- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 14 : Prison 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    27 มี.ค. 60

13

 

 

 

เดินเที่ยวเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน หลังจากแช่น้ำร้อนที่บ่อออนเซ็นเสร็จ แทยงก็ทำท่าง่วงเต็มที

“หน้าแดงๆนะ แช่น้ำร้อนนานเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?” ยูตะเอ่ยทักเพื่อนที่กำลังเอนกายนอนลงข้างๆ บนฟูกที่นอน เนื่องจากโรงแรมที่พวกเขามาพักเป็นสไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิม ที่นอนจะเป็นแบบฟูกปูนอนกับพื้น

“น่าจะอย่างนั้นนะ...ยูตะ”

“หืม?” ยูตะเลิกคิ้วหันไปมองหน้าเพื่อน

“ขอบคุณมากเลยนะ เรารู้สึกดีขึ้นเยอะมากๆ เหมือนได้ชาร์ตพลังเลย” แทยงส่งยิ้มให้กับเพื่อนรัก

“บอกแล้วไงว่าให้มาอยู่ด้วยกัน”

แทยงมองหน้ายูตะก่อนจะส่งยิ้ม แม้จะรู้ว่ายูตะเต็มใจแต่นั่นมันก็คงไม่ใช่ทางออกที่ดีนักสำหรับเขา เขาไม่เคยคิดจะไปทำให้ชีวิตใครเดือดร้อนเพราะเขา โดยเฉพาะคนที่เขารัก

 



ติ๊ดติ๊ด

ยูตะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ดึกขนาดนี้แล้ว ไม่น่าจะมีใครส่งข้อความอะไรมาคุยกับเขาอีกนะ หนุ่มญี่ปุ่นเลือดร้อนรู้สึกหงุดหงิด

 

“ออกมาหาผมที่ล็อบบี้หน่อยครับ

มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

เรื่องคุณแทยง และอย่าบอกให้คุณแทยงทราบนะครับ

                                                       --ฮันซล

 


ยูตะขมวดคิ้ววุ่นเมื่อได้อ่านข้อความที่ได้รับ ตอนแรกก็นึกโมโหที่อีกฝ่ายถือวิสาสะส่งข้อความมาหาเขาดึกๆดื่นๆ แต่พอเห็นชื่อแทยงเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก ยูตะมองแทยงที่เหมือนจะผล็อยหลับลงไปแล้ว...เหนื่อยมากเลยสินะ

 

 


ยูตะลุกขึ้นและค่อยๆย่องออกมาจากห้อง เดินตรงไปยังล็อบบี้ทันที และเขาก็เจอกับเจ้าของข้อความที่นั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาสีน้ำตาลแก่

“มีอะไร?”

“คืนนี้คุณต้องนอนกับผม”

“หะ!!” มือใหญ่ยื่นมาปิดปากคนที่แหกเสียงดัง ก่อนจะหันไปขอโทษพนักงานต้อนรับที่มองมาอย่างตำหนิ

“เบาๆ หน่อยสิครับ ผมมีเหตุผลนะ”

“อื้อๆๆ” ยูตะค้อนใส่คนตัวสูง ก่อนจะดึงมือใหญ่ออกไป

“บอกเหตุผลมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันไม่ยอมทำตามนายเด็ดขาด!” จะบ้าเหรอ อยู่ดีๆก็มาบอกให้ไปนอนด้วยกัน ขนลูกซู่เลยเหอะ นึกไม่ออกว่ามันจะเกี่ยวกับแทยงยังไง

“ช่วยสัญญาว่าจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ห้ามให้คุณแทยงรู้เด็ดขาด”

“ถ้าฉันเห็นว่าแทยงไม่ควรรู้ ฉันก็จะไม่บอก” ยูตะจ้องคนตรงหน้าเขม็ง เรื่องอะไรจะยอมทุกอย่าง เขาไม่ยอมให้ใครมาข่มเขาได้หรอก ต่อให้ตัวใหญ่เท่าไหนก็เหอะ

ฮันซลมองคนตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูด ฉันจะกลับไปนอน” ยูตะทำท่าจะหันหลังกลับ

“มีคนสะกดรอยตามคุณแทยงมา ไม่ปลอดภัยแน่ถ้าหากให้คุณอยู่ด้วยกันแค่สองคน”

ยูตะถลึงตาตกใจ “แปลว่า มันอยู่ที่นี่ด้วย?”

