- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 2 : Prison 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    30 ต.ค. 59

 

Prison

-01-





“จองแจฮยอน” ริมฝีปากบางแห้งผาก อาจจะเนื่องเพราะเขาไม่ค่อยได้ดื่มน้ำขณะที่ถูกขัง ริมฝีปากนั้นกำลังพร่ำเรียกชื่อของคนที่กำลังเดินตรงมายังเขาเบา ๆ คนคนนั้นยกยิ้มที่มุมปากอย่างน่าหมั่นไส้

“สวัสดีครับ”


เพี้ยะ!!  ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนแก้มขาวนั่นทันที! แทยงกัดฟันแน่น จ้องเข้าไปในดวงตาคมที่ปราดมองเขาอยู่อย่างไม่ลดละ


“คุณแทยง” คุณลุงกีแจตกใจหน้าตาตื่น ตรงเข้าไปจับตัวของแทยงไม่ให้วู่วามทำอะไรไปมากกว่านี้ เขาเป็นห่วงแทยงเพราะเขารู้จักเด็กทั้งคู่เป็นอย่างดี ดวงตาแดงก่ำของคุณลุงกีแจจ้องมองไปยังคนถูกตบอย่างเกรง ๆ เขายื่นมือไปป้องกันตัวของแทยงเอาไว้ ทว่า...


หึ ...นิ้วกร้านปาดเลือดที่ซิบอยู่ตรงมุมปาก พลางกระตุกยิ้ม ดวงตาคมปราดมองไปยังเจ้าของร่างบางที่ยืนจ้องเขาเขม็ง มือเล็กนั่นกำแน่นจนสั่น



“ฮึก! ปล่อย!!” แทยงตะโกนลั่น! เมื่อข้อมือเล็กของเขา ถูกคนที่เขาเกลียดกระชากให้เดินตามอย่างรุนแรงจนตัวแทบปลิว เขาพยายามออกแรงขืนตัวเองก็แล้ว ยื้อยุดอย่างสุดแรงก็แล้ว แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของคนด้านหน้าได้เลย เขารู้ได้ทีเดียวว่าแจฮยอนคงโมโหเขามากเหมือนกัน


“อึก!” แทยงกัดริมฝีปาก เมื่อร่างของเขาถูกโยนไปยังเบาะข้างคนขับของรถยนต์คันหรูอย่างไม่ใยดี มือใหญ่ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดรัดคนตัวเล็กเอาไว้โดยไม่สนความเจ็บปวด ก่อนตัวเองจะเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ เขาออกรถอย่างแรง หากไม่มีเข็มคัดนิรภัยคาดเอาไว้ พนันได้เลยว่าศรีษะของคนด้านข้างจะต้องไปกระแทกกับคอนโซลด้านหน้าอย่างแน่นอน แทยงรู้ว่าแจฮยอนคงโกรธเขามาก และอีกไม่นานคงจะระเบิดออกมา...

“นายจะพาฉันไปไหน!” แทยงหันไปตวาดถามคนที่เอาแต่เหยียบคันเร่งมิดจนเกรงว่ามันอาจจะหักคารองเท้าหนังเงาวับที่อีกคนสวมใส่อยู่ มันเร็วมากจนเขารู้สึกกลัว มือเล็กทั้งสองข้างกอบกำเข็มขัดนิรภัยที่คาดพาดร่างของตัวเองอยู่ไว้แน่น


ไม่มีเสียงตอบรับ เขามองเห็นสันกรามนูนที่ถูกขบกัดแน่นของคนด้านข้าง

เขารู้แน่ว่าแจฮยอนกำลังโกรธเขา หากแต่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าจะมากแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ คงไม่น้อยเลย

 

 



อึก!! แทยงถูกคนตัวใหญ่เหวี่ยงติดกำแพง ทันทีที่เข้ามายังเพ้นเฮาส์สุดหรู ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างห่างไกลจากผู้คน

“อย่านึกว่าฉันจะไม่กล้าทำอะไรนายนะ อีแทยง!” มือใหญ่จับล็อกปลายคางเรียว ออกแรงบีบด้วยความโมโห ราวกับว่าต้องการให้มันแหลกคามือ ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นตามแรง ดวงตากลมโตนั่นจ้องปะทะกับดวงตาคมอย่างไม่ลดละ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดอยู่ก็ตาม!

“ฉันก็ไม่เคยคิดแบบนั้นอยู่แล้ว คนเลว ๆ อย่างนาย มีอะไรที่ไม่กล้าทำด้วยเหรอ? อึก!” แจฮยอนจับคนตัวเล็กกว่ากระแทกกับกำแพงอีกครั้ง จนแทยงแทบจะไม่เหลือแรงทรงตัวอยู่ เวลาในคุกห้าวันกับอีกหกคืน เขาแทบไม่ได้ทานอะไรเลย และตอนนี้เขาก็เริ่มจะเวียนหัวจากแรงกระแทกซ้ำแล้วซ้ำอีก


“นายควรจะหยุดปากดีได้แล้ว อย่าลืม! ว่าตอนนี้นายมันไม่เหลืออะไรแล้ว” แจฮยอนยิ้มเยาะ

“หึ ถ้าฉันไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ นายคงไม่ลงทุนวิ่งแจ้นไปประกันตัวฉันออกมาหรอกมั้ง จองแจฮยอน” แทยงพยายามยกยิ้ม แม้ว่าแรงจะพยุงตัวจะค่อยๆ หายไปเรื่อยๆ

 


ฟรุ่บ!

และไม่ทันที่แจฮยอนจะได้ต่อว่าอะไรคนตรงหน้าต่อ ร่างบอบบางนั่นก็ทรุดหมดสติไปเสียก่อนแล้ว

แจฮยอนจำต้องรับร่างนั้นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะจ้องมองใบหน้าเรียวสวยที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมด คนตรงหน้าพูดไม่ผิดหรอก หากไม่มีประโยชน์ก็อย่าหวังเลยว่าเขาจะสนใจ!

