- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 6 : Prison 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    15 พ.ย. 59

 
Prison
- 05 -

 

เช้าวันนี้แจฮยอนตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นแทยงแล้ว เขาขมวดคิ้วก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ เปิดประตูเข้าไป...มองซ้ายมองขวาหาทุกซอกทุกมุมแม้กระทั่งซอกเล็ก ๆ ที่แม้แต่หนูก็เข้าไปอยู่ไม่ได้...แต่ก็ไม่เจอใคร ก่อนจะเดินงัวเงียออกไปด้านนอก เจอเข้ากับป้ากงจูและบอดี้การ์ดอีกสามสี่คน

“มีใครเห็นแทยงมั้ย?” แจฮยอนยกมือขึ้นเสยผม ก่อนจะเอ่ยถาม

“อ่อ ป้าเห็นออกไปกับคุณฮันซลแล้วค่ะ” ป้ากงจูที่กำลังจัดวางอาหารเช้าขึ้นโต๊ะหันมาตอบแจฮยอน

แจฮยอนขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ อยากจะหันไปชกกำแพง แต่ก็ไม่อยากเจ็บตัว ถึงตอนนี้เขาจะรู้สึกเจ็บใจก็เถอะ!

“ฮันซล ฮันซล ฮันซล ฮันซล ฮันซล อะไร ๆ ก็ฮันซล นี่ออกไปกับพี่ฮันซลโดยที่ไม่บอกเขาสักคำ ให้ตายเหอะ!!!!” แจฮยอนเอามือเท้าสะเอวเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนอน ก่อนจะทิ้งตัวนอนหงายลงบนเตียง หวังว่ามันจะช่วยให้เขาสงบจิตสงบใจลงได้ ... แต่ก็ไม่!


 

มือใหญ่ร้อนรนเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนหัวนอน ก่อนจะรีบกดโทรด่วนเพื่อโทรหาฮันซล

“ครับ” คนทางปลายสายตอบรับทันที แจฮยอนถอนหายใจ บอกหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องใช้คำสุภาพ หรือพูด   ‘ครับ กับเขา แม้พี่ฮันซลจะถูกแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าบอดี้การ์ด แต่สำหรับเขาไม่ว่ายังไงพี่ฮันซลก็คือพี่ชาย

“อยู่ไหน”

“กำลังจะถึงบริษัท TY

แจฮยอนถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“ทำไมไปไม่บอกผมเลย นี่พี่เป็นบอดี้การ์ผม หรือคนอื่น!” แจฮยอนตะคอกใส่คนทางปลายสายอย่างอารมณ์เสีย

“คนอื่น? ก็นายบอกให้ฉันคอยดูแลคุณแทยงไม่ใช่หรือไง? เลอะเลือนเหรอ?” ฮันซลขมวดคิ้ว กรอกตาก่อนจะตอบกลับไป

“ก็วันนี้ผมไม่ได้สั่ง” แจฮยอนว่า

“นายบอกว่า ให้คอยดูแลตลอดเวลา”

แจฮยอนจิ๊ปากอย่างขัดใจ ก็ยอมรับนั่นแหละว่าเขาพูดแบบนั้นออกไปจริง ๆ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตัวพี่ฮันซลเลยสักนิด และเขากำลังพาล

“ผมขอโทษๆ เดี๋ยวไปคุยที่บริษัท” แจฮยอนตัดบทพร้อมทั้งตัดสายทิ้งไปด้วยเช่นกัน

 


นี่เขาบ้าไปแล้วหรือไง ที่ไปใส่อารมณ์กับพี่ฮันซลแบบนั้น เป็นเพราะนายนั่นนั่นแหละที่ทำให้เขาหงุดหงิดแต่เช้าแบบนี้  อย่าให้เจอนะ จะ....จะทำโทษซะให้เข็ด!

 

---

 


ฮันซลกดปิดโทรศัพท์ก่อนจะส่ายหัว ปกติแจฮยอนไม่ค่อยเป็นแบบนี้เลยนะ นี่อะไรของมัน?

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” แทยงที่นั่งอยู่ด้านหลังเอ่ยถาม เขาพอจะจับใจความได้ว่ามันคงเกี่ยวกับเขา และปลายสายก็น่าจะเป็น...ไอ้คนบ้านั่น

“ไม่มีอะไรหรอกครับ คืออันที่จริงผมก็ยังงง ๆ อยู่” ฮันซลบอก ก่อนจะหัวเราะออกมา

“โดนเจ้านายว่าเพราะผมหรือเปล่าครับ?” แทยงถามซ้ำ กลัวว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุทำให้ฮันซลต้องโดนดุ

“ฮ่าๆ ไม่หรอกครับ คงจะนึกโกรธที่ผมไม่ได้แจ้งก่อน อันที่จริง ผมก็ส่งข้อความบอกแล้วละครับ อาจจะไม่ทันได้อ่าน” คงร้อนใจมากทีเดียว ว่าแต่...มันเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือไง?