ฮันซลพยักหน้าตอบ

“ฉันขอกลับไปดูแทยงก่อน” ยูตะทำท่าทางหุนหันจะรีบกลับไปดูแทยง เพราะตอนนี้แทยงอยู่คนเดียวในห้อง ทว่า ก็ถูกมือใหญ่คว้าข้อมือเอาไว้

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มีคนดูแลคุณแทยงแล้วครับ” ยูตะขมวดคิ้วมองหน้าฮันซล เขาไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร

“ฉันไว้ใจพวกนายได้ใช่มั้ย?” ยูตะถอนหายใจออกมา เพราะเขาเองก็สับสนไม่ต่างกับแทยงเลย  ไม่อยากเชื่อใจเลยสักนิด แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก หากว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับแทยงจริงๆ

“ครับ”

 

 

 

 -----



 

 

กึก...เสียงประตูถูกปิดงับลงเบาๆ ปลายเท้ายาวค่อยๆก้าว ก่อนหยุดอยู่ที่ปลายฟูกที่นอน คนตัวสูงหย่อนตัวลง ก่อนจะนอนราบลงไป แจฮยอนตั้งศอกมองหน้าคนที่กำลังหลับสบาย ที่จริงเขาก็เห็นใบหน้าตอนหลับของคนตรงหน้ามาตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ไม่บ่อยนักที่จะเห็นสีหน้านอนหลับสบายแบบนี้ อยากจะให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไป...

 

ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนิดๆ พอไม่มีปากมีเสียงก็ดูน่ารัก แต่เขาชอบตอนริมฝีปากบางๆนี่ตะโกนเถียงเขาไม่หยุดมากกว่า เขาไม่ได้เป็นโรคจิตใช่มั้ย? แจฮยอนนึกยิ้มกับตัวเอง คอยดูเถอะหากตื่นขึ้นมาเห็นหน้าเขาต้องโวยวายอีกแน่ๆ

 

 

“อ่ะ อื้อ...ยูตะ” อยู่ดีๆก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมากลางดึก คนตัวเล็กงัวเงียเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดแล้วก็รับรู้ได้ว่าเพื่อนรักได้เอาแขนมาพาดไว้ที่ลำตัวของเขา สงสัยจะนอนละเมอ แทยงจับไปที่แขนใหญ่เพื่อจะดึงออก แต่ว่า...แขนยูตะก็ไม่น่าจะใหญ่ขนาดนี้เหรือเปล่า เขาขยี้ตามอง อื้อ ขาวกว่าสีผิวของยูตะหรือเปล่านะ?

 

เอ๊ะ!!!  แทยงตาโตก่อนจะออกแรงดึงแขนใหญ่นั่นออก ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองคนข้างๆทันที ไม่ใช่ยูตะจริงๆด้วย!!

“เห้ยย ตื่นนน ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!!” แทยงเขย่าตัวคนที่ทำท่านอนหลับไม่รู้เรื่อง

“ตื่นสิ ตื่นๆๆ” คนตัวเล็กออกแรงมากขึ้น ทว่า.... “โอ้ย!!!ข้อมือเล็กถูกมือใหญ่คว้าแล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างเล็กๆล้มทับอยู่บนร่างของคนตัวโตกว่า

“ชู่ว์...นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วรู้มั้ย โวยวายเสียงดัง เดี๋ยวก็โดนไล่ตะเพิดออกไปจากโรงแรมหรอก” คนด้านล่างเอ่ยตำหนิ ทำสีหน้าจริงจัง

แทยงเม้มริมฝีปากแน่น ค้อนใส่คนด้านล่าง “ก็ปล่อยสิ แล้วมานอนในนี้ได้ยังไง” แทยงทำเสียงกระซิบกระซาบ นั่นทำให้แจฮยอนถึงกับอดหัวเราะเบาๆไม่ได้ ว่าง่ายดีเนอะ