 

“พี่ฮันซล ฝากดูแลด้วย” แจฮยอนอุ้มคนตัวเล็กมาวางไว้บนเตียงในห้องของเขา ก่อนจะเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทเข้ามา เขาเอ่ยสั่งก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกไปด้านนอก ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำเงาวับอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก มือใหญ่ถูกยกขึ้นมาลูบคำแผลเล็กที่ข้างริมฝีปาก ที่ทำเอาเขารู้สึกเจ็บแปลบอยู่ไม่น้อย

 

หึ ร้ายๆ แบบนี้สิดี จะสยบให้ไม่เหลือเขี้ยวเล็บเลยคอยดู อีแทยง!

อยากจะต่อกรด้วยมานานแล้ว



 

---



 

ก๊อกๆ  มือใหญ่เคาะประตูห้อง ก่อนจะแอบจิปากเล็กน้อย เมื่อไม่รู้ว่าจะต้องมาเคาะประตูห้องของตัวเองทำไม ทว่า ห้องของเขามีใครอีกคนกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในนั้น

“ยังไม่ฟื้นอีกหรือไง?” แจฮยอนเหล่ตามองฮันซลที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา ก่อนจะหันไปมองร่างบนเตียง


ฮันซลไม่ได้ตอบ เพราะเขาถือว่านั่นไม่ใช่คำถาม เหมือนอีกคนบ่นๆ ออกมาเสียมากกว่า ในเมื่อแจฮยอนย่อมเห็นเต็มสองตาอยู่แล้วว่าคนบนเตียงยังหลับสนิท


ปลายเท้ายาวก้าวเข้าไปชิดริมเตียง ก่อนจะยกมือขึ้นมาเท้าสะเอว พลางคิดในใจว่า ไม่รู้จักหิวบ้างหรือไง นอนมาทั้งวันแล้ว ... แต่ก็พลันฉุกคิดได้ว่า มากกว่าหิว คงเพลีย ... ชีวิตในคุกคงลำบากน่าดู เขาอดจะยกมุมปากยิ้มเยาะคนตัวเล็กที่นอนอยู่ตรงหน้าไม่ได้ ยิ่งนึกถึงวันที่เขาเคยเห็นอีกคนเดินเชิดหน้าอยู่ข้าง ๆ พ่อของเจ้าตัวก็ยิ่งรู้สึกสะใจ!



“พี่ฮันซล ออกไปพักเถอะ เดี๋ยวผมเฝ้าเอง” แจฮยอนหันไปบอกคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

“โอเค...ครับ” จริงๆ แล้วฮันซลเป็นลูกพี่ลูกน้องของแจฮยอน ซึ่งสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก เรียนศิลปะการต่อสู้มาด้วยกัน ฮันซลสนใจเรื่องปืน เรื่องต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ซึ่งค่อนข้างจะแตกต่างจากบุคลิคภายนอก ความแข็งแกร่งที่เคลือบไปด้วยความนุ่มนวล ... ใคร ๆ ก็โดนฮันซลหลอกทั้งนั้น


 

แจฮยอนหย่อนก้นนั่งลงบนเตียงที่มีแทยงนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกดังสม่ำเสมอ นั่นทำให้แจฮยอนแน่ใจว่า ไม่มีทางที่อีกคนจะตื่นขึ้นมาแหวใส่อย่างแน่นอน หากเขาจะลงมือทำอะไร?

ดวงตาคมจ้องมองไปยังรูปหน้าเรียวสวย  แน่นอนว่าเขาไม่ได้เพิ่งเห็นมันครั้งแรก เขารู้จักใบหน้านี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม คนที่พ่อของเขาเฝ้าพ่นใส่หูให้ฟังว่าเก่งนักเก่งหนา และต้องเอาเยี่ยงอย่างให้ได้ ต้องชนะอีแทยงให้ได้!


 

หึ ... แจฮยอนหัวเราะในลำคอเมื่อนึกถึง ตัวก็เล็กแค่นี้เอง ทำไมต้องให้เขาไปเอาชนะด้วย อีแทยงสิต้องมาคอยเอาชนะเขา ถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ? แจฮยอนแอบบิดปาก พลางยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกอยู่ตรงข้างแก้มของแทยง ก็อยากจะยอมรับหรอกนะว่าหน้าตาของแทยงโดดเด่นไม่ใช่น้อย นักธุรกิจหนุ่มอายุน้อยที่มีสาวๆ หลงใหลอยู่เพียบ แต่ที่ยิ่งกว่านั้น ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้หรือเปล่าว่าฮ็อตในหมูผู้ชายไม่น้อยเหมือนกัน


 

“อื้อ...” ใบหน้าเรียวสวยหันหนีมือของอีกคน รู้สึกได้ถึงการถูกรบกวน และไม่นานดวงตากลมโตก็ค่อยๆ หรี่เปิดขึ้นมา

“นาย!” ริมฝีปากบางอุทานออกมาทันที ทว่าเสียงที่ออกมานั้นออกจะแห้งผากแทบจะหายลงไปในลำคอ


แค่ก แค่ก มือเล็กจับที่ลำคอตัวเอง ก่อนจะไอออกมา ลืมตัวออกเสียงดังจนรู้สึกเจ็บใจลำคอ

แจฮยอนมองดูก่อนจะส่ายหน้า ลุกขึ้นยืนหันไปหยิบเหยือกน้ำและเทน้ำใส่แก้ว ยื่นให้คนตรงหน้า ทำท่าเหมือนไม่เต็มใจ

