- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 16 : Prison 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    6 เม.ย. 60

15

 

 

 



 

“ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเรา  ผมทำเพื่อเตนล์ไงครับ

 

 

 

 

 

ได้ยินชัดแล้วนะ...

 

 

เตนล์เอียงศรีษะซบลงบนหน้าอกแกร่ง ดวงตาเรียวมองไปยังตู้เสื้อผ้าที่เขาเพิ่งพาใครบางคนยัดเข้าไป ก่อนจะเหยียดยิ้ม บอกแล้วไง...ว่าพี่แทยงไม่มีวันชนะเขาได้


 

เตนล์โยกศรีษะออก ก่อนจะยกแขนขึ้นไปเกี่ยวรอบต้นคอคนตัวสูง “ขอบคุณนะแจฮยอน  สำหรับความช่วยเหลือทุกสิ่งทุกอย่างเลย ขอบคุณที่รักเตนล์” เตนล์เขย่งปลายเท้า ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากของแจฮยอน ซ้ำแล้วซ้ำอีก มือทั้งสองข้างออกแรงโน้มต้นคอของคนด้านบนให้สัมผัสรับจูบจากเขา และนั่นก็ทำให้แจฮยอนรู้ว่าเตนล์ต้องการอะไร แม้จะไม่ได้เต็มใจนัก...แต่เพื่อบริษัทที่กำลังจะตกเป็นของเขา เขาย่อมทำอะไรก็ได้

 


มือใหญ่ประคองท้ายทอยของคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะเป็นฝ่ายกดจูบลงไปบ้าง ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกผ่านเข้าไป มือใหญ่อีกข้างโอบรอบเอวของเตนล์ ก่อนจะออกแรงดึงเข้ามาจนทั้งสองร่างแนบชิดกัน และพากันล้มลงไปบนเตียงทั้งคู่

“เตนล์รักแจฮยอน”

“ครับ ผมก็รักเตนล์ครับ” แจฮยอนส่งยิ้มให้คนด้านล่าง ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเล็กๆ อีกครั้ง แจฮยอนจดจ้องใบหน้าน่ารักของคนใต้ร่าง ใช่...เตนล์น่ารักมากก็จริง ทว่า กลับมีใบหน้าของใครอีกคนเข้ามาซ้อนทับ อดที่จะคิดถึงไม่ได้เลย...ไม่ได้เลยสักนิด


 


มือใหญ่โอบรอบใบหน้ากลมเกลี่ยไปมา จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ ทั้งรู้สึกผิดต่อคนที่เขากำลังคิดถึงและรู้สึกผิดต่อหัวใจตัวเอง



 

เตนล์ออกแรงโน้มต้นคอของแจฮยอนอีกครั้ง นั่นทำให้คนตัวสูงหลุดออกจากภวังค์ เขาส่งยิ้มก่อนจะกดจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่ม ที่เผยอรอรับสัมผัสจากเขา เสียงจวบจ้าบดังลั่นอยู่ในห้องเล็กๆ


 

และมันก็ดังเหลือเกิน ดังอยู่ในโสตประสาทของใครอีกคน ต่อให้มือเล็กจะพยายามปิดหูทั้งสองข้าง ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว พอแล้ว... คนตัวเล็กซุกหน้าลงบนหัวเข่า ไม่อยากเห็นอะไรอีกแล้ว แม้จะหักห้ามไม่ให้น้ำตาไหลเท่าใด แต่มันก็ยิ่งหลั่งไหลออกมามากเท่านั้น ริมฝีปากบางถูกขบกัดจนเป็นรอยแผลแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด เพราะสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือหัวใจของเขา ที่มันกำลังแหลกสลายลงอีกครั้ง


 

มือเล็กสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตของคนตัวสูง ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด เตนล์จูบลงไปบนหน้าอกเปลือยเปล่าของคนด้านบน ก่อนจะฝังปลายจมูกสูดกลิ่นกายของแจฮยอน


 

มือใหญ่ลูบศรีษะเล็กๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายกดจูบลงบนต้นคอขาว ไล้เรื่อยลงมาแตะลิ้นลงที่ไหปลาร้า เขายอมรับว่าเตนล์นั่นมีเสน่ห์ไม่น้อยเลย แม้ว่าเขาจะหลงเคลิ้มไปบ้างแต่ก็แค่ชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้น มือใหญ่เลิกเสื้อยืดตัวบางของคนด้านล่าง ก่อนที่เขาจูบลงไปอีกครั้งบนหน้าท้องแบนราบ


