- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 21 : Prison 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    15 พ.ค. 60

19


 

 

 ร่างไร้สติถูกพามายังบ้านร้างหลังหนึ่งที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คนรอบข้างมีแต่ป่าเต็มไปหมด แทยงหรี่ตาขึ้นมาและมองไปรอบๆ มือทั้งสองข้างไพล่หลังและถูกเชือกมัดเอาไว้แน่น

“มันตื่นแล้ว” คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่พูดขึ้นมา ก่อนจะจิบไวน์แดงในแก้วเหยียดยิ้ม

ชายร่างหนาหันมอง ก่อนจะกระดกวิสกี้เข้าปากแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหาแทยง เขานั่งยองๆลงตรงหน้า

“พ่อมึงยังซ่อนโฉนดที่ดินไว้อีกหลายที่ ทรัพย์สมบัติพ่อมึงยังมีอีกเยอะ มึงรู้ใช่มั้ยว่าอยู่ที่ไหน?”

“แล้วคิดว่าผมจะบอกคุณอาเหรอครับ?”

“มึง!” มือใหญ่กุมปลายคางเรียวก่อนจะบีบอย่างแรง

“ฉันบอกแล้วว่ามันร้ายเหมือนพ่อของมัน” คุณหญิงอีเดินเข้ามายืนกอดอกจ้องหน้าแทยง

“กูจะให้โอกาสมึงอีกครั้ง” คนเป็นอาสะบัดมือออก

แทยงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้งสองคนถึงได้กล้าวางแผนฆ่าพ่อของเขา เพราะความโลภอยากได้อยากมีทั้งที่ไม่ใช่ของของตัวเอง

“ทำไมถึงต้องฆ่าพ่อผมด้วย อยากได้ทำไมไม่คุยกันดีๆ คุณพ่อคอยสนับสนุนคุณอามาตลอด ที่คุณอามีวันนี้ได้ก็เพราะพ่อของผม” แทยงจ้องตากร้าว เขายังจำได้ดีวันที่คุณอาเข้ามาขอร้องให้พ่อช่วยพยุงบริษัทของตนขณะที่มันกำลังจะล้ม ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เงินมากมายที่เอาไปจากพ่อก็ไม่เคยได้คืน

“ไม่ต้องมาเสือกเรื่องของกู!

“คุณอา!” เตนล์ที่นั่งมองอยู่นานส่งเสียงอย่างตกใจ เมื่อเห็นอาล้วงปืนขึ้นมาและจ่อไปที่หัวของแทยง

 

 

 

“เดี๋ยว” ชายชุดสีกรมท่าดึงแขนของร่างสูงที่ซุ่มอยู่ข้างตัวบ้านเอาไว้ แจฮยอนทำท่าจะบุกเข้าไปเมื่อเห็นว่าแทยงถูกเอาปืนจ่อหัว

“ใจเย็นไว้” ฮันซลเอ่ย ก่อนจะพยักหน้าให้ดูตำรวจกว่าสิบนายขึ้นลำปืนและเล็งไปที่ชายคนที่ยืนเอาปืนจ่อหัวแทยงอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกเบาใจลงเลย หากพลาดไปสักเสี้ยววินาที...

“อย่าทำให้คุณแทยงผิดหวังสิวะ” ฮันซลย้ำ อันที่จริงเขาเองก็กังวลไม่แพ้กันเลย แต่ในเมื่อคุณแทยงขอเอาไว้เขาก็ต้องทำในสิ่งที่รับปากไว้ให้ได้

 

 

เมื่อตอนเช้าแทยงเข้าไปหาฮันซลและเล่าเรื่องที่เตนล์โทรหาให้ฟัง ทั้งฮันซลและแทยงเห็นตรงกันว่าไม่น่าจะใช่เรื่องจริงน่าจะเป็นแค่แผนหลอกแทยงไปเท่านั้น แต่แทยงยืนยันที่จะกลับไปที่บ้าน ฮันซลพยายามห้ามเพราะมันอันตรายเกินไปแต่แทยงก็อยากจะให้เรื่องทั้งหมดมันกระจ่างในทีเดียว แม้ว่ามันจะเสี่ยงแต่แทยงก็อยากจะรู้เรื่องจริงทั้งหมด คนอื่นจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยและเดือดร้อนกับเรื่องนี้อีก และแทยงเองก็อยากจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้เสียที ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เขาจะไม่หลอกตัวเองอีก

 

 

แทยงติด GPS ไว้ที่ตัวเพื่อให้ฮันซลและตำรวจตามหาตัวเขาได้ และเขาก็แค่แกล้งหมดสติ ตอนโดนโปะยาสลบเขาพยายามกลั้นใจไม่สูดมันเข้าไป  เขารู้แน่ว่าอากับแม่ต้องวางแผนทำร้ายเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ถ้าพลาดก็เท่ากับเป็นเวรกรรมของเขาเอง

 

 

“แทยงถ้าแกไม่อยากตายก็บอกพวกเรามาซะ” คนเป็นแม่บอก อยากน้อยก่อนที่แทยงจะตายก็ขอให้เขาได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาครอบครองเสียก่อน

“คุณแม่ ทำไมถึงเกลียดพ่อ ทำไมถึงเกลียดผมล่ะครับ” มันเป็นสิ่งที่เขาอยากรู้มาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กเขาถูกสั่งสอนมาว่า แม่คือคนที่รักและเข้าใจลูกที่สุด คนที่เราไว้ใจได้มากที่สุดในชีวิตคือพ่อกับแม่ ความรักที่ไม่มีสิ่งใดเจือปน ความรักที่แสนบริสุทธิ์ แต่ทำไมเขาถึงไม่ได้รับสิ่งนั้นจากแม่แท้ๆที่คลอดเขาออกมาเลย