“หัวเราะอะไรเล่า ปล่อยดิ่” แทยงยังคงทำเสียงกระซิบ ก่อนจะดิ้นๆ

“ง่วงแล้ว นอนกันเถอะ” แจฮยอนขยับศรีษะแล้วผลักแทยงให้นอนลงบนหมอนใบเดียวกัน แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยแทยงออกจากอ้อมแขน

“ไม่เอา จะไปนอนที่นอนตัวเอง ปล่อยเลย” แต่มีเหรอที่คนอย่างแทยงจะยอม เขาจะดึงดันจนถึงที่สุด!

“ไปดิ่ เดี๋ยวฉันไปนอนด้วย”

“อย่ามาตลก” แทยงค้อนใส่ จ้องมองสบตาคนที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน เมื่อไหร่กันนะ...ที่แววตาของคนตรงหน้าเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม

ปลายจมูกโด่งก้มแตะลงบนหน้าผากเล็ก “ทะ ทำอะไรน่ะ ปล่อยได้มั้ยเล่า” แทยงถดตัวหนี

“อื้ม” แจฮยอนปล่อยแทยงออกจากอ้อมแขน และคนตัวเล็กก็รีบกระเถิบไปยังฟูกนอนของตัวเอง เขาสบตากับแจฮยอนที่ยังคงจ้องมองเขา ก่อนจะรีบหันหลังหลบ

 

 

“คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงด้วยนะ รู้เปล่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นในคืนพระจันทร์เต็มดวงแบบนี้...”

กริ๊งๆ เสียงโมบายกระเบื้องกระทบกันที่ด้านนอก มือเล็กกำผ้าห่มแน่น

“รู้มั้ยโรงแรมนี้ มีอายุมากกว่าร้อยปีแล้วนะ คิดดูสิในสถานที่เก่าแก่แบบนี้น่ะ อุป!

“นายพร่ำอะไรของนายกันเล่า!!” แทยงพลิกกายมาด้วยความเร็วแสง ก่อนจะใช้มือเล็กปิดปากคนที่พูดไม่ยอมหยุดเอาไว้ เขาค้อนใส่สายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมายังเขาอย่างเหนือกว่า ไอ้คนเลว!! ไอ้คนเจ้าเล่ห์

“กลัวเหรอ?” แจฮยอนจับมือที่ปิดปากเขาอยู่ออก แต่พอคนตัวเล็กจะดึงกลับเขาก็ไม่ยอมปล่อย

“ไม่ได้กลัว แต่ใครใช้ให้มาพูดเรื่องแบบนี้ตอนนี้กันเล่า”

“เหรอ งั้นก็ไม่ต้องคิดมากหรอก นอนกันเถอะ” พูดจบ แจฮยอนก็พลิกตัวนอนหันหลังให้คนตัวเล็กทันที แทยงทำตาโต ก่อนจะขมวดคิ้ว เม้มปากด้วยความโมโห เมือกี้ยังกอดเขาไม่ยอมปล่อยอยู่เลย พอต้องการความช่วยเหลือมาหันหลังให้เขาซะงั้น ไอ้คนบ้า!! ไอ้คนเลว! เกลียด!

 

กริ๊ง กริ๊ง ~~ เสียงโมบายกระเบื้องดังหนักขึ้น คงเพราะด้านนอกลมพัดแรง เขาได้กลิ่นเหมือนฝนจะโปรยลงมาด้วย แทยงกำมือแน่น มองแผ่นหลังกว้างๆที่ยังไม่ยอมหันกลับมา จะเอื้อมมือไปสะกิดก็กลัวจะเสียฟอร์ม

 

อยู่ดีๆก็รู้สึกหนาว เขาหันกลับไปมองที่ฟูกนอนของตัวเอง ตอนที่กลิ้งตัวมาก็เผลอสะบัดผ้าห่มของตัวเองไปซะไกล จะเดินไปหยิบก็...ไม่กล้า

 