 

“อื้อ แจฮยอนน่า” เตนล์เริ่มหายใจหอบถี่ มือเล็กบีบไหล่หนาไว้แน่น

 

 

 

 

 

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูทำให้การกระทำทั้งหมดหยุดชะงักลงทันที

“มีอะไร” เตนล์ตะโกนถามเสียงห้วน

“เอ่อ ดิฉันจัดผลไม้ไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ” เสียงป้ากงจูดังอยู่ด้านหลังบานประตู


 

“เราออกไปทานผลไม้กันดีมั้ย?” แจฮยอนอยากจะขอบคุณป้ากงจูเหลือเกิน เพราะเขาเกือบถลำลึกไปแล้ว

“แจฮยอนน่า” เตนล์ทำเสียงอ้อน บิดริมฝีปากอย่างไม่พอใจ

“เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะน่า ผมอุตส่าห์ไปซื้อผลไม้มาเองเลยนะ” แจฮยอนวางฝ่ามือลงบนแก้มเนียน ก่อนเอ่ยปลอบ

“ก็ได้” เตนล์จูบลงไปบนริมฝีปากของแจฮยอนอีกครั้ง


 

ทั้งสองคนจัดเสื้อผ้าของตัวเองจนเรียบร้อย ก่อนจะพากันเดินออกไป แต่ก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูออกมา ก็เห็นว่าป้ากงจูยังยืนอยู่ที่หน้าห้อง


 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” แจฮยอนขมวดคิ้วถาม

“เอ่อ มะ ไม่มีค่ะ” ป้ากงจูที่กำลังชะเง้อมองเข้าไปในห้องตอบตะกุกตะกัก แจฮยอนขมวดคิ้วเพราะเห็นชัดว่าป้ากงจูมีพิรุธบางอย่าง

“ไปกันเถอะครับ อย่าไปสนใจเลย” เตนล์ผลักแจฮยอน เพราะเขารู้สึกไม่ชอบหน้าป้ากงจูนี่สักเท่าไหร่ แจฮยอนพยักหน้าก่อนจะเดินนำเตนล์ไปที่ระเบียงบ้าน


 

พอทั้งสองคนเดินห่างออกไป ป้ากงจูก็รีบเดินเข้าไปในห้องของเตนล์  เขาพยายามสอดส่องไปทั่วห้องแต่ก็ไม่พบว่ามีใครคนอื่นอยู่ คุณแทยงคงไมได้อยู่ในห้องนี้หรอกใช่มั้ย? เมื่อเห็นว่าแทยงไม่ได้อยู่ในห้องนี้จริงๆ ป้ากงจูจึงปิดประตูห้องแล้วเดินออกมา  


 

ทันทีที่ประตูห้องถูกปิด เสียงสะอื้นก็ดังออกมาทันทีแม้ว่าเขาจะพยายามอดกลั้นแล้ว มือเล็กกอบกำบริเวณหัวใจ ไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรมาทำให้เขาต้องเจ็บปวดขนาดนี้ หัวใจของเขา...มันพังไปหมดแล้ว


 

แต่ถึงแม้หัวใจของเขาจะบอบช้ำมากสักแค่ไหน อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ความจริงอยู่สองอย่าง คือ ความจริงจากหัวใจของเขา และความจริงจากหัวใจของแจฮยอน


 

ความห่วงใยและความไว้ใจที่เกือบจะเผลอใจเชื่อ สุดท้ายมันก็แค่เรื่องหลอกลวง เขามันโง่จริงๆ...แต่เขาจะไม่มีวันยอมโง่เป็นครั้งที่สองเด็ดขาด...