“ฉันจะบอกแกก่อนที่แกจะตายก็ได้ ฉันไม่เคยรักพ่อของแก ฉันแต่งงานกับเขาเพราะฉันต้องการทรัพย์สมบัติ ฉันพยายามที่จะไม่มีลูก แต่แกก็โผล่หัวออกมาโดยที่ฉันไม่ตั้งใจ โผล่ออกมาเพื่อแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน แกมันฉลาดเกินตัวและฉันก็รู้ว่าแกจะต้องเกิดมาเพื่อเป็นตัวขัดขวางของฉัน ฉันถึงมีเตนล์ขึ้นมาอีกคนและก็โชคดีเหลือเกิน ที่เตนล์มันหัวอ่อนเชื่อทุกอย่างที่ฉันบอก หึ ที่จริงพ่อแกควรตายเร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ! ส่วนแกก็น่าจะตายไปตั้งแต่เกิด!

 


ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย ฟันคมขบกันแน่น แววตาของคนเป็นแม่ช่างดูโหดร้ายและน่ากลัว

 


“คุณแม่รู้ว่าคุณพ่อแพ้ยาแต่คุณแม่ก็เอาให้คุณพ่อทานอยู่เรื่อยๆ”

“ใช่ พ่อแกฉลาดทุกอย่าง แต่ก็โง่สุดๆเหมือนกัน ฮ่าๆ ผิดหวังในตัวพ่อแกบ้างหรือยัง อีแทยง”

“คุณพ่อไม่ได้โง่หรอกครับ แต่เป็นเพราะคุณพ่อรักและเชื่อใจคุณแม่ต่างหาก” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของคนเป็นแม่ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มอบอุ่นของแม่จนตอนนี้มันก็ไม่มีและที่จริงมันไม่เคยมีมาก่อนเลย

 

 

อย่างน้อยก็ยังดีที่คุณพ่อไม่ต้องมาได้ยินเรื่องแบบนี้ ไม่ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้

 

 

แทยงมองไปยังน้องชายของเขาที่ยืนนิ่งและมองมาที่เขา เตนล์คงตกใจที่ได้ยินความจริงทั้งหมด เขาพยายามส่งสายตาให้เตนล์นิ่งเอาไว้ กลัวว่าจะเดือดร้อนไปด้วย

“หยุดพร่ำเพ้อกันสักที บอกมาว่าพ่อแกซ่อนโฉนดที่ดิน ทรัพย์สินอื่นๆไว้ที่ไหนอีก!” ปลายกระบอกปืนกดที่หัวของแทยง

“คุณอาไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับทรัพย์สินของคุณพ่อ!!” แทยงกัดฟันแน่น

“แก!!” นิ้วกร้านเหนี่ยวไกอย่างเกรี้ยวกราด

 

 

 

ปัง!! ปัง!!  

 

 

เสียงปืนดังสนั่น ควันสีเทาลอยขโมง

“กรี๊ดดดดดดด คุณ!” คุณนายอีกรี๊ดลั่น เมื่อน้องชายของแทรังล้มลง เลือดสีแดงฉานกระเซ็นหยดลงบนพื้น กระสุนพุ่งไปที่มือและต้นแขน

“ปล่อย!! ปล่อยฉัน” ตำรวจกว่าสิบนายกรูกันเข้ามาก่อนจะจับคุณนายอีเอาไว้ รวมทั้งคนที่นอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้นปูนสกปรก

 

“คุณแทยง” ฮันซลวิ่งตรงไปที่คนตัวเล็กทันที ก่อนจะแก้เชือกที่มัดมือของแทยงเอาไว้ออก มือใหญ่กุมข้อมือเล็กที่เป็นรอยแดงและลูบเบาๆ

“ฮันซล” แทยงโผซบหน้าลงไปบนหน้าอกกว้าง ก่อนฮันซลจะรวบคนตรงหน้ามากอดเอาไว้ ความจริงทั้งหมดกระจ่างแล้วและคุณแทยงคงจะเจ็บปวดมาก ความเปียกชื้นแผ่กระจายเต็มหน้าอกของเขา แทยงไม่ได้ฟูมฟายแต่ปล่อยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดภายในใจออกมาเงียบๆ

 

 

 

“แจฮยอน...” เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นที่ด้านหลังของคนตัวสูง แจฮยอนกำลังยืนมองทั้งสองคน เขาตั้งใจจะวิ่งเขาไปหาแทยง แต่เหมือนว่าขาจะไปช้ากว่าหัวใจ เขาได้แต่หยุดยืนมองจากตรงนี้...มองอยู่ไกลๆ และเสียงเตนล์ที่ดังขึ้นที่ด้านหลังก็เรียกให้เขาหันไป

 

 

เตนล์ถูกตำรวจสองนายจับกุมตัวเอาไว้ ข้อมือทั้งสองข้างมีกุญแจมือพันธนาการ

 

 

“เตนล์ขอโทษ” หยาดน้ำตารินไหล รู้อยู่แล้วว่าไม่เคยรัก แต่ตอนนี้แจฮยอนคงเกลียดเขาไปแล้ว

“คนที่เตนล์ควรขอโทษ ไม่ใช่ผมหรอกครับ และผมต่างหากที่ต้องขอโทษเตนล์”

 

 