คนตัวเล็กมองไปที่แผ่นหลังกว้างๆอีกครั้ง แจฮยอนน่าจะหลับลงไปแล้วแหละ เขาคิดอย่างนั้น ก่อนจะค่อยๆอเปิดผ้าห่มของแจฮยอนเบาๆ และค่อยๆแทรกตัวเข้าไปอย่างช้าๆ

“ทำอะไร?” ม้ายยยยย แจฮยอนตื่นขึ้นมาจนได้ แทยงตกใจจ้องตาคนที่หันกลับมามองเขา ก่อนจะรีบกระถดตัวออกมาลุกขึ้นนั่ง

เขาก้มหน้ามองพื้น เพราะทำอะไรไม่ถูก จะให้กลับไปนอนที่ฟูกตัวเองก็กลัว จะให้ขอแจฮยอนนอนด้วยก็เสียฟอร์มไปอีก

 

ปุๆ แจฮยอนตบเบาะและหมอนของตัวเอง

“จะนอนก็มานอนเร็ว ดึกมากแล้วนะ” คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก “มาเถอะน่า” แจฮยอนคว้าแขนเล็กดึงให้เอนตัวลงนอน

“รู้แล้วน่า” แทยงแกล้งดึงแขนออก ทำเหมือนกับว่าโดนบังคับ ทั้งที่จริงแอบดีใจที่ไม่ต้องไปนอนคนเดียวไกลๆ แจฮยอนมองคนที่ยอมลงบนฟูกและหมอนใบเดียวกับเขา ก่อนจะลอบส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของอีแทยง

 



----




 

อาจจะด้วยความที่แทยงเป็นคนตื่นเช้าจนเคยตัว ซึ่งยังไม่ทันเช้าดีเขาก็ลืมตาตื่น คนตัวเล็กยู่หน้าเล็กน้อย ไอ้บ้านั่นเอาแขนมาพาดไว้ที่เอวของเขาอีกแล้ว! เขาขยับตัวออกเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

แทยงล้างหน้าล้างตา ก่อนจะออกมาเดินเล่นที่สวนของโรงแรม คนตัวเล็กยืนหลับตา แหงนหน้าสูดอากาศบริสุทธิ์ เขาชอบเช้าหลังฝนตกมากๆ ชอบกลิ่นดินแบบนี้  แทยงมองสำรวจไปทั่วสวนที่มีทั้งไม้ยืนต้นและดอกไม้อยู่เต็มไปหมด เป็นสวนที่สวยและร่มรื่นมากจริงๆ

 

แทยงเดินชมดอกไม้จนเพลินและไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่

หมับ! แทยงตกใจไม่น้อยเมื่อแขนของเขาถูกใครบางคนคว้าเอาไว้ เขาขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เคยรู้จักคนคนนี้มาก่อน

 

พลั่ว!! ไม่ทันที่แทยงจะได้ถามให้หายสงสัย หมัดลุ้นๆผ่านหน้าเขาไปปะทะเข้าชายคนนั้นจนหงายหลังตึง

“เห้ย...” แทยงหันหลังกลับไปมองก็เห็นแจฮยอนยืนอยู่ “ทำบ้าอะไรของนาย!” เสียงเล็กดุใส่ เพราะยังไม่ทันรู้เลยว่าชายคนนั้นเป็นใคร

“ตามมา” แจฮยอนคว้าข้อมือของแทยงให้เดินตามเร็วๆ คนตัวเล็กขมวดคิ้ว มันแปลกๆ

 

ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นทำเอาแทยงตกใจสุดขีด ดีที่ว่าแจฮยอนกระชากเขาเข้าไปกอดเอาไว้ มือเล็กยกขึ้นมาอุดหู ก่อนที่แจฮยอนจะควักปืนออกมาและยิงสวนไป เขาพยายามพาคนในอ้อมกอดเดินไปหาที่ที่ปลอดภัย หลังจากนั้นเสียงปืนยังดังขึ้นอีกหลายนัด สนั่นไปทั้งโรงแรม!

