัดการให้เอง” แจฮยอนกำลังจ้องมองดวงตาของคนตรงหน้า แววตาของเตนล์เวลาพูดถึงพี่ชายตัวเอง มันช่างแตกต่างจากตอนที่เจ้านั่นพูดถึงน้องชายสุดที่รักเสียเหลือเกิน...โง่เง่าชะมัด!!

แจฮยอนบีบแก้วในมือแน่น ก่อนจะกระดกวิสกี้ในแก้วเข้าไปจนหมด...

 

 

 

---

 

 

“อ้าว พี่ยังไม่นอนอีกหรอ? บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ” แจฮยอนเอ่ยทักคนที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขก ภาพคุ้นตา...

ฮันซลทำเพียงแค่ยกยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหุบลง เมื่อเห็นแจฮยอนเดินเซ ฮันซลลุกขึ้นตรงเข้าไปประคองทันที

“ทำไมดื่มหนัก” ฮันซลขมวดคิ้ว การที่แจฮยอนจะดื่มหนักๆ แบบนี้ มันต้องมีเหตุผลสำคัญแน่ๆ

“ไม่มีอะไรพี่ แค่เบื่อๆ เซ็งๆ” แจฮยอนยกมือบอกฮันซลว่าเขายังเดินไหว ก่อนที่ขายาวๆ นั่นจะเดินเซๆ ไปทางห้องนอนของตัวเอง ทว่า ฮันซลก็มายืนขวางเอาไว้

“นายไปนอนห้องโน้นไม่ดีกว่าเหรอ?” ฮันซลบอก

แจฮยอนขมวดคิ้วแน่นทันที ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา เขาไม่ฟังฮันซล

 

แกร๊ก!

ประตูห้องถูกเปิดและปิดลงไป ไฟในห้องมืดแทบจะสนิท เจ้าของร่างบอบบางที่นอนอยู่บนเตียงตกใจเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งทำเป็นปิดเปลือกตาลง

เสียงปลายเท้าของใครบางคนกำลังเดินตรงมายังเขา และฟูกที่นอนก็ยวบลงจากแรงของคนคนนั้น

แจฮยอนนั่งลงบนที่นอนข้างกายของคนตัวเล็ก ดวงตาคมจดจ้องเจ้าของเรียวหน้าสวยที่ดูเหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว เจ้าคนอวดเก่ง ปากเก่ง ดื้อดึง เจ้าคนโง่เง่า ...

 

แจฮยอนค้อนใส่คนตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือใหญ่ไปวางไว้บนกลุ่มผมนุ่ม เขาลูบมันไปมา ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยที่ข้างแก้มขาวแผ่วเบา กลัวว่าคนที่หลับอยู่จะตื่นขึ้นมา เพราะสมองมึนๆ ของเขาตอนนี้มันคงจะคิดหาเหตุผลไปตอบคำถามแทยงไม่ถูก ว่าเขามานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ... นั่นสิ เขามานั่งอยู่ตรงนี้ทำไมกัน

 


หึ ไอ้จองแจฮยอนเอ้ย



 

ฟูกที่นอนกลับมาคงสภาพเหมือนเดิม เมื่อใครบางคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปแล้ว แทยงค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมา อันที่จริงเขานอนไม่ค่อยหลับ เหมือนจิตใจมันยังกังวลกับอะไรบางอย่าง และตอนนี้หัวใจของเขามันก็ปั่นป่วนเสียยิ่งกว่าเดิม ไอ้บ้านั่นมันทำบ้าอะไรกัน...มาทำแบบนี้กับเขาทำไม เมาเหรอ? แค่เมาใช่มั้ย...

 

แทยงถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันแล้ว เขาโมโหอย่างสุดขีดที่รู้ว่าแจฮยอนเอาชื่อบริษัทของเขาไปเสนอให้กับบริษัท M เขารู้ว่าบริษัทนั้นเป็นบริษัทใหญ่ มีเครือข่ายกว้างขวาง ซึ่งเข้าถึงยากมาก มันอาจจะเป็นผลดีมากๆ หากว่าได้ทำธุรกิจร่วมกัน แต่ว่า...เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือจากจองแจฮยอน ใช่...เขาไม่เชื่อใจ เพราะเขารู้เหตุผลของแจฮยอนในการเข้ามาวุ่นวายกับคนในครอบครัวของเขา แจฮยอนอาจจะแค่อยากให้บริษัทเติบโตไปในทิศทางของตัวเอง และในวันข้างหน้าก็จะแย่งบริษัทนี้ไป ซึ่งเขาไม่มีวันยอม

 


---

 


แจฮยอนปิดประตูห้องของตนลง เขาเดินออกมาแล้วก็เห็นว่าฮันซลยังยืนกอดอกรอเขาอยู่? ไม่สิ...เขาเดาว่าน่าจะไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอก

“หึ กลัวว่าผมจะไปทำร้ายเขาขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” แจฮยอนทำเสียงในลำคอ ก่อนจะพูดออกมา

“อื้ม” ฮันซลไม่ปฏิเสธเลยสักนิด ใช่...เขาเป็นห่วงแทยง

แจฮยอนมองคนตรงหน้านิ่ง ทำไมภายในใจของเขามันถึงรู้สึกแน่นอึดอัดขนาดนี้

“ถ้าผมเกิดทำอะไรแทยงขึ้นมาจริงๆ พี่จะทำยังไงเหรอ?” แจฮยอนถาม


.

 

.

 

“ฉันรู้ว่านายจะไม่ทำร้ายเขา”

“หึ ... “

 

 


---

 

 


ครืดด ครื้นน ครืดดด ครื้นนนน

แจฮยอนที่กำลังงัวเงียๆ บวกกับอาการปวดหัวอย่างหนักเนื่องจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาเดินโซซัดโซเซตามเสียงที่ได้ยิน ใครมันมาก่อสร้าง เจาะผนังในบ้านของเขาเปล่าว่ะ? เขาเดินตามเสียงไปจนไปโผล่อยู่ในห้องครัว แจฮยอนขมวดคิ้ว เมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กๆ  เขายกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองอีกครั้ง เมื่อคนที่อยู่ในครัวน่าจะเป็นป้ากงจูสิ แต่นี่ไม่ใช่... แผ่นหลังเล็กๆ แบบนี้เขาจำได้ อีแทยง?


