- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 3 : Prison 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    30 ต.ค. 59




Prison

-02-

 

01:48 AM

 

แจฮยอนเดินผิวปากเข้ามาในเพ้นเฮาส์อย่างอารมณ์ดี ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

“มีความสุขอะไรมาครับ คุณแจฮยอน” ฮันซลยืนกอดอก เอ่ยแซวคนที่เป็นเหมือนน้องชาย

แจฮยอนยักไหล่ “ทำไมพี่ยังไม่นอนอีกล่ะ ไม่เห็นต้องรอผมเลย บอกกี่ครั้งแล้ว” พอกลับบ้านดึก ๆ ทีไร เห็นพี่ฮันซลมานั่งรอยืนรอแบบนี้ เขารู้สึกผิดทุกที แม้ว่าจะไม่มีครั้งไหนที่จะไม่เจอหน้าอีกคนตอนกลับบ้านข้ามวัน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว



พ่อของฮันซลประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่ฮันซลยังเด็ก ส่วนแม่ก็มีครอบครัวใหม่แต่ไม่ได้เอาฮันซลไปอยู่ด้วย ครอบครัวของแจฮยอนจึงรับมาเลี้ยงดู พ่อของแจฮยอนเป็นลุงแท้ ๆ ของเขา ครอบครัวของแจฮยอนเลี้ยงเขามาอย่างดี ทั้งการเป็นอยู่ ทั้งเรื่องการเรียน และยังให้ความอบอุ่นไม่ต่างจากพ่อแม่แท้ ๆ คุณลุงเคยขอให้เขาเป็นพี่ชายของแจฮยอน คอยคุ้มครองแจฮยอน เขาจดจำและปฏิบัติตามเสมอมา มันคงเป็นสิ่งเดียวที่เขาพอจะตอบแทนครอบครัวของแจฮยอนได้

“มันเป็นหน้าที่ของฉัน” ฮันซลว่า ก่อนจะระบายยิ้ม แจฮยอนเองก็พูดประโยคเดียวกันนี้ทุกครั้ง

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วน่า พี่ห่วงตัวเองให้มาก ๆ เถอะ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว” แจฮยอนแกล้งว่าขำ ๆ พลางเดินไปบีบไหล่ฮันซลเล่น

“เอ้อ ไอ้เด็ก ไอ้คนอายุน้อย”


“ฮ่าๆ เอ้อ แล้วคนในห้องนั้นเป็นไงบ้าง?” แจฮยอนพยักเพยิดหน้าไปทางห้องของตัวเองที่มีแทยงอยู่ในนั้น

“ทานข้าวทานยาเรียบร้อย แล้วก็หลับลงไปอีกแล้ว คงจะเพลียมากน่ะ ไหนจะต้องมาโดนไอ้เด็กใจยักษ์ทำร้ายอีก” ฮันซลแกล้งพูดประชด พอนึกถึงรอยช้ำที่คอของแทยงก็แอบมีความรู้สึกกรุ่นๆในใจขึ้นมา

“หึ ผมไม่ได้อยากทำแบบนั้นสักหน่อย พี่ก็เห็นหนิ ตั้งแต่ตอนที่ออกมาจากคุกก็ซัดผมเข้าให้” แจฮยอนทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ชี้นิ้วไปที่แผลตรงมุมปากของตนเอง ยังช้ำอยู่เลยด้วยซ้ำ นึกแล้วยังโมโหไม่หาย คนอุตส่าห์ไปช่วยออกมาแท้ ๆ

“ก็เขารู้ทันนายไง” ฮันซลนั่งลงตาม ตรงข้ามกับแจฮยอน

“รู้ทัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ไม่มีทางเลือก” แจฮยอนเบะปาก ก่อนจะทำหน้าสะใจ

“นายแน่ใจแล้วเหรอ ที่จะใช้วิธีการแบบนี้?” จะพูดให้ถูกเลยก็คือ มันคือวิธีสกปรก

“ผมไม่ได้อยากทำพี่ก็รู้” แจฮยอนเปลี่ยนมาทำสีหน้าเคร่งเครียด ทุกอย่างมันมีที่มาที่ไป เขามีเหตุผลมากพอ

ฮันซลแค่พยักหน้า เขารู้ว่าคนตรงหน้ากำลังรู้สึกอย่างไร และคิดอะไรอยู่

 

 


---



 

หลังจากพูดคุยกับฮันซลและต่างก็แยกย้ายกันไปนอน ทว่า แจฮยอนกลับอดไม่ได้ที่จะไม่เข้าไปดูหน้าแทยงสักหน่อย ก็แค่...แค่จะเข้าเช็คดูว่าอีกคนไม่ได้คิดจะหนี ก็แค่นั้น

 