 

เมื่อแจฮยอนพาแทยงเข้ามาที่ตัวโรงแรมได้ เขามองไปทางฮันซลที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ก่อนจะพยักหน้า ให้ฮันซลและลูกน้องตามคนร้ายไป ก่อนที่ตัวเองจะพาแทยงเข้าไปในห้องนอน

 

“เป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนมั้ย?” แจฮยอนผละออก ก่อนจะใช้มือใหญ่ทั้งสองข้างโอบรอบใบหน้าเล็กให้แหงนขึ้น สีหน้าของแทยงยังคงแสดงความตกใจ ดวงตากลมโตสั่นไหวแหงนมองหน้าคนตัวสูง

“นาย!” แทยงอุทาน ก่อนจะยื่นมือไปจับที่แก้มขาวของคนตัวสูงกว่า นิ้วโป้งแตะลงไปบนแผลที่เป็นทางยาว

“ไม่เป็นไรมากหรอกน่า” แจฮยอนดึงมือเล็กที่แตะอยู่บนใบหน้าของเขาออก ก่อนจะกุมเอาไว้เพื่อให้แทยงอุ่นใจขึ้น

“เพราะฉัน” คนตัวเล็กพูดเสียงสั่น

“ไม่ใช่หรอกน่า มันเป็นปัญหาของทางฉันเอง คนพวกนั้น...”

“หยุดโกหกเถอะน่า คิดว่าฉันโง่นักหรือไง! มันแปลกตั้งแต่นายมาอยู่ที่นี่แล้ว คนพวกนั้นต้องเกี่ยวข้องกับฉันแน่ๆ” แทยงจ้องตาดุ เขาไม่ชอบการโกหก แม้จะรู้ว่าโกหกเพื่อตัวเขาเองก็เถอะ แจฮยอนเงียบ เพราะรู้ว่าคงโกหกแทยงไม่ได้อีก

“คิดจะหลอกฉันไปจนถึงเมื่อไหร่ คงไม่มีวันที่ฉันจะเชื่อใจนายได้เลยใช่มั้ย” น้ำในตาเอ่อคลอ แม้ว่าเขาจะไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แทยงแค่นยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะสะบัดหน้าออก

 

“แทยงง่า แทยงง่า” ยูตะเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะวิ่งเข้ามาจับตัวของเพื่อนรัก

“ยูตะ”

“นายเป็นอะไรมั้ย? เกิดอะไรขึ้นกับนายหรือเปล่า?” ยูตะร้อนรนรีบถามเพื่อนรัก เขาตกใจตั้งแต่ได้ยินเสียงปืน แต่ก็ถูกฮันซลห้ามไม่ให้ออกจากห้อง

“ไม่ได้เป็นอะไร” แทยงส่ายหน้าก่อนจะตอบยูตะ ยิ่งเห็นสีหน้าของยูตะที่เป็นห่วงเขาขนาดนี้ เขาก็ยิ่งไม่สบายใจ ไม่ชอบทำให้ใครเป็นห่วงเลย

 

“เตรียมเก็บของ เดี๋ยวผมจะให้ฮันซลไปส่งคุณที่บ้าน ส่วนแทยงจะกลับไปกับผม” แจฮยอนหันมาบอกทั้งสองคน ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง แทยงก้าวขาจะเดินตามเพราะจะเตือนให้อีกคนไปทำแผล แต่ก็ไม่ทันได้ทำอะไร

 

 

 


----



 

 

รถยนต์คันหรูเข้าจอดที่เพ้นเฮาส์ริมทะเล ตลอดระยะเวลาการเดินทางทั้งสองคนแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

แทยงเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน เขารู้ว่าเขาไม่ควรโกรธแจฮยอน เพราะอย่างน้อยก็เป็นคนช่วยชีวิตเขา แต่...เขาเจ็บใจที่อีกคนเอาแต่หลอกลวงเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องเดียว เขารู้สึกว่าแจฮยอนซับซ้อนมีอะไรปิดบังเขาอยู่เต็มไปหมด

 

แต่...อย่างน้อยเขาก็ควรจะขอบใจเจ้าบ้านั้นใช่มั้ย?

 

“คุณแจฮยอนกลับมาแล้วเหรอคะ คือ....”