“........”แทยงมองค้อน ไม่อยากจะรับสักเท่าไหร่ ทว่า มันเจ็บคอจนทนไม่ไหว จึงต้องรับมาและดื่มเข้าไป


แจฮยอนยืนกอดอกมองอากัปกริยาของแทยง เขาดึงแก้วในมือของแทยงเอาลงไปวางที่โต๊ะข้างเตียง มือใหญ่ยื่นไปคลำหน้าผากเล็ก ไม่มีแม้ความอ่อนโยน มือที่วางลงไปออกแรงมากไปหน่อยจนคนตัวเล็กแทบจะหงายหลัง

“โอ้ย...ทำบ้าอะไร!!” แทยงปัดมือใหญ่นั่นออกด้วยความไม่พอใจ

“มีไข้”

“อือ” แทยงตอบก่อนจะสะบัดหน้าออก



แจฮยอนถอนหายใจออกมา เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนตรงหน้าดี แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะใจดีด้วย แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะใจร้ายเช่นกัน

“เดี๋ยวให้คนเอาข้าวกับยามาให้ก็แล้วกัน พรุ่งนี้ไปหาหมอ”

“ไม่ต้อง ฉันจะกลับบ้าน” แทยงตอบทันทีที่อีกคนพูดจบ

“หึ บ้าน?” แจฮยอนทำเสียงเยาะ เลิกคิ้วใส่คนตัวเล็ก ทำท่าทางขำขัน

แทยงตวัดตามองอย่างไม่พอใจนัก คนเลวๆ แบบนี้คงไปสืบเรื่องครอบครัวของเขามาหมดแล้วสินะ ยิ่งกว่านั้น...

“แน่ใจนะ ว่าจะยังมีคนต้อนรับนายกลับบ้านน่ะ ฮ่าๆ” แจฮยอนหัวเราะลั่น

“..................” แทยงไม่ได้ตอบ ความเจ็บปวดแล่นร้าวขึ้นสู่หัวใจของเขาอย่างรุนแรง เกินกว่าจะเอ่ยคำใดออกมาจากปาก แม้กระทั่งคำด่า ลำคอที่เจ็บพออยู่แล้ว ทว่า บัดนี้มันตีบตันไปหมด ในเมื่อคนตรงหน้าก็เข้าใจถูกแล้ว ไม่มีคนรอเขากลับบ้าน ไม่มีคนอยากให้เขากลับบ้าน ... ไม่มีเลยสักคน


เขาไม่เหลือใครแล้ว...



“มีที่ให้ฉันไปก็แล้วกัน ไม่ใช่เรื่องของนาย” ในที่สุด ริมฝีปากบางก็กล้ำกลืนเปล่งเสียงพูดออกมา แม้จะยากลำบากแต่เขาก็ต้องทำใจยอมรับ หากไม่ทำใจให้ได้ในวันนี้ วันพรุ่งนี้เขาก็อาจจะเดินต่อไปไม่ไหว และทุกๆอย่างก็คงจะพังลงจริงๆ

“คอนโดที่ชองดัมดงน่ะเหรอ?” แทยงตวัดตาจ้องอีกคนทันที คอนโดลับที่พ่อของเขาแอบซื้อไว้ให้เขาโดยที่ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งแม่และน้องชาย ในตอนนั้นเขาไม่รู้หรอกว่าทำไมพ่อของเขาจึงให้เขาปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับระหว่างเขากับพ่อแค่สองคน แต่ตอนนี้เขารู้คำตอบนั่นหมดแล้ว แม้ไม่อยากจะเชื่อเลยก็ตาม

“อยากรู้ว่าฉันรู้ได้ไงน่ะเหรอ? หึ อย่าสนใจเลยว่าฉันรู้ได้ยังไง ที่น่าสนคือ หากฉันรู้ ก็อาจจะมีคนอื่นที่รู้ด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้น...มันอันตราย”

“ฉันจะไป!” แทยงตวาดลั่นแม้จะเจ็บในลำคอ ดวงตากลมจ้องอีกคนอย่างโกรธเคือง เขาไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งเรื่องของเขา โดยเฉพาะ...ศัตรู!



คนตัวเล็กทำท่าลุกขึ้นจากเตียงและจะเดินออกไปจากห้อง ทว่า ยังไม่ทันได้ไปถึงไหน ท่อนแขนเล็กก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้ แล้วเหวี่ยงอีกคนลงบนเตียง ข้อมือทั้งสองข้างถูกกดลงบนฟูกที่นอนอย่างแรง

“อย่าทำเป็นเก่งไปหน่อยเลย ฉันเป็นคนเอานายออกมาจากคุก! เพราะฉะนั้นจงจำใส่หัวไว้เลย ว่าฉัน...เป็นเจ้าของของนาย อีแทยง!!” ดวงตาคมจ้องกร้าว สงสัยว่าเขาจะดูใจดีเกินไป คนตรงหน้าถึงได้ทำกริยาขัดใจเขาแบบนี้ หรือไม่ อีกคนก็คงยังไม่รู้ถึงสถานการณ์ของตัวเอง

“เลว!!!” ริมฝีปากบางถูกเม้มแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองคนต้องหน้าอย่างแค้นเคือง

“ฉันจะยอมรับก็ได้ แต่มันก็สมควรแล้วกับคนอย่างนาย ในเมื่อคนที่นายเทิดทูลนักหนาก็เคยทำเรื่องเลว ๆ ไว้เหมือนกัน” แจฮยอนเผลอบีบข้อมือของอีกคนแรงขึ้น

“หยุดใส่ร้ายพ่อฉัน!! พวกหมาขี้แพ้ ตระกูลนายมันไม่เอาไหนเอง บริหารธุรกิจไม่เปะ....อึก! อ่ะ...” มือใหญ่ข้างหนึ่งละออกจากข้อมือเล็ก ก่อนจะคว้าเข้าที่ลำคอยาวระหง และออกแรงบีบ

“ฉันไม่ได้จะเอานายมาทรมาณ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ความอดทนของฉันมันถึงขีดจำกัด!!” แจฮยอนกัดกรามแน่น ดวงตาคมจ้องคนที่กำลังมีสีหน้าอึดอัด เขายอมผละมือออกจากลำคอขาว ที่บัดนี้มันแดงช้ำเป็นรอยมือ ก่อนที่เขาจะเผลอฆ่าคนตรงหน้า!