เตนล์รู้ดีว่าแจฮยอนหมายถึงใคร ดวงตาเรียวมองไปยังแผ่นหลังเล็กๆ...แต่มันไม่รู้จะเริ่มต้นที่ตรงไหน ความรู้สึกที่มีแทยงเป็นพี่ชายมันถูกทำลายไปเกือบหมดแล้ว กลับไปตอนนี้ก็คงจะหน้าด้านเกินไป ไม่ทันแล้ว

 

 

 

---

 

 

 

แทยงไปขึ้นศาลเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ให้กับตนเองและจำเป็นจะต้องฟ้องร้องแม่และคุณอาเพื่อให้ดำเนินคดีตามกฏหมาย หลักฐานทุกอย่างมัดตัวและชัดเจนจนดิ้นไม่หลุด ศาลสั่งตัดสินอย่างรวดเร็ว

 

 

แม่และอาถูกตัดสินประหารชีวิตในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า

 

 

 

เตนล์ไม่มีส่วนรู้เห็นในคดีการตายของพ่อ แต่มีส่วนรู้เห็นและร่วมมือในคดีของแทยง ศาลจึงตัดสินให้เตนล์จำคุก 6 ปี แต่เนื่องจากเตนล์รับสารภาพทั้งหมดพร้อมทั้งให้การเป็นประโยชน์ต่อรูปคดีจึงลดเหลือ 4 ปี

 

 

 

เตนล์รับทราบผลการตัดสินและถูกผู้คุมขังพาออกมาจากห้อง แทยงเดินออกมารอพบน้องชายอยู่ก่อนแล้ว

“เตนล์” คนถูกเรียกหยุดยืน เขาสบตากับแทยงเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนีเพราะไม่อาจสู้หน้าได้

“อดทนนะ ลืมเรื่องไม่ดีไปซะแล้วทุกอย่างจะผ่านไป” แทยงจับไหล่น้องชายทั้งสองข้าง เป็นห่วงเตนล์ สำหรับเขาเตนล์ยังเด็กและไม่ควรที่จะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลย

 

 

 

 

เตนล์ยังคงยืนเงียบ จนผู้คุมออกแรงผลักนิดๆ เนื่องจากใช้เวลานานพอแล้ว เตนล์เดินผ่านแทยงไป...

 

 

 

 

 

“ผม...ขอโทษครับพี่” เตนล์หันกลับมา เอ่ยขอโทษก่อนจะก้มหน้าสะอื้น หยาดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมา มันไม่ใช่แค่ออกมาจากดวงตาแต่มันออกมาจากหัวใจที่สุดแสนจะน่าสมเพชของเขา แทยงสวมกอดน้องชายก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเงียบๆ เขาเป็นพี่และเขาจะต้องเข้มแข็งกว่าน้องชาย จะต้องเป็นที่พึ่งที่ดีที่สุดให้กับน้องของเขา มือเล็กโน้มศรีษะของเตนล์ให้ซบลงบนไหล่ก่อนจะลูบปลอบ

 

“พี่จะมาหาบ่อยๆนะ ไม่ต้องกลัว” แทยงบอกเตนล์ที่ผละกันออกแล้ว

“ผมยังเป็นน้องชายพี่ได้อีกเหรอฮะ”

มือเล็กยกขึ้นมากุมที่แก้มเปียกชื้นทั้งสองข้างของคนเป็นน้อง “ไม่มีเวลาไหนที่เตนล์ไม่ใช่น้องชายของพี่และจะไม่มีวันที่เตนล์ไม่ใช่น้องชายของพี่ด้วย” แทยงลูบหัวเตนล์อีกครั้ง เหลือกันสองคนพี่น้องแล้ว เขาจะทำหน้าที่พี่ให้ดีที่สุด

 

 

 

“แจฮยอน....” เตนล์เรียกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของแทยง ดวงตาเรียวจ้องมองคนตรงหน้า อยากกอดแจฮยอนแต่ตัวเขามันก็คงจะน่ารังเกียจและสกปรกเกินไป ทว่า แจฮยอนกลับเดินเข้ามาและกอดเตนล์เอาไว้โดยไม่พูดอะไร

 

 

แทยงเห็นอย่างนั้นจึงถอยออกมายืนอยู่ข้างฮันซลที่เดินมากับแจฮยอน

 

 


“เราจะเซ็นหย่าให้ก่อนที่จะต้องเข้าเรือนจำ” เตนล์แหงนหน้าบอกแจฮยอน ทั้งคู่สบตากัน คนตัวสูงถอนหายใจออกมานิดๆ อย่างลำบากใจ

“ไม่ต้องทำหน้าลำบากใจขนาดนั้นหรอก เตนล์รู้ว่าแจฮยอนไม่ได้รักเตนล์”

“ผมขอโทษ ผมมันเลว...ผมจะเซ็นคืนหุ้นให้เตนล์” แจฮยอนจับที่ต้นแขนของเตนล์ คนตัวเล็กกว่าส่ายหน้า

“ไม่ต้องขอโทษเตนล์หรอก แล้วก็หุ้นนั่นมันไม่มีความจำเป็นสำหรับเตนล์อีกต่อไปแล้ว รู้ใช่มั้ยว่าควรคืนให้ใคร”

“อื้ม” แจฮยอนพยักหน้ารับ

“ถึงเราจะเซ็นหย่ากันแล้ว แต่บอกไว้เลยว่าต่อไปจะเป็นงานที่หินที่สุดสำหรับแจฮยอนเลย” เตนล์ส่งยิ้มนิดๆ แจฮยอนยิ้มให้เตนล์อย่างรู้กัน คนตัวสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“สู้ๆนะ แล้วก็มาหาเตนล์บ้างล่ะ”

 

 

ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กันอีกครั้ง ก่อนเตนล์จะถูกพาไปยังห้องขัง

 

 

 

“ฮันซลผมคงต้องรบกวนฮันซลอีกแล้ว” แทยงหันไปบอกคนข้างๆ

“ครับ?”

