- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 18 : Prison 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    28 เม.ย. 60

17

 

 



 슬픈 눈으로 날 바라보지 마요

아픈 그대 마음 다 보이잖아

이럴 거면 날 그냥 떠나지 그랬어

눈물만 주면 나는 어떡해요

...

 

 

 

แทยงกับฮันซลกำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน แม้จะแปลกใจเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นแจฮยอนกับเตนล์มาสามสี่วันแล้ว แต่แทยงก็เก็บความสงสัยเอาไว้ ไม่ได้ถามอะไรฮันซลแม้จะคิดว่าฮันซลน่าจะรู้

 

 

อันที่จริง สองคนนั้นจะไปไหน ทำอะไร มันก็คงไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลยสักนิด

 

 

 

 

แต่ในขณะที่แทยงและฮันซลกำลังจะออกไปทำงานนั่นเอง สองคนที่เขาเพิ่งคิดถึงเมื่อครู่ก็กำลังเลี้ยงรถเข้ามาจอดที่โรงจอดรถพอดี ทั้งสองคนลงจากรถและเดินควงกันมา ไม่ต้องเดาให้ยากพวกเขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

 

 

“จะไปทำงานแล้วเหรอครับ พี่ชาย” เตนล์ทำเสียงหวาน หวานแบบที่ใครๆ ก็ฟังออกว่าแสร้งทำ

“อื้ม”

“อ่อ เห็นทีจะต้องแนะนำ เรียงลำดับกันใหม่แล้วเนอะ” เตนล์แหงนหน้าขึ้นไปหาแจฮยอน คนที่กำลังยืนขมวดคิ้ววุ่น เตนล์ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้กับแทยง แจฮยอนได้แต่มองตามเจ้าซองกระดาษสีน้ำตาลนั่น ที่บัดนี้มันตกไปอยู่ในมือของแทยงแล้ว เผลอกัดฟันแน่นอย่างไม่รู้ตัว

 

 

“เปิดออกสิครับ มันเป็นเรื่องสำคัญระหว่างพวกเราและบริษัท” เตนล์ส่งยิ้มอีกครั้ง ยิ้มที่น่ากลัวเหลือเกินสำหรับอีแทยง และเมื่อได้ยินคำว่า บริษัท เขาสังหรณ์ไม่ดีเลย มือเล็กรีบเปิดซองกระดาษสีน้ำตาลออก ก่อนจะหยิบเอกสารสองสามแผ่นนั่นขึ้นมาดู

 

“เตนล์....” แทยงมองหน้าคนเป็นน้องอย่างผิดหวัง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวังและความเสียใจ ทั้งสองจ้องตากันนิ่ง แทยงเม้มริมฝีปากแน่นก่อนที่มันจะสั่นไปมากกว่านี้

 

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเตรียมใจเอาไว้ เขาเตือนตัวเองเสมอ พร่ำบอกกับตัวเองอยู่ทุกวัน ว่าแจฮยอนน่ะเชื่อใจไม่ได้ ... วันหนึ่งแจฮยอนอาจจะแย่งบริษัทไปได้สำเร็จ แต่เขาก็โง่เหลือเกิน...โง่ที่ยังไปตั้งความหวังอันน้อยนิด ว่าแจฮยอนอาจจะไม่ทำแบบนั้น อย่างน้อยก็อาจจะเห็นใจกันบ้าง

 

 

แต่ตอนนี้เขารู้ซึ้งแล้วล่ะ ว่าสิ่งที่แจฮยอนต้องการจริงๆ คืออะไร

ทุกสิ่งที่แจฮยอนพยายามทำ เพื่ออะไร

เขารู้แล้วทั้งหมด ... หึ เขาคงดูตลกและโง่มากในสายตาของแจฮยอน โง่ที่เผลอเชื่อใจขนาดนั้น

 

 

 

“ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ” เตนล์ชูกระดาษอีกแผ่นไปตรงหน้าของแทยง “เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว และตอนนี้แจฮยอนก็มีศักดิ์เป็นน้องเขยของพี่แล้วด้วยนะ”

 

คนตัวเล็กยืนนิ่งจ้องมองกระดาษตรงหน้าที่เตนล์ยังถือมันไว้ ภาพตรงหน้ามันแสนจะพร่ามัว

 

 

“พี่ช่วยยินดีกับพวกเราหน่อยสิครับ”

 

 

 

 

 

 

 

“คุณแทยง เราต้องรีบไปแล้วนะครับ วันนี้มีงานด่วน ไม่งั้นจะสายนะครับ” คนที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นชัดว่าแทยงกำลังจะเซ ฮันซลรีบประคองเอาไว้ ก่อนจะหาทางรีบพาแทยงออกมาจากตรงนั้น

 

 

มันโหดร้ายกันเกินไปแล้ว...

 

 

 

 

 

“คุณแทยง...” ฮันซลประคองแทยงให้นั่งลงที่เบาะหลังรถ มือใหญ่ประคองใบหน้าเล็กๆ ที่ออกจะซีดเสียวกว่าปกติ

“ผมไม่เป็นไร” แทยงส่ายหน้า เอ่ยน้ำเสียงที่แสนจะเลื่อนลอย... เขากำลังพยายามตั้งสติ  มันเหมือนกับว่าเขาตกลงไปในหลุมที่ดำและมืดมิด มันน่ากลัว...ทั้งหน้ากลัวและแสนเจ็บปวด

 

 

เขาไม่รู้ว่าความเจ็บปวดมันมาจากไหน ทำไม...ทำไมเขาถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ แทยงยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว มืออีกข้างกำเสื้อสูทของฮันซลไว้แน่น ทุกการกระทำเขาทำไปโดยไม่รู้ตัวเลย...