แค่กๆ แค่กๆ แทยงไอออกมาจนตัวงอ หอบเอาอากาศเข้าปอดอย่างรวดเร็ว มือเล็กขยุ้มลงบนเตียงระบายความเจ็บปวด

 

แจฮยอนยืนมองภาพคนตัวเล็กที่กำลังทรมาณ ภาพพ่อของเขาที่นอนทรมาณอยู่บนเตียงคนไข้ซ้อนทับกับคนตรงหน้า แม้ว่าเขาจะไม่อยากทำร้ายร่างกายใคร แต่สำหรับคนตรงหน้า...ก็สมควรแล้ว

 

ปลายขายาวก้าวออกไปจากห้องห้องนั้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก


 

แทยงมองตามก่อนจะ ถอนหายใจออกมา

เขาจะต้องเข้มแข็ง ต้องเข้มแข็งจนถึงที่สุด ... แทยงย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ

 

 

---

 

 

“มีอะไรหรือเปล่า?” ฮันซลถามคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้อง สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

แจฮยอนเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาที่มีฮันซลนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“ผมเกือบจะฆ่าคนแล้ว”

“หะ!” ฮันซลอุทานออกมาอย่างตกใจ เขาร้อนรนทำท่าลุกขึ้นจะเดินเข้าไปดูคนในห้อง แต่ก็ถูกแจฮยอนคว้าแขนเอาไว้ แล้วส่งสายตาให้กลับไปนั่งที่เดิม

“แค่เกือบ”

“ไหนบอกว่าแค่จะเอามาใช้ประโยชน์วะ?” ฮันซลถาม แม้เขาจะชอบการต่อสู้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบการทำร้ายร่างกายคนอื่น

“พี่ก็เห็น ว่ามันอวดดีแค่ไหน ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ” แจฮยอนพ่นลมหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย เขานึกหมั่นไส้อีกคนจนฝังใจมานาน ทั้งจากที่พ่อของเขาพยายามฝังใส่หัวของเขาก็ใช่ ตอนอยู่ในโรงเรียนก็มีแต่คนยกย่อง

เนื่องจากตอนนั้นพ่อของแทยงขึ้นอันดับเป็นนักธุรกิจที่รวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศเกาหลี และทุกครั้งที่ออกงานหรือจะไปไหนก็ตาม จะมีแทยงคอยติดสอยห้อยตามไปด้วยจนเป็นภาพคุ้นตาของเหล่านักธุรกิจและสื่อต่าง ๆ ทุกเสียงพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า แทยงคงเป็นอนาคตของตระกูลอี คงเป็นนักธุรกิจเลือดใหม่ไฟแรงในอนาคตอย่างแน่นอน ...

หึ แล้วดูสภาพตอนนี้สิ อยากจะหัวเราะเยาะให้ลั่น



 

 

RRrrrrr Rrrrrrrrrrrr

แจฮยอนเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกด้านหน้า ก่อนจะหยิบขึ้นมา ทันทีที่สายตาไล่อ่านชื่อคนโทรเข้า มุมปากรูปกระจับก็กระตุกยิ้มขึ้นมาทันที


“ผมไปข้างนอกนะ ฝากพี่ดูแลด้วย ป้ากงจูมาหรือยัง?” แจฮยอนที่ผุดลุกขึ้น หันมาสั่ง พร้อมกับถามถึงป้าแม่บ้านที่จะถูกเรียกตัวมาทำงานเมื่อเขามาพักอาศัยอยู่ที่เพ้นท์เฮาส์แห่งนี้ ซึ่งปกติไม่บ่อยนักที่เขาจะมาที่นี่

“กำลังมา เอาคนไปด้วย ห้ามไปคนเดียว” ฮันซลเอ่ยสั่ง ใครว่าชีวิตนักธุรกิจแค่นั่งเซ็นเอกสารอยู่บนกองเงินกองทอง แค่เข้าประชุม แค่นึกถึงเรื่องเงิน โลกธุรกิจที่แท้จริงมันไม่ได้เหมือนในละครหรอกนะ เรื่องความเสี่ยงของชีวิตก็เป็นสิ่งสำคัญ

“เข้าใจแล้วคร้าบบ” แจฮยอนแกล้งทำเสียงยาน ก่อนจะโบกมือลาคนที่นั่งอยู่บนโซฟา


ฮันซลส่ายหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนบ้าง พอดีกับที่ป้ากงจูเดินเข้ามาจากทางหน้าประตู

“มาแล้วค่ะ”

“ป้าครับ ทำข้าวต้มให้หน่อยนะ เตรียมยาลดไข้กับยาแก้อักเสบด้วยครับ” ฮันซลบอก

“ได้เลยค่ะ ให้ป้าตั้งโต๊ะมั้ยคะ?”

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวเอาเข้าไปในห้องนั้นเลย” ฮันซลชี้ไปทางห้องของแจฮยอน ที่ตอนนี้เจ้าตัวได้ทิ้งไว้ให้คนตัวเล็กเป็นเจ้าของ

“ได้ค่ะ” ป้ากงจูพยักหน้ารับ แม้เรียวคิ้วจะยังคงขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง เพราะป้าก็เพิ่งสวนกับแจฮยอนที่เพิ่งขับรถออกไป ป้ากงจูเดินเกาหัวแกรก ๆ เข้าไปในครัว


 


---


 

แกร๊ก

ฮันซลพยายามปิดประตูให้เบามือที่สุด เมื่อเขามองเห็นคนบนเตียงหลับลงไปอีกครั้ง เรียวคิ้วขมวดวุ่น เพิ่งจะตื่นไม่ใช่หรือไง?