แจฮยอนเปิดประตูเข้ามาและงับประตูลงเบา ๆ ในห้องแทบจะมืดสนิท เขาเดินคลำทางไปจนถึงเตียง ไม่ได้ยากเย็นอะไร เพราะนี่ก็เป็นห้องนอนของเขาเอง และก็เป็นเตียงของเขาเองด้วย อันที่จริง...เขาไม่จำเป็นจะต้องไปนอนที่ห้องอื่นก็ได้นี่เนอะ

 

แจฮยอนนึกหัวเราะในใจ ก่อนจะทิ้งกายนอนลงบนเตียงข้าง ๆ ตัวคนที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว แจฮยอนพลิกกายไปทางเจ้าของร่างบาง ตั้งศอกขึ้นมาหนุนศรีษะตัวเอง จ้องมองไปยังร่างตรงหน้า ใบหน้าสวยที่หลับสนิท แต่เขากลับเห็นร่องรอยความไม่สบายใจมากมายอยู่บนนั้น หัวคิ้วที่ยังขมวดแม้ยามหลับ...

จะต้องเข้มแข็งแค่ไหนกันนะ ที่ต้องมาแบกรับเรื่องโหดร้ายแบบนี้ แถมยังโดนคนในครอบครัวทำร้ายขนาดนี้? ขวากหนามข้างหน้าก็ดูจะมากมายเสียเหลือเกิน และเขาเองก็ยังเป็นหนึ่งในขวากหนามนั้นอีกด้วย ...

 

มือใหญ่ยื่นเข้าไปลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา กลัวว่าแทยงจะตื่นขึ้นมา เพราะคงจะได้ทะเลาะกันอีก รอทะเลาะกันตอนเช้าทีเดียวเลยดีกว่า

 

 

---

 


“อื้อ” แทยงร้องคราง ก่อนจะพลิกตัวนอนหงาย ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาตื่น มือเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาขยี้ตาที่ไม่ยอมเปิดเต็มที่เสียที เขารับรู้ได้ว่าอาการป่วยดีขึ้นมากแล้ว ก็เลยชูมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วกางออกเพื่อจะขับไล่ความปวดเมื่อยของร่างกาย

 

ตุ้บ!

“อ่ะ...” แทยงอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก และหยัดกายลุกขึ้นนั่งทันที

“อ่ะ โอ้ย! มือหนักอะไรขนาดนี้เนี่ย จะปลุกก็ปลุกดี ๆ ไม่ได้หรือไง มอนิ่งคงมอนิ่งคีสอะไรแบบนี้” แจฮยอนลืมตาขึ้นมาเพราะกำปั้นหนัก ๆ ของแทยง ก่อนจะส่งสายตามองหน้าคนที่กำลังขมวดคิ้วจ้องมาที่เขาด้วยเช่นกัน

ก็จะไม่ให้มองได้ยังไง ไอ้บ้านี่มานอนอยู่ข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าบอกนะว่าตั้งแต่เมื่อคืน!!

“มานอนที่นี่ได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมานอนทำไม!” แทยงถามรัว หัวคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์อยู่แล้ว

“เดินเข้ามา ตั้งแต่เมื่อคืน มานอนเพราะนี่เป็นห้องของฉัน เตียงของฉัน” แจฮยอนยืดตัวลุกขึ้น เท้ามือทั้งสองข้างกับเตียง ก่อนจะตอบทุกคำตอบ มองหน้าแทยงกวน ๆ

“งั้นคืนนี้ฉันจะไปนอนตรงอื่น”

“ไม่อนุญาต” แจฮยอนตอบทันที

 

แทยงอ้าปากจะเถียง แต่ก็ไม่รู้จะเถียงยังไงดี ก็ใช่! นี่มันบ้านของหมอนี่ เขาไม่มีสิทธิ์ทำอะไรทั้งนั้น

“ทำไมเหรอ? กลัวฉันจะทำอะไรหรือไง?” แจฮยอนว่าขณะที่ลงจากเตียง ก่อนจะบิดกายยืดเส้นยืดสายและยังหาววอด

“ไม่กลัว ทำไมจะต้องกลัวนาย” แทยงเบะปาก

“งั้นก็นอนด้วยกันทุกคืนไปเลยเนอะ” แจฮยอนหันมาส่งยิ้ม ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะ

“บ้า! ใครจะไปอยากนอนกันคนอย่างนาย” แทยงหลบสายตา หันมองไปทางอื่น

“คิดว่าฉันอยากนอนกับนายมากเหรอ? ฉันนอนกับน้องชายของคุณอีแทยงดีกว่า สนุกกว่าเยอะ เร้าใจใช้ได้เชียวแหละ” แจฮยอนเดินเข้าไปใกล้คนที่ยังนั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ ๆ


พลั่ก!!