 

 

ฮันซลจ้องมองคนตรงหน้า คุณแทยงที่พยายามเข็มแข็งอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็พยายามเก็บมันไว้ ไม่เคยฟูมฟายโทษโชคชะตาหรือโทษใคร แต่...คุณแทยงที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ กำลังหลุดความเป็นตัวเอง ดวงตากลมโตนั่นสั่นไหวเหมือนกับคนตาบอดที่มองไม่เห็นอะไร

 

ฮันซลทนมองภาพนั้นไม่ได้อีกต่อไป เข้าคว้าแทยงเข้ามากอดเอาไว้แน่น มือใหญ่กดศรีษะของแทยงเอาไว้แนบอก ... หัวใจของเขา ก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้...ผมจะอยู่ข้างคุณแทยงเสมอ”

“ฮึก....ฮันซล....” พอได้รับรู้ถึงอ้อมกอด คำปลอบโยน นั่นแหละ...เขาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองกำลังเป็นบ้า กำลังทำสิ่งน่ารังเกียจ

“เอาออกไป ฮันซล...เอาหัวใจของฉันออกไปที ฮึก ... ไม่อยากมีแล้ว ไม่อยากมีหัวใจบ้าๆนี่อีกต่อไปแล้ว ฮึก...” แทยงปล่อยน้ำตาให้หลังรินออกมา แผ่นหลังบางสั่นด้วยแรงสะอื้น แม้จะพยายามจะกักเก็บมันไว้อย่างเต็มที่แล้วก็ตาม

 

 

“ร้องไห้ออกมาเถอะครับ เอาความรู้สึกแย่ๆออกมาให้หมด และต่อไปนี้...คุณแทยงจะต้องยืนขึ้นให้ได้อีกครั้ง ต้องเข้มแข็งให้ได้นะครับ ผมเชื่อในตัวคุณ  และหากวันไหนที่ยืนไม่ไหว ผมยินดีเป็นที่ให้คุณแทยงพักพิงเสมอ” แม้ภายนอกจะดูอ่อนแอ แต่เขายังคงเชื่อ...เชื่อว่าคุณแทยงที่เขารู้จักเข้มแข็งกว่าที่ใครๆคิด

 

 

 

อย่างน้อยก็น่าจะเข้มแข็งกว่าใครบางคน ที่กำลังยืนจ้องเขาสองคนไม่ไปไหน

เขาไม่เคยเห็นแววตาของแจฮยอนที่เป็นแบบนั้นมาก่อนเลย เจ็บปวดใช่มั้ย?

 

 

เขาเองก็มีส่วนผิด เขาควรจะห้ามแจฮยอนตั้งแต่แรก ทำไมถึงได้ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้ เขามันใช้ไม่ได้ ไม่เหมาะสมกับที่คุณพ่อของแจฮยอนได้ฝากฝังไว้เลย

 

 

 

 

 

เตนล์กับแจฮยอนยังยืนอยู่ที่เดิม สายตาทั้งสองคู่จ้องมองสองคนในรถนั่น เตนล์แสยะยิ้ม โครตจะมีความสุขเลยที่ได้เห็นใบหน้าของแทยงที่เป็นแบบนั้น ต่อให้มันจะปั้นหน้านิ่งสักแค่ไหน ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าแทยงทั้งตกใจและเสียใจจนทำอะไรไม่ถูก สะใจชะมัด!

 

 

แจฮยอนเผลอขบกรามแน่น อยากจะกอดเอาไว้ให้แน่นที่สุด แต่ความคิดนั้นมันก็โครตจะน่าขยะแขยง  เพราะเขาเป็นคนที่ทำให้แทยงต้องเจ็บปวด เป็นคนทำร้ายแทยงด้วยมือของเขาเอง แล้วยังจะมีหน้าไปคิดจะปกป้องและโอบกอดเขาอีก

 

โชคดีเหลือเกิน ที่แทยงยังมีพี่ฮันซลคอยดูแลอยู่ข้างๆ ... และนั่นก็คงจะเหมาะสมที่สุดแล้ว

 

 

แจฮยอนดึงแขนตัวเองออกจากมือของเตนล์ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านและตรงเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง ที่ดูจะกลายเป็นห้องของแทยงไปแล้ว เขาปิดประตูลงก่อนที่เตนล์จะตามเข้ามา

 

“แจฮยอนๆ  แจฮยอนๆ” เตนล์เคาะประตูและพยายามตะโกนเรียกแจฮยอน แต่คนในห้องก็เงียบหายไป เตนล์กัดฟันแน่น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา แค่นี้มันยังน้อยไป อีแทยงจะต้องเจ็บปวดกว่านี้แน่!

 

 

 

แจฮยอนหยุดยืนที่หน้าประตูอยู่นาน ดวงตาคมกวาดมองข้าวของต่างๆ ทั้งของเขาและของแทยงที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ  กลิ่นหอมอ่อนๆของใครบางคนยังอบอวลไปทั่วห้อง ขายาวก้าวช้าอย่างคนหมดแรง ก่อนจะไปหยุดยืนที่หน้าเตียงนอนสีขาวสะอาด ขาล้าอ่อนแรงจนทรุดลงไปกับพื้นห้อง แจฮยอนคว้าเอาหมอนที่ใครอีกคนหนุนนอนทุกค่ำคืนมาไว้ใกล้ๆ ก่อนจะซุกใบหน้าลงไป ปลายจมูกโด่งสูดกลิ่นหอมที่เขาคิดถึง ... คิดถึงสุดขั้วหัวใจ ก่อนหยาดน้ำตามากมายจะพรั่งพรูออกมา เสียงสะอื้นไห้ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง

 

 

คนตัวสูงกำหมัดก่อนจะทุบลงไปที่อกข้างซ้ายของตัวเองหลายต่อหลายครั้ง เผื่อความเจ็บปวดที่ด้านนอกมันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่เสียดแทงอยู่ที่ด้านในลงไปได้บ้าง

 

 

ยิ่งใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความเจ็บปวดในหัวใจของเขาก็ยิ่งทวีคูณ ทำไม...ทำไมเขาถึงทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขไม่ได้!