 

 

---

 

 




วันนี้เป็นวันที่ทั้งแจฮยอน เตนล์ แทยงและฮันซล มานั่งทานอาหารเย็นด้วยกันพร้อมหน้าอีกครั้ง บรรยากาศก็ไม่ต่างจากเดิม มีเสียงเตนล์ที่หัวเราะต่อกระซิกหยอกล้อกับแจฮยอน ผลัดกันตักอาหารให้กัน ส่วนแทยงกับฮันซลก็นั่งทานของตัวเองเงียบๆ



 

ทว่า ชิ้นปลาแซลมอนจากใครบางคนถูกวางลงบนจานของแทยง ดวงตากลมโตแหงนมองคนที่ตักปลาแซลมอลมาให้ก่อนจะส่งยิ้ม “ขอบคุณครับ”

ฮันซลไม่ได้ต้องการจะประชดอะไรใคร เขาแค่เห็นว่าแทยงยังไม่ได้ตักไปทาน และก็พอรู้อยู่บ้างว่าแทยงชอบ แต่ก็นั่นแหละ...แอบสะใจเหมือนกันที่เห็นแววตาขึงขังจากใครบางคน


 

 

“ฮันซลครับ ผมมีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย ช่วยดูเอกสารให้นิดหนึ่ง วันนั้นฮันซลอธิบายให้ผมฟังแล้ว แต่ผมอ่านแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ” แทยงหันไปบอกฮันซลที่กำลังเดินตามมาหลังจากทานข้าวเสร็จ และพากันเดินเข้าไปในห้อง



 

เคร้ง! แจฮยอนทิ้งช้อนลงบนจาน ก่อนจะคว้าผ้าขึ้นมาเช็ดปาก หัวคิ้วขมวดแน่น

“สองคนนั้น ไม่นึกว่าจะสนิทกันขนาดนี้ ปกติพี่แทยงไม่ใช่คนที่จะสนิทกับใครง่ายๆด้วย” เตนล์เหล่ตามองแจฮยอนก่อนจะพูดออกมา แจฮยอนไม่ตอบอะไรยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะลุกขึ้น

“แจฮยอนจะไปไหน” เตนล์รีบวางช้อน ก่อนจะเอ่ยถาม

“ผมขอไปทำงานคนเดียวสักครู่” พูดจบก็เดินหายไปยังห้องทำงานของตัวเอง เขาก็แค่อยากสงบจิตสงบใจ

เตนล์บิดริมฝีปาก ไม่ชอบเห็นเวลาแจฮยอนมีท่าทีเหมือนหึงหวงพี่แทยงเลย

 


 

“คุณแทยง”

“หืม?” แทยงที่กำลังจ้องเอกสารทำความเข้าใจหลังจากฮันซลอธิบายให้เขาฟัง แหงนหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง

“ตาบวมๆนะครับ” ฮันซลส่งสายตาเป็นห่วง

“อ่า นอนน้อยน่ะ” คนตัวเล็กส่งยิ้ม ก่อนจะรีบหันกลับไปสนใจที่เอกสารต่อ ริมฝีปากบางขบเม้มเพราะเสียงและภาพเหล่านั้นกำลังย้อนกลับเข้ามาในหัว

 

 

 

 

---

 



 

 

กึก

เป็นผีหรือไงก็ไม่รู้ แค่นึกถึงก็โผล่มา...แจฮยอนเดินเข้ามาในห้อง เขาส่งสายตาไปที่ฮันซล ก่อนที่คนตัวสูงจะลุกขึ้น

“มีอะไรก็เรียกผมได้นะครับ” ฮันซลบอก

“หึ เป็นห่วงกันจัง เห็นผมเป็นหมาลอบกัดหรือไง?” ฮันซลไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่จ้องตากับแจฮยอน ก่อนจะเดินออกไป


 

ดวงตาที่เหมือนกับจะบอกว่า...อย่าทำอะไรเขาเด็ดขาด นั่นทำให้แจฮยอนถึงกับต้องแค่นยิ้ม เขาดูเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้าจะคิดแบบนั้นหรือเปล่า?

 

 


 

แทยงที่หันไปหาฮันซล  สะบัดหน้าหนีใครอีกคนทันทีที่ฮันซลเดินออกไป ไม่อยากจะเห็นหน้าเลยสักนิดเดียว

 

แจฮยอนทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับแทยง ทว่า คนตัวเล็กปิดโน้ตบุ้คแล้วลุกขึ้นเดินออกมาทันที แจฮยอนขมวดคิ้ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นและคว้าแขนเล็กของคนที่กำลังจะเดินหนีเขาเอาไว้

“รังเกียจกันมากเลยหรือไง?”