ฮันซลก้าวยาวเข้าไปใกล้กับคนบนเตียง เอียงคอมองเพื่อให้แน่ใจว่าแทยงนั้นหลับจริง ๆ และเมื่อเห็นว่าเปลือกตาบางสีซีดนั้นปิดสนิท เสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอ เขาจึงแน่ใจว่าแทยงคงหลับลงไปอีกรอบแล้ว

ฮันซลก้มตัวเท้ามือข้างหนึ่งลงบนเตียง ก่อนจะใช้หลังมืออีกข้างวางทาบลงบนหน้าผากเล็ก

อื้ม...น่าจะมีไข้แน่นอน ไม่ใช่ไข้ธรรมดาซะแล้วมั้ง ตัวร้อนขนาดนี้

 


พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ารอยม่วงช้ำบนลำคอขาวที่เด่นชัดขึ้นมา เขาได้แต่ส่ายหน้า เมื่อรู้แน่ว่าเป็นฝีมือของใคร

 

เขาพอจะรู้แผนของแจฮยอน และรู้ว่าแจฮยอนฝังใจกับตระกูลอีมากแค่ไหน แต่ไอ้การทำร้ายร่างกายมันไม่ได้อยู่ในแผนด้วยนี่น่า

 



ฮันซลยืดตัวตรง หันซ้ายหันขวาเมื่อไม่รู้จะจัดการกับคนตรงหน้ายังไงดี ระหว่างที่รอข้าวต้มจากป้ากงจู เขาควร...ทำให้อุณหภูมิร่างกายของคนบนเตียงลดลงสักเล็กน้อยมั้ย?

 

เมื่อคิดได้อย่างนั้น ฮันซลก็จัดการหาอ่างน้ำเล็ก ๆ ใส่น้ำลงไปครึ่งหนึ่งและจุ่มผ้าขนหนูลงไป บิดจนหมาด คลี่ผ้าขนหนูออกก่อนจะค่อย ๆ วางลงบนแก้มขาว เช็ดที่ใบหน้าเรียวสวยนั่น แทยงขมวดคิ้วรับรู้ถึงการถูกรบกวนเป็นรอบที่สองของวัน หากแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ลืมตาขึ้นมา ไม่มีแรง...

 

ฮันซลระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นอากัปกริยาของคนตัวเล็กบนเตียง พอเช็ดตัวแทยงเสร็จ ฮันซลก็หย่อนก้นนั่งลงบนเตียงข้างตัวของแทยง เขาเองก็ไม่ต่างจากแจฮยอนที่เห็นและรู้จักแทยงมาตั้งแต่เด็ก เพียงแต่...เขาแค่มองอีกคนต่างจากที่แจฮยอนมองก็เท่านั้น

 

มือใหญ่ถูกยื่นไปเพื่อจะสัมผัสลงบนแก้มเนียนขาว ทว่า...

 

แอ๊ด...

“อ่ะ...เอ่อ ข้ามต้มมาแล้วค่ะ” ป้ากงจูทำท่าชะงัก ถ้าเขาไม่ได้ตาฝาก เมื่อครู่เหมือนว่าคุณฮันซลกำลังจะทำอะไรบางอย่าง กับ...ใครสักคน? บนเตียงนั่น

 

ป้ากงจูเดินถือถาดข้าวต้มและยามาวางไว้ที่โต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง ก่อนจะชะโงกหน้าเพื่อจะได้มองเห็นใบหน้าคนบนเตียงได้อย่างชัด ๆ

“ใครกันคะ?” เขาแหงนหน้าถามฮันซลที่ผุดลุกขึ้นยืนทันทีที่ป้ากงจูเปิดประตูเข้ามา

“แขกของคุณแจฮยอนน่ะครับ” ฮันซลก็แค่โบ้ยไปให้คนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้เท่านั้น

“แล้วทำไม...”

“เห็นแจฮยอนบอกให้ป้าช่วยไปจัดห้องข้าง ๆ เตรียมไว้ให้ด้วยน่ะครับ” ฮันซลแทรกขึ้นมาก่อนที่ป้ากงจูจะสงสัยและถามอะไรมากกว่านี้ เขาโกหกไม่เก่งและไม่อยากโกหกคนแก่เสียด้วย

“ดะ ได้ค่ะ” ป้ากงจูยังไม่ทิ้งความสงสัย แต่ก็ยอมเดินออกไปทำตามที่ฮันซลบอก

 


ฮันซลทำท่าทางโล่งใจเมื่อเห็นป้ากงจูเดินออกไปแล้ว แต่พอหันไปเห็นควันสีเทาที่ลอยม้วนออกมาจากถ้วยเข้าต้ม เขาก็แทบจะอยากเรียกป้ากงจูกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองคนบนเตียง เอายังไงดีวะ?  ฮันซลยกมือเกาท้ายทอย

 


“คุณ คุณแทยง” ฮันซลตัดสินใจกลับไปนั่งลงบนเตียงข้างคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่เล็ก เขย่าปลุกเบา ๆ

“อื้อ” แทยงส่งเสียงคราง เขาเป็นคนค่อนข้างตื่นง่าย

“ทานข้าว ทานยาก่อนนะครับ เดี๋ยวค่อยนอนต่อ” ฮันซลบอกคนที่กำลังพยายามบังคับเปลือกตาให้เปิดออก ก่อนที่เจ้าของดวงตากลมโตนั้นจะเพ่งมองมายังเขา