 

 

บัดนี้ เขายอมรับก็ได้ ว่าเขามันเป็นผู้ชายที่โครตห่วย โครตแย่ โครตน่ารังเกียจ!

ไม่สมควรจะได้รับความรักจากคนที่รักเลยแม้สักนิด

 

 

 

 

----

 

 

 

ฮันซลอยากจะพาแทยงไปที่อื่น แต่คนตัวเล็กก็ดึงดันจะมาที่บริษัท และยังรีบโทรหาคุณลุงกีแจให้มาพบอีก

“เรื่องคุณเตนล์ใช่มั้ยครับ” คุณลุงกีแจเอ่ยขึ้นมาทันที  “ผมได้รับโทรศัพท์ พร้อมเอกสารเมื่อเช้านี้เช่นกันครับ”

“ครับ ตอนนี้เท่ากับว่าผมกับ...แจฮยอนมีหุ้นเท่ากันถูกต้องมั้ยครับ”

“หุ้น 20% นั้น ยังคงถือว่าอยู่ในความดูแลของคุณแทยงหรืออีกนัยหนึ่งก็คือเป็นของคุณแทยงครับ”

“แจฮยอนมีสิทธิ์ที่จะได้เป็นประธานบริษัทถูกมั้ยครับ”

“เอ่อ...ครับ”

แทยงพยักหน้ารับ “อาทิตย์หน้าคงต้องมีการลงคะแนนเสียงกันใหม่” แม้หัวใจจะยังคงเจ็บปวด แต่ก็อย่างที่ฮันซลบอก เขาต้องยืนขึ้นให้ได้ ต้องเข้มแข็งให้ได้ ล้มนานก็เท่ากับตาย ซึ่งเขาไม่ยอมเป็นแบบนั้นแน่

 

 

 

 

 

 

อดจะถอนหายใจออกมาไม่ได้ นึกถึงการ์ตูนที่เคยดู หากเขาล่องหนได้ก็คงจะดี

ไม่อยากเจอะเจอสองคนนั่นเลย ไม่อยากทำให้เศษหัวใจที่เขาพยายามปะติดปะต่อมันพังลงไปอีก

หัวใจก็คือหัวใจ ไม่ได้แข็งแรงเหมือนก้อนหิน

 

 

 

“ไม่ต้องกังวลนะครับ สองคนนั้นไม่ได้อยู่ที่เพ้นเฮาส์หรอกครับ” ฮันซลที่พอจะเดาออกว่าแทยงกำลังกังวลเรื่องอะไรเอ่ยบอก

“เอ๋?” แทยงเลิกคิ้ว

“สบายใจได้ครับ” แม้ฮันซลจะบอกแบบนั้น แม้ว่าจะรู้สึกสบายใจขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ใช่ว่าความกังวลจะหมดไป

 

 

มันอาจจะไม่ใช่ความกังวล มันเอาจจะเป็น...

 

 

พอเดินเข้ามาในบ้านก็พบว่าเป็นจริงตามที่ฮันซลบอก ทั้งบ้านเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เงาของสองคนนั้นอยู่ แทยงเดินเข้าไปในห้อง มันเหมือนกับว่า...เขาได้กลิ่นที่แสนคุ้นเคย

 

 

เขาอาจจะคิดไปเอง...

 

 

แต่พอมองไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เขาก็สังเกตว่าข้าวของบางอย่างหายไป แน่นอนว่าไม่ใช่ของของเขา

มือเล็กยื่นไปเปิดตู้เสื้อผ้า ดวงตากลมโตจ้องมอง ความร้อนผ่าวเอ่อท้นขึ้นมาในทันที  เมือเล็กๆนั่นกำแน่น ภายในตู้เสื้อผ้าที่แยกฝั่งไว้ระหว่างของเขากับของเจ้าของห้อง ซึ่งบัดนี้...มันว่างเปล่า

 

 

 

ว่างเปล่า...ไม่ต่างจากหัวใจของเขาเลย

 

 

 

----- 60%------ 


“แจฮยอนน่า เราไม่เห็นต้องมาอยู่ที่นี่เลย เตนล์ชอบบ้านหลังเดิมมากกว่าอีก” เตนล์บ่นกระเง้ากระงอด ขณะที่เดินไปนั่งลงบนโซฟา แจฮยอนพาเตนล์ย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงการเจอหน้ากันกับแทยง

 

เตนล์หงุดหงิด เขาอยากอยู่ที่เพ้นเฮาส์ของแจฮยอนมากกว่า อยากจะแกล้งอีแทยงให้อกแตกตายไปเลย แต่แผนของเขาก็ต้องมาพังเพราะแจฮยอน!

 

แจฮยอนไม่ได้ตอบ ค่อนข้างจะเบื่อหน่ายเสียด้วยซ้ำ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเตนล์ต้องการอะไร แต่เขาจะไม่ยอมให้เป็นไปอย่างที่เตนล์ต้องการเด็ดขาด

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด

แจฮยอนควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะมองชื่อคนโทรเข้า ... เอาล่ะ เตรียมหูชาได้เลย

“แจฮยอน! มาหาแม่เดี๋ยวนี้ ไม่ต้องพาคนอื่นมา นอกจากหนูแทยง!” คนทางปลายสายพูดจบก็ตัดสายไปทันที แจฮยอนได้แต่ถอนหายใจ

“เดี๋ยวผมมานะครับ”

“จะไปไหน เตนล์ไม่อยากอยู่คนเดียวนะ” เตนล์กอดแขนของแจฮยอนเอาไว้ ส่งเสียงออดอ้อน

“ธุระ ไปแป่บเดียวเดี๋ยวผมกลับมา” แจฮยอนดึงมือของเตนล์ออก ก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้อง

 

 

รถยนต์คันหรูพุ่งทยานสู่ท้องถนนตามเส้นทางที่แสนคุ้นเคย ก่อนจะมาหยุดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่โตที่แจฮยอนคุ้นเคยเป็นอย่างดี คนตัวสูงดับเครื่องยนต์ก่อนจะลงจากรถ ต้องเตรียมใจเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้าน...คุณแม่เอาเขาตายแน่ๆ

 

“หึ เสด็จมาได้แล้วเหรอ?”