“ผมเก็บของไว้แล้ว ช่วยย้ายไปคอนโดให้หน่อยได้มั้ยครับ” ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องอยู่ที่นั่นอีกต่อไปแล้ว หึ...ไม่มีอะไรเกี่ยวพันกันอีกต่อไปแล้ว


“ฉันพาไปเอง” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังของคนตัวเล็ก แจฮยอนเดินขึ้นไปยืนข้างฮันซลก่อนคนตัวเล็กจะแหงนหน้าขึ้นค้อนใส่

“ไม่ต้อง ฉันจะไปกับฮันซล”

 

 

 

 

-----50%----- 






ฮันซลมองตาแจฮยอน ก่อนแจฮยอนจะพยักหน้าให้ตามใจคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าตาบูดบึ้ง วันนี้เขาจะยอมให้ก่อนก็ได้

"ไปกันครับ" ฮันซลบอก คนตัวเล็กเดินผ่านหน้าร่างสูงไปโดยไม่ปรายตามองเลยสักนิด

 

 

 

ฮันซลเหลือบตามองอีกคนผ่านกระจกมองหลังอย่างเคย บนใบหน้าของแทยงยังเต็มไปด้วยความกังวล แม้จะผ่านเรื่องร้าย ๆ มาได้ แต่ก็ใช่ว่าความรู้สึกทัั้งหมดจะกลับคืนมา เขาเข้าใจดีเพราะเขาเองก็เคยสูญเสีย


 

“วันนี้อยู่ที่เพ้นเฮาส์อีกสักวันดีมั้ยครับ”

“หืม?” แทยงเลิกคิ้วมองคนด้านหน้า

“ผมไม่อยากปล่อยคุณไปอยู่คนเดียวเลยครับ” ฮันซลพูดออกไปตรงๆ เข้าต้องไม่สบายใจมากแน่ๆ มันชินกับการต้องดูแลคุณแทยงไปเสียแล้ว

“ไม่เป็นหรอก ก็ใช่ว่าฮันซลจะดูผมไปได้ตลอดเสียเมื่อไหร่”

“แล้วถ้าผมอยากจะดูแลคุณตลอดไปล่ะครับ?” แทยงพูดอะไรไม่ออก เกิดอาการเดดแอร์ไปชั่วขณะ

“เอ่อ...ขอโทษครับ ผมหมายถึงให้ผมไปเป็นบอดี้การ์ดน่ะครับ” ฮันซลรีบบอกเพราะเห็นแทยงเงียบไป คงตกใจกับคำพูดของเขา

“อ่า...อย่าดีกว่า ผมไม่อยากไปเถียงกับเจ้านายของฮันซลหรอก” แทยงบิดริมฝีปากอย่างเคยตัว เมื่อนึกไปถึงใครบางคน ก่อนจะพิงไปด้านหลังและมองออกไปที่ด้านนอก พอได้นึกถึงแล้วก็เอาออกไปจากหัวไม่ได้

“เจ้านายของผมต้องเต็มใจอยู่แล้ว เชื่อผมสิครับ” แทยงมองสบตาคนด้านหน้าที่มองเขาอยู่จากกระจกมองหลัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ผมขอโทษนะครับ ไม่ได้ตั้งใจทำให้ลำบากใจเลย ถ้าคุณแทยงต้องการอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ห่วงเกินไปหน่อย” ฮันซลรีบเอ่ยขอโทษเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของคนด้านหลัง

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ขอบคุณมากเลยนะฮันซล”

 

 

สรุปว่าแทยงยืนยันจะกลับไปที่คอนโดในวันนี้เลย ยอมรับว่ารู้สึกเหงา ๆ อยู่เหมือนกัน ไม่ได้อยู่คนเดียวมานานเท่าไหร่แล้วนะ แต่จะทำอย่างไรได้...เขาไม่เหลือใครแล้วจริงๆ

 

รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก เตนล์จะถูงฝากขังในวันพรุ่งนี้และอีกสองสัปดาห์ข้างหน้าแม่จะถูกประหารชีวิตในคดีฆ่าพ่อ โชคชะตาสนุกกับชีวิตของเขาพอหรือยังนะ?

 

 

ติ๊ด ติ๊ด แทยงเหลือบไปมองเจ้าเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าทีวี ขณะที่เขากำลังปัดกวาดเฟอร์นิเจอร์ภายในห้อง

 

“ยูตะ...” แทยงนั่งลงบนโซฟา

“เป็นไงบ้าง เรียบร้อยดีมั้ย?” เสียงยูตะถามด้วยความเป็นห่วง

“อื้อ ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่เตนล์.....”

“ให้น้องได้รับการลงโทษตามที่ควรจะเป็นเถอะ อย่างน้อยก็เป็นบทเรียนชีวิต ถึงเตนล์จะไม่ตั้งใจแต่สิ่งที่เตนล์ทำมันก็ร้ายแรงไม่น้อยเลย น้องจะได้คิดเป็นและแยกแยะถูกผิด ดีชั่วได้สักที”

“อื้ม แค่อดสงสารไม่ได้น่ะ เฮ้อ...ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง อยู่ในนั้นคงทรมาณแย่เลย เตนล์ไม่เคยลำบากเลยนะ”

“ห่วงตัวเองเถอะนายอ่ะ กลับมาอยู่คอนโดแล้วสินะ ไม่อยากให้นายอยู่คนเดียวเลย”

“หืม? เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย ทำไมมีแต่คนคิดว่าฉันอยู่คนเดียวไม่ได้กันล่ะ แล้วนี่....ไปรู้มาจากไหนว่าเรากลับมาอยู่ที่คอนโดแล้ว?”