“ใช่!”แทยงหันมาตอบแทบจะทันที ดวงตากลมโตจ้องประสานกับดวงตาคม

“หึ...ดี” แจฮยอนกัดฟันแน่น ก่อนกระชากแขนเล็กในมือแล้วเหวี่ยงลงบนเตียง

 


 

“อึก...” แทยงกัดฟันเพราะรู้สึกจุกเล็กน้อย ก่อนจะหันมาค้อนใส่คนตัวโตและก็ต้องตกใจเมื่อแจฮยอนกำลังขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวของเขา

“ออกไป!” แทยงออกแรงผลักคนตัวโตกว่าออก ทว่าข้อมือเล็กก็ถูกรวบและกดเอาไว้ที่เหนือศรีษะ ก่อนที่คนตัวสูงจะฝังปลายจมูกลงไปที่ซอกคอขาวของคนด้านล่าง กลิ่นสบู่อ่อนๆลอยแตะจมูกยิ่งเร้าอารมณ์ที่คลั่งค้างของเขาให้ลุกฮือ ปลายลิ้นอุ่นแตะลงก่อนจะดูดเม้มอย่างเอาแต่ใจ

 

 

“อย่า...” เสียงห้องห้ามของคนที่ยังดิ้นไม่หยุด ไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของคนด้านบนเลยแม้แต่น้อย เขาระงับอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ มือใหญ่อีกข้างเลิกเสื้อยืดสีขาวที่คนตัวเล็กสวมใส่อยู่ขึ้น มือใหญ่แตะลงบนผิวเนียนอุ่น ก่อนจะลูบไล้ไปทั่วเอวบาง

 

“ปล่อย...ขยะแขยง!”แทยงตะโกนลั่น และนั่นก็ทำให้คนตัวสูงหยุดการกระทำทั้งหมดทันที



 

แทยงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อรับรู้ได้ว่าแจฮยอนหยุดกระทำทุกอย่าง ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาของคนด้านบนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว


 

ทำไมล่ะ...ทำไมถึงมีแววความเจ็บปวดมากมายอยู่ในดวงตาคู่นั้น แค่มองก็ทำให้เขาเองรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ทั้งที่คนที่สมควรจะเจ็บปวดที่สุดคือเขาต่างหาก

 

หลอกลวงแม้กระทั่งแววตาเชียวเหรอ...

 

มือใหญ่ที่กอบกำข้อมือของเขาเอาไว้มันสั่นจนเขารู้สึกได้...เพราะอะไรกันเหรอ

 

แทยงสะบัดหน้าไปอีกทาง ไม่อยากมองตาคนตรงหน้าอีกแล้ว ไม่อยากถูกหลอกอีกต่อไปแล้ว...คงไม่มีอะไรมาลบคำพูดที่เขาได้ยินและภาพที่เขาเห็นได้

 


 

แจฮยอนปล่อยมือออก เขาหยัดกายขึ้น ... มันชาไปทั้งร่างแทบขยับตัวไปไหนไม่ได้ คำว่า ขยะแขยง มันยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา และหัวใจของเขาก็เหมือนจะถูกทำร้ายอย่างรุนแรง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อน...

 

 


คนตัวสูงกัดกรามแน่น ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้อง



 

 

อีกครั้งแล้ว...อีกครั้งที่เขาต้องปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาทั้งที่เคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่อ่อนแอและร้องไห้อีก แต่เพราะ...คนคนนั้น

บ้าชะมัด! เกลียดตัวเอง..เกลียดหัวใจตัวเอง!

มือเล็กกอบกำผ้าห่มเอาไว้แน่น เผื่อว่ามันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในหัวใจของเขาได้บ้าง แววตาคู่นั้นที่มองมายังเขา ยังคงติดอยู่ในห้วงความคิด...หลอกลวงกันอยู่ใช่มั้ย


 

แต่ว่าหัวใจก็อยากจะเชื่อเหลือเกิน...หากว่ามันเป็นความจริงก็คงดี

 

 

 

 

 

 

เพล้ง!!

 

เสียงเศษกระจกแตกกระจาย เลือดสีแดงไหลหยดออกมาจากมือที่เพิ่งปะทะเข้ากับบานกระจกตรงหน้าจนแหลกสลาย...ไม่ต่างกับหัวใจของเขาเลย 


ทว่า เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด ต่อให้เอาเศษกระจกพวกนั้นมาแทงลงที่หัวใจของเขา สาบานเลยว่าคงไม่เจ็บปวดเท่ากับคำที่แทยงตะโกนใส่เขา ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าที่แตกยับในกระจก ใบหน้าที่สุดแสนจะน่าขยะแขยง...