“แม่คร้าบ” แจฮยอนตรงเข้าไปหาคนเป็นแม่ที่ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งตึง หวังจะเข้าไปกอดอ้อน ทว่า ก็ต้องผิดหวัง เมื่อคนเป็นแม่ถอยหลังหลบ

“ยังเห็นว่าแม่เป็นแม่อีกเหรอ?”

“แม่ครับ ฟังผมก่อนนะครับ” แจฮยอนรู้ดีว่าแม่ของเขาโกรธเขาเรื่องอะไร

 

ทั้งสองคนเดินมานั่งลงที่โซฟา ความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนแจฮยอนจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“ผมขอโทษครับ”

“..............”

แจฮยอนถอนหายใจ “ผมรู้ว่าผมผิดมากๆ ขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณแม่ก่อน”

“มันเรื่องอะไรกันแจฮยอน แม่หวังว่าลูกคงมีเหตุผลมากพอ” ทำไมเขาจะไม่รู้จักลูกชายของเขา แจฮยอนเป็นเด็กที่ทำอะไรมักจะมีเหตุมีผลเสมอ อาจจะมีผิดพลาดไปบ้างแต่ก็ไม่เคยทำโดยไม่มีเหตุผล

“ลูกรักเขาจริงๆเหรอ เตนล์น่ะ”

“...........................” แจฮยอนได้แต่เงียบ

“แจฮยอน แม่ต้องการคำตอบ”

 

 

แจฮยอนส่ายหน้า “นี่อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดของผม แต่ผมไม่มีทางเลือกจริงๆครับ” มือทั้งสองข้างกอบกุมกันแน่น ก่อนจะยกขึ้นมาลูบที่ใบหน้าตัวเอง เขาไม่กล้าแม่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณแม่ของเขา คุณแม่คงผิดหวังในตัวเขามาก...เขาเองก็เช่นกัน

 

คุณแม่ของแจฮยอนทอดสายตามองลูกชายด้วยความเป็นห่วง ยอมรับว่าโมโหมากตอนที่รู้ว่าแจฮยอนไปจดทะเบียนสมรสกับเตนล์โดยไม่บอกเขาสักคำ แต่พอเห็นสภาพลูกชายในตอนนี้ หัวใจของคนเป็นแม่...เจ็บปวดเหลือเกิน

 

มือที่ค่อนข้างจะหยาบไปตามวัยลูบลงบนแผ่นหลังกว้าง ก่อนจะออกแรงดึงลูกชายตัวโตมากอดเอาไว้

“แม่ไม่รู้ว่าลูกตัดสินใจทำลงไปเพราะอะไร แต่แม่เชื่อว่าลูกมีเหตุผลของลูก แม่จะรอวันที่ลูกพร้อมจะบอกแม่ และลูกต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ แม่เชื่อว่าแจฮยอนทำได้ คนเก่งของแม่” แจฮยอนโผกอดคนเป็นแม่เอาไว้แน่น กำลังใจอันแสนสำคัญ และคุณแม่ก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลย เป็นคนที่เข้าใจเขาดีที่สุด

 

“เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้นะ แล้วก็ที่สำคัญ อย่าลืมคิดถึงสิ่งที่สำคัญที่สุด...ลูกรู้ดีว่าใคร” คุณแม่ก้มมองหน้าแจฮยอน ก่อนจะส่งยิ้ม..

 

“เฮ้อ คิดถึงหนูแทยงจัง” อยู่ดีๆ คุณแม่ก็บ่นออกมา เหมือนจะพูดลอยๆ แต่คนเป็นลูกมีเหรอจะรู้ไม่ทัน แจฮยอนรีบผละออกจากอกคนเป็นแม่ทันที

“ผมก็คิดถึงครับ”

“คิดถึงแม่เหรอ?”

แจฮยอนส่งยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้า “คนที่แม่คิดถึงไงครับ”

“ตานี่ เดี๋ยวเถอะ” คุณแม่แกล้งตีลงไปบ่นไหล่ของแจฮยอน ก่อนจะพากันยิ้ม ... แถมคุณแม่ยังรู้ใจเขาดีที่สุด แม้พักหลังจะไม่ได้เจอกันบ่อยก็ตาม

 

“แต่ไอ้ที่ไปสร้างพันธะเอาไว้ ยังไงก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนนะลูก” คุณแม่เอ่ยเตือน ขนาดว่าเขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากขนาดนี้ก็ยังมองไม่เห็นทางออกเลย เป็นห่วงลูกชายจริงๆเลย แต่เขายังคงเชื่อมั่นในตัวลูกชายคนเก่งของเขา

 

 

 

---

 

 

 

วันนี้เป็นวันประชุมใหญ่ของบริษัท TY หัวหน้าของทุกฝ่ายเข้ามานั่งกันพร้อมหน้า พร้อมทั้งแทยง อีทึก คุณลุงกีแจ แจฮยอน และเตนล์

 

“วันนี้ผมและคุณลุงกีแจมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้กรรมการทุกคนทราบนะครับ เชิญคุณกีแจครับ” แทยงที่นั่งอยู่ฝั่งหัวโต๊ะบอกกับทุกคน

สวัสดีครับ กระผมคิมกีแจ ทนายประจำบริษัท TY ครับ วันนี้ผมมีเรื่องเกี่ยวกับหุ้นของบริษัทจะเรียนให้ทุกท่านทราบครับ ขณะนี้คุณเตนล์ได้เซ็นมอบหุ้นทั้งหมดให้กับคุณจองแจฮยอนแล้ว นั่นเท่ากับว่าตอนนี้คุณแจฮยอนมีหุ้น 50% เท่ากับคุณแทยงที่มีหุ้นของตัวเองอยู่ 30% และหุ้นของคุณแทรังอีก 20% ที่ยังอยู่ในความดูแลของคุณแทยงและถือว่ายังเป็นของคุณแทยงอยู่ ในเมื่อผู้ถือหุ้นมีจำนวนหุ้นเท่ากัน เพราะฉะนั้นเราจะมีการลงคะแนนเพื่อเลือก ประธานบริษัทคนใหม่...”