 

“ทำไรอ่ะ?” แจฮยอนโผล่เข้ามาจากด้านหลังของแทยง มือใหญ่จับที่เคาเตอร์ทั้งสองข้าง โดยมือคนตัวเล็กอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะยื่นหน้าผ่านไหล่บางชะโงกดูว่าคนตัวเล็กกำลังทำอะไร

“เห้ย ไปยืนดูตรงอื่นไม่ได้หรือไง?” แทยงหันมาดุ นั่นยิ่งทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันเข้าไปอีก และแทยงก็จำต้องรีบหันหลบ แจฮยอนอมยิ้มมองคนด้านหน้า

“ก็ตรงนี้มุมดี” แจฮยอนบอก ก่อนจะหัวเราะออกมากวน ๆ

“ออกไปดิ่” แทยงตีไปที่แขนใหญ่

“ทำอะไรล่ะ?” แจฮยอนยังทำท่าชะโงกถามซ้ำ เขาได้กลิ่นหอมจากตัวของคนตัวเล็ก มันหอมเสียจนเขาไม่อยากออกห่างไปไหนเลย

“อื้อ...” แทยงหันกลับมา ก่อนจะผลักคนตรงหน้าออก แล้วยื่นแก้วที่มีน้ำสีส้มมากกว่าครึ่งแก้วให้

“หื้ม?” แจฮยอนขมวดคิ้วซ้ำ

“เมาไม่ใช่หรือไง กินดิ่ แก้แฮงค์ จะได้ไม่ปวดหัว” แทยงทำเป็นมองไปทางอื่น ก่อนจะคว้าเอามือคนตัวสูงมารับแก้วน้ำส้มที่ถืออยู่ไป แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องครัว

“เป็นห่วงเหรอ?” แจฮยอนฉุดข้อมือเรียวเอาไว้

“บ้าดิ่!!.....ปละ เปล่า แค่กลัวคุยกับนายไม่รู้เรื่อง ปกติก็คุยยากพออยู่แล้ว” คนตัวเล็กแถไปเรื่อง ดวงตากลมโตไหวหลุกหลิก หาตำแหนงวางสายตาไม่เจอ ทำไมก็ไม่รู้แต่เขาไม่กล้าสบตาคนที่จ้องมองมายังเขาเลย เขารู้ว่าแจฮยอนกำลังจ้องเขาอยู่...จะมองทำไมนักก็ไม่รู้ แค่คั้นน้ำส้มให้กินเอง

“หึ งั้นก็อยู่ก่อน เผื่อนายใส่ยาพิษให้ฉันกิน คนอื่นจะได้รู้ว่านายเป็นคนทำ” แจฮยอนพูดทะเล้น

“ถ้าคิดแบบนั้นก็ไม่ต้องกิน” แทยงออกอาการงอน เขาทำท่าจะคว้าแก้วน้ำส้มในมือแจฮยอน ทว่า คนตัวสูงก็หลบทัน ก่อนจะรีบยกแก้วขึ้นกรอกน้ำส้มเข้าปากตัวเอง โดยที่ดวงตาคมก็ยังคงจ้องมองดวงตากลมโตไปด้วย

แจฮยอนยักคิ้วให้คนที่กำลังทำท่าอารมณ์เสีย ก่อนจะทำท่าคว่ำแก้วให้อีกคนดูว่าเขาดื่มหมดแล้ว

“ไง แล้วตายมั้ย?” แทยงว่า ก่อนจะบิดริมฝีปากงอน ทำท่าจะเดินหนี ทว่า ยังไงแจฮยอนก็ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือของคนตัวเล็ก แต่ก็ไม่ได้ยื้อเอาไว้ กลับเดินตามคนด้านหน้าทั้งที่ยังจับข้อมือไว้อยู่


 

“อ่ะ คุณลุงกีแจ” แทยงตกใจเล็กน้อยที่เห็นทนายความประจำครอบครัวมาอยู่ที่นี่โดยไม่ได้นัดหมาย แจฮยอนก็เช่นกัน แทยงรีบบิดข้อมือออกจากมือใหญ่ เมื่อเห็นว่าคุณลุงกีแจมองมาที่เขาสองคนแปลก ๆ

“ผมขอโทษครับคุณแจฮยอนที่มาโดยไม่ได้ขออนุญาต คือผมโทรหาคุณแทยงไม่ติด ก็เลยร้อนใจรีบมาด้วยตัวเอง” ใบหน้าที่มีร่องรอยตามอายุเต็มไปด้วยความกังวล

“มีอะไรหรือครับ?” แทยงถามทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของคุณกีแจ มันน่าจะเกี่ยวกับครอบครัวของเขาอย่างแน่นอน...

“ไปนั่งคุยกันดีมั้ยครับ”คุณกีแจบอก แจฮยอนทำท่าผายมืออนุญาตให้ทั้งสองคนนั่งที่โซฟาได้ และเขาก็นั่งลงด้วยเช่นกัน แทยงหันไปมองหน้าคนตัวสูง ราวกับจะด่าผ่านสายตาว่าอีกคนกำลังเสียมารยาท แต่ก็ใช่ว่าแจฮยอนจะสนใจ เพราะคิดว่านี่เป็นบ้านของเขา

และเมื่อแจฮยอนไม่ยอมลุกไปไหน แทยงก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา “พูดมาเถอะครับ” แทยงบอกคุณลุงกีแจ เพราะถึงแม้วันนี้แจฮยอนจะไม่มานั่งฟังด้วย ยังไงก็คงจะไปตามสืบจนรู้เรื่องอยู่ดี

“ครับ” คุณลุงกีแจตอบรับ “เอ่อ...คุณผู้หญิงกำลังจะขายหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัท Y ให้กับ Q กรุ๊ปครับ”

“หะ?...” แทยงทำท่าทางตกใจ เพราะ Q กรุ๊ปกำลังจะล้มละลายอยู่รอมล่ออยู่แล้ว คงมีอะไรไปหลอกล่อแม่ของเขาเป็นแน่ถึงได้ยอมจะขายหุ้นตั้งครึ่งแบบนี้ บริษัท Y เป็นบริษัทย่อยของครอบครัว ซึ่งพ่อของเขายกให้เป็นทรัพย์สินของคุณแม่ แต่คุณพ่อเป็นคนคัดเลือกพนักงานเพื่อทำหน้าที่บริหารเองทั้งหมด ไม่งั้นคงไม่อยู่มาจนถึงทุกวันนี้แน่ๆ เพราะแม่ของเขาไม่ค่อยสนใจด้านการบริหารสักเท่าไหร่ เขาไม่อยากจะพูดมันออกมาหรอกนะ แต่เรื่องจริงก็คือ แม่ของเขาน่ะ...สนใจแต่เรื่องเงิน

แทยงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาคงต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นแล้ว...แม่ของเขาจะต้องหาทางขายบริษัท Y อย่างแน่นอน

“ผมจะหาวิธีหยุดคุณแม่เองครับ” แทยงบอกกับคุณลุงกีแจ กีแจมองหน้าแทยงอย่างเป็นห่วง เขาคิดไม่ออกเลยว่าแทยงจะทำอะไรได้บ้าง



“ผมมีอีกเรื่องครับ” แทยงขมวดคิ้วมองคุณลุงกีแจที่ทำท่าทางลังเลอีกครั้ง กีแจหันมองไปทางแจฮยอน จนทำให้คนตัวสูงต้องเลิกคิ้ว

“มีอะไรหรือครับ?” แทยงถาม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

“คุณเตนล์...”

“เตนล์ ... เตนล์ทำไมครับ” แทยงเร่งเร้าด้วยความเป็นห่วง

“มีคนเห็นคุณเตนล์แอบไปพบกับคุณมินโฮ เจ้าของ S กรุ๊ปครับ”

“หะ?” แทยงต้องตกใจเป็นรอบที่สอง เพราะ S กรุ๊ปคือคู่แข่งสำคัญของบริษัทที่ตีคู่กันมาโดยตลอด แน่นอนว่าเตนล์ไม่ควรจะไปอยู่ใกล้กับคนพวกนั้น ใครๆ ก็รู้ว่า S กรุ๊ป...อันตราย!

“คุณลุงครับ ส่งคนไปคุ้มครองเตนล์หน่อยได้มั้ยครับ” แทยงร้อนใจอย่างที่สุดกลัวว่าน้องชายจะโดนคนเลวๆหลอกทำร้าย ถ้าหากว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาอย่างจองแจฮยอนน่ากลัวแล้วล่ะก็ ชเวมินโฮก็ทั้งเลวและน่ากลัวกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่าเลยก็ว่าได้

“ผมให้คนตามดูอยู่ห่างๆ แล้วครับ แต่ที่ผมห่วงมากกว่านั้น........คือตัวคุณแทยงเองต่างหากละครับ หากพวกเขาร่วมมือกัน...” กีแจจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่มีแววกังวลและสับสนอยู่เต็มไปหมด

“ขอบคุณครับ ผมจะระวังตัว” ถึงจะบอกออกไปแบบนั้น แต่ในหัวของเขากำลังกังวลเกี่ยวกับน้องชายของเขา เตนล์เป็นคนค่อนข้างที่จะโอนอ่อนไปตามคำพูดของคนอื่นได้ง่าย เชื่อใจคนง่ายมาแต่ไหนแต่ไร เขากลัวว่าเตนล์จะถูกหลอกและถูกทำร้าย ชเวมินโฮ...ใครๆ ก็รู้ว่าคนคนนี้อันตรายมากแค่ไหน ฆ่าคนมาแล้วกี่คน

 


กีแจขอตัวกลับหลังจากได้รายงานเรื่องสำคัญให้แทยงฟังแล้ว เขาแอบพยักหน้าให้แจฮยอนตามออกมาส่งเขาที่ด้านนอก

“ผมขอพูดตรงๆ เลยแล้วกันนะครับ ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมเข้าใจเกี่ยวกับตัวคุณมันจะถูกมั้ย? สิ่งที่ผมอยากจะขอมันอาจจะขัดกับความตั้งใจของคุณ แต่ผมก็มองไม่เห็นใครที่จะสามารถร้องขอสิ่งนี้ได้... ฝากคุณแทยงด้วยนะครับ ช่วยดูแลและคุ้มครองคุณแทยงด้วยเถอะนะครับ” กีแจมองตาแจฮยอนที่กำลังสบตาเขาอยู่เช่นกัน  ในแววตาที่กำลังสบสน แต่เพราะแววตาแบบนี้ละมั้งที่ทำให้กีแจกล้าที่จะร้องขอสิ่งนี้ออกมา  

 

 

---




ปลายเท้าเรียวย่างเดินอยู่บนผืนทรายริมชายหาดที่อยู่ติดกับเพ้นเฮาส์ของแจฮยอน แทยงกำลังครุ่นคิดหาวิธีที่จะห้ามไม่ให้แม่ของเขาขายหุ้นของบริษัท Y แม้ว่าจะเป็นแค่บริษัทเล็กๆ แต่คุณพ่อของเขาก็ทุ่มเทกับมันมาก พ่อของเขาเรียกว่าเป็นนักธุรกิจตัวจริงเลยก็ว่าได้ ทุ่มเทในการทำงานอยู่เสมอ แทยงถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อย

“ไง หาทางออกเจอหรือยัง” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของแทยง คนตัวเล็กไม่ได้หันมอง ทว่า คนตัวสูงก็ก้าวขายาวๆ มายืนดักอยู่ที่ด้านหน้าของเขา จนทำให้แทยงต้องเชิดหน้าขึ้นมอง

“ฉันไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงกับนายหรอกนะ” แทยงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะพูดเสียงเนือย

“ฉันก็ไม่ได้จะมาชวนทะเลาะด้วยสักหน่อย เราลองมาคุยกันดี ๆ บ้างดีมั้ย?” แจฮยอนเลิกคิ้วถาม มองใบหน้าเรียวที่แหงนขึ้นมาสบตากับเขาทันทีที่ได้ยินเขาพูดออกไปแบบนั้น ทั้งสองคนจ้องตากันนิ่ง และก็เป็นฝ่ายแทยงที่ละสายตาออกก่อน...คนตรงหน้าเขา มันเชื่อถือได้เสียที่ไหนกัน


“ยังไงฉันก็ไม่มีอารมณ์จะคุยกับนายอยู่ดี” แทยงก้าวขาเลี่ยงจะเดินหนี ทว่า ข้อมือเล็กก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้

“อย่าเอาแต่หนีสิ” แทยงหันมาตวัดตามองคนตัวโตอย่างไม่พอใจ

“ถึงจะมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น นายก็ปฏิเสธไม่ได้หรอก จริงมั้ย? นายมันเอาแต่หนี ไม่เด็ดขาดเสียที”

“ปล่อยฉัน! นายจะไปเข้าใจอะไร” แทยงพยายามดึงข้อมือตนเองออก แต่ก็ไม่เป็นผล

“ใช่ ฉันไม่เข้าใจเลย เหอะ! ถูกแม่กับน้องทำกับตัวเองถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะไปเป็นห่วงอยู่ได้ พวกเขาไม่ได้หวังดีกับนายเลยสักนิด รู้ตัวบ้างหรือเปล่า?”