 

หึ...มันสมควรแล้วสินะ



แจฮยอนขบกรามแน่น รู้สึกร้อนผ่าวในตา...

 

 

 

 

ก๊อกๆ

 

"แจฮยอน เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?" ฮันซลเคาะประตูห้องทำงานของแจฮบอน เมื่อได้ยินเสียงกระจกแตก

“......................”

"แจฮยอน ถ้าไม่ตอบฉันจะเข้าไปนะ"

 

"แจฮยอน" ฮันซลเปิดประตูเข้าไปและต้องตกใจกับภาพที่เห็น เลือดไหลออกมาจากมือของแจฮยอนมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เจ้าของยังยืนนิ่ง

"เป็นบ้าอะไรเนี่ย ไปทำแผลก่อน" ฮันซลดึงแขนน้องชาย เรียกสติ

 

คนตัวสูงมองไปที่ฮันซลที่กำลังห้ามเลือดให้เขา

 

 

 

ฮันซลขับรถพาแจฮยอนออกมาทำแผลที่โรงพยาบาลใกล้ๆ คนอายุน้อยกว่ายังคงเงียบตลอดทาง

"มีเรื่องอะไร" ฮันซลออกปากถาม เขาเดาว่าน่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแทยง เพราะแจฮยอนเพิ่งออกมาจากห้องห้องนั้น

 

แจฮยอนหลับตาลง เขานึกอยากจะระบายความรู้สึกทั้งหมดออกไป แต่เขาจะทำแบบนั้นได้อย่างไร ในเมื่อ...พี่ฮันซลก็รักแทยง

 

มันมีแต่ความรู้สึกหนักอึ้งในหัวในของเขา



 

"เกี่ยวกับคุณแทยงใช่มั้ย?" ฮันซลเดาถูกอย่างเคย แต่แจฮยอนก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาหนักๆ

"แกคงรักเขาไปแล้ว" ราวกับว่าฮันซลได้ยินเสียงในหัวใจของเขา และคงจะได้ยินชัดกว่าเขาเสียอีก

"พี่...ผม...ผมไม่รู้"

"มันยากนักเหรอ ที่เจ็บปวด ที่ทำขนาดนี้เพราะอะไร?"

"............แต่เขาคงเกลียดผมมากเลยแหละ" แจฮยอนบอก ก่อนจะแค่นยิ้มอย่างเจ็บปวด...มันคงสายไปแล้ว


 

ฮันซลขมวดคิ้วมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาไม่รู้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างแจฮยอนกับแทยง และทำไมแจฮยอนถึงต้องทำขนาดนี้

“เรื่องนั้นฉันคงไปตัดสินแทนเขาไม่ได้ แต่ถ้ารักก็ต้องพยายามหน่อยเปล่าวะ แกทำกับเขาไว้เยอะ”


 


แจฮยอนหันหน้าไปมองคนข้างๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว “พี่ก็รักเขาไม่ใช่หรือไง ทำไม...”

“ก็ใช่ ฉันก็พยายามในส่วนของฉัน แกก็พยายามในส่วนของแกสิวะ” ฮันซลระบายยิ้มน้อยๆ เขาอาจจะดูเป็นพระเอกมากเลยใช่มั้ย แต่จะทำอย่างไรได้...เขาแค่อยากเห็นคุณแทยงมีความสุข



 

 

“หึ ผมไม่มีอะไรสู้พี่ได้หรอก” แค่มองจากดวงจันทร์ยังรู้เลยว่าแทยงชอบพี่ฮันซลมากแค่ไหน กับเขาสำหรับแทยงแล้วก็เป็นแค่คนที่ น่าขยะแขยง

 

“เขาบอกว่า ขยะแขยง ผม...ผมยังต้องพยายามอะไรอีก?” แจฮยอนแค่นยิ้มอย่างเจ็บปวด ก่อนจะก้มมองที่มือของตัวเอง มือที่คอยแต่จะไปทำร้ายเขา มือที่หยิบจับอะไรก็ดูจะผิดพลาดไปเสียหมด

 

 

 