“เอ่อ ขอโทษครับ ผมคิดว่าเรายังไม่ต้องเลือกใหม่ก็ได้ ผมยังไม่พร้อมครับ” แจฮยอนรีบแทรกขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเกี่ยวกับการเลือกประธานบริษัทคนใหม่

 

“ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องทำให้ถูกต้องตามกฎบริษัท” แทยงจ้องหน้าคนตัวสูงก่อนจะเอ่ยบอก รีบหันหน้าหลบทันทีเมื่ออีกคนหันมาสบตา

“พูดต่อเลยครับ” แทยงบอกกับคุณลุงกีแจ

“ครับ เพราะฉะนั้นวันนี้ รบกวนกรรมการทุกท่านช่วยกันลงคะแนนด้วยครับ” อีทึกเดินเอากระดาษและปากกาแจกเหล่าคณะกรรมการที่ยังคงทำหน้างงงวย

 

 

อีทึกมองแทยงที่นั่งนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ไม่อยากจะนึกเลยหากเสียงข้างมากไปทางฝั่งโน้น ...เขายื่นมือไปกุมมือเล็กของเจ้านายเอาไว้ แทยงหันมองก่อนจะส่งยิ้มให้ ... ไม่มีแม้คำพูดใดๆ แต่คำว่า ไม่เป็นไรเหมือนจะดังก้องออกมา

 

 

 

อันที่จริง หากเสียงข้างมากไปทางแจฮยอน มันก็อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ แว่บหนึ่ง...เขาอยากจะหลุดพ้นออกไปจากตรงนี้เสียเหลือเกิน อยากจะทิ้งทุกอย่าง ปล่อยว่างทุกสิ่ง อยากจะหนีไปไกลๆ ไปอยู่ยังที่ที่ไม่มีใครรู้จักเขา เริ่มต้นทุกอย่างใหม่...

 

 

 

“เอาล่ะ ทุกคนลงคะแนนกันเรียบร้อยแล้วนะครับ ผมจะเริ่มนับคะแนนเลย” อีทึกบอก ก่อนจะเริ่มนับคะแนนทีละใบ คะแนนค่อนข้างสูสีมากกว่าที่คิด

 

 

ทว่า ผลสรุป.............เสียงข้างมากยังคงเป็นของแทยง กรรมการส่วนใหญ่ยังคงไว้ใจแทยง อีทึกรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

 

แจฮยอนเองก็โล่งใจไม่แพ้กัน ดวงตาคมได้แต่จ้องมองใบหน้าของคนตัวเล็กอย่างไม่รู้ตัว แม้ว่าคนคนนั้นจะไม่ปลายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย...มันก็สมควรแล้ว

 

 

 

จบการประชุม แทยงและอีทึกกลับมายังห้องทำงาน

“เฮ้อ โล่งใจที่พวกกรรมการยังคงไว้ใจเรา” อีทึกทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของแทยงอย่างคนหมดแรง ทำไมเหมือนเขาจะตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเสียอีก

“นั่นสิ” แทยงระบายยิ้ม อย่างน้อยก็ยังมีคนไว้ใจเขา

 

 

อีทึกนั่งกอดอกมองเจ้านายตัวเอง รอยยิ้มกับสีหน้ามันไม่ได้ไปด้วยกันเลย อดจะหนักใจไม่ได้

แทยงนั่งเงียบ เขาสลัดสายตาที่จ้องมองเขาแทบตลอดเวลานั่นไม่ได้เลย ทำไมจะไม่รู้ตัว ไม่เข้าใจเจ้าบ้านั่นเลย ได้ทุกอย่างตามที่ต้องการไปแล้ว จะเอาอะไรจากเขาอีก...

 

 

“คุณหนูบอกว่ามีเรื่องจะสั่งงานผมนี่ครับ” อีทึกท้วงเมื่อเห็นแทยงเงียบไป ระหว่างทางที่เดินกลับเข้ามาในห้องทำงานแทยงได้บอกเขาไว้

“อ่อ เกือบลืมไปเลย คือผม................”

“ครับ?”

 

“ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป เราจะตัดเงินสนับสนุนบริษัท C ออก”

“คุณหนู! อีทึกนั่งตัวตรงทันที แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง บริษัท C ที่ว่า คืออีกหนึ่งธุรกิจของครอบครัวเขา ซึ่งเริ่มจากเล็กๆ แต่ก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ พ่อจึงยกบริษัทนี้ให้เตนล์ดูแล ปกติแม่ใหญ่อย่าง TY จะให้เงินสนับสนุนทุกเดือน แต่สองสามปีมานี้ตัวบริษัท C เอง ก็ทำยอดดีมากๆ แต่เงินที่จะนำมาสนับสนุนบริษัทกลับน้อยลงเรื่อยๆ ซึ่งต้นเหตุไม่ใช่อะไรที่ต้องไปสืบเสาะให้เสียเวลา เหตุก็เพราะเตนล์และแม่เอาเงินไปใช้จ่ายกันอย่างสนุกมือ ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

 

 