แทยงผลักอกหนาอย่างแรง

“อย่าพูดจาถึงเตนล์แบบนั้นอีก!!” แทยงกัดกรามแน่น

“ฮ่าๆ โกรธเหรอครับ น้องคุณทำกับคุณไว้เยอะน้า ยังจะเดือนร้อนแทนได้อีกเหรอ?” แจฮยอนแกล้งหัวเราะเย้ยหยัน

“คนจิตใจหยาบกระด้างอย่างนาย มันไม่มีทางเข้าใจหรอก” แทยงสะบัดหน้าหนี เม้มริมฝีปากบางแน่น

“ก็คงจะอย่างนั้น” แจฮยอนยักไหล่

 

 

“แล้วนี่จะยืนจ้องอีกนานม่ะ?” แทยงหันไปถาม เมื่อแจฮยอนยังยืนจ้องเข้าไม่เลิก ทำไมวันนี้ทำตัวแปลก ๆ

แจฮยอนทำท่ายักไหล่อีกครั้ง “อุตส่าห์ว่าจะไม่ชวนทะเลาะแล้วนะเนี่ย”

“ปากอย่างนายเนี่ยนะ?” แทยงเบะปาก ก่อนจะทำท่าลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำ

 


แจฮยอนไม่ได้เถียงต่อ เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูในลิ้นชัก ก่อนจะโยนใส่คนตัวเล็ก ที่ตกใจยื่นมือมารับไว้ได้พอดี แต่ความยาวของผ้าก็ทำให้ผ้าไปคลุมอยู่บนใบหน้าของแทยงอยู่ดี แทยงกระชากผ้าออกและค้อนใส่คนตัวสูงอีกครั้ง ก่อนที่จะต้องก้าวถอยหลัง เมื่อปลายเท้ายาวของอีกคนก้าวเข้ามาประชิด!

 


มือใหญ่ยื่นเข้ามา ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคลายหัวคิ้วบนหน้าผากเล็กที่ขมวดเข้าหากันออก “เดี๋ยวแก่เร็วไม่รู้ด้วยนะ”

 

เพี้ยะ!  แทยงตีลงบนมือใหญ่ ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องน้ำไป

“ก็เพราะนายนั่นแหละ!

 

 

 

“แล้วไม่เอาชุดไปเปลี่ยนเหรอ?” แจฮยอนเดินตามไป ก่อนจะยืนพูดกับประตูที่คนด้านในเพิ่งปิดใส่หน้าเขาเมื่อครู่


 

แกร๊ก!

คนในห้องน้ำเปิดประตูออก โผล่มาให้เห็นแต่หน้าและยื่นมือเล็กออกมา เพราะท่อนบนของเขาเปลือยไปหมดแล้ว ท่อนล่างก็มีแค่ผ้าขนหนูพันไว้

 

หึหึ แจฮยอนหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของแทยง

“เอามาสิ” เสียงห้วน ๆ บอก

“พูดเพราะ ๆ ก่อนสิ” แจฮยอนยักคิ้ว

แทยงจิ๊ปาก “อย่ามาเล่นบ้า ๆ เอาเสื้อผ้ามา” คนตัวเล็กพยายามระงับอารมณ์ ไอ้บ้านี่เดาใจยาก เดี๋ยวก็ดุจนน่ากลัว แล้วนี่มาเล่นอะไรเป็นเด็กไปได้

แจฮยอนยื่นเสื้อผ้าในมือไปให้ แต่ก็ยื่นไปแบบไม่ถึงมือของคนในห้องน้ำอยู่ดี

 

แทยงสูดลมหายใจอย่างเหลืออด ก่อนสลัดความอายเดินออกมาดึงเสื้อในมือของแจฮยอนไป ทำเอาแจฮยอนอดจะหัวเราะท่าทางโมโหของคนตัวเล็กที่ปิดประตูใส่หน้าเขาดัง ปัง! ไม่ได้

เขาชักจะรู้สึกสนุกกับการแกล้งคนคนนี้ซะแล้วสิ ยิ่งโมโหก็ยิ่ง... ยิ่ง... ยิ่งสนุก

 

แค่นั้นแหละ

 

 

---

 


แจฮยอนทานข้าวไปก็แอบยิ้มไป ขณะที่ส่งสายตามองคนที่นั่งอยู่ทางขวามือ ส่วนเขานั่งหัวโต๊ะ มีฮันซลนั่งอยู่ทางซ้ายมือ

“เป็นบ้าเหรอ กินข้าวไปยิ้มไปอ่ะ” แทยงทนไม่ไหวเขาทิ้งช้อนในมือจนไปกระทบกับจานกระเบื้องจนส่งเสียงดัง และเอ่ยว่าอีกคน

“คงงั้น”

แทยงทำเสียงจิ๊ปาก เมื่อคนตัวสูงไม่ได้เถียงกลับเขาก็เลยหาอะไรมาว่าต่อไม่ได้

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว จะพากลับไปที่คอนโด” แจฮยอนเหล่ตามองคนที่นั่งเฉย ไม่ได้มีอาการดีอกดีใจอย่างที่เขาคิดเอาไว้ แอบผิดหวังเล็ก ๆ

“ไม่ดีใจหรือไง?”