แทยงพยักหน้ารับรู้ ที่จริง...เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ ก็เลยตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ ตอนออกมาจากบ้านก็กะว่าจะไปปลุกบอกเสียหน่อย แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ดีกว่า...คิดว่าคงไม่มีความจำเป็นต้องบอก ไม่ได้เป็นอะไรกัน และคนคนนั้นก็คงไม่ได้อยากรู้ด้วย

 


---


 

“สวัสดีครับคุณหนู มาทำงานแต่เช้าเชียว” อีทึกเดินเข้ามาทักทายแทยงในห้องทำงาน เมื่อเลขาแจ้งเขาว่าแทยงมาถึงนานแล้ว

“ครับ เมื่อคืนผมนอนไม่หลับอ่ะ” แทยงส่งยิ้มให้

ทว่า อีทึกกลับถอนหายใจออกมา “ไม่ได้นะครับ ต้องพักผ่อนให้เพียงพอสิครับ มีคนฟ้องผมว่าเมื่อคืนกลับไปก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว”

“อ่า ก็อ่านเอกสารเพลินไปหน่อย” แทยงยิ้มแหย เมื่อถูกอีทึกแกล้งค้อนใส่

“วันนี้บ่ายมีพบลูกค้า ผมส่งรายละเอียดให้ในอีเมลล์แล้วนะครับ” อีทึกแจ้งรายละเอียดงานวันนี้ให้แทยงฟัง

“แล้วก็.....” อีทึกพูดแล้วก็หยุดไป ทำให้แทยงที่กำลังเปิดอีเมลล์ในคอมพิวเตอร์ต้องแหงนหน้าขึ้นมอง

“มีอะไรเหรอครับ?” แทยงเลิกคิ้ว  

“ก็ตอนนี้.....เอ่อ......คุณหนูอยู่กับคุณแจฮยอนใช่มั้ยครับ?” คุณกีแจเป็นคนบอกเรื่องนี้กับเขา ซึ่งก็ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย

“เอ่อ...ครับ”

“จะดีเหรอครับ คือ ถ้าคุณเตนล์รู้เข้า...แถมผู้ชายคนนั้นยังดูอันตรายและไม่น่าไว้ใจเลยนะครับ”

แทยงถอนหายใจออกมา เขาก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน  แต่ว่า... “บางที...ถ้าอยากรู้จักศัตรู ก็ต้องเข้าใกล้ศัตรูให้มากที่สุด”

“แต่ก็ต้องระวังด้วยนะครับ อย่าไปเป็นเหยื่อให้ศัตรูเสียล่ะครับ” อีทึกเอ่ยเตือนตามประสาคนอาบน้ำร้อนมาก่อน และเขาก็เป็นห่วงแทยงมากจริง ๆ คุณหนูของเขาน่ะ ภายนอกดูแข็งกระด้าง ดูเหมือนคนไม่คิดอะไรนอกจากธุรกิจ แต่นั่นก็แค่เปลือกนอกที่สร้างขึ้นมาเพื่อคุ้มกันตัวเอง ... ที่จริงแล้วคุณหนูของเขา ทั้งเป็นคนอ่อนไหว คิดมาก ขี้สงสาร กลัวเหลือเกินว่าจะตกเป็นเหยื่อของคนไม่ดี 

 


ก๊อกๆ แกร๊ก!

เสียงเคาะที่ดังมาพร้อมกับเสียงเปิดประตู คราวนี้เขาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกคนเป็นใคร

ก็คนที่พวกเขาสองคนกำลังพูดถึงกันอยู่นี่แหละ

แจฮยอนก้าวขายาวๆ มายืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของแทยง

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” อีทึกขอตัวออกไปจากห้องของแทยง เขาก้มหัวให้แจฮยอนเล็กน้อย

“มีอะไร” แทยงเหลือบตามอง ก่อนจะเอ่ยถาม

“จะมาทำงาน ทำไมไม่บอกก่อน” แจฮยอนไม่ยอมนั่งลงที่เก้าอี้เสียด้วยซ้ำ เขาถามคนตรงหน้าเสียงห้วน

แทยงเหล่ตาขึ้นมอง มันยังไม่จบอีกหรือไงเรื่องเมื่อเช้า “แล้วทำไมต้องบอก?” พูดจบก็ก้มลงไปอ่านเอกสารต่อ

“ก็...ก็อยู่บ้านเดียวกันอ่ะ ไปไหนมาไหนก็ต้องบอกกันหน่อยมั้ย?”

“แล้วทีตอนนายหายไป นายบอกฉันหรือเปล่า?” แทยงแหงนหน้าขึ้นมามองคนตัวสูงอีกครั้ง เหอะ!...ทีตัวเองไปไหนมาไหน ก็ไม่เห็นเคยบอก อันที่จริงมันก็ไม่จำเป็นหรอก เพราะเขาไม่ได้อยากรู้ แต่ไม่เข้าใจว่าไอ้บ้านี่จะมาฟึดฟัดทำไมกับอีแค่ออกมาจากบ้านโดยไม่ได้บอก ก็รู้อยู่แล้วมั้ยว่าเขาต้องมาทำงาน ไม่ได้หนีไปไหน

“คือ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนายไง ฉันมีบอดี้การ์ด แล้วฉันก็เป็นเจ้าของบ้าน” แจฮยอนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าของคนตัวเล็ก

“เหอะ! ตรรกะป่วยมาก ฉันก็มากับฮันซลของฉันไง” แทยงแกล้งพูดประชด

“ห๊ะ! ว่าอะไรนะ? ฮันซลของฉันงั้นเหรอ?!” แจฮยอนยืดตัวตรงอีกครั้ง ก่อนจะท้าวมือลงบนโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้าไปพูดใกล้กับใบหน้าของแทยง

แทยงจำต้องย่นคอหนี เมื่ออีกคนยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้มากเกินไป  “ออกไป!” มือเล็กผลักหน้าอกแกร่งให้ออกห่าง

“หมายความว่าไงที่ว่า ฮันซลของฉันอ่ะ” คนตัวสูงเอามือเท้าสะเอว ถามซ้ำ

แทยงถอนหายใจออกมา “ทำไม? หวงเหรอ?” ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นถามคนตัวสูง

.