“เรียกคุณฮันวอลกลับมาด้วย มีแค่คุณยองเอไว้ช่วยคนเดียวก็น่าจะพอ” คุณฮันวอลคือคนเก่าคนแก่ของบริษัทในเครือ ซึ่งเป็นนักธุรกิจที่เก่งมาก แม้จะอายุเยอะแต่ก็ติดตามและเรียนรู้การตลาดใหม่ๆตลอดเวลา เรียกว่าบริษัท C อยู่ได้ก็เพราะคนคนนี้เลย

อีทึกพยักหน้า ก่อนจะวาดรอยยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหู เขาอยากให้คุณหนูของเขาเอาจริงแบบนี้มานานแล้ว

“ได้เลยครับ ผมจะรีบจัดการให้อย่างเร็วที่สุด”

แทยงเห็นท่าทางอีทึกแล้วก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ เขาไม่ได้ต้องการจะแก้แค้นอะไรเตนล์ทั้งนั้น แต่เขาอยากให้เตนล์กับแม่ลองลุกขึ้นมาสู้ด้วยตัวเองบ้าง เผื่อจะได้เข้าใจเขากับคุณพ่อมากขึ้น

 

 

 

เขาคิดว่าเขาน่าจะทำถูกแล้ว...

 

 

 

TBC



/////Mesomeday/////

แวะมาขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน คอมเม้นท์ และแรงหวีดในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ

แล้วก็คนที่เข้ามาเฟบด้วย 

อืม...ตอนแรกว่าจะไม่พูดถึงแล้ว แต่พูดสักหน่อยดีกว่า ฮ่าๆ คนที่อ่านฟิคเรามาถึงตอนนี้ได้เนี่ย

แสดงว่ารับได้กับคาแร็กเตอร์และพล็อตเรื่องแล้วใช่มั้ยคะ? พอดีไปเห็นบางคนที่พูดถึงฟิคเราในทวิตเตอร์ล่ะ

ไม่ได้ติดแท็กแต่เราก็รู้ว่าหมายถึงฟิคเรานะ ไม่พอใจที่เราให้น้องเตนล์เป็นตัวร้าย เรายอมรับนะ

ว่าพล็อตเรามันก็ไม่ดีเท่าไหร่ ออกไปทางน้ำเน่าเหมือนละครช่องหลากสี ซึ่งเราก็ไม่ค่อยได้ดู 555 ก็งงที่มันออกมาแบบนี้  

แต่อยากจะบอกว่าแฟนๆน้องว่ามันเป็นแค่ฟิคเนอะ เราแค่มองว่าคาแรกเตอร์เหมาะกับน้องก็เท่านั้น (ในมุมของเรา)

อย่าคิดมากเลยนะ หากรับไม่ได้ ไม่อ่านก็ไม่เป็นไร แต่อย่าเอาไปพูดแบบนั้นเลยค่ะ เรายินดีให้คนด่า วิจารณ์เรื่องการเขียน

เรื่องพล็อต หากว่ามันดูแย่ เรารับฟังได้และไม่โกรธเลย แต่ว่าการเลือกคาแร็กเตอร์ตัวละครนี่มันสิทธิของคนแต่งเนอะ 

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังอยากขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอโทษที่บ่นยาวค่ะ แหะ 


#คุกแจยง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #563 Haenymph (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:08
    ชั้นทีมน้องแทยงคนเดียวเท่านั้น!
    #563
    0
  2. #542 Dekd2108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 12:11