“เออ....มีสายดีอ่ะ ฮ่าๆ นี่ใคร...ยูตะไง อยากรู้ก็ต้องรู้!

“แอบคุยกับฮันซลเหรอ?” แทยงยิ้มกรุ่มกริ่ม ตอนแรกเหมือนจะเข้ากันไม่ได้แต่นี่มีแอบติดต่อกัน

“ห๊า แอบอะไรกัน! ก็แค่โทรถามเรื่องนายนั่นแหละ ใครจะอยากจะไปคุยกับนายทึ่มนั่นกัน ไม่สนุกเล้ย”

“เหรอ? ทำไมลิ้นพันล่ะ ดื่มอยู่เหรอ? หน้าแดงด้วยมั้ยเนี่ย” แทยงแกล้งแซวก่อนจะหัวเราะออกมา

“เฮ้อ ห่วงตัวเองก่อนมั้ยเพื่อน ชีวิตก็โอเคแล้ว หัวใจล่ะเป็นไงบ้าง?” คำถามของยูตะทำให้แทยงต้องหุบยิ้มลงทันที ความรู้สึกบาดๆที่หัวใจ...นี่สินะ คำถามแทงใจ ที่คนเขาพูดกัน


 

“.....................เอ่อ เรื่องหัวใจอะไรอ่ะ ไม่มีหรอก” ริมฝีปากบางถูกเม้มอย่างเคยตัว

“เฮ้อ~ จริงจังเลยนะ จะเอายังไงกับเรื่อง...นายนั่น แจฮยอนอ่ะ” หมดเรื่องชีวิต เรื่องหัวใจของเพื่อนเขาก็น่าห่วง เรียกว่าน่าห่วงสุดๆเลยดีกว่า

“มันไม่มีอะไรให้เอายังไงหรอกยูตะ” ทำอะไรไม่ได้เลยต่างหาก เขาไม่สามารถคิดอะไรกับแจฮยอนได้อีก

“ทำไมล่ะ? เพราะแจฮยอนจดทะเบียนกับเตนล์เหรอ?........ขอโทษนะที่ต้องถามตรงๆ ฉันรู้ว่ามันทำให้นายเจ็บ แล้วรู้มั้ยทำไมถึงเจ็บ?”

 


รู้สิ รู้ดีเลยต่างหาก...เขารู้ว่ายูตะหมายถึงอะไร แต่คงไม่มีใครเข้าใจเขาหรอก “อย่าพูดถึงเขาอีกเลย เราขอ”


 

“แทยงง่า....” ยูตะทำเสียงอ่อน แทยงพูดขนาดนี้เขาก็คงพูดอะไรต่อไม่ได้อีก เพื่อนอาจจะต้องการเวลาสักพัก...และเพื่อที่แทยงจะได้มีความสุขจริงๆสักที เขาจะไม่ยอมแพ้หรอก

 

 

ยูตะวางสายไปแล้ว แทยงได้แต่นั่งนิ่ง...ยอมรับว่าเจ็บปวด ยอมรับแต่โดยดี เขาเอนกายลงนอนบนโซฟาสีขาวที่เขาชอบ ยอมรับอีกนั้นแหละว่าแจฮยอนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา แต่มันไม่ใช่แค่นั้น...ใบหน้าของเตนล์ สายตาของเตนล์ที่มองแจฮยอน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเตนล์รักแจฮยอนมากจริงๆ แล้วเขาจะทำลายหัวใจของน้องตัวเองได้อย่างไร เขาทำไม่ลงหรอก

 

 

ถ้าหากการเลิกรักใครสักคนมันไม่ทำให้ตาย เขาก็จะลองทำดู... 

 

 

 

---

 

 

 

ค่ำคืนแรกในการกลับมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวผ่านไปแล้ว เห็นมั้ยว่าเขาก็อยู่ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องไปทำให้ใครเดือดร้อนเลย...แทยงจ้องมองตัวเองในกระจก

 

 

ทุกอย่างหากเรามีความพยายามและความอดทน เราก็คงจะผ่านมันไปได้

แทยงให้กำลังใจตัวเอง

 

คนตัวเล็กแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอารถออกมาเลยอยู่ในอู่โน้น เพิ่งเอาไปเช็คความเรียบร้อยเพราะไม่ได้เอามาใช้นาน ... แท็กซี่สินะ

 

แทยงโทรบอกอีทึกเรียบร้อยว่าอาจจะถึงสายนิดหน่อย เพราะลืมไปว่ายังไม่มีรถ โดนดุเพราะพี่อีทึกไม่อยากให้เขาขับรถเอง ก็นะ...ฝีมือการขับรถของเขาแค่ไม่มีใครยอมนั่งด้วยเลยสักคน

 

แทยงยืนมองแฟ้มเอกสารสี่แฟ้ม กระเป๋าแล็ปท็อป อุปกรณ์อื่นๆ ที่เตรียมเอาลงกระเป๋าคลัชหนังสีดำสนิทใบย่อม จัดการหอบทุกอย่างขึ้นมาก่อนจะเดินไปยังหน้าประตู

 

เดี๋ยวซี่...ยังไม่ได้ใส่รองเท้าเลย เขาถอนหายใจออกมา พาของในมือกลับไปวางไว้ที่เดิมก่อนจะเดินมาใส่รองเท้าหนังสีดำเงาวับและเดินกลับไปเอาของมาใหม่ เอาล่ะสิ...การเปิดประตูกลายเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเขาเลยทีเดียว...รู้งี้ไม่แบกแฟ้มเอกสารกลับมาด้วยก็ดีแหละ

 

 

พรึ่บ!