ฮันซลไม่ได้ตอบอะไรแจฮยอนออกไปอีก เขาแค่คิดว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เท่าที่เขารู้จักคุณแทยงและใช้เวลาอยู่กับคุณแทยงเป็นส่วนใหญ่...คุณแทยงไม่น่าจะรู้สึกแบบนั้นกับแจฮยอน

 


 

 

---



 

 

ฮันซลมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเบาะหลังผ่านกระจกมองหลังเหมือนอย่างเคย ทั้งดวงหน้าที่เศร้าสร้อยมากกว่าปกติ ดวงตาบวมช้ำที่ทอดมองออกไปด้านอกอย่างไร้จุดหมาย ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ยินเสียงคุณแทยงพูดอะไรออกมาเลยสักคำ คงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ...

 


 

“ไม่สบายหรือเปล่าครับ?” หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่กล้าถามหรือยุ่งเรื่องของคุณแทยงมากนัก แต่ช่วงหลังๆ คุณแทยงยอมที่จะเปิดใจและคุยกันมากขึ้น

แทยงระบายยิ้มก่อนจะส่ายหน้า แม้จะพูดยังแทบไม่มีแรงจะอ้าปากเลย


 

 

“ฮันซล จะไปไหน?” แทยงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่คนด้านหน้าและเอ่ยถาม เมื่อวิวทิวทัศน์ด้านนอกมันไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคยทุกๆวัน

“ขอโทษครับ วันนี้คุณไม่มีงานเร่งรีบตอนเช้านี่ครับ ผมสอบถามจากคุณอีทึกแล้ว ไปผ่อนคลายกันสักหน่อยเถอะครับ” แม้รู้ว่าอาจจะโดนโกรธก็ได้ แต่ฮันซลก็ตัดสินใจทำไปโดยพลการ เพราะหากคุณแทยงต้องไปนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนั่นคงไม่มีอะไรดีขึ้นหรืออาจแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ

 


 

ฮันซลพาแทยงมาที่อาหารญี่ปุ่นร้านเดิม “เมื่อเช้าคุณแทยงแทบไม่ได้แตะอะไรเลยนะครับ ทานสักหน่อยเถอะครับ” ฮันซลเลื่อนถ้วยอุด้งร้อนๆไปตรงหน้าของแทยง ของอุ่นๆอาจจะช่วยทำให้ดีขึ้น

“ขอบใจนะ” แม้จะไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด แต่คนตัวเล็กก็ยังฝืนทานไปได้เกือบครึ่งถ้วย

 

ทางสองคนพากันเดินมาที่ริมทะเล...ที่เดิม ก่อนจะพากันนั่งลง ลมเย็นพัดผ่านปะทะใบหน้าและร่างกาย ฮันซลที่เห็นว่าแทยงยกมือขึ้นมากอดตัวเอง เขาถอดเสื้อสูทก่อนจะนำมันมาคลุมให้กับแทยง คนตัวเล็กหันไปส่งยิ้มให้

 

ไร้การพูดจาใดๆ ฮันซลไม่ได้ถามอะไรแทยงอีก...

 

 



“ฮันซล” คนข้างๆเอ่ยเรียก

“ครับ”

“ฮันซลเคยมีความรักมั้ย?” คำถามที่ดังออกมาจากริมฝีปากบาง ทำให้คนตัวสูงต้องหันมอง

“เคยครับ”

“แล้วสมหวังมั้ย?”

“...น่าจะไม่ครับ”

“อ่า...ขอโทษนะครับ” แทยงรีบเอ่ยขอโทษ ก่อนจะก้มหน้าลง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้คิดอะไรมาก...ถามแบบนี้ กำลังมีความรักหรือครับ”

“...........ไม่รู้สิ แต่ยังไงก็คงไม่มีวันสมหวังหรอก” แทยงยกยิ้ม ยิ้มที่เศร้าที่สุดที่ฮันซลเคยเห็นมา

 

 



มือใหญ่วางกุมลงบนมือเล็ก



 

 

“อย่าเพิ่งหมดหวังสิครับ”








“ไม่มีอะไรให้หวังเลยต่างหาก...”