“แจฮยอนน่า~” ไม่ทันที่ป้ากงจูจะเอ่ยบอก เสียงเล็กก็ดังขึ้นมาจากโซฟา ก่อนเจ้าของเสียงจะเดินผ่านหน้าคนเป็นพี่ เข้าไปสวมกอดร่างสูงที่เดินตามเข้ามา แจฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เตนล์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“แจฮยอนน่า เตนล์ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน แต่...เตนล์มีปัญหาน่ะ ขอมาอยู่ที่นี่สักพักได้มั้ย?” เตนล์ตีหน้าเศร้าเพื่อให้แจฮยอนสงสาร น้ำในตาเอ่อคลออย่างง่ายได้ราวกับสั่งได้ เขาซบหน้าลงบนอกแกร่งอีกครั้ง

“เตนล์ไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้ว เตนล์มีแค่แจฮยอน”

 

แจฮยอนมองสบตาแทยง ก่อนแทยงจะเป็นฝ่ายหันหน้าหลบและรีบเดินเร็วๆ เข้าห้องไป

 

“เตนล์จะไม่วุ่นวาย ไม่รบกวนแจฮยอนเลย”

“โอเคๆ แต่เตนล์จะต้องเล่าปัญหาของเตนล์ให้ผมฟังนะ” แจฮยอนเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเตนล์จะมาไม้ไหน ถึงกับบากหน้ามาขอเขาอยู่ด้วยขนาดนี้

“อื้อ”

 

“ป้ากงจูจัดห้องรับรองให้แขกของผมทีนะครับ” แจฮยอนพูดเสร็จก็พาเตนล์เดินออกไปที่ระเบียง

 

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เตนล์มีปัญหากับแม่ เตนล์ไม่อยากกลับบ้าน” เตนล์ทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ

“ปัญหาอะไรครับ?”

“คุณแม่กับคุณอาแท้ๆของเตนล์ ....” เตนล์สะอื้น ก่อนน้ำตาจะไหลออกมา แจฮยอนยกมือใหญ่ขึ้นมาลูบลงแผ่นหลังเล็ก ๆ เขาพอจะนึกหน้าคุณอาที่เตนล์เอ่ยถึงออก เพราะเขาก็เคยเจอแม่ของเตนล์อยู่กับผู้ชายคนนั้นพร้อมกับที่แทยงเจอ

“จะไปอยู่ที่คอนโดเตนล์ก็เหงาเหลือเกิน เตนล์อยู่ไม่ได้ และเตนล์ก็อยากอยู่ข้างๆแจฮยอนด้วย” คนตัวเล็กโผเข้ากอดคนตัวสูงเอาไว้ เขาชอบกลิ่นกายของแจฮยอน

“กอดเตนล์หน่อยได้มั้ยแจฮยอน” เสียงสั่นๆเอ่ยขอ และคนตัวสูงก็ไม่ขัด เขาโอบกอดเตนล์เอาไว้พร้อมกับลูบลงบนศรีษะเพื่อปลอบใจ

 

พอดีกับที่ฮันซลเดินเข้ามาได้บ้าน และมองเห็นทั้งคู่ผ่านกระจก

“ผู้ชายคนนั้น? คือเขามาขออยู่ที่นี่น่ะค่ะ” ป้ากงจูที่จัดห้องเสร็จเดินมาพอดี ก่อนจะเอ่ยบอกกับฮันซล เธอเองก็รู้สึกสับสน เพราะดูคุณแจฮยอนเหมือนจะมีใจให้คุณแทยงไม่ใช่เหรอ แต่ว่าตอนนี้ไปกอดกับผู้ชายอีกคน ทั้งที่มีคุณแทยงอยู่ในบ้าน ป้ากงจูขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ

ฮันซลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คุณเตนล์คงมีแผนอะไรอยู่แน่ๆ เขารู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยกับคุณแทยงเลย

 


ก๊อกๆ

ฮันซลเคาะประตู ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของแจฮยอนที่กลายเป็นของนอนของแทยงไปแล้ว เขากวาดตามองไปรอบๆ ห้องก็ไม่เห็นคนตัวเล็กอยู่ จึงเดินไปดูที่ระเบียงก็เห็นว่าแทยงกำลังยืนเหม่ออยู่