ทันทีที่ประตูเปิดแฟ้มเอกสารสี่อันก็ร่วงลงบนพื้นไปคนละทิศละทางทันที ... แทยงได้แต่ยืนมองอย่างอารมณ์เสีย

 

 

แกร็ก!

เสียงประตูห้องตรงข้ามเปิดออก แทยงขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะนานแล้วที่ไม่มีคนมาอาศัยอยู่ หรือจะมาตอนที่เขาไม่ได้อยู่ห้องหรือไงก็ไม่รู้ คนตัวเล็กรีบวางกระเป๋าแล็บท็อปและกระเป๋าคลัชลงบนพื้นเพื่อเก็บแฟ้ม กลัวจะไปเกะกะคนที่กำลังจะเดินออกมา

 

 

แค่เห็นปลายรองเท้าที่ขัดมันวับพอ ๆ กับของเขาก็พอจะเดาออกว่าน่าจะเป็นคนเนี้ยบพอสมควร แต่เอ๊ะ? ทำไมยังนิ่งอยู่หรือว่าเราจะไปเกะกะเขา แทยงรีบเอาแฟ้มมาเรียงบนแขนและลุกขึ้น กะว่าจะทักทายสักหน่อย แต่แล้ว...

 

“สวัสดี”

“..............” คนตัวเล็กไม่ตอบ เขารีบใช้อีกมือหยิบกระเป๋าแล็ปท็อปและกระเป๋าคลัช ทว่า แฟ้มในแขนก็โดนแย่งไป

“เอามา” แทยงทำเสียงดุใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ถือไม่ไหวก็อย่าฝืนเลยน่า”

“เอามา!” แทยงเอื้อมมือหวังจะเอาแฟ้มคืนแต่คนตรงหน้าก็โยกตัวหลบ เขาได้แต่คว้าลมแถมยังเซจนใบหน้าไปจุ่มอยู่ที่หน้าอกของอีกคน

 

 

กลิ่นที่แสนคุ้ยเคย...

 

 

แทยงแหงนหน้ามองคนที่ก้มมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาทั้งสองคู่จ้องประสาน ราวกับเวลาหยุดการเคลื่อนไหว มวลความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้โอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้

 

 

เชื่อเหลือเกิน...ว่าความรู้สึกของ เรา คงไม่ต่างกันมากนัก

 

 

 

“ออกไป” ริมฝีปากบางเอ่ย ก่อนจะใช้มือเล็กทั้งสองข้างผลักคนตรงหน้าออก

“ฉันมีธุระจะเข้าไปที่บริษัทนายพอดี ไปด้วยกันสิ”

“ไม่ต้อง เอาแฟ้มคืนมา” แทยงยังคงพยายามจะแย่งแฟ้มในมือของอีกคนกลับแต่ก็ยังไม่ได้คืนง่ายๆ เขายืนจ้องคนตรงหน้าด้วยอารมณ์ครุกรุ่น

“ยังไงก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว”

“ฉันไม่อยากไปกับนาย” แทยงรีบพูดแทรกขึ้นไปทันที ใบหน้าของคนตรงหน้าช่างเรียบนิ่ง ทว่า แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และก็ไม่รู้ทำไมสายตานั่นถึงกำลังกัดก้อนหัวใจของเขาให้เจ็บปวดไม่ต่างกัน

 

“โอเค ฉันยอมก็ได้ งั้นขอไปส่งขึ้นแท็กซี่ก็แล้วกัน” ไม่รอให้คนตรงหน้าปฏิเสธเขาซ้ำ จองแจฮยอนก็เดินนำคนตัวเล็กกว่าไปที่ลิฟต์ทันที

 

ความเงียบปกคลุมทั้งสองคนจนกระทั่งทั้งคู่ไปยืนอยู่ริมถนนเพื่อเรียกแท็กซี่ ในเวลาเช้าแบบนี้แท็กซี่คอนข้างหายากอย่างที่พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อน เพราะปกติก็ไม่ค่อยได้ใช้บริการแท็กซี่กันสักเท่าไหร่ แจฮยอนยืนมองคนตัวเล็กที่กำลังทำท่าทางหงุดหงิดอย่างไม่ยอมแพ้

 

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงทั้งคู่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองซ้ายมองขวาก็หาแท็กซี่ว่างไม่ได้เลย แถมรถราบนท้องถนนก็ขยับทีละนิดเท่านั้นเอง แทยงถอนหายใจออกมา ปรายตาไปมองที่ด้านหลังก็ยังเห็นแจฮยอนยืนถือแฟ้มรออยู่โดยไม่พูดอะไร

 

 

ปี้นน ...

รถยนต์สีดำสนิทจอดเทียบที่ฟุตปาธด้านหน้าของแทยง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที ก่อนจะคลายออกเมื่อเห็นคนที่ลงมาจากรถ

“ผมไปส่งครับ” คนตัวสูงลงจากฝั่งคนขับ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถด้านหลัง

“เออ ฮันซล...” อดจะสงสัยไม่ได้ที่อยู่ดีๆฮันซลก็โผล่มา ขณะที่แจฮยอนเดินเอาแฟ้มไปวางใส่ไว้ที่ท้ายรถ ก่อนจะเดินกลับมา เขาพยักหน้าให้ฮันซลเล็กน้อยราวกับจะบอกว่าฝากคนตัวเล็กตรงหน้าด้วย และฮันซลก็พยักหน้าตอบก่อนคนตัวสูงจะเดินจากไป

 

 

เห็นแบบนี้แล้วก็เดาไม่ยากเลยว่าทำไมฮันซลถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้...