เพี้ยะ!! แทยงวาดฝ่ามือตบลงไปที่ข้างแก้มขาวของคนตัวสูงเต็มแรง “เลิกยุ่งเรื่องครอบครัวของฉันสักที!! นายไม่มีสิทธิ์!

อึก! คนตัวเล็กถูกมือใหญ่กระชากเข้ามาหาตัว แจฮยอนเผลอยกมือบีบที่ต้นแขนของคนด้านหน้า

“เพราะฉันทนเห็นคนโง่เง่าอย่างนายไม่ไหวยังไงล่ะ ยังโง่เชื่ออยู่ได้ว่าพวกเขาเห็นนายเป็นคนในครอบครัว ทั้งที่ความเป็นจริง พวกเขาเกลียดนาย อยากกำจัดนายให้หายไปจากโลกนี้เสียด้วยซ้ำ!” แจฮยอนตะโกนลั่น ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาจะต้องโมโหคนตรงหน้าขนาดนี้ ให้ตายเหอะ!!

แทยงกัดฟันแน่น น้ำในตาเอ่อคลอ ... สิ่งที่แจฮยอนพูด เขาปฏิเสธไม่ได้เลย


“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง! ทนดูแม่ของตัวเองโดนคนเลวๆ หลอกงั้นเหรอ? นิ่งเฉยดูน้องชายของตัวเองที่กำลังตกอยู่ในอันตรายงั้นเหรอ?!” หยาดน้ำใสไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแม่และน้องชายเกลียดเขามากแค่ไหน ในเมื่อพวกเขาไมได้ปิดบังความรู้สึกพวกนั้นเลยสักนิด พวกเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน และเขาก็ไมได้โง่ แต่มันจะทำอย่างไรได้...ในเมื่อทั้งสองคนเป็นคนในครอบครัวของเขา เป็นสองคนที่เขารักที่สุดที่เหลืออยู่ในชีวิต

“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะทำเป็นไม่สนใจ แต่อย่างน้อย...นายจะต้องเข้มแข็งมากกว่านี้ คิดให้รอบคอบกว่านี้ และที่สำคัญอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเด็ดขาด” ... ฉันขอร้อง

“หึ...มีตอนไหนเหรอ? ที่ชีวิตของฉันไม่ได้อยู่บนความเสี่ยง หากฉันเป็นอะไรไปอีกคน มันก็ไม่เป็นไรหรอก มันดีเสียด้วยซ้ำ!

“มันจะไม่เป็นไรได้ยังไง! อย่างน้อย...นายก็ควรนึกถึงพ่อนาย คนที่ไว้ใจนายที่สุด เลิกคิดว่าชีวิตตัวเองไร้ค่าสักทีเถอะน่า” แทยงจ้องมองคนตรงหน้า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดพวกนี้มันจะออกมาจากปากของคนตรงหน้า ... คนที่เป็นศัตรู



“ชีวิตของนายมันอาจจะมีค่าสำหรับใครหลายๆ คน มากกว่าที่นายคิดก็ได้” แจฮยอนยกมือฝ่ามือขึ้นมาทาบลงบนแก้มนิ่มของคนตัวเล็กกว่า ดวงตากลมโตนั่นจ้องมองเขาเหมือนแปลกใจอะไรสักอย่าง ... อันที่จริงเขาก็คิดว่ามันน่าแปลกใจพอสมควรนั่นแหละ คำพูดของเขาที่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพูดออกไปแบบนั้นได้อย่างไรกัน

“แล้วสำหรับนายละ?...”

แจฮยอนเลิกคิ้วสูง มันทำให้แทยงนึกขึ้นได้กับคำพูดของตัวเองที่ถามออกไปแบบนั้น

“มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น คือ...ฉันหมายถึงสิ่งที่นายต้องการจากฉัน” แทยงก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า เขาไม่ได้หมายความว่า เขาอยากมีค่าในสายตาของแจฮยอน ... ที่จริงแล้ว หุ้นที่เขาดูแลอยู่ต่างหากที่มีค่ากับคนตรงหน้ามาก เพราะแบบนี้แจฮยอนถึงยังเก็บเขาไว้ ทิ้งเขาไปไม่ได้ หากไม่มีหุ้นที่ว่านั่น แจฮยอนก็คงไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเขา และป่านนี้เขาก็คงยังใช้ชีวิตอยู่ในคุกละมั้ง

“เข้าบ้านเถอะ ลมหนาวมาแล้ว” แจฮยอนไม่ได้ตอบคำถามของแทยง เขาดึงมือคนตัวเล็กให้เดินตามกลับไปที่เพ้นเฮาส์  

 


---


 

หลังจากวันนั้น แทยงก็ยังคงวุ่นอยู่กับการหาวิธีที่จะทำให้แม่ของเขาไม่สามารถขายหุ้นให้ Q กรุ๊ปได้ แต่แล้วก็ไม่มีวิธีไหนเลย ในเมื่อแม่ของเขามีสิทธิ์ในหุ้นนั้นถึงร้อยเปอร์เซ็นเต็ม และวิธีสุดท้ายที่มันอาจจะไม่ได้ผล แต่เขาก็จะลองทำดู

 

“ไม่ได้!!” แจฮยอนพูดเสียงดังใส่คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ทำไมจะไม่ได้ ฉันแค่จะไปพบแม่ของฉัน” แทยงบิดริมฝีปาก เขาขอให้ฮันซลพาเขาไปที่บ้านเพื่อคุยกับแม่ของเขา แต่ฮันซลก็ยืนยันที่จะต้องขออนุญาตแจฮยอนก่อน และผลก็ออกมาเป็นแบบนี้ โครตน่าหงุดหงิดเลย