แทยงตวัดตาหันมองหน้าคนตัวสูง “คงมีเหตุผลเลว ๆ อยู่ในหัวนายสินะ คงไม่ได้จะส่งฉันกลับ”

หึหึ ฮันซลส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แจฮยอนเจอคู่ปรับที่เหมาะสมกันมาก ๆ แล้ว ดูเหมือนว่าแทยงจะรู้ทันเจ้าแจฮยอนไปเสียทุกอย่าง ฮันซลหันไปมองหน้าแจฮยอนที่เจื่อนลงไปเล็กน้อย เห็นแล้วอดขำไม่ได้

“คนสวยนี่เค้ามองคนในแง่ร้ายกันทุกคนมั้ย?” แจฮยอนแกล้งว่า ซึ่งก็เหมือนเคย ถูกค้อนใส่

แทยงไม่ได้ตอบ เขาชินแล้วละ ไอ้คำว่าสวยเนี่ย แจฮยอนไม่ใช่คนแรกที่พูดกับเขาแบบนี้ ไอ้พวกบ้า เขาละเกลียดจริง ๆ คนประเภทนี้

 



---



 

ฟู่ว์~

ลมเย็นพัดวูบเข้ามา หลังจากคนที่นั่งอยู่บนเบาะฝั่งข้างคนขับในรถยนต์คันหรูกดเลื่อนกระจกลง ใบหน้าเรียวสวยยื่นโผล่พ้นขอบหน้าต่างรถออกมานิด ๆ เพื่อรับลมเย็น ๆ  เปลือกตาบางปิดลง มุมปากสวยยกยิ้มน้อย ๆ ... อยากเป็นอิสระเหมือนกับสายลม

 

แจฮยอนหันไปมองยิ้ม ๆ เขามองเห็นแพขนตายาวที่กระทบกับแสงแดดอ่อน ๆ ส่องแสงสวยน่ามองทีเดียว

 


กึก!

“อ่ะ” แจฮยอนแกล้งกดเลื่อนกระจกขึ้นนิดหน่อยจนมันไปชนที่ข้างแก้มคนที่กำลังเพลิดเพลินกับการมองวิวทะเลริมถนน

ตุ้บ!!

“โอ้ย!”แจฮยอนร้องออกมาทันทีที่ฝ่ามือเรียวฟาดลงมาบนไหล่ของเขาเต็มแรง

“เล่นบ้าอะไร!” แทยงตวาดและค้อนใส่

“นายนั่นแหละ ตีซะหนักขนาดนี้ เกิดฉันหมุนพวงมะลัยตกข้างทางขึ้นมา จะทำไง” แจฮยอนว่า ยังเจ็บที่ไหล่อยู่เลย ถ้าถอดเสื้อออกดูตอนนี้รับร้องได้เลยว่าต้องปรากฏรอยมือของคนที่อยู่ข้างเขาแน่ ๆ 

 

 .


.


“ก็ดีนะ” แทยงเงียบไปนิดก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ เขาเสหน้าไปทางนอกหน้าต่างรถ ไม่อยากให้ใครมาเห็นความอ่อนแอของเขาอย่างในตอนนี้

เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ ตายตอนนี้ก็ดีเหมือนกันนะ อยากไปอยู่กับพ่อแล้ว...



 

แจฮยอนหันมองคนข้าง ๆ ก่อนจะเร่งเครื่องขับทะยานไปด้านหน้าโดยไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ...

 

เขาไม่รู้และไม่เข้าใจหรอกว่าแทยงกำลังรู้สึกอย่างไร และคิดอะไรอยู่ เขาก็แค่รู้สึกว่า เขามองเห็นน้ำตาของคนข้าง ๆ แม้ว่ามันจะไม่ได้ไหลออกมาก็เถอะ



 

---

 



ติ้ด

 

แทยงกดรหัสตัวเลขสามสี่ตัวเพื่อเปิดประตูห้องคอนโดที่เขาเคยอาศัยอยู่คนเดียว ก่อนจะผลักประตูให้เปิดออกและเดินเข้าไป โดยมีคนตัวสูงเดินตามอยู่ด้านหลัง แต่แล้วแจฮยอนก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อคนด้านหน้าหยุดเดินเสียดื้อๆ จนเขาแทบจะหยุดเดินไม่ทัน จนเผลอยกมือทั้งสองข้างไปจับที่ต้นแขนเล็กของคนด้านหน้า

 

ทว่า ภาพด้านหน้าก็ทำให้เขาได้หายสงสัย เมื่อเห็นสภาพห้องที่เละเทะไปหมด ไม่ต้องเดาให้ยาก ถูกรื้อค้นจนละเอียดอย่างแน่นอน แจฮยอนบีบต้นแขนคนด้านหน้าเบาๆ จนแทยงรู้สึกตัว และเดินนำเข้าไปยังห้องนอนของเขา โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยแม้สักคำ

 