 

 





 

 

 

TBC… 






///// Mesomeday /////

ฝาก #คุกแจยง ด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน
และคอมเม้นท์เป็นกำลังใจ ขอบคุณที่เข้ามาคุยกันในทวิตเตอร์นะคะ
ใครรักคู่นี้มาเมาท์กันได้น้าา เจอกันตอนหน้าจ้า จุ้บๆๆ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #561 Haenymph (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    ชั้นเป็นเครียดดดด สงสารน้องแทยง ฮรืออออ อยากให้เจย์ชัดเจนสักทีอ่ะ ล้มเลิกอิแผนบ้าๆนั่นสักทีเหอะมันขนาดนี้แล้วนะ รักเขาไปแล้วเนี้ย
    #561
    0
  2. #509 mxhh (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 02:06
    พระเอกของหนู ฮือพี่ฮันซลลลลลลล TwT
    #509
    0
  3. #475 lilillean (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 18:42
    สงสารพี่ฮันซล
    #475
    0
  4. #391 fanajaks (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:35
    โอ๊ยยยสยยยยยย จุกมากเด้อ ตอนแทยงพูดว่าขยะแขยงอินี่น้ำตาจะไหล สงสารลูกอ่ะ นังเพิ่งโดนทำร้ายจิตใจมาแล้สแจก็มาทำแบบนี้อีก คุยกันดีๆแต่แรกก็ไม่เป็นงี้แล้ว ฮืออออ
    #391
    0
  5. #359 MintQueen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 22:27
    ไม่ไหวแชะ จะร้องไห้เด้อ อยากให้แทยงโวยวายไปเลยตอนที่น้องบอกขยะแขยงเรายังจึกแทนคิดว่าน้องจะพูดแบบไปนอนกับคนอื่นมาแล้วยังจะมานอนกับฉันไรงี้พี่เขาจะได้รู้ เขาจะได้อธิบาย ฮืออออ ไม่อยากให้เข้าใจกันผิด
    #359
    0
  6. #302 THE JOO (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 19:48
    พี่ฮันซลดีจังเลย ทำไมดีได้ขนาดนี้กัน อยากร้องไห้ให้ความดีงามและอบอุ่นจองพี่แก หึ้ย
    #302
    0
  7. #270 the kk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 17:08
    ไรท์ค๊าามาต่อไวๆๆนะ คนอ่านจะตายแล้วมันบีบหัวใจเหลือเกินฮืออ
    #270
    0
  8. #269 Parisky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 14:38
    สงสารทั้งสองคนเลย ขอฉากหวานๆมาฮีลหัวใจเราหน่อย ฮือออ TOT
    #269
    0
  9. #266 the kk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:31
    โอ๊ยยแทยงงง อยากดึงมากอด อยากให้ป้ากงจูบอกความจริงตาเจย์จัง
    #266
    0
  10. #264 Picpig (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 13:18
    โอ้ยกำลังอ่านเพลินๆเลย TBC เฉย หือออออ อยากบ้าตาย ต่างคนต่างคิดว่าเขาไม่มีวันรักตัวเอง สงสารฮันซลน่าสงสารที่สุดเลย เป็นคนกลางที่เจ็บสุดๆเลย
    #264
    0
  11. #262 all youngjae (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 08:00
    แทยงคือหน้าสงสารอ่ะ เตนล์ เลวมาก แจฮยอนก็คือรักแทยง แต่ก็ยังไม่ตัดกับเตนล์ ฮันซลผู้ชายที่แสนดี ยังไม่เห็นทางที่เขาจะรักกันได้ แต่ยังไงเป็นกำลังใจให้ไรต์นะค่ะ มาต่อไวๆน้า สู้ๆๆ
    #262
    0
  12. #261 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:50
    ทุกอย่างดูวุ่นวายเข้าใจผิดกันไปกมดเลยอะ ;_; นี่เดาๆว่าฮันซลคงกลายเป็นคิวปิดให้คู่นี้แหละ
    #261
    0
  13. #260 mcbeaucoup (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:16
    .........ไม่มีอะไรให้หวังเลยต่างหาก คำนี้แบบ..
    #260
    0