.

.

.

“ใช่ หวง!

 

 

 

---



“เฮ้อ~” เจ้าของร่างเล็กถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว หลังจากออกไปคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญ ซึ่งก็ราบรื่นดี แต่ในใจเขากลับมีความรู้สึกแปลก ๆ ติดค้างอยู่

 


ก๊อก ๆ

 

“ผมฮันซลเองครับ” เสียงคนที่ยืนอยู่หลังประตูเอ่ยบอก แทยงทำท่าตกใจเล็กน้อย

“เข้ามาสิครับ”

ประตูถูกเปิดออกทันที พร้อมด้วยร่างของชายรูปร่างสูงโปร่ง เขาส่งยิ้มให้กับแทยง ก่อนจะเดินเข้ามาหา แทยงเพียงเลิกคิ้วถามว่ามีอะไรหรือเปล่า?

“คือ คุณแจฮยอนสั่งไว้ว่า หากถึงเวลาเลิกงานให้มารับคุณแทยงกลับไปที่เพ้นเฮาท์น่ะครับ”

แทยงเหลือบไปมองนาฬิกาอีกครั้ง ถึงได้เพิ่งรู้ว่าเลยเวลาเลิกงานมาแล้วจริง ๆ  ถึงขนาดต้องให้ฮันซลมารับเขาตรงเวลาแบบนี้เชียว กลัวจะหนีหรือไง

“ผมขอเก็บของแป่บนะครับ” แทยงติดเป็นนิสัยที่จะต้องจัดของทุกอย่างให้เข้าที่ ก่อนจะออกจากห้อง

“ผมช่วยถือครับ” ฮันซลยื่นมือไปตรงหน้าของคนตัวเล็ก

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมถือได้” แทยงบอก ก่อนจะส่งยิ้มให้ แต่ก็ใช่ว่าฮันซลจะยอม

“ให้ผมถือเถอะนะครับ” เขาจ้องตาคนตัวเล็ก เขาไม่อยากจะพูดมันออกมาหรอกนะ ว่าเป็นหน้าที่ของเขา และแทยงก็จำต้องยอมแพ้ แบ่งแฟ้มงานไปให้ฮันซลช่วยถือ


 

แทยงทิ้งตัวนั่งลงในรถยนต์คันหรูที่ฮันซลสตาร์ทเครื่องแล้วเรียบร้อย รถยนต์คันหรูออกตัวอย่างนิ่ม ๆ ก่อนจะขับทะยานไปตามถนน

“เอ่อ...ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย?” อยู่ดี ๆ แทยงพูดขึ้นมา

“ได้สิครับ ถ้าผมตอบได้ก็จะตอบครับ” ฮันซลส่งยิ้มให้กับแทยงผ่านกระจกมองหลัง ซึ่งเขาใช้ประโยชน์จากมันอยู่บ่อยครั้ง เวลาที่ใครบางคนเผลอ

“ฮันซลสนิทกับแจฮยอนมากเหรอ?”

“หืม? อ่า...ครับ จริง ๆ เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่ะครับ”

“ห๊ะ! ลูกพี่ลูกน้อง?” แทยงอุทานเสียงดังอย่างลืมตัว จนทำให้ฮันซลตกใจและแปลกใจไปด้วย ฮันซลเลิกคิ้วสงสัย มีอะไรต้องตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ?

“มีอะไรเหรอครับ?”  

“ปละ เปล่าครับ” แทยงตอบตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาของฮันซล เพราะดูท่าทางฮันซลจะไม่รู้แน่ ๆ ว่า...

 


---


 

แทยงนั่งทำงานอยู่บนโซฟาในห้องนอน ดวงตากลมโตมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที นาฬิกาที เจ้าบ้านั่นกลับดึกแบบนี้ทุกวันเลย

ฮันซลเองก็กำลังทำงานของตัวเองอยู่ด้วยเช่นกัน โดยเขาขอมานั่งกับแทยงด้วย อันที่จริง ก่อนหน้านี้ที่ตรงนี้มันคือที่ทำงานของเขา ฮันซลเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของแจฮยอนก็จริง แต่ไม่ใช่แค่นั้น เขายังเป็นเลขาส่วนตัวและช่วยดูแลธุรกิจอีกด้วย เพราะว่าเขาไม่ค่อยไว้ใจคนอื่นมากนัก อย่างน้อยสี่ตาก็ยังดีกว่าสองตา สี่มือก็ยังดีกว่าสองมือ ช่วย ๆ กัน

 

 

แอ๊ด...

เสียงประตูถูกเปิดออกและปิดลง แทยงหันมองทันที แต่พอเห็นก็แกล้งทำหน้าไม่สนใจคนที่กำลังเดินเข้ามา ก่อนจะทำเป็นก้มอ่านเอกสารบางอย่างต่อ

“ฮันซล ช่วยดูตรงนี้หน่อยสิ” แทยงชี้อะไรบางอย่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับหันไปขอความช่วยเหลือจากฮันซล ร่างสูงเลิกคิ้วก่อนจะขยับมานั่งโซฟาตัวเดียวกับแทยง เขามองตามที่แทยงชี้และอธิบายบางอย่าง

 

ทันทีที่แจฮยอนเห็นทั้งสองคนนั่งทำงานอยู่ด้วยกัน เขาก็ถอนหายใจออกมาทันที หากวันนี้เขาไม่ติดงานสำคัญ เขาไม่ปล่อยให้แทยงกลับมากับพี่ฮันซลหรอก