แจฮยอนแค่ให้แทยงมาเก็บเสื้อผ้าและของจำเป็นไปเท่านั้น เขานั่งลงบนเตียงมองดูคนตัวเล็กเลือกเสื้อผ้าที่โยนลงมากองอยู่บนพื้น ซึ่งก็ดูจะมีเสื้อผ้าที่ยังใส่ได้แค่ไม่กี่ตัว ที่เหลือก็เหมือนจะถูกทำลายจนฉีกขาดไปหมดจากฝีมือของใครสักคน

 

แจฮยอนนั่งมองแทยงที่จับเสื้อขึ้นมาดูทีละตัว ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความโศกเศร้าอันมากมายเหลือเกิน เจ้าตัวคงรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นฝีมือของใคร

 

“มานี่ ไปซื้อใหม่เถอะ” แจฮยอนทนมองไม่ไหว จึงเดินเข้าไปจับต้นแขนคนตัวเล็กและดึงให้ลุกขึ้น

“ปล่อย” แทยงบอกเสียงเรียบ แจฮยอนหันไปทำตาดุใส่อย่างไม่สบอารมณ์นัก

แทยงจ้องตอบ ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ขอเก็บของอีกหน่อย” แทยงพยายามข่มอารมณ์และพูดออกไปดีๆ มันเหนื่อยเหลือเกิน...



 

แจฮยอนปล่อยให้แทยงหยิบของจำเป็นออกมา ซึ่งดูเหมือนจะมีไม่กี่ชิ้น ก่อนจะพาอีกคนมายังห้างที่อยู่ไม่ไกลจากเพ้นส์เฮาท์เพื่อซื้อเสื้อผ้า แถวนี้น่าจะปลอดภัยกว่าในเมือง

แจฮยอนล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงเดินตามคนที่มองร้านโน้นร้านนี้ แต่ก็ยังไม่ยอมเลือกเข้าสักร้าน

“จะเลือกสักร้านได้หรือยังครับคุณหนู” คนตัวสูงแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ถามคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้า มอง ๆ แล้วเหมือนเขาเป็นคนรับใช้มาเดินตามคุณหนูลูกเศรษฐีไม่มีผิด

แทยงหันมาค้อนใส่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา

“มีอะไรหรือเปล่า?” แจฮยอนขมวดคิ้วบ้าง

แทยงบิดปาก หรุบตามองลงบนพื้น “ค่อยมาซื้อวันอื่นได้เปล่า”

“ทำไมอ่ะ?” แจฮยอกเลิกคิ้วสงสัย ไม่เข้าใจ

แทยงนิ่ง เสหน้ามองไปทางอื่น “ก็บอกว่าค่อยมาวันอื่นไงเล่า” คนตัวเล็กว่า ก่อนทำท่าเดินนำคนตัวสูงกลับไปที่รถ  

“ซื้อวันนี้นั่นแหละ” แจฮยอนฉุดข้อมือเล็กเอาไว้ ก่อนจะดึงเข้าไปในร้านร้านหนึ่ง ซึ่งเขาเดาเอาว่าน่าจะแบรดน์ที่แทยงใส่ประจำ สังเกตได้จากตอนที่ไปที่ห้องของแทยง

“นายนี่!” แทยงจ้องตาดุใส่

“ถ้าไม่เลือกตอนนี้ ฉันจะเหมาทั้งร้านให้เลยเอามั้ย?”

“เอาดิ่” แทยงลอยหน้าลอยตาตอบ ไม่ใช่เงินเขาสักหน่อย


 

แจฮยอนกวักมือเรียกพนักงานสาวสวยในร้านเข้ามา

“เอาทุกแบบในร้านครับ”

แทยงสะบัดหน้ามองคนตัวสูง แจฮยอนยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะยกยิ้ม ยักคิ้วให้คนที่จ้องหน้าเขาเขม็ง

“บ้า” แทยงสบถออกมา

 

“พอแล้วครับ” แทยงเดินเข้าไปบอกกับพนักงานหญิงสองสามคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเสื้อผ้าลงกล่องอย่างดี

พนักงานสาวหันมองแจฮยอนที่เดินตามมา คนตัวสูงพยักหน้าตามใจคนด้านหน้า

 

ฮันซลเรียกลูกน้องให้เข้ามาช่วยถือกล่องและถุงเสื้อผ้ามากมาย แทยงมองตามก่อนจะถอนหายใจออกมา ไอ้หมอนี่มันบ้าจริง ๆ นั่นแหละ

“ให้ฉันวันนี้ แล้วก็จะมาเอาคืนวันหลังสินะ” แทยงพูดกับคนที่เดินอยู่ข้างกัน แจฮยอนแค่ยกยิ้มออกมา เดาถูกอีกแล้ว

 


 

หมับ!