“นึกว่าจะเพลียจนสลบไปแล้วเสียอีกครับ” เสียงของฮันซลเรียกอารมณ์ที่ลอยเคว้งของแทยงให้คืนกลับมา เขาหันหน้ากลับมาส่งยิ้มให้ฮันซล

“ก็อยากจะนอน แต่นอนไม่หลับ”

“ผมเห็น...เอ่อ คุณเตนล์”

“อื้อ” แทยงพยักหน้า มีความกังวลมากมายประดับอยู่บนดวงหน้าเรียวสวย

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องเข้มแข็งไว้นะครับ” ฮันซลยื่นมือไปจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของแทยง คนตัวเล็กมองตาฮันซล เขารับรู้ได้ถึงกำลังใจมากมายที่ส่งออกมาผ่านดวงตาคู่นั้น

“ขอบคุณนะฮันซล ขอบคุณมากๆเลย” ริมฝีปากบางระบายยิ้ม

 


 

แม้ว่าแทยงจะยังไม่อยากจะเผชิญหน้ากับเตนล์นักแต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เขากำลังทานเมื่อค่ำโดยมีเตนล์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

“กับข้าวบ้านแจฮยอนอร่อยมากเลย” เตนล์กล่าวชม รอยยิ้มสวยปรากฏอยู่บนใบหน้าน่ารัก

“อร่อยก็ทานเยอะๆนะครับ” แจฮยอนบอก ก่อนจะตักอาหารให้กับเตนล์

“แจฮยอนน่า รู้ใจเตนล์จริงๆเลยนะ”

แจฮยอนส่งยิ้ม ก่อนจะเหล่ตามองอีกฝั่ง มือเล็กเขี่ยข้าวในจานที่เหมือนจะยังไม่ได้ตักเข้าปากไปเลยสักคำ ใบหน้าเล็กๆ นั่นก็แทบไม่เงยขึ้นมาจากจานข้าวเลย

“อาหารไม่ถูกปากหรือยังไง” แจฮยอนพูดขึ้นมาลอยๆ แต่นั่นทุกคนก็รู้ดีว่าหมายถึงใคร รวมทั้งเจ้าตัวด้วย

“เปล่า แค่ไม่หิว ขอตัวก่อนแล้วกัน” แทยงวางช้อน ก่อนทำท่าจะลุกขึ้น

“ไม่หิวหรือกินไม่ลงกันแน่” เสียงที่แทยงคุ้นเคยดีดังลอยขึ้นมา แม้ว่าเจ้าของเสียงจะทำลอยหน้าลอยตาเหมือนได้เจาะจงจะว่าใครก็ตาม

“หิวเมื่อไหร่บอกป้านะคะ เดี๋ยวป้ายกเข้าไปให้ค่ะ” ป้ากงจูปรายตามองเตนล์ ก่อนจะหันไปบอกกับแทยง มือหยาบยื่นไปบีบมือเล็กๆ

“ขอบคุณมากครับป้า” แทยงบอก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของเขา บ้านหลังนี้มันไม่ต่างอะไรจากคุกจริงๆ บางทีมันก็น่าอึดยิ่งกว่าคุกเสียอีก

 

“ขอตัวก่อนนะครับ” ฮันซลเองก็วางช้อน และเดินออกมาจากโต๊ะอาหารเช่นกัน แจฮยอนกัดฟันแน่นก่อนจะวางช้อนลงบ้าง

เตนล์หันมองแจฮยอน ก่อนจะยื่นมือไปตักอาหารให้แจฮยอน “แจฮยอนชอบอันนี้นี่”

“ผมอิ่มแล้ว” แจฮยอนเผลอทำเสียงเข้ม เพราะเริ่มจะเก็บกดอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่

เตนล์ขบฟัน แจฮยอนดูสนใจแทยงไม่น้อยเลยไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมต้องไปแคร์ด้วย! คอยดูนะ เขาจะทำให้แจฮยอนเกลียดคนคนนั้นให้ได้!  