“นายแน่ใจแล้วเหรอ ที่จะกลับไปที่บ้านน่ะ” แจฮยอนยกมือขึ้นเท้าสะเอว ถามคนตรงหน้า ... ก็ในเมื่อบ้านหลังนั้นไม่มีใครต้อนรับแทยงเลยสักคน

“นายบอกฉันเองไม่ใช่หรือไง ว่าไม่ให้หนีน่ะ ฉันเตรียมใจไว้แล้วละ”

“นี่อ่ะนะที่บอกว่าเตรียมใจไว้แล้ว” แจฮยอนเดินเขาไป ยกมือขึ้นเชยปลายคางของคนที่กำลังทำหน้าเศร้า

แทยงสะบัดหน้าออก ค้อนใส่คนที่มักจะรู้ทันเขา ... จะว่าไปก็แปลกดีเหมือนกัน เพราะดูเหมือนว่าแจฮยอนจะรู้แทบทุกครั้งว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรอยู่ ใบหน้าของเขามันคงแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเลยสินะ

“มันจำเป็นสำหรับฉันจริงๆ”

แจฮยอนยืนจ้องคนตรงหน้าอย่างคิดหนัก เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ก็ได้ๆ แต่ฉันจะเป็นคนพานายไปเอง” แจฮยอนว่า ก่อนจะแบมือขอกุญแจรถจากฮันซล แล้วดึงข้อมือของแทยงให้เดินตามไปทันที

“เดี๋ยวสิ ถ้าเตนล์อยู่ที่บ้าน”

“แล้วไง ...”

“เขาจะต้องสงสัยเราน่ะสิ ฉันไปกับฮันซลก็ได้” แทยงกังวล เพราะหากเตนล์รู้เรื่องที่แจฮยอนเป็นคนประกันตัวเขา และเขาอาศัยอยู่กับแจฮยอน มันต้องเกิดเรื่องยุ่งอีกแน่ๆ

“จะไปมั้ย?” แจฮยอนหยุดปลายเท้า หันกลับไปพูดกับคนที่เดินตามมาด้านหลัง แทยงชะงักหยุดปลายเท้าแทบไม่ทัน ใบหน้าของคนที่โน้มลงมาใกล้เสียจนต้องย่นคอหนี

แทยงทำท่าถอนหายใจ ช้อนตามองคนตัวสูง “ไป”

 

 

 

รถยนต์สีดำเงาวับเลี้ยวเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์สุดหรู ที่ทุกคนต่างรู้จักกันดีในชื่อ คฤหาสน์ตระกูลอี ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากตัวบ้าน เขาขมวดคิ้วมองรถยนต์คันหรู เมื่อพิจารณาแล้วไม่ใช่รถของคนในตระกูลอี เขาจึงทำเพียงแค่ขมวดคิ้ว ยืนเอามือไพล่หลังท่าทางน่าเกรงขาม

แจฮยอนเห็นอย่างนั้นก็อดกระตุกยิ้มไม่ได้ “คนรับใช้บ้านนายนี่ท่าเยอะชะมัด”

“เขาเป็นพ่อบ้านต่างหาก” แทยงหันไปค้อนใส่ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา

“คุณหนูแทยง!”เสียงแหบพร่าดังออกมาจากริมฝีปากของชายวัยกลางคนนั่นทันที ก่อนที่ปลายขายาวจะรีบก้าวเข้ามาหาแทยง มือกร้านเอื้อมจับที่ตัวของแทยง

“ลุงมุน” แทยงเอ่ยเรียก ก่อนจะระบายยิ้มออกมา

“คุณหนู!” คราวนี้เป็นเสียงของหญิงวัยกลางคนปลายๆ ที่รีบเดินเร็วๆเข้ามาหาแทยง น้ำในตาเอ่อคลอเต็มเบ้าตาแดงกร่ำของเธอ มือเหี่ยวย่นยกสัมผัสแก้มขาว น้ำในตาที่เอ่อคลอ ล้นจนไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ป้าซูยอง”แทยงก้มลงกอดหญิงวัยกลางคนปลายๆนั่นเอาไว้ พยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมา ทั้งที่หัวใจของเขานั้นมีทั้งความตื้นตัน...และเจ็บปวดเหลือเกิน

แจฮยอนขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้า แทยงดูเป็นที่รักของทุกคนในบ้านมาก แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันถึงได้เกินเรื่องอัปยศแบบนั้นขึ้น?

“คุณหนูไปอยู่ที่ไหนมาคะ สบายดีหรือเปล่า ทำไมผอมลงแบบนี้ ทูนหัวของป้า” มือกร้านลูบลงบนศรีษะเล็กไม่หยุด ดวงตาแดงกร่ำมองสำรวจไปทั่วร่างของแทยง เขาเป็นห่วงคุณหนูของเขาเหลือเกิน หากทำได้เขาก็อยากจะออกไปตามหาแทยงด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ หากแต่ว่าเขาทั้งแก่และไม่รู้เลยว่าจะตามหาแทยงได้อย่างไร  

“ผมสบายดีครับ ป้าซูยองไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกนะครับ” แทยงระบายยิ้มเพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจ ป้าซูยองเป็นแม่บ้านที่บ้านของเขา อยู่ที่บ้านหลังนี้มาก่อนที่เขาจะเกิดเสียอีก เขาสนิทสนมกับป้าซูยองมากๆ เพราะป้าซูยองเป็นคนเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่แบเบาะ

“คุณแม่อยู่มั้ยครับ?”