    โอ้โหน่าจะทำตั้งนานแล้วแทยงใจดีไปอีก

    #542
    0
  3. #511 mxhh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 02:22
    น้องแทยงสู้เขานะลูก เดี๋ยวมันก็ผ่านไป /หนีไปอยู่ญี่ปุ่นกะคุณยูเลยก็ได้นะ น้องแทยงน่าจะไหว คนไที่ไม่ไหวอาจจะเป็นเรา แน่นอกมาก ฮือ
    #511
    0
  4. #393 little girl (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 04:21
    ใจบางมากกกกกก แทบร้องไห้ไปกับแทยง ฮือออออออออ หน่วงเกินไปล้าวววว นี่คิดไม่ออกเลยว่าแจฮยอนจะแก้ปัญหานี่ยังไง จะทำยังไงให้เตนล์ยอมเซ็นต์หย่า โอ้ยยยยยย เครียดเลยยนย
    แทยงต้องเข้มแข็งไว้นะ เราจะเป็นกำลังใจให้
    #393
    0
  5. #385 MintQueen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 11:22
    น้องแทยงหนูทำถูกแล้วลูก หนูเก่ง หนูดี หนูต้องทพให้สำนึกซะบั้งงง ฮรุก ลูกน้อยของคูมแม่เก่งจุงเระ ปล.เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะไรท์สู้ๆค่ะ
    #385
    0
  6. #384 ❥ thisismyp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 09:13
    คุณไรท์เตอร์ เราอยากมาให้กำลังใจ ~ อยากจะบอกว่าไม่ต้องไปกังวลมากนะคะ คุณไรท์เตอร์อยากเขียนอะไรก็เขียนเลยค่ะ มันคือสิทธิของเรา งานของเรา ปลายปากกาของเรา นิยาย ฟิคชั่น อะไรพวกนี้จั่วหัวอยู่แล้วว่ามาจากจินตนาการ มันไม่ผิดหรอกนะคะ เราไม่รู้นะคะว่าไรท์เตอร์เจออะไรมาแต่อยากจะบอกว่าสู้ๆ เป็นกำลังใจให้ เราจะไม่แก้ต่างอะไรให้ใคร แต่เราจะใช้พื้นที่ตรงนี้บอกความรู้สึกของตัวเอง เราเป็นคนนึงที่ขอบฟิคเรื่องนี้มาก จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่แต่ก็ชอบค่ะ เราไม่เคยหงุดหงิดเรื่องการวางคาแรคเตอร์หรือพล็อตอะไรเลย เราเข้าใจว่ามันคือเรื่องคือสิทธิคือลิขสิทธิ์ของคนเขียน มันก็เหมือนละคร สร้างมาแล้วเขียนบทมาแบบนี้แล้ว เราเป็นผู้ชมที่เลือกว่าจะดูหรือไม่ดูเอง ก็เหมือนกัน เรื่องนี้เราก็เลือกจะกดเฟบ เลือกเข้ามาติดตามเอง เพราะฉะนั้นสิทธิของเราทำได้แค่ติดตามต่อหรือพอก่อน เท่านั้น ซค่งเราเลือกจะคิดตามต่อ และก็พยายามให้ฟีดแบคทุกครั้งเมื่อมีโอกาส จริงๆเราอ่านเราก็ให้ฟีดแบคทุกครั้งนะคะ เพียงแต่ข่วงหลังๆมีละเลยบ้าง พอดีมีภารกิจส่วนตัวเน้อ แล้วเรืองก็ปวดใจจนไม่รู้จะพูดอะไร555555 ไว้เสร็จธุระจะกลับมาหวีดเต็มสตรีมค่ะ! ส่วนเรื่องพล็อตเหมือนละครอะไรนั่นมันก็แล้วแต่คนจะคิดนะ ซึ่งเราเองก็ยังแอบคิดว่านี่มันคอนเซ็ปท์ละครไทยชัดๆ แต่ทั้งนี้ไม่ได้เป็นการว่ากล่าวหรืออะไรนะคะ มันคือความอินเกินเบอร์ของเราเอง แบบบางทีตรงนี้ๆมันขัดใจ(ขัดใจพระเอกบ้างอะไรบ้าง แบบอื่นๆ)ก็มีใส่ไปเยอะ สกรีมไปแรงเหมือนกัน 555555555 เหมือนดูละครน่ะค่ะ อารมณ์ตัวร้ายวิ่งราวกระเป๋าจนจะเอาเงินไปใช้หมดละแต่ตำรวจเพิ่งมาอะไรงี้ ส่วนเรื่องตัวละคร มันก็สิทธิของคนเขียนก็จริงอย่างที่คุณไรท์เตอร์ว่า หน้าที่ของผู้รับสารคือติดตามต่อหรือพอก่อน อันที่จริงไม่ถูกใจ ไม่ชอบใจ ก็แค่กดปิดไป ไม่ควรมาบั่นทอนคนที่ตั้งใจกับงานเนาะ แต่เราห้ามเขาไม่ได้เราก็ต้องจัดการตัวเองค่ะ ไม่เป็นไรนะ ให้น้ำหนักคนที่ยังแคร์เราดีกว่า เราบังคับใครให้มาเห็นด้วยกับเราไม่ได้ เราก็แค่ทำตรงนี้ต่อไปให้คนที่ยังดีกับเรามีความสุขก็พอ ซึ่งก็คือเขียนบ่อยๆ เขียนเยอะๆ เขียนยาวๆ อัพถี่ๆ ให้พระเอกกับนายเอกรักกันซักทีอะไรงี้5555555555555555