มือเรียวจับคว้าเข้าที่ข้อมือแกร่งจนแจฮยอนตกใจ คนตัวเล็กหยุดเดินก่อนจะก้าวถอยไปอยู่ด้านหลังของแจฮยอน

“เดินไปดิ่” มือเล็กผลักคนด้านหน้า ทำท่าทางมีพิรุธเหมือนกำลังหลบใคร

“แอบใคร?” แจฮยอนยอมเดินนำ ก่อนจะหันหลังไปกระซิบถามคนที่เดินอยู่ติดแผ่นหลังของเขา

“ไม่ต้องรู้ได้มั้ยล่ะ?”

“ถ้าไม่บอก ฉันจะตะโกนว่าอีแทยงอยู่ตรงนี้ ดีมั้ย?”

ตุ้บ! กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนแผ่นหลังกว้าง แทยงแหงนค้อนใส่คนด้านหน้า แต่ก็ใช่ว่าจะได้ผล

“หนึ่ง สอง .....” แจฮยอนแกล้งนับเลข เร่งเร้าอีกคน

“โอ้ย คนนั้นอ่ะ ในร้าน xxx” แทยงบอกอย่างไม่เต็มใจนัก แจฮยอนมองตามก็เห็นหนุ่มหล่อ น่าตาดี รูปร่างดี กำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ แต่ดูหน้าตาและลักษณะท่าทางไม่น่าร้ายอะไรนะ

“เป็นพวกใคร?” แจฮยอนหันไปถาม คนที่เดินขึ้นมายืนข้างเขาแล้ว

“ปละ เปล่า ไม่ใช่พวกคนไม่ดีหรอก” แทยงตอบ ทำให้แจฮยอนต้องหันไปมองหน้าคนตัวเล็กอีกรอบด้วยความสงสัย ถ้าไม่ใช่คนไม่ดีแล้วทำไมต้องหลบ?

“นายจะอยากรู้ไปทุกเรื่องเลยหรือไงหะ?” แทยงว่า แค่เห็นสายตาก็เดาออกว่าแจฮยอนกำลังสงสัยเขา

 


นั่นสิ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องอยากรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับคนคนนี้


 

“ก็เป็นเจ้าของอ่ะ” แจฮยอนเถียง

“ฉันไม่ใช่สัตว์” แทยงตอบ ก่อนจะก้าวขาเดินนำลิ่วไม่พอใจอีกคน ไม่ชอบได้ยินอะไรแบบนี้เลย มันสมเพชตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

ขายาว ๆ สาวเข้ามาจนทัน มือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อมือเล็ก แทยงพยายามสะบัดออกแต่อีกคนก็ยิ่งจับไว้แน่นขึ้น

 



“น้องแทยง” เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของแจฮยอน ทำเอาแทยงตาโต เขามองหน้าแจฮยอนที่เพิ่งละสายตาจากคนที่แทยงพยายามหลบอยู่เมื่อครู่แล้วหันกลับมามองหน้าเขา แทยงออกแรงดึงให้แจฮยอนมายืนใกล้ ๆ

“พิ พี่ชานยอล” แทยงยิ้มแหย

“มีอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้พี่เห็นเหมือนท่าทางไม่ค่อยดี?” ชานยอลเหลือบตามองแจฮยอนอย่างนึกสงสัย เห็นฉุดกระชากแทยงอยู่เมื่อครู่

“เอ่อ.....” แทยงตอบอะไรไม่ถูก

 

 

“แทยงง่า นี่ยังไม่ได้บอกใครอีกเหรอว่าเราเป็นแฟนกันอ่ะ” แจฮยอนหันไปทำหน้างอนใส่คนข้าง ๆ วาดวงแขนกอดไหล่เล็ก มืออีกข้างเชยปลายคางเรียวขึ้น

แทยงหันไปทำตาโตใส่ เขาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของแจฮยอน

“หะ!?” ชานยอลอุทานออกมาอย่างงง ๆ ไม่ได้ยินข่าวมาก่อนเลยว่าแทยงมีแฟนแล้ว แถมยังเป็นผู้ชายเสียด้วย เพราะก่อนหน้านี้ดูเหมือนแทยงจะไม่สนใจผู้ชายเลย แม้ว่าเขาจะตามตื้อจนสุดแรงก็เถอะ

“คือ เอ่อ...ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกใครเลย” แทยงบอกตัวสูงที่ยังยืนทำหน้าตกใจ

“ไม่เป็นไร ก็แค่แฟนเองนี่” ชานยอลแสร้งทำหัวเราะ มองตาแจฮยอนอย่างเอาเรื่อง แค่แฟนไงจะเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ อาจจะเป็นพรุ่งนี้ก็ได้...ชานยอลคิดในใจ


 

“คร้าบ เราเป็นแค่แฟนกันเอง อื้ม~ ฟอดด” แจฮยอนยิ้มหวานให้กับชานยอล ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้อีกคนเข้ามาชิดตัวเองมากขึ้น โน้มใบหน้าลงไปฝังปลายจมูกโด่งลงบนแก้มขาวและสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด

“อ่ะ โอ้ย” แจฮยอนร้องออกมา เมื่อถูกแทยงหยิกเข้าที่แขน

“เขินเหรอครับ” แจฮยอนยังไม่เลิกเล่นสนุก เขายื่นมือไปหยิกแก้มแทยงเล่น

 


ชานยอลได้แต่ยืนกัดฟันกรอด “พี่ไปก่อนดีกว่านะ ไว้จะติดต่อไปนะครับ” ชานยอลบอกแทยง ก่อนจะรีบเดินห่างออกไป

 


พลั่ก!!