  14. #259 itsqx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 23:02
    โอ๊ยพี่ชายหนูน่าโอ๋มากเลยฮือ เตนล์จะใจร้ายจะอิจฉาพี่ชายตัวเองถึงขนาดนี้ไม่ได้นะเว้ยก็เห็นๆอยู่แจฮยอนชอบแทยงอ่ะ ทำไมยังไม่ยอมปล่อยอีก แต่จริงๆเตนล์ก็น่าสงสารนะ คือพี่แทยงดีมากอ่ะเป็นคนดีคนเก่งใครๆก็รักเลยอิจฉา แถมยังโดนแจฮยอนหลอกใช้งานอีก แต่แจฮยอนไม่ได้รักเตนล์แต่แรกก็ไม่ควรทำงี้ป่ะ หลอกใช้แล้วเป็นไงกรรมตามทันอ่ะพอไปรักอีกคนอย่างแทยงจริงๆเข้าก็รักไม่ได้แล้วเพราะตัวเองก็มีเตนล์ แถมแทยงก็รังเกียจไปแล้วไง ฮันซลก็เพื่อนพระเอกที่น่ารักมาก ชอบแทยงแต่รู้ว่าแทยงชอบแจฮยอนตัวเองก็ไม่ได้ขัดรักแบบที่เตนล์ทำไง พี่ฮันซลใจกว้างจริงๆนะยังจะให้กำลังใจแจฮยอนว่าก็พยายามของตัวเองด้วย โคตรเท่อ่ะพี่ กลับมาที่แทยง พี่ชายหนูสู้ๆนะต้องมีความหวังสิ ฮือ หน่วงสุดๆเลย ทั้งๆที่แจฮยอนชอบแทยง แทยงก็ชอบแจฮยอนแท้ๆแต่ไม่สมหวังสักที ธุรกิจก่อให้เกิดความโลภจริงๆโคตรหายนะรักอ่ะ คิดถึงไรท์นะคะ มาอัพบ่อยๆไวๆนะรออ่านให้กำลังใจอยู่ค่ะ เอาล้านกำลังใจจากหนูไปเลย /ปาใส่รัวๆ สู่สู่
    #259
    0
  15. #258 Kangsom27 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:59
    หน่วงมาก เตนล์ก็ร้ายเกิ๊น ฮอลลลลล
    #258
    0
  16. #257 equanimityy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:04
    มันจะหน่วงๆหน่อย T ^ T มาต่อเร็วๆนะคะ เราจะรอออ
    #257
    0
  17. #256 Miniminimanimo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:37
    สงสารแทยงอ่ะ อยากจะเปลี่ยนพระเอกเป็นพี่ฮันซลเหลือเกินนน เอาจริงๆแจก็น่าสงสารนะ แต่ทำเขาไว้เยอะ
    #256
    0
  18. #255 nitchamons (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:37
    โอ่ยย จะเศร้าไปถึงไหนนะเรื่องนี้ ฮืออ
    #255
    0
  19. #254 swimswamswum (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 17:28
    ลูกแทยง หนูไม่สนใจพี่ฮันซลบ้างหรอคะ พี่เค้าดีและรักหนูนะ แงๆ ไม่ยกให้เจย์หละ งอน
    #254
    0
  20. #253 ยี่สิบสอง. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 17:00
    อ่านแล้วจุก โอ๊ยยย โมโหหหห ฮือออ สงสารแทยงด้วย ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้
    #253
    0
  21. #252 Mangifera01 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 16:34
    แทยงหนูจะน่าสงสารไปแล้วนะ บอกตามตรงอยากให้พี่ฮ้นซลเป็นพระเอกแทนเลยค่ะ ถ้าแจฮยอนจะทำร้ายจิตใจแทยงแบบนี้ ถึงแม้นางจะเริ่มรักแทยงก็เถอะ
    #252
    0
  22. #251 paanpanisa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 16:18
    น้องไม่รู้อะไรแล้วแต่น้องเชียร์พี่ฮันซลสุดใจมากๆ ยินดีเหลือเกินที่อีพีนี้น้องเตนล์โผล่มาน้อย ลำไย5555555555 แทยงต้องสู้ๆนะ ยัยตี้ต้องเข้มแข็งฮึบ!
    #251
    0
  23. #250 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 15:55
    พูดไม่ออกเลยยย มันหนักหนามากไม่รู้จะพูดอย่างไงอ่ะโอ้ยยยยยยยยยยยย บับคือ เฮ้ออออออออออออ สงสารทั้งคู่อ่ะ แต่แจคือทำตัวเองไง
    สงสารแทยงสุดอ่ะ ตอนที่ลูกอยู่ในตู้นี้อยากเข้าไปกอดแล้วบอกไม่ต้องฟังนะ อย่าฟังนะ *เอามือปิดหู ลูกเอ้ยทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยยย
    #250
    0