“เอ่อ...จะมาพบคุณผู้หญิงเหรอคะ?” ป้าซูยองทำหน้าตกใจ นั่นทำให้แทยงถึงกับต้องขมวดคิ้ว

“ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เรียวคิ้วสวยเลิกขึ้น

ป้าซูยองหันไปมองหน้ากับลุงมุนคนดูแลบ้าน “ป้าว่า...วันนี้คุณหนูกลับไปก่อนดีมั้ยคะ ค่อยมาใหม่วันอื่น”

“มีอะไรใช่มั้ยครับ บอกผมมาเถอะครับ” แทยงถามรัว

“คือ...” แทยงเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของทั้งสองคน เขาไม่อยากจะเสียเวลาคาดเดาอะไรทั้งนั้น จึงก้าวเดินขึ้นบันไดกว่าสิบชั้น เพื่อจะเข้าไปในตัวคฤหาสน์ แจฮยอนเองก็ถือวิสาสะเดินตามแทยงเข้าไปด้วยเช่นกัน

“คุณหนู...” เสียงของป้าซูจองเรียกตามหลัง

 

แทยงมองไปทั่วห้องนั่งเล่น ซึ่งไม่เห็นใครอยู่ในนั้น เขาจึงเดินไปทางห้องรับแขกที่ประตูถูกปิดเอาไว้ เรียวคิ้วทั้งสองข้างถูกขยับเข้ามาชนกัน โดยปกติที่บ้านของเขาจะเปิดประตูห้องรับแขกเอาไว้หากไม่มีแขกเข้ามา นั่นแสดงว่าคุณแม่กำลังมีแขกงั้นเหรอ?



แอ๊ด...เพราะหน้าตาที่มีพิรุธของป้าซูจองและลุงมุน ทำให้แทยงเลือกที่จะเสียมารยาทเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาติก่อน และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาเขาแทบช็อก! ทำอะไรไม่ถูก!!

 

“อีแทยง!” เสียงเรียกอย่างตกใจดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดของหญิงวัยกลางคนที่ยังสวยมีเสน่ห์กว่าคนวัยเดียวกันมาก ทว่าร่างนั้นกำลังนั่งอยู่บนตักของใครบางคนที่อีแทยงเองก็รู้จักเป็นอย่างดี ภาพที่เขาเห็นคือ แม่ของเขากำลังใช้แขนทั้งสองข้างคล้องกอดตนคอของชายคนนั้น และกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม มือกร้านนั่นลูบอยู่บนสะโพกของแม่เขา

แทยงกัดฟันกรอด มือเรียวกำเข้าหากันแน่น เขาก้าวขาฉับ ๆ ตรงไปยังร่างของชายที่นั่งอยู่บนโซฟา มือเรียวกระชากคอเสื้อของชายวัยกลางคนขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด!! “อาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!!” ใช่แล้ว! คนคนนี้คือ อีแทพุง อาแท้ๆของเขา หรือก็คือน้องชายแท้ๆของพ่อเขานั่นเอง ปากบางสั่นระริก เขาโกรธอย่างสุดขีด หัวใจเจ็บปวดจนแทบแตกสลาย

“ก็แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้ พี่เขาอุตส่าห์ทิ้งของดีไว้ให้” ชายคนนั้นก้มลงกระซิบกับแทยง แทยงกัดริมฝีปากแน่น เงื้อมือจะต่อยคนตรงหน้า

“หยุดเดี๋ยวนี้นะแทยง!!” เป็นแม่ของเขาที่ดึงตัวของแทยงออกไป ก่อนจะก้าวไปยืนที่ด้านหน้าของชายรูปร่างสูงใหญ่นั่น

“แม่ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ไม่ละอายบ้างเลยหรือไง” แทยงจ้องมองคนตรงหน้า ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเขาเป็นอย่างมาก เขาผิดหวังในตัวของแม่อย่างที่สุด ถ้าพ่อของเขามาเห็นเข้าล่ะ แทยงรู้สึกสงสารพ่อของเขาเหลือเกิน

“มันเรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของแก ไอ้ลูกนอกคอก! แกกลับมาที่นี่ทำไมหะ! รักมากไม่ใช่หรือไง พ่อแกน่ะ ไปอยู่กับเขาเลยสิ ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!!” แม่ของแทยงตะโกนไล่ สายตามีแต่แววเกลียดชังเต็มไปหมด

“แม่พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน พ่อกับผมรักแม่มากนะครับ” แทยงเม้มริมฝีปากแน่น ทำไมนะ...ทำไมแม่ของเขาถึงไม่เคยรับรู้มันเลยสักนิด

“หึ รักงั้นเหรอ? ฉันไม่ต้องการ ไม่ต้องมารักฉัน ฉันเกลียดพวกแก!! ออกไปซะ!

“ใจเย็นสิครับคุณพี่ ยังไงแทยงก็เป็นลูกของคุณพี่นะครับ” แทพุงทำท่าเอ่ยห้าม ทั้งที่มุมปากกระตุกยิ้ม

“หยุดพูดคำว่า เด็กนี่เป็นลูกของฉันนะ ฉันมีเตนล์เป็นลูกแค่คนเดียวเท่านั้น!

“แม่...” เป็นเสียงที่แผ่วเบาเสียเหลือเกิน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าแม่ไม่เคยรักเขาเลยสักนิด แต่ทุกครั้งเขาก็ยังคงมีความหวังอยู่เสมอ แค่รักนิดเดียวก็ได้ ทว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินแม่พูดมันออกมาจากปาก ความหวังของเขามันสูญสลายไปหมดแล้ว


 

“มานี่!” แจฮยอนที่ยืนมองเงียบๆอยู่นาน ดึงข้อมือของแทยงให้ออกมาจากห้องห้องนั้น เขารู้ว่าแม่ของแทยงและเตนล์ไม่ค่อยชอบแทยงมากนะ แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะรุนแรงถึงขนาดนี้ ครอบครัวของแทยงมันเน่าเฟะกว่าที่คิดไว้เสียอีก

แทยงถูกแรงดึงแจฮยอนดึงให้ออกมา เขาเดินตามอย่างคนไม่มีสติ ราวกับหัวใจของเขาถูกเหยียบย่ำจนแตกสลายไปหมดแล้ว

“ฉันเตือนนายแล้วใช่มั้ย?” แจฮยอนว่า นี่คือเหตุผลที่เขาไม่อยากให้แทยงมาที่นี่ มันมีแต่จะต้องเจ็บปวดมากขึ้น

“คุณหนู” ป้าซูยองได้ยินทั้งหมด หัวใจของเขาก็เจ็บปวดไม่แพ้แทยงเลย เขาเดินเข้ามาลูบกอดแทยงเอาไว้

“ผมทำอะไรผิดเหรอครับ” เป็นคำถามที่ไม่มีใครหาคำตอบได้ ... ไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคมนั่นสักหยด มันไม่เหลืออะไรจะให้ไหลออกมาอีกแล้ว