 

แทยงขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือยันกายลุกขึ้น ฮันซลเห็นท่าทางทุลักทะเลของอีกคนก็ทนดูไม่ได้ จึงยื่นมือเข้าไปช่วย ทว่า

“ไม่ต้อง” แทยงปัดมือใหญ่นั้นออก เรื่องอะไรเขาจะไว้ใจคนแปลกหน้ากันล่ะ ไม่ต้องมีใครมากรอกใส่หูเขาก็เดาได้ว่าคนคนนี้ก็คงเป็นลูกน้องของไอ้บ้าแจฮยอนนั่น

ฮันซลเลิกคิ้ว ก่อนจะทำเพียงแค่นั่งมองคนดื้อที่พิงหลังไว้กับหัวเตียงอย่างยากลำบาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแจฮยอนถึงเกือบเผลอจะฆ่าคนตรงหน้า แต่สำหรับเขา เขาไม่ได้โกรธอะไรเลยสักนิด

 

ฮันซลหันไปหยิบถ้วยข้าวต้มก่อนจะยื่นให้คนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าตาบูดบึ้ง

“ทานไหวใช่มั้ยครับ?”

“ไม่กิน” แทยงไม่ได้ตะคอก ถึงจะไม่ชอบใจที่แจฮยอนทำกับเขาแบบนี้ แต่กับคนตรงหน้าที่ไม่ได้ใช้วาจาหยาบคาย หรือกระแทกเสียงใส่ เขาก็พูดดีด้วย เขาไม่ใช่คนไร้มารยาทอะไรขนาดนั้นสักหน่อย

“ต้องกินครับ” แทยงตวัดตาจ้องคนตรงหน้ากร้าว หากแต่ฮันซลทำเพียงแค่เลิกคิ้ว ยักไหล่

“ไม่”

“ถ้าอยากจะมีพลังไว้ต่อสู้กับคนอื่นอีกมากมายล่ะก็ ผมว่าข้าวต้มถ้วยนี้ก็สำคัญสำหรับคุณไม่น้อยเลยนะครับ” ฮันซลยื่นถ้วยข้าวต้มเข้าไปใกล้กับคนตรงหน้ามากขึ้นอีก


 

แทยงที่หันหลบไปแล้ว หันกลับมาค้อนใส่ฮันซลอีกครั้ง ทำไมคนที่นี่ชอบบังคับ! เขาไม่ชอบเลย


 

ครืดดดดดดด~~~~

“อ่ะ!” แทยงอุทานออกมา ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมที่ท้องตัวเอง ร้องดังเกินไปแล้ว!  คนตัวเล็กก้มหน้างุด รู้สึกเสียหน้าชะมัด

“ทานเถอะครับ ท้องร้องใหญ่แล้ว”

“ก็ได้ ๆ” แทยงแกล้งตีมึน รับถ้วยข้าวต้มไปถือ ก่อนจะตักเข้าปาก อันนี้ที่จริงเขาหิวอย่างสุด ๆ เลยต่างหาก อาหารในคุก แค่นึกถึงก็อยากจะสำรอกออกมาแล้ว

 

.



.



.



“หึหึ ถ้าป้ากงจูมาเห็นคงดีใจมากเลยนะเนี่ย” ฮันซลพูดยิ้ม ๆ เมื่อถ้วยเข้าต้มที่รับมาจากคนตัวเล็กเบาหวิว เพราะไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ในนั้นเลยสักนิด ... ไหนบอกไม่กิน?

แทยงบิดริมฝีปากใส่ฮันซล “กะ ก็ ไม่ได้กินอะไรมาตั้งหลายวันอ่ะ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาเกาที่คอแก้เขิน ทำเป็นมองไปทางอื่น

“จะเอาอีกถ้วยมั้ยครับ ป้ากงจูน่าจะทำไว้เยอะเลย”

“ไม่เอาแล้ว ท้องจะแตกแล้ว” แทยงว่า ก่อนจะรับยาจากฮันซลมาถือไว้บนมือ เขาจ้องมองสำรวจ เอาเข้าจริงจะเป็นยาอะไรเขาก็ดูไม่ออกทั้งนั้นแหละ

“ไม่ใช่ยาพิษหรอก ยาลดไข้กับแก้อักเสบน่ะ” ฮันซลบอก


 

แทยงไม่ได้ตอบ เขาเหลือบตามองฮันซลเล็กน้อย ก่อนจะยอมกลืนยานั่นลงคอไป


 

“ทีนี้ก็นอนได้แล้ว ผมไม่กวนแล้วครับ” ฮันซลหันไปกดกริ่งให้ป้ากงจูเข้ามาเก็บถ้วยอาหารออกไป ก่อนจะย้ายตัวเองไปยังโซฟาที่ประจำ ซึ่งอยู่ห่างจากเตียงนอนไม่ไกลนัก

 

 





“ข้างนอกเป็นทะเลใช่มั้ย ผมได้ยินเสียงคลื่น” อยู่ดี ๆ แทยงก็ถามขึ้นมา ถึงจะบอกให้เขานอนหลับพักผ่อนก็เถอะ แต่นอนมาทั้งวันแล้ว มันก็เลยยังไม่ง่วง แต่เดี๋ยวฤทธิ์ยาคงทำให้เขาผล็อยหลับไปอีกในไม่ช้า

“ใช่ครับ” ฮันซลเงยหน้าขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้ค ก่อนจะเอ่ยตอบ เขามองเห็นคนตัวเล็กมองออกไปทางนอกหน้าต่าง

“ไว้หายดีแล้ว ค่อยออกไปเถอะครับ”

แทยงหันกลับมามองหน้าฮันซล ก่อนจะบิดริมฝีปากบาง “ไอ้เจ้าบ้านั้นคงไม่ปล่อยผมออกไปง่าย ๆ หรอก” แค่นึกถึงหน้าก็พาลทำให้อารมณ์เสียอีกแล้ว