“ใช้งานคนของคนอื่นสิ้นเปลืองไปแล้วนะ” แจฮยอนว่าก่อนจะเดินมานั่งลงที่โซฟาอีกตัว จ้องมองไปยังเจ้าของร่างบอบบางที่มองมาทางเขาอย่างไม่พอใจ แทยงเบะปากก่อนจะหันกลับไปมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ

 

“เป็นไงบ้างวันนี้?” ฮันซลเอ่ยถาม พักนี้เขาว่าแจฮยอนดูแปลกไปนิด ๆ นะ

“ก็ดี” ตอบทั้ง ๆ ที่ดวงตายังคงจ้องไปที่คนตัวเล็กที่ไม่ยอมหันมาทักทายเขาอีก ฮันซลเองก็เหล่มองแทยงด้วยเช่นกัน

“งั้นฉันกลับไปนอนก่อนแล้วกัน” ฮันซลบอก ก่อนจะเก็บแฟ้มงานและปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้คของตัวเอง

 

“ฝันดีนะครับคุณแทยง”

“อ่ะ จะไปแล้วเหรอ? ฮันซลเองก็ฝันดีเช่นกันนะครับ” แทยงส่งยิ้มให้ อาจจะเพราะว่าแจฮยอนสั่งให้ฮันซลมาคอยดูเขา และฮันซลก็ค่อนข้างสุภาพกับเขามากๆ ก็เลยกลายเป็นว่าได้พูดคุยกันเหลายๆ เรื่องจนรู้สึกสนิทกัน

 

แจฮยอนมองทั้งสองคน ก่อนจะส่งเสียงไม่พอใจในลำคอเสหน้าไปอีกทาง

“ฝันดีนะเจ้านาย” ฮันซลตบบ่าแจฮยอน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง

 

“นี่ถามจริงเหอะ ชอบพี่ฮันซลเหรอ?” แจฮยอนถามคนที่ยังคงจ้องแต่หน้าจอคอมพิวเตอร์นั่น ไม่รู้มีอะไรน่าดูนักหนา เห็นแล้วโครตหงุดหงิด

 


แทยงอยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ “ไม่รู้” คนตัวเล็กตอบกวน ๆ

ปุ้บ! แจฮยอนปิดฝาพับโน้ตบุ้คของคนตรงหน้าลง นั่นทำให้แทยงถึงกับอารมณ์เสียตวัดตามองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ  “เป็นบ้าอะไรอีก!


“จะช่วยสนใจมองหน้าฉันสักสิบยี่สิบวินาทีมันจะทำให้ธุรกิจนายล่มมั้ย?” แจฮยอนเดินเข้าไปยืนตรงหน้าคนตัวเล็ก ก่อนจะก้มลงเท้าแขนทั้งสองข้างไปที่พนักพิงโซฟาด้านหลัง กักแทยงเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าลงไปจนแทบชิดกับใบหน้าเรียวสวย อยากหลบหน้าเขาดีนัก จะทำให้หลบไปทางไหนไม่ได้เลยคอยดูเหอะ!

 


แทยงจ้องตาดุ ไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้ “ออกไป!” มือเล็กผลักคนตรงหน้า ทว่า แจฮยอนแทบไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ดวงตาคมจ้องลงในดวงตากลมโตที่มีแววดุกร้าวเต็มไปหมด

แทยงถอนหายใจออกมาอย่างเหลืออด “นายต้องการอะไรหะ อยากได้อะไรก็พูดมา”

"ฉันถามไปแล้วเมื่อกี้”

“อา...อืม จะตอบยังไงดีล่ะ” แทยงแกล้งยั่วโมโห ทำหน้ากวนใส่คนตัวสูง ชอบแกล้งเขาดีนัก ทีเขาบ้างแล้วล่ะ

“ไม่ยอมตอบดี ๆ สินะ หึ”

“อื้อ...อะ อย่า” ริมฝีปากบางถูกคนด้านบนฉกฉวยอย่างไม่ทันตั้งตัว แทยงเบิ่งตาโต ตกใจอย่างสุดขีด ก่อนจะหลับตาปี๋ ยกมือขึ้นมาทุบที่ไหล่หนาของคนด้านบนรัวๆ  ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกคนตัวสูงรวบกดไว้ที่พนักพิงโซฟา ริมฝีปากหยักบดเบียดลงบนริมฝีปากบางอยู่สักพัก ก่อนจะผละออก เขาแค่จะแกล้งคนตรงหน้าเล่นก็เท่านั้น ทว่า...หัวใจของเขานี่สิ เต้นแรงเสียอย่างนั้น

 


แทยงหอบหายใจ ฟันคมขบกันแน่นอย่างนึกโมโห “ไอ้บ้า ทำบ้าอะไร!!” แทยงตะคอกใส่ เขาไม่นึกว่าจะถูกคนตรงหน้าทำแบบนี้ บ้าชะมัด!!