“กลับเถอะ” แจฮยอนคว้าข้อมือของแทยงไว้อีกครั้ง ทว่า แทยงกลับขืนเอาไว้ “ฉันยังไม่ได้คุยเรื่องบริษัทเลย” แทยงส่งสายตามองหน้าแจฮยอน แม้ว่าหัวใจจะเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังไม่ลืมเรื่องบริษัท เขายอมมาที่นี่ทั้งที่รู้ว่าอาจจะต้องเจอเรื่องอะไรแบบนี้ก็เพื่อจะปกป้องบริษัท เพื่อพ่อของเขา

“นายยังมีหน้าจะไปเจอเธออยู่อีกเหรอ?” แจฮยอนถามอย่างไม่สบอารมณ์นัก โดนไล่อย่างกับหมูกับหมาแบบนี้แล้ว ไหนล่ะ อีแทยง ที่ชอบทำตัวหยิ่งทะนง หายไปไหนหมดแล้ว! อีแทยงที่เป็นแบบนั้น แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชอบนัก แต่เขาก็ชอบมันมากกว่า อีแทยง ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เสียอีก!

“ยังไงฉันต้องห้ามแม่ของฉันให้ได้” แทยงไม่ฟังแจฮยอน เขาทำท่าจะเดินกลับไป แต่ก็ถูกมือใหญ่กระชากเอาไว้อย่างแรง จนร่างเล็กนั่นเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของแจฮยอน

“ปล่อย!!” แทยงตวาดลั่น

“คุณหนูคะ เชื่อผู้ชายคนนี้เถอะนะคะ วันนี้อย่าเพิ่งพบคุณผู้หญิงเลยนะคะ” ป้าซูยองช่วยพูดด้วยอีกแรง แทยงถอนหายใจออกมา เขาผลักคนตรงหน้าออกเบา ๆ แต่แจฮยอนก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาออก


 

ทว่า เสียงรองเท้าที่กำลังเดินเข้ามาในตัวบ้าน แทยงจำมันได้ดี เขาพยายามจะใช้มือดันอกกว้างของคนตรงหน้าออก แต่แจฮยอนก็ยังคงกอดเขาเอาไว้แน่น แม้ว่าจะเห็นว่าเตนล์เดินเข้ามาในบ้านแล้ว



 

“แจฮยอนน่า พี่แทยง!?

 

 

 

 

 TBC 

#คุกแจยง


///// mesomeday /////

มาครบแล้วค่ะ แหะ ขอโทษด้วยที่มาช้ามากๆเลย อยู่ในช่วงชีวิตวุ่นวายมากเลย TT 
เราฝาก #คุกแจยง ด้วยนะคะ บอกตามตรงว่าเราแอบผิดหวังกับฟิคเรื่องนี้แหละ 
กำลังหาวิธีปรับปรุงอยู่ ยังไงแต่แล้วก็จะแต่งให้จบ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมากๆเลยนะคะ 
ขอบคุณจริงๆค่ะ เจอกันตอนหน้าค่ะ จะรีบมาน้า 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #565 Beamskye (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 22:03
    อยากอ่านต่อแต่ง่วงอ่ะแงงง
    #565
    0
  2. #552 Haenymph (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 17:36
    เดี๋ยว แทยงกับเตนล์คนละแม่กันหรอ ถ้านี่คือเหตุผลที่ทั้งสองคนเกลียดน้องชั้นก็ไม่แปลกใจนะ ตอนนี้อ่านสรุปมาก แจยงแอบมีซีนให้กรี๊ดกรุบกริบ แล้วตอนท้ายนี่เจย์จงใจให้เตนล์เห็นแน่ๆ จะทำอะไรเนี้ย
    #552
    1
    • #552-1 Haenymph(จากตอนที่ 7)
      23 พฤษภาคม 2562 / 17:37
      *อ่านสนุก สิ
      #552-1
  3. #534 Jaywhy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 14:10
    ทำไมแม่ถึงเกลียดแทยงอะไรขนาดนั้นอ่ะ โห แล้วแม่ชีคั่วกับน้องชายพ่อหรอ ว้อททททท
    #534
    0
  4. #500 mxhh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:27
    ก็ลูกนะ ทำไมล่ะ หรือยังงายยย สงสารน้องแทยง มาค่ะลูก แม่ตัวจริงอยู่นี่แร้ว
    #500
    0
  5. #382 fanajaks (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:52
    ทำไมแม่ทำขน่ดนี้อ่ะ ถ้าลูกแท้ๆจะเกลียดขนาดนี้หรอ แจฮยอนจงใจให้เตนล์เห็นสินะ
    #382
    0
  6. #326 doraaung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:26
    อ๊ากกกก นี่มันอะไรกันวะเนี่ยยยยย โอ๊ยยยยยย เกิดอะไรขึ้น ตกลงความจริงเป็นยังไง แทยงใช่ลูกแท้ๆมั๊ยยย หรือไม่ใช่ แต่แทรังพูดยืนยันเพื่อให้ทุกคนแน่ใจแบบนั้น และเพราะรักแทยงมาก ตอนแรกก็คิดว่าแม่จะไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่บอกหน้าเหมือนกัน งั้นแทยงก็เป็นลูก โอ๊ยย ไม่รู้แล้ว ที่รู้ๆตอนนี้คือ แจยงมีใจให้กันแล้วแน่ๆ จองแจอ่าา จะทำอะไรก็คิดดีๆนะ เห็นแล้วช่ะว่าแทยงแสนดีจนน่าหงุดงหงิดแค่ไหน แบ้วนั่น เตนล์มา จองแจจงใจใช่หรือเปล่าา

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #326
    0
  7. #294 THE JOO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:03
    กรี๊ดดดดดดดดด ยัยบ้านี่ หลอนจะมาพูดจาแบบนี้ใส่ลูกตี้ของฉันไม่ได้นะ มานี่มา มาให้คูมแม่โอ๋ๆ ฮื่อออออ ไหนจะยัยเตนล์อีก ร้ายกาจมากจริงๆ T____T
    #294
    0
  8. #240 paanpanisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 19:13
    โอ้วยยยเกลียดดดด ฉันอยากกระโดดเบ้าไปในฟิคแล้วกอดยัยตี้เอาไว้้
    #240
    0
  9. #121 w/ my J (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 00:48
    นี่มันแม่ประสาอะไรเนี่ยยยย! สงสารนทย. แล้วเตนล์ก็มาเห็นอีก เห้อ
    #121
    0
  10. #108 95kim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:04
    พี่ฮันซลใจดีมากๆเลยอ่า เป็นห่วงนัองแทยงว่าจะโดนคนใจร้ายรังแกเหรอคะ พ่อพระ พ่อทูนหัว ใจสั่นกับพี่เขาหมดแล้วเนี่ย แงงงงงงงง
    แล้วอิตาคนเมาไปลูบหัวลูบแก้มเขาทำไมอะ คิดอะไรอยู่นิ ซึนตลอดอะตานี่ แล้วชอบมาลวนลามนิดๆหน่อยๆก็เอา
    ที่จริงคือซึนทั้งคู่อะ ฮื่อ แทยงก็ตื่นแต่เช้ามาคั้นน่ำส้มให้เขา งึ่ ซึนนน