“คุณแจฮยอน เขาไม่ได้ตั้งใจจะขังคุณไว้หรอกครับ”

 

แทยงไม่ได้ตอบ ก็แน่ละ พวกเดียวกันก็ต้องเข้าข้างกันอยู่แล้ว แทยงจึงเลิกสนใจ ก่อนที่ยาจะเริ่มออกฤทธิ์พาคนตัวเล็กเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง



 

---




 

“เตนล์มีอะไรหรือเปล่า หน้าไม่ค่อยดีเลยนะ” แจฮยอนถามคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันด้วยความเป็นห่วง บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารชั้นเลิศ และไวน์ราคาแพงเฉียดหกหลัก

“เปล่าหรอก ขอโทษทีนะ ช่วงนี้เตนล์เรียนหนักไปหน่อย ไหนจะเรื่องที่บริษัทอีก” เตนล์ทำเสียงเหนื่อย เขากำลังเรียนต่อปริญญาโทตามคำแนะนำของแม่ เพื่อนำมาใช้บริหารบริษัทที่เขาอาจจะได้ครอบครองทั้งหมดในอนาคต

“มีอะไรให้ช่วย ก็บอกผมได้เลยนะครับ” แจฮยอนยื่นมือไปยีกลุ่มผมของอีกคนอย่างเอ็นดู ทั้งที่ในใจเขารู้ดีอยู่แล้ว ว่าเตนล์ไม่กำลังทำหน้าหงิกเพราะเรื่องที่บอกออกมาหรอก

 

 

 




ถ้าไม่ใช่เพราะรู้เรื่องที่พี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง ได้ออกจากคุกแล้ว

 

หึ

 




 

TBC…




///// mesomeday/////

สวัสดีค่ะ ลืมกันไปหรือยัง TT  หายไปนานมากๆ ฮือออ

อยากแต่งฟิค อยากลงฟิคมาก ๆ แต่ช่วงนี้กำลังเริ่มทำอะไรใหม่ๆ ซึ่งมีความยุ่งยาก

และยังไม่ลงตัว ก็เลยหัวหมุนแบบสุดๆ ไม่ค่อยมีเวลาเลย แต่ด้วยอารมณ์อยากแต่งฟิคมากๆ

คิดถึงแจยง คิดถึงอ่าน เราก็เลยขอมาลง 40% ก่อน ที่เหลือจะรีบมาต่อนะคะ จะพยายามไม่ทิ้งไปนานค่ะ

ฝากด้วยน้า #คุกแจยง


#2  มาครบ 100%  แล้วน้า อย่าดุด่าเค้าน้า ที่น้องเตนล์มาเป็นตัวร้ายอีกแล้ว คือเรามองหาคนอื่นแล้ว แต่ไม่มีใครเหมาะอ่ะ ฮ่าๆ

ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ตัวละครเดิม แต่พล็อตไม่เหมือนเดิมน้า อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ ^^"



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #571 FCLT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 03:59
    เด๋วววววว
    #571
    0
  2. #545 Airinxin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 01:19
    เจย์โหดง่ะ งื้อออ
    #545
    0
  3. #495 mxhh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 23:19
    อ้าว เตนล์เป็นน้องแทนงเหรออออ ละแทยงมีประโยชน์อะไรกะแจหว่า
    #495
    0
  4. #490 SKOREDOXT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 12:29
    แหนะะะพี่ฮันซล55555
    #490
    0
  5. #470 lilillean (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 16:54
    แหนะ พี่ฮันซล
    #470
    0
  6. #318 doraaung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 11:42
    ดุเดือดมาก ได้ใจมาก โหววว แทยงก็ไม่ใช่เล่นนะนั่น มันต้องมีอะไรที่เข้าใจผิดอยู่แน่ๆ คือครอบครัวเป็นคู่แข่งกันสินะ อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ แม่กับน้องทำอะไร จองแจเธอมันร้ายมากเลยนะ เจ้าแผนการสุดๆเลยอ่ะ แน่กร๊าวใจมากก อื้อหือ เรื่องนี้มันจะเราสองสามคนไหมนะ ฮันซลก็เหมือนจะชอบคุณแทยงด้วยสิ ตายแล้ววววววส แสนดีด้วย ไม่เหมือนคุณพระเอกเลย แต่เราชอบแบบคุณพระเอกนะ โรคจิตชอบความรุนแรง 555 แล้วจะรักกันยังไงล่ะนั่น นึกภาพไม่ออกเลย