ร่างสูงถูกคนตัวเล็กพลักเต็มแรงจนกระเด็นออกไป ดวงตากลมโตจ้องคนตัวสูงเขม็ง มือเล็กรีบยกขึ้นมาถูกที่แก้มตัวเอง แจฮยอนมองคนตรงหน้าขำ ๆ

“สนุกมากใช่มั้ย?” แทยงถาม

“อื้อ สนุกดี ฮ่า ๆ” แจฮยอนยังคงไม่เลิกขำ เขารู้สึกสนุกอย่างที่ว่าจริง ๆ เหมือนได้ของเล่นใหม่

“ไอ้คนบ้า!” ไม่นึกว่าการใช้ชีวิตอยู่แจฮยอนวันเดียวจะน่าปวดหัวขนาดนี้ แล้วอนาคตของเขาล่ะ เขาจะต้องอยู่กับไอ้คนแบบนี้ไปอีกกี่วัน!




 

TBC




////mesomeday////

แว่บมาลงตอน 2 ให้อ่านกันอย่างรวดเร็ว ฮ่าๆ 

ความไพโบร่าของพระเอกเรามาอีกแล้ว แจฮยอนอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิดก็ได้นะเอ้อ

เรื่องนี้คงไม่ได้ดราม่ามากมาย ร้องไห้น้ำตาหยดเหมือนกับขอโทษแจยงหรอก (มั้ง) 

แต่ยังไงก็ขอฝากฟิคไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยน้า หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านน้า

ขอบคุณทุกคนเลยจ้า ฝากแท็ก #คุกแจยง ด้วยค่ะ รออ่านน้า เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #522 seecret.hp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:07
    -คนบ้า หอมแก้มลูกชั้นทำไม /ทำไมไม่จูบเลยยยย!!!!
    #522
    0
  2. #515 HOLICISM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 12:26
    เอ้ยน่ารักมากเลยอ่ะ ภาษาก็ดีอ่ะ แต่อาจจะไม่เว้นให้อ่านง่ายเท่าไรนัก ถ้าจัดหน้าก่อนลงจะดีมากๆเลยค่ะ ละสองคนนี้ก็รู้ทันกันตลอด แจฮยอนนี่ทำเป็นสนใจเขา เดี๋ยวก็เผลอตกหลุมรักหรอก แต่เตนล์นี่ร้ายมากเด้อ น้องแท้ๆนะเนี่ย แต่ชอบค่ะ ดราม่าพอกรุบกริบ อิอิ
    #515
    0
  3. #496 mxhh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 23:39
    อ้าว พี่ชานยอล สวัสดีค่ะ 555
    #496
    0
  4. #491 SKOREDOXT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 12:59
    ศีลเสมอกันจริงๆ
    #491
    0
  5. #319 doraaung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:29
    โอ๊ยยยย น่ารักอ่ะ อยู่ด้วยกันแล้วมันส์ดีอ่ะ ก็ไม่คิดว่าจะเข้ากันได้ ชอบอ่ะ ชอบที่รู้ทันกัน 555 อยากรู้แล้วว่าจองแจคิดจะทำอะไร ที่บอกว่าสกปรกน่ะ มันมากแค่ไหน ตื่นเต้นนน