    ยังไงก็สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    ปล. ฟิคสนุกมาก เราชอบมาก และทีมพระเอกมากๆ ถึงจะเคยด่าแต่ก็ยังอยากยกแทยงให้อยู่เสมอนะ แง่มๆ สู้เขาแจฮยอนนนนน
    #384
    1
  7. #381 paanpanisa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 21:42
    เอาเลยแทยง เราถือป้ายเชียร์เธอเต็มที่
    #381
    0
  8. #380 Picpig (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:58
    คนผูกปมพี่เขาจะเเก้ไขยังไง ฮึ่ยยย อยากรู้ เป็นนี่คิดไม่ออก
    #380
    0
  9. #379 MajiWatinee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 18:46
    อย่าไปคิดมากเลยไรท์ นี่มันก็แค่ฟิคไหม55 จริงจังมากไปไหมคนที่เอาไปด่าง่ะ? ถ้าเขาไม่ชอบก็ปล่อยไปเถอะค่ะ
    สู้ๆนะคะไรท์ เค้าชอบมากกเลยยย
    #379
    0
  10. #376 nitchamons (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 14:12
    อยากรู้เหมือนกันว่าแจจะแก้ปัญหานี้ยังไง คิดว่าเตนล์คงไม่ยอมหย่าให้ง่ายๆแน่ตอนอะ แทยงลูกแม่ แม่จะอยู่ข้างหนูเองนะลูกกก
    #376
    0
  11. #375 the kk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 11:46
    มันคงเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุขสินะ y_y ตะยง สู้ๆๆนะ
    #375
    0
  12. #374 mymyuuuu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:51
    สู้น้าๆ อย่าคิดมากเลย คนชอบมีเยอะแยะรวมถึงเราด้วย เราชอบพล็อต ชอบคาแรคเตอร์ ชอบการเขียน ชอบทุกอย่างเลยที่เป็นเรื่องนี้ ของคุณที่เขียนมาถึงตอนนี้นะคะ;-;
    #374
    0
  13. #373 oocc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:36
    อย่าเครียดไปเลยนะคะ เราอ่านเพราะเรายอมรับกับนิสัยตัวละครได้และเรายอมรับที่จะอ่านพล็อตแบบนี้ ไม่ถึงกับน้ำเน่าหรอกค่ะ เพราะทุกครั้งก็จะมีเหตุผลมารองรับเสมอ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ / แทยงเอาจริงแล้วนะ ทำใจเข้มแข็งไว้ ส่วนแจฮยอนต้องทำให้ได้นะ สู้กับทุกปัญหาล่ะเข้าใจมั้ย
    #373
    0
  14. #372 Mangifera01 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:13
    แทยงต้องสู้นะลูก เข้าใจว่าหนูใจดีแต่ต่อจากนี้ก็ไม่ควรตามใจเตนล์กับแม่แล้วเราคิดว่าน้องไม่ได้จะแก้แค้นหรืออะไร แต่ทำในสิ่งที่ควรทำมานานแล้ว....เรื่องตัวละครเราเข้าใจตัวละครแต่ละตัวนะ คือคนเขียนปูเรื่องมาบวกกับสถานการณ์ให้เข้ากับความคิดตัวละครในสภาพแวดล้อมแบบนั้น จะร้ายจะดียังไงมันก็มีเหตุมีผลมารองรับ ตัวละครก็คือตัวละครแหละไม่มีทางเป็นชีวิตจริงได้ สู้ๆนะคะ อีกอย่างคือเราชอบเนื้อเรื่องมาก
    #372
    0
  15. #371 all youngjae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:05
    สนุก มาต่อไวๆน้า
    #371
    0
  16. #370 ฮิวจ์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 06:54
    สำหรับเราเตนล์เป็นตัวร้ายที่น่าเอ็นดูมากๆเลยนะ เหมือนน้องยังเด็กแล้วดูตามใจมาตลอดน้องเลยทำตามใจตัวเอง ส่วนพล็อตสนุกตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู่สู่!!
    #370
    0
  17. #369 PW.SK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 05:52
    พล็อตเรื่องนี้สนุกนะ ยอมรับว่ารอให้อัพทุกวัน55555 หรือเราอาจจะชอบดราม่า ส่วนตัวละครเป็นเรื่องที่สมมติขึ้นมานิ ฟิคก็คือฟิค ไม่ใช่ตัวเขาจริงๆ ไม่ต้องกังวลนะคะ สู่ๆ555 รออ่านเสมอนะคะ:)
    #369
    0
  18. #368 MMaerwk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 04:21
    น่ะก็คิดถึงเขาแต่ทำไรไม่ได้ เศร้าคุณแม่น่ารักมากค่ะ แทยงหนูควรจะเลิกใจดีแบบนี้ตั้งนานแล้ว สู้ๆ //เราชอบพล็อตของเรื่องนะ ติดตามตั้งแต่ขอโทษแจยง หลากหลายอารมณ์ดีแม้จะออกไปทางหน่วงใจ ฮื่ออ แต่นี่แหละ ได้ปรับอารมณ์การอ่านฟิคดีค่ะ ส่วนตลค.มันเป็นฟิคอะเนอะ บุคคลที่สมมติขึ้น ถามว่าแจนิสัยเป็นอย่างในเรื่องมั้ยก็ไม่ แทยงก็ไม่ใช่ เพราะฉะนั้นเตนล์ก็ไม่ใช่เหมือนกัน // เป็นกลจให้เด้อค่ะ
    #368
    0
  19. #367 julyfirst1 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 02:49
    ยิ่งอ่านยิ่งสะเทือนใจอะ แง ทำไมน้องแทยงจิตใจดีอย่างงี้ ขนาดเตนล์ทำไมดีก็น้องแทยงไว้เยอะมากๆน้องยังหวังดีกะเตนล์เลยอะ แง ทำไมดีขนาดนี้ แต่จิตใจคนเป็นแม่เจ็บปวดมากๆค่ะ ลูกโดนรังแกแบบนี้ไม่ไหวแล้ว หัวใจเจ็บปวดมากๆๆ ฮืออออ
    #367
    0
  20. #366 Masterlord (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:00
    เราว่าการสร้างคาแรกเตอร์ให้ตัวละครเป็นสิ่งสำคัญสำหรับนักเขียน และคนอ่านนะ สำหรับเรา เตนล์ในชีวิตจริง น้องเป็นคนน่ารัก ทั้งบุคลิกและการกระทำ แต่เมื่อเราอ่านฟิค ไรต์ก็ได้สร้างบุคลิกใหม่ๆ ให้น้อง พอเราอ่านแล้ว เราก็อินไปด้วย แต่ถ้าถามว่ามองน้องเปลี่ยนไปไหม ก็ไม่นะคะ เตนล์ ตัวละครที่ไรต์สร้าง ทำให้ฟิคมันสนุกและมีสีสันขึ้น มันไม่ได้ทำให้น้องดูไม่ดีนะ เพราะเรื่องทั้งหมดก็เป็นแค่จินตนาการของคนเขียนที่อยากจะสื่อให้คนอ่านรับรู้ ถ้าหากเราแยกแยะได้ เราก็จะสนุกไปกับสิ่งที่อ่านเนาะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ!!!
    #366
    0
  21. #365 heaven shine (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:54
    ปวดใจมากๆ แล้วท่ายิ่งวันขึ้นศาลแล้วเอาหลักฐานไปโชว์ ถ้าแม่ถูกจับเตนล์จะทำยังไง แจฮยอนอีก ตอนนี้ผูปเป็นปมยุ่งไปหมดเลย ฮรึก ปวดใจก็ปวด อยากให้แก้แค้นเรื่องธุรกิจก็อยากให้ทำ
    อยากให้แทยงไปหาคุณแม่แจฮยอนด้วย #เอ็นดู


    ปล.ไรท์สู้ๆเป็นกำลังใจให้เสมอ
    #365
    0
  22. #364 THE JOO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:49
    แทยงเข้มแข็งที่สุดเลย ลูกแม่ทำได้ ฮึ้บนะลูก
    #364
    0
  23. #363 meawtae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:47
    แหมมมมมมมแจมีคิดถึงเขาอีกนะ อยากให้น้องแทยงงินนานๆๆเลยอ่ะ ไรต์สู้ๆๆนะคะ ??????????
    #363
    0
  24. #362 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:46
    แทยงเอาเลยลูก หนูใจดีมามากแล้วว
    #362
    0
  25. #361 MintQueen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 23:02
    ปวดใจอ่ะ จะไม่ไหวแล้ว ฮืออออ ทำไมถึงเป็นแบบนี้
    #361
    0