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาาา
    #318
    0
  7. #289 THE JOO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:55
    แทบอยากไปอยู่ทีมพี่ฮันซลเลยค่ะ แจฮยอนอย่าทำน้องซีา ตัวจะหักเอา ยัยเตนล์ร้ายกาจอะ โอ้ยยยย สงสารแทยง ฮื่อออ
    #289
    0
  8. #271 xxmaarnficxx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 14:48
    หูย แจฮยอนร้ายอะ คงเกลียดมั้งพี่ทั้งน้องใช่มะ แต่พี่ฮันซลชอบแทยงรึเปล่า
    #271
    0
  9. #249 imewwwty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:27
    คุณแจฮยอนใจร้ายและดุเกินไปแล้ว!!! :( ให้เดาคือก็ไม่ได้หวังดีกับเตนล์ด้วยใช่มั้ยล่ะ แต่กลับมาทำให้เตนล์ตกหลุม ฮึ รู้นะ เดี๋ยวก็กลายเป็นตัวเองตกหลุมแทยงเองซะหรอก งึย เขินพี่ฮันซลมากกกก ฝากดูแลน้องตัวเล็กด้วยน้าาาาาา
    #249
    0
  10. #153 difspam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:28
    เราชอบคาแรคเตอร์พี่ฮซ. ดูอบอุ่น ฮือออ
    #153
    0
  11. #111 w/ my J (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:54
    พี่ซลท่าทางจะเอ็นดูน้องแทยงมากเลย เปลี่ยนพระเอกเลยก็ได้นะคะ แจฮยอนอ่ะใจร้าย แล้วเตนล์เป็นน้องแทยงหรอ หูยยย มีความร้ายกาจ
    #111
    0
  12. #41 Picpig (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 23:07
    พี่ฮันซลคนอบอุ่นของน้อง ใจนี่ชื้นขึ้นมานิด
    #41
    0
  13. #40 Picpig (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 23:05
    มีพระรองอบอุ่นใจนี่ชื้นมานิดนึง พอเปิดตัวเตนล์เท่านั้นล่ะ อหเงิบเลย
    #40
    0
  14. #39 Selni (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:15
    ฟฟฟ เตนล์... ทำไมเป็นคนแบบนี้ เป็นคนดีสิลูก หรูต้องเป็นคนดี อย่าทำแทยง อย่าทำอะไรไม่ดีใส่แทยงนะ
    #39
    0
  15. #38 95kim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:46
    โกรธอะไรกันขนาดนั้นห้ะแจฮยอน ใจร้าย คนเลว อยากกอดลูกน้อยแล้วลูบหลังโอ๋ ทำไมคนใจร้ายต้องบีบคอน้องด้วย /เตะ
    ที่จริงไม่ได้จะร้ายหรอกเหรอ เอ่อะ ไม่เห็นเชื่อ ปากคอเราะร้าย นิสัยก็ร้าย หึยยบ
    ละเตนล์..... อ่อก ใจร้ายที่สุด T T

    เขินฮันยงแบบ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    พ่อคนดีพ่อคนนุ่มนวล ฮื่อ พี่เขาตัวหย่ายๆปกป้องน้องได้แน่นอน ฝากน้องแทยงด้วยนะคะ กาบดแล้วค่ะะะ กาาาาบดดดกกกกกก
    ชอบฮันยงมาก /โบกมือ
    เชื่อว่าพี่ฮันซลไม่ใจร้ายกับน้องแน่นอน แอ่กกกกกกก #ทีมพระรอง
    #38
    0
  16. #37 alexd__ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 17:10
    ฮันย้งงงงฟฟฟฟฟฟฟฟ กรี๊สสสส เตนล์เธอทำอะไรลูกช้านนนน์!!!
    #37
    0
  17. #36 ปงจี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 16:08
    แงงงงง้ เตนล์มาสายนี้อีกแล้ว55555555
    #36
    0
  18. #35 twothree (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 12:49
    ตยงออกจากคุกมาเจอแจฮยอนนี่ก็เปรียบเหมือนกลับไปอยู่ในคุกอีกครั้งเลยอ่ะ ;-;
    คุกที่ไม่ต้องถูกคุมขังทางกาย แต่จิตใจนี่พังไม่เป็นท่าแล้ว สงสารตยงจังเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น หรือสาเหตุมาจากอะไร แต่การโดนคนในครอบครัวหักหลังแล้วที่พึ่งทางใจสุดท้ายก็เสียไปแล้ว แถมยังต้องมาเจอจองแจร้ายใส่อีกคงเจ็บปวดต่อจิตใจตยงมาก ??? แจฮยอนก็ใจร้ายแบบทำไมดูเลว กับตยงนี่เลวแบบออกตัวแต่กลับเตนล์นี่ดูร้ายแบบให้ตายใจ มีความกลัวจองแจ ส่วนเตนล์นี่ ทำไมหนูถึงคิดร้ายกับพี่ชายตัวเองหละลูก ;-; เกิดอะไรขึ้นอ่ะลูก
    มีความแอบชอบตอนพี่ซลอยู่กับตยง มีความกวน ตะยงก็มีความน่ารัก 5555555
    คุณไรท์สู้ๆน้า เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^-^
    #35
    0
  19. #34 JHTY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 09:14
    อ อ้าว ชิตพลของแม่ ..... แจแกบีบคอตะยงทำมายยย ตัวลูกเราเล็กนิดเดียวเองนะ พฮึก สู้ๆนะคะไรต์ เป็นกำลังใจให้ :)
    #34
    0
  20. #33 withmali__ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 09:06
    พล็อตแปลกดีค่ะ ไม่เหมือนใครดีอ่ะ เราชอบค่ะ สู้ๆนะคะ ?
    #33
    0
  21. #32 Masterlord (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 07:03
    อ่าว ชิตพลของแม่ ถถถ แจถ้าแกทำร้ายตะยงอีกจะยกตะยงให้พี่ฮันละนะ! //ล้อเล่น//
    #32
    0
  22. #30 TTYY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 01:32
    แจฮยอนโหดมากกกเกือบฆ่าแทยงแล้วไหมใจเย็นนะ

    แต่เอาตัวแทยงมาทำไรลึกลับนะ

    แจฮยอนต้องใจเย็นนะแทยงตัวเล็กนิดเดียว
    #30
    0
  23. #29 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 01:31
    ไปบีบแคแทยงทำม้ายยยย!! เป็นรอยหมดแล้ว แล้วพี่ซลนี่ยังไงคะ ยังไงงงง
    #29
    0
  24. #27 paiish (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 23:25
    ฮือออออออออออ คิดถึงงง



    ทำไมแจงฮยอนร้ายแต่ต้นเลยเนี่ย จบตีให้เข็ด 😏😏
    #27
    0
  25. #26 evil2094 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 18:34
    ทำไมแทยงน่าสงสารจัง แล้วแจฮยอนจะมาทำไรกับแทยงเนี่ยยย
    #26
    0