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาาา
    #319
    0
  6. #290 THE JOO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 17:07
    โอ้ยแจฮยอนร้ายกาจอะ จมูกบานแล้วเนี่ย กี้ด
    #290
    0
  7. #263 imewwwty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 11:33
    ขี้แกล้งจังเลยน้าคุณแจฮยอน เดี๋ยวเถ้อะ ~ หนุตัวเร้กก็ช่างแหย่ขึ้นง่ายเหลือเกิน สงสารหนุงะ อ่อนแอ เปราะบาง อยากโอบกอด
    #263
    0
  8. #237 paanpanisa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 18:09
    สงสารแทยงใครรื้อห้องยัยตี้!!
    #237
    0
  9. #172 aayoungg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 13:17
    ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้มากเลยค่ะ สนุกมาก????
    #172
    0
  10. #112 w/ my J (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 23:07
    แจฮยอนดูชอบแกล้งแทยง 55555
    #112
    0
  11. #53 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 02:06
    แจฮยอนดูมีความสุขง่ะ อยู่กับตยง ได้แกล้งตยงแล้วมีความสุขสินะ =3=
    #53
    0
  12. #52 swimswamswum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 17:01
    โอ้ยน่ารักกก เหมือนคุณเจย์ชอบลูกชั้นแล้วยังไงไม่รู้ หรือนางจะแกล้งทำจริงๆ ;3;
    #52
    0
  13. #51 Picpig (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 16:07
    มาต่อเร็วๆนะคะ ชอบความเปย์ของแจฮยอน หวังว่าไม่เอาคืนกับตะยงแรงหรอกนะ
    #51
    0
  14. #50 meawtae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:34
    ชอบมากเลย ไรท์มาต่อไวๆนะคะ นี่ชอบฟิคไรทุกเรื่องเลยอ่ะ อ่านแล้วยิ้มตาม ร้องไห้ตาม ไรท์สู้ๆนะ
    #50
    0
  15. #49 viewaranya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 10:54
    อ่านแล้วอยากเป็นแทยง อยากโดนแจหอมแก้ม 5555555 #ใช่หรา ฟิลลิ่งแรกๆเหมือนดิบเถื่อนจำเลยรัก มาตอนนี้ อ้าว แกล้งเพราะรักเนอะคุณแจฮยอนเนอะ อิอิ
    #49
    0
  16. #48 twothree (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:35
    จองแจนี่มีความร้ายกาจและขี้แกล้ง ไปๆมาๆดูเหมือน'จำเป็น'ต้องทำแบบนี้มากกว่า อยากจะทำแบบนี้เลยอ่ะค่ะ;-; ดูแจฮยอนก็เอ็นดูตยงอยู่นะแกล้งซะตยงกลายเป็นแมวดุเลย แล้ววันนี้มาโหมดเสี่ยอีก หวั่นไหวแทนตยงแล้วค่ะ ชอบแบดบอยสายเปย์(อ้าว55555)
    สงสารตะเหมียว ดูอ้างว้างดูเดียวดาย ฮือ ตะเหมียวอ่อนโยนจังเลยค่ะ ดูจากที่ตอนจองแจพูดถึงน้องแล้วตยงไม่พอใจ คือทำให้รู้เลยว่ารักน้องอยู่นะ(ถึงน้องจะร้ายแค่ไหนก็ตาม) ???
    ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ^0^
    ป.ล.คุณพี่ชานนี่จะมาดีหรือมาร้ายกันนะ แววมาดร้ายมาเต็มมากๆ
    ป.ล.สอง แอบชอบพี่ซลอยู่นะ 5555555
    #48
    0
  17. #47 95kim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 08:43
    คนเจ้าเล่! ฮื่อ แจฮยอนเหมือนเด็กอะขี้แกล้งเขา ชอบเหรอ ชอบล่ะสิ
    ฮื่อ ละเวลาทำอะไรดีๆก็จะมีเสียงในใจแบบเดี๋ยวเอาคืนทีหลังไรงี้ /ตี
    ขัดฟิล นี่แอบคิดละนะว่าอาจจะเป็นคนดี
    แอบละมุนแฮะ สายเปย์ด้วย อ่อกกก พ่อพระเอกซีรีส์ แล้วแทยงดื้อๆแบบนี้แหล่ะ ชอบบบบ ดูสมน้ำสมเนื้อกับอิคนเจ้าเล่ห์
    ขอบคุณพี่ชานยอลดีมั้ยเนี่ย ฮื่อ อิคุณแจฮยอนฉวยโอกาสอะ หอมแก้มเฉยเลย ร้าย!!!!!
    สู้ๆนะคะไรเตอร์ เยิ้บบบ
    #47
    0
  18. #46 alexd__ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 08:02
    อมกกกกกแจฮยอนสายเปย์ว่ะ5555555-,,-
    #46
    0
  19. #45 Masterlord (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 06:07
    แจแจดูมีความสุขที่ได้แกล้งพี่เขา ระวังจะตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัวนะ -//-
    #45
    0
  20. #44 ปงจี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 02:40
    เหมือนอ่านขอโทษแจยงในแบบฉบับอื่น5555555555555 ตัวละครหลักครบเลย5555555555555
    #44
    0
  21. #43 anchovy_cat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 02:26
    ตอนนี้มีแอบงุ้งงิ้งนิดๆ งื้ออออ >//<
    สงสารน้องแทยง ชีวิตดูเศร้าเหลือเกิน
    แจฮยอนจะทำอะไรต่อไปเนี่ย
    รอค่าาาา
    #43
    0
  22. #42 JHTY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 01:59
    สู้ๆนะคะไรต์~ เป็นกำลังใจให้ รอติดตามเรื่อยๆนะคะ // ทำไมแจทำเขินแบบนี้ ฮื่อออออ น่ารักจัง ฮื่อ ;/////;
    #42
    1
    • #42-1 mesomeday(จากตอนที่ 3)
      30 ตุลาคม 2559 / 02:11
      ขอบคุณมาก ๆ ค่า ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
      #42-1