“นายยั่วฉันก่อน” แจฮยอนไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด เขากระตุกยิ้มใส่คนตรงหน้า ยิ่งเห็นแทยงทำท่าทางโมโหก็ยิ่งชอบใจ

“ยั่วบ้าบออะไร นายน่ะมัน...มันวิปริต มีอย่างที่ไหน แอบชอบลูกพี่ลูกน้องตัวเอง!!” แทยงตะโกนลั่น ทีแรกเขาไม่อยากจะพูดมันออกไปนักหรอก แม้ว่าเขาจะไม่เคยมีคนรักเป็นตัวเป็นตน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักความรัก เขารู้ดีว่ามันห้ามกันยาก แต่คนตรงหน้าก็ทำให้เขาโมโหจนต้องพูดออกมา

“หะ?!” แจฮยอนขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์ จ้องมองคนตรงหน้า

“อย่านึกว่าฉันดูไม่ออก” แทยงยังพูดต่อ ใบหน้าเรียวสวย ดวงตากลมโตนั่น แสดงออกถึงความมั่นใจ

“....นายรู้แบบนี้ก็ดีแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าอ่อย แล้วก็อย่าทำตัวใกล้ชิดพี่ฮันซลมากเกินไปด้วย” แจฮยอนจ้องมองตาโต ๆ นั่น

“ปล่อยก่อนดิ่” แทยงตวัดเสียง เขาเจ็บข้อมือจะแย่อยู่แล้ว และแจฮยอนก็ยอมปล่อยข้อมือเล็ก ๆ นั่นออก ก่อนจะย้ายตัวกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม รู้สึกสบายใจยังไงก็ไม่รู้แหะ

 


“แล้วเตนล์ล่ะ ถ้านายไม่ได้รักเตนล์ ก็เลิกยุ่งวุ่นวายกับเขาซะ”

“หึ ไม่กลัวน้องชายนายเสียใจเหรอ? ทุกวันนี้ก็ต้องโทรหาฉันสามเวลาหลังอาหารแล้ว ขาดฉันไม่ได้หรอก” แจฮยอนกระตุกยิ้ม แต่เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด เพราะนี่ก็เพิ่งพาเตนล์ไปส่งที่บ้านมา

แทยงจ้องหน้าคนตัวสูง กัดฟันอย่างนึกโมโห “งั้น ฉันก็จะไม่รับปากว่าจะเลิกยุ่งกับฮันซล บางทีฉันอาจจะตกหลุมรักเขาจริงๆ ก็ได้” แทยงลอยหน้าลอยตาตอบ

 


อึก! มือใหญ่กระชับเข้าที่ต้นแขนเล็กนั่นทันที

“อย่ายุ่งกับพี่ฮันซล” แจฮยอนเน้นชัดทุกคำพูด

“ฉันบอกว่าไม่รับปาก หากยังยุ่งกับน้องชายของฉันอยู่ ฉันก็จะทำแบบเดียวกันกับคนที่นายรัก” แทยงตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่ากำลังกายของเขาจะมีน้อยกว่า ทว่า เขาก็ไม่เคยคิดยอมแพ้เลยสักครั้ง

“นายมันอวดดี!” แจฮยอนกระชับมือที่บีบอยู่ที่ต้นแขนเล็กแน่นขึ้น ความรู้สึกเดิม ๆ มันย้อนกลับมา เขาคิดมาตลอดว่าอีแทยงเป็นคนเย่อหยิ่ง อวดดี ชอบทำตัวเหนือชาวบ้าน

“นายต่างหากที่อวดดี” แทยงจ้องอีกคนเขม็ง

“คิดว่าเอาฉันมาอยู่ที่นี่ แล้วจะควบคุมทุกอย่างได้งั้นเหรอ? หึ ... ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันยอมยกทุกอย่างของฉัน ของครอบครัวฉันให้กับนายหรอก!” แทยงกัดฟันแน่น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแจฮยอนอยากครอบครองบริษัทของเขา

“หึ งั้นก็มาคอยดูก็แล้วกัน ครอบครัวงั้นเหรอ? ฮ่าๆ ครอบครัวที่พวกเขาไม่ต้องการนายน่ะเหรอ? อีแทยง” แจฮยอนยิ้มเยาะคนตรงหน้า และเขาก็เห็นแววตาวูบไหวที่จ้องมองมายังไงเขา รู้สึกได้ถึงแรงสั่นน้อย ๆ ของร่างบอบบางที่เขายังจับเอาไว้

แทยงได้แต่ขบฟันคมลงบนริมฝีปากของตัวเอง ทำอะไรก็ได้ที่มันจะช่วยบรรเทาความรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจของเขา แผลเป็นที่ถูกเยียบย้ำแล้วเยียบย้ำอีก

“ใช่...ถึงแม้ว่าสำหรับพวกเขา ฉันจะไม่ใช่คนในครอบครัว แต่สำหรับฉัน คนพวกนั้นคือแม่และน้องชายของฉัน มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง และไม่ว่ายังไงฉันก็จะปกป้องพวกเขาจากคนเลวๆ อย่างนาย!

 


แจฮยอนจ้องมองดวงตากลมโตคู่นั้น แม้ว่ามันจะดูแข็งกร้าว ทว่า ความโศกเศร้าที่ยังแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้นก็ยังคงปรากฏออกมาอย่างชัดเจน และดูท่าทางว่าคนตรงหน้าจะไม่รู้ตัวเลย

 

“งั้นก็มาคอยดูกัน” แจฮยอนพูดเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือออก ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าบีบต้นแขนของคนตรงหน้าแรงเกินไป แต่ก็...แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

 

 

และเขา...ก็ไม่ควรเผลอใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว

 

 


---

 


 

ก๊อกๆ

“เตนล์เอง” คนที่ยืนอยู่หลังประตูบอก ก่อนจะเปิดเข้ามาโดยไม่ได้ฟังเสียงอนุญาติของคนในห้องเลยด้วยซ้ำ

“หวัดดีครับเตนล์” แจฮยอนปิดแฟ้มที่กำลังอ่านอยู่ ก่อนส่งยิ้มทักทายคนตัวเล็กที่เดินตรงมายังเขา