    สู้ๆนะคนเก่งทุกอย่างมันเริ่มหนักหน่วงแล้ว ฮื่อ คุณลุงกีแจเขายังมองออกเลยเนอะ ถึงเอ่ยปากฝากแจฮยอนแบบนั้น ถึงจะซึนแต่ก็เป็นห่วงแทยงแหล่ะ มั้ง

    บางทีก็ไม่เข้าใจแทยงเลย ความรู้สึกรีดเดอร์เหมือนแจฮยอนเลยค่ะ ทำไมหนูยังห่วงคนใจร้ายพวกนั้นอยู่ทำไมหนูไม่ห่วงตัวเองบ้าง เขาทำขนาดนั้นแล้ว แต่ก็มาคิดอีกที ก็เพราะเป็นน้องแทยงคนดีแบบนี้ไง ฮื่อ แล้วดูพูดแต่ละคำ ปวดใจจจจจจ แจฮยอนนี่มาดหลุดหลายรอบมาก ห่วงเขาสินะ ยอมรับเถอะ

    คุณแม่ใจร้ายมากๆ คือแทยงเป็นลูกเขาจริงๆใช่ไหมทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ สงสารแทยง น้ำตาจะไหลแล้ว ฮื่อ เห็นหรือยังแทยงเลิกห่วงพวกเขาเถอะ ปวดใจจจจจจ ประโยคผมทำอะไรผิดเหรอครับนี่น้ำตาร่วงแหม่ะเลย แทยงงงงงงงงง ตอนนี้ทับใจแจฮยอน ฮรึก
    #108
    0
  11. #98 Masterlord (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 05:36
    มันเป็นปมจริง ๆ นะ ว่าทำไม ทั้งแม่และเตนล์ถึงเกลียดตะยงง ฮื่ออออ
    #98
    0
  12. #97 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 21:33
    บางทีแจฮยอนคือคนที่ทำให้ชีวิตแทยงโครตย่ำแย่เลย โดนน้องเกลียดมากอยู่แล้ว เจองี้คงเข้าขั้นร้ายแรงกว่าเดิม จิตใจแทยงจะบอบช้ำแค่ไหน
    #97
    0
  13. #96 swimswamswum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 18:09
    แจกอดพี่เค้าแน่นๆเนอะ สงสารตะยงมาก ฮื่อออออ ชีวิตจะเศร้าอะไรได้ขนาดนี้งะ แล้วนี้เตนล์ก็จะมาเจออีก ยิ่งเกลียดตะยงมากขึ้นแน่เลย ;^; อยากจะกอดตะยงแน่นๆ ฮื่ออออ
    #96
    0
  14. #95 alexd__ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 02:13
    แจฮยอนอบอุ่นมว้ากกกก น้องแทยงอย่าดื้อนักสิคะะฮือออ นังคุณแม่เกลียดอะไรลูกฉันหนักหนายะะะ!!!!
    ปล.เราชอบฟิคเรื่องนี้มากๆนะคะ ฟิคสนุกมากๆค้ะ สู้ๆนะคะไรต์เตอร์<3
    #95
    0
  15. #94 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 01:36
    เดี๋ยว...ตอนแรกคือจะเดาว่าแทยงกับแม่นี่เป็รแม่เลี้ยงงี้ แต่สรุปหน้าคล้ายกันเพราะงั้นแม่ลูกแท้ๆ....โอ้ยยย แล้วทำไมแม่เกลียดแทยงจัง เตนด้วย ปกติก็ไม่ชอบแทยงอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอฉากแบบนี้ อหหหห. แทยงโดนเกลียดแรงเลยค่ะ ????
    #94
    0
  16. #92 peachjae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 00:24
    เขินฉากที่แทยงทำน้ำส้มให้แจกินอ่ะ น่ารักจัง พ่อพระเอกนี่ก็กำลังสับสนกับหัวใจตัวเองใช่ม่ะะ???
    #92
    0
  17. #91 Picpig (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 00:12
    พ่อกับแทยงทำอะไรไว้หรอ สองแม่ลูกถึงเกลียดอะไรได้ขนาดนี้ พี่พระเอกแก่ซึนจังเลยนะ ไรท์ค่ะ สู้ๆ เรารออ่านอยู่น้า
    #91
    0
  18. #90 meawtae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 23:48
    สงสารแทยง หน่วงมาก จะร้องตาม ทามมัยแม่และน้องถึงใจร้ายแบบนี้ ไม่เปนไรนะแทยง เดี๋ยวแจปลอบเอง^^ ไรต์สู้ๆนะคะ เปนกำลังใจให้ค่ะ
    #90
    0
  19. #89 deep_in_chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 10:41
    ถึงความคิดจะต่อต้าน แต่การกระทำแสนอ่อนโยนเหลือเกินนะคะคุญเจย์ แหม่ๆ555
    ส่วนตะยงเป็นห่วงเค้าก็บอกเขาไปค่ะ
    ชอบสองคนนี้เถียงกันจัง น่ารัก.////.
    #89
    0
  20. #88 swimswamswum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 10:48
    กี้ด เขินนนนน เค้าดูแลกันค่ะ ;3;
    #88
    0
  21. #87 meawtae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 00:13
    อือ!! น่าร้ากกก ชอบโม้เม้นแบบนี่จัง ไม่พูดว่าห่วงแต่การกระทำนี่ชัดเจนมาก เขินแรงมาก ^^ ไรท์สู้ๆๆนะคะ
    #87
    0
  22. #86 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 23:04
    แจฮยอนมีความย้อนแย้งในตัวเองสูงมากค่ะ55555555555
    #86
    0