 

 

“ขึ้นรถเถอะครับ” ฮันซลบอกซ้ำ เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำหน้าไม่ค่อยพอใจ

“งั้นฉันนั่งด้านหน้าได้มั้ย?” เพราะฮันซลไม่ได้มีหน้าที่ต้องมาดูเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว การไปนั่งด้านหลังคงจะไม่เหมาะ ฮันซลส่งยิ้มปิดประตูด้านหลังและเปิดประตูด้านหน้าให้แทน

 

 

 

คนตัวสูงยกมือล้วงลงในกระเป๋ากางเกงยืนมองรถที่เพิ่งแล่นออกไป ก่อนจะแค่นยิ้มกับตัวเอง

ไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้อะไรขนาดนี้มาก่อนเลย...

 

 

---



 

“ผมต้องรบกวนฮันซลอยู่เรื่องเลย ขอโทษจริงๆ” แทยงบอกด้วยสีหน้าติดกังวล เขาเกรงใจจริง ๆ ไม่ใช่เรื่องเลยที่อยู่ดี ๆ จะไปกวนให้ฮันซลมารับแบบนี้

“อย่าคิดมากสิครับ ผมเต็มใจมาก ๆ ผมอยากจะโกรธคุณแทยงเสียอีกที่ไม่ยอมบอกว่ารถยังใช้ไม่ได้”

“ก็...ไม่อยากรบกวนนี่น่า เรา...เอ่อ จะพูดยังไงดี มันไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว”

“แต่เราทำให้มันเหมือนเดิมได้นี่ครับ”

“ไม่เอาแบบนั้นหรอก งั้น...เราเป็นเพื่อนกันได้มั้ย?” แทยงหันไปถามคนข้างๆ

“เพื่อนเหรอครับ? อืม มันจะมากเกินไปหรือเปล่า”

“มากเกินไปอะไรกัน เราก็อยากมีเพื่อนบ้าง” แทยงบิดริมฝีปากใส่คนด้านข้าง นั่นทำให้ฮันซลถึงกับอดยิ้มออกมาไม่ได้ ไม่ว่าเมื่อไหร่คุณแทยงก็ดูน่ารักที่สุดสำหรับเขา

“ได้สิครับ งั้นเพื่อนก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจให้เพื่อนคนนี้ไปรับไปส่งแล้วนะครับ” ฮันซลแกล้งล้อแทยงเล่น คนตัวเล็กแกล้งค้อนใส่นิดๆ

 

 

 

“มีอะไรจะพูดหรือเปล่า?” อยู่ดีๆแทยงก็ถามขึ้นมาระหว่างที่รถกำลังติดอย่างหนัก ความเงียบปกคลุมพวกเขาสองคนอยู่นาน

“ผมมีพิรุธขนาดนั้นเลยหรือครับ?” ฮันซลยิ้มแห้งๆ เมื่อโดนจับได้

“มากเลยแหละ”

“ฮ่าๆ คือ...ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะพูดมั้ย”

 

 

“เรื่องเจ้านายของฮันซลน่ะเหรอ?” แทยงพูดออกมาก่อนจะเอียงหัวซบกับกระจกรถ ฝนเม็ดเล็ก ๆ กำลังโปรยปรายลงมา

 

 

ทำไมหัวใจของเขาถึงเอาแต่คิดถึงคนคนนั้นตลอดเวลาเลยนะ

เชื่อแล้ว...ยิ่งอยากลืมก็ยิ่งจำ

 

 

“แจฮยอนเป็นห่วงคุณแทยงมากนะครับ”

“อืม”

“มันอาจจะดูเหมือนเข้าข้างน้องชายตัวเอง แต่...แจฮยอนทำทุกอย่างเพื่อคุณแทยงนะครับ”

“อืม”

“คุณแทยงรู้ใช่มั้ยครับ”

“........อืม” แทยงพยักหน้ารับ รู้ทั้งหมดนั่นแหละ

 

 

แทยงทอดสายตามองออกไปที่นอกรถ...

เขาไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย

 

 

 

นิ้วเรียวตวัดเขียนชื่อใครบางคนที่อยู่ในใจ 정재현

 

 

 

 

 

“ผมไม่มีวันรักเขาได้อีกแล้ว”


 

 

 

tbc...





#คุกแจยง 

สารภาพว่าแอบอายกับพล็อตน้ำเน่านี่มากเลย TT


ฝากฟิคสั้นด้วยนะคะ อิอิ  I AM WRONG  ,   My salvation  อยากให้ทุกคนไปอ่านกันค่า อิอิ ขอบคุณมากค่ะ 