“เข้าบริษัทไม่เห็นบอก” เตนล์เดินเข้ามาหาแจฮยอนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะทำหน้างอน

“อ๋า ก็กะว่าเดี๋ยวจะไปหา แล้วจะชวนไปทานอาหารกลางวันด้วยกันนี่แหละครับ” แจฮยอนตอบ แจฮยอนมีบริษัทใหญ่ของตัวเอง และยังมีหุ้นที่บริษัท TY ด้วย ทำให้เขาต้องเทียวไปเทียวมา แต่ช่วงนี้เขามักจะเข้ามาบ่อยกว่าปกติ

“เชื่อได้ใช่มั้ย ถ้าเตนล์ไม่เดินมาหา แจฮยอนจะไปหาเตนล์หรือเปล่า หืม?” เตนล์เดินมานั่งลงบนตักของคนตัวสูง

“ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอครับ?” แจฮยอนสอดมือโอบรอบเอวเล็ก ส่งยิ้มหวานให้คนตรงหน้า

“ก็แจฮยอนไม่ทำให้เตนล์เชื่อใจ”

“เอ แบบนี้ผมต้องทำยังไงดีน้า แบบนี้ดีมั้ย? ฟอด~” แจฮยอนแตะปลายจมูกโด่งลงบนแก้มเนียน ก่อนจะสูดกลิ่นหอม

 


แกร๊ก!

ประตูห้องของแจฮยอนถูกเปิดออก โดยที่ไม่มีเสียงเคาะหรือสัญญาณใด ๆ บอกก่อนเลย ทั้งสองคนมองไปยังร่างเล็ก ๆ ที่ยืนค้างอยู่ที่หน้าประตู อีแทยง

 


“มาที่ห้องนี้ทำไม?” เตนล์ยืดตัวตรง มองค้อนไปที่แทยง ก่อนจะเอ่ยถามออกมา

“พี่มาคุยงาน” แทยงตอบเสียงเรียบ มองหน้าน้องชาย ... คิดถึง

“เรากำลังจะออกไปทานอาหารกลางวันกัน กลับมาค่อยคุยได้มั้ย?”

“เตนล์ ไม่เอาน่า ผมคุยงานก่อนก็แล้วกัน” แจฮยอนพูดกับเตนล์ ก่อนหันไปมองหน้าแทยง

“ก็ได้ เตนล์จะรอตรงหนี้” คนตัวเล็กเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกในห้องของแจฮยอน

“เตนล์ พี่ขอคุยส่วนตัว” แทยงหันไปบอก แม้จะรู้ว่าคงทำให้เตนล์ไม่พอใจอย่างแน่นอน

“พี่ลืมไปแล้วเหรอ? ว่าผมก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วน นี่คิดไปแล้วสินะว่าตัวเองเป็นเจ้าของบริษัทคนเดียว อยากได้จนตัวสั่นเลยสินะ” เตนล์เหยียดริมฝีปากใส่แทยง จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

แทยงถอนหายใจออกมา “ไม่ใช่แบบนั้น”

“หึ พ่อก็ตายไปแล้ว เมื่อไหร่พี่จะเลิกแสร้งทำตัวเป็นคนดีสักที”

“เตนล์!! พี่ขอสั่งในฐานะประธานบริษัท ช่วยออกไปรอด้านนอก” แม้ว่าเขาจะไม่อยากทำร้ายจิตใจของเตนล์  ไม่อยากให้เตนล์เกลียดเขาไปมากกว่านี้ แต่ทุกอย่างมันบีบบังคับเขาให้ต้องทำ สักวันหนึ่ง...เขายังหวังว่า มันจะพอมีหนทางที่จะทำให้ทั้งเตนล์และแม่เข้าใจเขาและพ่อได้

เตนล์ลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวมาประจันหน้ากับแทยงทันที ดวงตาเรียวจ้องกร้าวใส่คนเป็นพี่ “เชิญระเริงกับตำแหน่งไปเถอะ ผมจะทำให้พี่ร่วงลงเหวให้ดู!” เตนล์พูดเสียงเยียบ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง


 

แทยงถอนหายใจออกมาทันที แจฮยอนได้แต่ยืนมองทั้งสองคน ... อันที่จริงเขาควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ทั้งสองคนเป็นแบบนี้

“ไง ทำแบบนั้นไม่กลัวว่าน้องจะยิ่งเกลียดหรือไง?” แจฮยอนเดินมายืนตรงหน้าของแทยง เข้าก้มมองใบหน้าที่ติดกังวลของอีกคน

แทยงแหงนหน้าขึ้นมาสบตาแจฮยอน “อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน” แทยงปาเอกสารในมือใส่หน้าของแจฮยอน

คนตัวสูงกระตุกยิ้ม เขาเดาออกทีเดียวว่าแทยงเข้ามาหาเขาด้วยเรื่องอะไร

“อะไรกัน ผมก็แค่อยากช่วยบริษัท”

“นายไม่มีสิทธิ์เอาชื่อบริษัทของฉันไปทำอะไรทั้งนั้น ก่อนที่จะได้รับอนุญาตจากฉัน อย่าบังอาจขัดคำสั่งฉัน” แทยงเน้นย้ำในคำหลัง ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างที่เขาเจอ ทำให้อารมณ์ของเขาครุกรุ่นอย่างห้ามไม่อยู่


 