สำหรับคนที่สนใจจองฟิค Prison คลิกเลย!!  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #537 Jaywhy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:58
    จริงๆไรท์เขียนออกมาดีมากนะ ไม่เห็นต้องอายเลย
    #537
    0
  2. #513 mxhh (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 02:50
    อย่าปิดกั้นเลยน้องแทยง TT แต่ก็แบบคนที่นีกน้องชายมากขนาดนั้นก็คงลำบากใจน่าดู
    #513
    0
  3. #450 Chatch (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 12:25
    ขอให้พี่จอนมาได้ไหมครับ... อยากให้มาดามใจแทยงง
    #450
    0
  4. #449 aayoungg (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 16:01
    ฮือออออออ เมื่อไหร่แทยงของแม่จะมีความสุขสักที หน่วงมากๆเลยค่ะ???? แต่ก็ชอบมากๆเช่นกัน????????
    #449
    0
  5. #448 MintQueen (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 20:57
    หน่วงมากเด้อ จะร้องไห้ล่ะเด้อ
    #448
    0
  6. #447 the kk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 16:51
    มันก็จะหน่วงอยู่หน่อยๆ
    #447
    0
  7. #446 girladyx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 09:44
    แทยงเจอเรื่องเจ็บๆมาเยอะ แถมเตนล์ยังรักแจฮยอนอีก ไม่แปลกหรอกที่แทยงจะไม่ยอมแจฮยอนแม้ว่าตัวเองจะรัก เห้อม อยากรู้ว่าจะลงตัวกันยังไง????????????
    #446
    0
  8. #445 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 08:18
    แจฮยอนสู้นะๆ ชนะใจแทยงให้ได้
    #445
    0
  9. #444 Kangsom27 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:50
    แจฮยอนนายอย่ายอมแพ้นะ อุตส่าห์มาถึงขั้นนี้แล้ว
    #444
    0
  10. #443 mymyuuuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:51
    น้องแทยงใจแข็งไปไหน สงสารพระเอกเขาาาส;-;
    #443
    0
  11. #442 meawtae (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:49
    เรื่องร้ายๆผ่านไปแล้วจองแจสู้ๆนะเอาชนะใจแทยงให้ได้นะ ไรต์สู้ๆๆนะคะ
    #442
    0
  12. #441 Khamsai0627 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:44
    ดื้อนักก็จับปล้ำเลยแจฮยอน
    #441
    0
  13. #440 swimswamswum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:29
    คุณเจย์ต้องสู้หน่าาาาา รีบๆจีบตะยงให้ติดล่ะ 5555555 แอบสงสารฮันซลเบาๆ เลยอยากส่งพี่เค้าให้ยูตะมากๆๆ 555555
    #440
    0
  14. #439 the kk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:36
    รอ 100% ฮับบ
    #439
    0
  15. #438 MintQueen (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 23:22
    แง้งงงงงง จะแฮปปี้แล้วใช่มั้ยต่ะ ให้น้องแทยงงอนหนักๆเลยพี่เจย์ต้องเจองานยากทำลูกเราเจ็บไว้เยอะอ่ะฮื่อ
    #438
    0
  16. #437 aayoungg (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 02:52
    แจฮยอนสู้ๆนะ
    #437
    0
  17. #436 paanpanisa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 01:52
    ทีมฮันซลลลลด้วยยย
    #436
    0
  18. #435 nininoona2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 01:02
    ทีมพี่ฮันซลนี่ปริ่มมากกับซีนที่น้องกอดซบพี่ร้องไห้ ฮือออหลังจากนี้พระรองกะคงต้องทำใจแล้วสินะ
    แต่ขอเวลาน้องเอาคืนคนใจร้ายบ้างนะคะ555
    #435
    0
  19. #434 mymyuuuu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 00:23
    โอยยยยยยยย ใจจะขาดรอนๆ ต่อไปนี้ก้ขึ้นอยู่กับแจฮอนละนะจะทำยังไงให้แทยงรู้สึกดีขึ้น ฮือ สู้เด้อแจฮยอนนนน;-;
    #434
    0
  20. #433 swimswamswum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 23:39
    เปน50%ที่หนักมากกก แต่ดีใจที่คดีคลี่คลายแล้ว นทยจะได้เปนผู้บริสุทธิ์เต็มตัว ตอนนี้สงสารเตนล์มาก เราให้อภัยเตนล์แล้ว กลับมาเปนน้องที่น่ารักของตะยงนะ ;3; ส่วนคุณเจย์ก็สู้เค้านะคะ เร่งตามง้อนทยให้ได้ อยากอ่านต่อแล้วววว แง้ ไรต์รีบมาต่อน้า สู้ๆค่า เราจองเล่มไปแล้ว ตื่นเต้น555555 อยากได้แล้วค่ะ5555555
    #433
    0
  21. #432 THE JOO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 22:37
    แทยงเข้มแข็งที่สุดในโลกเลยนะรู้ไหม แต่หนูอ่อนไหวอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องครอบครัว หนูเก่งมากๆเลยนะ หมดทุกข์ไปเรื่องนึงแล้ว รอเตนล์พ้นโทษก่อนนะ ฮื่อ เหลือกันแค่สองพี่น้องก็ต้องรักกัน ฮื่อออออออ แทยงหนูงอนแจฮยอนนานๆเลยแม่หมั่นไส้ รักไรต์ค่ะจุ๊บๆ
    #432
    0
  22. #431 Kangsom27 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:39
    ไรท์ เราอ่านไปน้ำตาไหลไปอ่ะ บีบหัวใจขั้นสุด
    แทยงเป็นพี่ชายที่เก่งและเข้มแข็งจริงๆ ส่วนแจฮยอนเองก็คงรู้สึกจุกสินะ

    อยากได้หัวใจกลับคืนมาก็ต้องสู้นะแจฮยอน

    บีบหัวใจมากไรท์ แงงงงงงง
    #431
    0
  23. #430 khunnum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:38
    สู้เค้านะแจฮยอน ต้องทำได้สิ
    #430
    0
  24. #429 Miniminimanimo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:23
    สู้ๆนะแจฮยอนนน งานหินจริงๆแหละ555555555
    #429
    0
  25. #428 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:02
    แจฮยอนสู้ๆนะ เราเอาใจช่วยยยยยยยยยย ตอนเตนล์เรียกแทยงมาพี่นี่น้ำตามาเลยอ่ะ เข้าใจกันแล้วนะสองพี่น้อง
    #428
    0