อึก! แจฮยอนกระชากแขนเล็กเข้ามาติดตัว “เมื่อไหร่จะเลิกทะนงตัวว่าตัวเองดีที่สุด เก่งที่สุดสักที แบบนี้ไงแม่กับน้องถึงได้เกลียด...” แจฮยอนหยุดไว้แค่นั้น เขาไม่ได้จงใจจะตอกย้ำเลยสักนิด แต่เขาหมั่นไส้คนตรงหน้า คนที่ไม่ชอบยอมรับความช่วยเหลือหรือฟังความคิดเห็นของใคร

“นายเลิกมายุ่งกับฉัน เลิกยุ่งกับครอบครัวฉันสักที!” แทยงใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักคนตรงหน้าออก

“ต่อให้นายจะคิดหาแผนเลว ๆ ยังไง ฉันจะไม่มีวันยอมให้มันสำเร็จเด็ดขาด จำใส่หัวไว้ด้วย!” แทยงตวาดใส่ ก่อนจะเดินออกจากไปจากห้องทำงานของแจฮยอน


 

แจฮยอนได้แต่ยืนกัดฟันกรอด มือใหญ่กำเข้ากันแน่น “โธ่โว้ย!!” เขาเตะไปที่โซฟาด้านข้างอย่างอารมณ์เสีย

 

แล้วนายจะต้องเสียใจ อีแทยง!

 

 

 


TBC

 


/////mesomeday/////

แวะมาฝากตอน 5 แบบเต็ม ๆ จ้า  เรื่องเริ่มดราม่าอีกแล้ว  -*-

อย่าเพิ่งเบื่อกันน้า ฝากด้วยนะคะ อาจจะเป็นแนวที่คนชอบน้อย 

แต่ไม่เป็นไร ดีใจที่ยังมีคนเข้ามาอ่านค่ะ แหะๆ ขอบคุณมากๆ ค่ะ

เจอกันตอนหน้าค่ะ ฝากแท็ก #คุกแทยง ด้วยงับ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #551 Haenymph (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 15:46
    ชั้นขำที่แทยงคิดว่าแจฮยอนชอบพี่ฮันซล คิดอะไรเนี้ย 55555555 แต่ว่านะ คือไม่รู้ว่าเจย์จะร้ายหรือไม่ร้าย แทยงถึงได้ไม่ไว้ใจเจย์ไง ชั้นก็แบบ เป็นงง
    #551
    0
  2. #526 blankmode (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 22:33
    ขำเรื่องจฮรักฮซ 555555
    #526
    0
  3. #523 seecret.hp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 21:28
    แจฮยอนรักฮันซลมากมั้ยคะ /ถามแทยง5555
    #523
    0
  4. #516 HOLICISM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 13:15
    ชอบโว้ยยยยยยย ครุมเครือดี คนที่หัวใจอ่อนไหวง่ายด็จะประสาทเสียงี้แหละแจฮยอน
    #516
    0
  5. #499 mxhh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:14
    เกลียดอะไรแทยงนักหนาอะ หรือพ่อลำเอียงงี้เหรอออออ /ว่าละว่านทยต้องคิดว่าแจชอบพี่ฮันซล555555
    #499
    0
  6. #492 Aknnii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 16:37
    โอ้ยพี่แจใจเย็นลูก น้องจะร้องให้ฮืออออออออออออ
    #492
    0
  7. #378 fanajaks (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 15:23
    แจฮยอนทำไรอ่ะ หรือว่าที่จริงคือจะช่วยแต่แทยงเข้าใจผิดป่ะ เข้มข้นจริงๆ เราเพิ่งได้เข้ามาอ่าน สนุกมากค่ะ
    #378
    0
  8. #325 doraaung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 20:52
    อ๊ากกกก ดุเดือดอีกแล้ววว โอ๊ยยยยยยย หนทางมืดมนมากก จะเอายังไงคะจองแจ จะดีหรือจะร้ายเอาให้แน่หน่อยสิ ฮึ่ยยยย นี่สงสารแทยงมากอ่ะ ต้องใจเย็นขนาดไหนวะ งุ้ยยยยย แล้วจองแจเอ๊ยยย สู้กันด้วยสมองนะลูก อย่าทำร้ายคุณแทยงเขาล่ะ กราบบบบ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #325
    0
  9. #293 THE JOO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 17:51
    พี่ฮันซลโอบอุ้มน้องแทยงทีค่ะ อิฉันไม่ไหว แจฮยอนกับเตนล์ร้ายกาจเกินไป แงๆๆๆๆ
    #293
    0
  10. #239 paanpanisa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 18:55
    แต่ที่รู้ๆเขาจูบกันแล้วค่ะกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด แต่นี่แบบเชียร์ฮันซลมากๆ น้ำตาพิ้TT แจฮยอนก็ซึนไปเถอะคู๊ณ! แทยงก็ประชดเก่งงงฮื้อ
    #239
    0
  11. #120 w/ my J (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 00:13
    คนนึงก็ซึนอีกคนก็ซื่อ โถ่ แต่ยังไงแทยงก็น่าสงสารอยู่ดี
    #120
    0
  12. #107 95kim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 13:33
    โหยยยย คนซึนยังไงก็คือคนซึน หวงเขาล่ะสิ ร้อนอยู่ไม่สุขเลยต้องรีบโทรหาพี่ฮันซล ซึนมากอะ มีการมาโวยวายด้วยทำไมไม่บอก เอ้ออ บ้าไรเนี่ยแจฮยอน หึงจนมาดหลุด
    น้องแทยงก็ยั่วโมโหเขา หึย โดนจับจูบเลย แอ้กกก เขินนนนน
    แล้วนี่เข้าใจไปนู่นแล้ว เขาหึงหนูนั่นแหล่ะลูก
    ฮึ แล้วมาพูดจาร้ายกาจใส่อีก เจ้าบ้า
    ชอบน้องแทยงหยิ่งๆแบบนี้มากๆ คาแรคเตอร์ในดวงใจ ฮื่อ ตอนนี้ก็ชอบพี่ฮันซลอีกแล้ว ใครดีกับน้องก็ชอบหมดเลย ฮี่ๆ
    แล้วอิตาพระเอกนี่ชอบทำรุนแรงพูดจาร้ายกาจ แบนนะ!
    #107
    0
  13. #85 kanyalak9279 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 20:44
    ชอบๆๆรออ่านยุน่ะค่ะ
    #85
    0
  14. #84 swimswamswum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 15:51
    เค้าเหมือนจะสู้กันตลอกเวลา เขียร์พี่ฮันซลให้แทยงแทนได้มั้ย พระเอกทำตัวไม่น่ารักเลย555555
    #84
    0
  15. #83 LUCK'iies (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 11:19
    ตามมาจากขอโทษแจยงค่ะ แบบอูยยยยยยยย แจฮยอนชอบทำอะไรที่เข้าใจยากเหลือเกิน แทบกุมขมับเลย แทยงดูเด็ดเดี่ยวดีนะ ชอบ
    #83
    0
  16. #82 nannybmz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 11:13
    อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกเกลียดเจย์555555555 ถ้าเจย์รักแทยงขึ้นมานี้อยากให้แทยงไม่รับรักเจย์มากๆอ่ะ55555555
    #82
    0
  17. #81 พริ้มพริม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 06:24
    ยกมือว่าชอบแนวนี้ จริงๆคือชอบอ่านอะไรหลากหลาย ดีค่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #81
    0
  18. #79 alexd__ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 01:14
    เราเข้าใจแจฮยอนนะเว้ยยยยแบบบบ!!! แทยงซื่อจังเลยอ่ะ555555555555 เตนล์นี่ก็ทำเราแค้นทุกตอนเลยอ่ะ55555555555
    #79
    0
  19. #78 twothree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 01:11
    โง้ยยยยย เอ็นดูความคิดตยงจริงๆ ขำเลยค่ะ 55555555 เด็กโน้ยของแม่ พี่ซลของแม่ลูกของแม่ คือตอนแรกคิดว่าจะดีกันแล้วหละค่ะมีออร่าความหึงหวง เจ้าจองแจก็หวั่นไหวกับพี่เค้าแล้วด้วย ไอคนซึนเอ้ยยยยยย แต่ที่ไหนได้กลับมาทะเลาะกันอีกแล้ว T---T ร้อนด้วยกันทั้งคู่เลยค่ะ ว่าง่ายๆคือตยงไม่ไว้จองแจแบบห้าร้อย%เลยอ่า จองแจทำไรเลยดูเลวไปหมด 55555 แต่อย่างว่าเนอะจุดประสงค์ที่จองแจเข้ามายุ่มย่ามกับชีวิตและครอบครัวทยงมันก็ทำให้ไม่น่าไว้ใจจริงๆแหละค่ะ ตอนนี้สิ่งที่อยากรู้มากที่สุดเลยคือจองแจแค้นอะไรครอบครัวแทยงแล้วทำไมคุณแม่กับน้องเตนล์ต้องเกลียดตยง ฮือ *กุมขมับ สงสารตะหนูจังค่ะ ต้องทนเข้มแข็งตลอดเลย ถ้าเป็นเราคงร้องไห้ไปแล้วแน่ๆ ??? แล้วเหมือนจุดอ่อนของตะหนูคือเรื่องครอบครัว จองแจก็พูดถูกจุดตลอด สงสาร ;---; บางทีก็อยากด่าจองแจว่าปากพล่อยจังค่ะแต่เดี๋ยวพ่อพระเอกจะงอนกัน ไม่เอาดีกว่า 5555555

    สุดท้ายคุณไรท์สู้ๆน้า แล้วก็พี่ซลของเราเอง 5555555555
    #78
    0
  20. #77 meawtae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 00:57
    ในความดราม่าก็ยังมีความห่วงใยกันอยู่ ^^ แจหึงได้น่าร้ากมากเลย อ่านไปก็เขินไป ไรท์สู้ๆนะคะ
    #77
    0
  21. #76 ปงจี้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 00:48
    แทยงลูกกกกก โอ็ยยยยยความคิดหนูน่าเอ็นดูที่สุดเลยค่ะ อยากรู้จริงๆว่าแม่กับเตนล์เข้าใจแทยงอะไรผิดกันแน่
    #76
    0
  22. #75 alexd__ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 01:06
    ว้ายแค่พี่ฮันซลของฉันก็หึงหน้ามืดเลยคุณเจ๊ยยยย์-/////////////-
    #75
    0
  23. #74 Masterlord (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 06:48
    อูยยย ความแจนี้ 555 เดี๋ยวพี่เขาก็โบ้ยว่าหวงพี่ฮันอ่ะ เชื่อเราสิ ถถ
    #74
    0
  24. #73 nannybmz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 06:30
    หวงใครกันแน่คะ55555555555ไม่เชื่อว่าแจจะบอกว่าหวงแทยงอ่ะ55555หึงก็บอกไปตรงๆแจเดี๋ยวนก555
    #73
    0
  25. #72 ปงจี้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 00:21
    เชื่อเลย แจฮยอนต้องไม่ยอมรับว่าหวงแทยง แต่จะบอกว่าหมายถึงพี่ฮันซลตังหาก555555555555555555555
    #72
    0