 

 

 

 

กึก

ทางออกเพียงทางเดียวที่จะทำให้แทยงไม่ฟุ้งซ่าน ก็คงจะเป็นการนั่งอ่านเอกสารงานของเขา พยายามเอาใจไปใส่กับงานให้มากที่สุด และเสียงประตูที่เปิดเข้ามานั่นก็กำลังจะทำให้สมาธิของเขากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง

 

คนตัวสูงเดินมาหยิบซองยาที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกที่แทยงใช้ทำงาน คนตัวเล็กจะคว้าเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน ได้มองอีกคนค้อนๆ

“เป็นไมเกรนเหรอ?”

“......”

“ข้าวก็ไม่กิน แล้วยังกินยาแบบนี้อีก กระเพาะพังพอดี”คนตัวสูงบ่น

…..

“ไม่ต้องมาค้อนเลย หัดดูแลตัวเองให้มันดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย”

“รู้” แจฮยอนทำเสียงไม่พอใจ ก่อนจะเดินปลดกระดุมเสื้อ หยิบผ้าขนหนูเตรียมเข้าห้องอาบน้ำ

 

“นายจะให้ฉันไปนอนที่ห้องอื่นก็ได้นะ” แทยงพูดขึ้นมา นั่นทำให้แจฮยอนชะงักแล้วหันกลับมามอง มันก็ถูกที่แทยงไม่อยากจะให้เตนล์เข้ามาพัวพันกับแจฮยอนนัก ทว่า ในเมื่อเตนล์หลงรักแจฮยอนไปแล้ว เขาก็ไม่อยากจะเห็นน้องต้องเจ็บปวด และเขาก็คิดว่าเตนล์อาจจะทำให้แจฮยอนรักได้จริงๆ

 

“ไม่จำเป็น” แจฮยอนบอกเสียงเข้ม ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

 

สายน้ำพรั่งพรูลงมาจากฝักบัว แจฮยอนแหงนใบหน้าขาวรับกระแสน้ำที่โถมลงมา มันไม่เท่ากับความรู้สึกบ้าๆ ที่โถมลงมาที่หัวใจของเขาหรอก หงุดหงิดชะมัด!! มือหนาทุบลงไปบนผนังกระเบื้อง

 

แจฮยอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ไม่เห็นอีกคนที่โซฟาแล้ว บนเตียงก็ไม่มี เขาเดาว่าคงออกไปนั่งรับลมที่ระเบียงอย่างที่ชอบ เขาเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง มือใหญ่ที่กำลังจะยื่นไปหยิบไดร์เป่าผมหยุดชะงัก เมื่อเห็นแผ่นพลาสเตอร์วางอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนจะกระตุกยิ้ม คนคนนั้นกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า

 

 

แจฮยอนแต่งตัวเสร็จก็เดินออกไปที่ระเบียง ก่อนจะยื่นแผ่นพลาสเตอร์ไปตรงหน้าของคนที่นั่งเหม่ออยู่

“เห้ย อะไรเล่า” แทยงตกใจ ก่อนจะอุทานออกมาเมื่อเห็นสิ่งที่แจฮยอนยื่นมาตรงหน้า เขาพยายามหลบตาคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แจฮยอนกระตุกยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปนั่งตรงหน้าของคนตัวเล็ก

“เจอบนโต๊ะเครื่องแป้ง ติดให้หน่อย”

“ติดเองไม่เป็นหรือไงล่ะ” แทยงบิดริมฝีปาก ตีหน้าบูด

“มันไม่ถนัด ติดให้หน่อยไม่ได้หรือไง เมื่อไหร่จะเลิกใจร้ายเนี่ย” พูดจบพลาสเตอร์ในมือก็ถูกดึงไปทันที

“พูดมาก ยื่นหน้ามาสิ” แทยงตวัดเสียง “ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้!” แล้วก็ต้องตวาดออกมาอีกครั้ง เมื่อคนตัวสูงแกล้งยื่นหน้าเข้ามาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

แทยงผลักคนตรงหน้าออกเบาๆ ก่อนจะแปะพลาสเตอร์ลงบนแผลที่ข้างแก้มของคนตัวสูง

“ไม่สบายเหรอ หน้าแดงจัง” คนตัวสูงยื่นมือไปลูบลงบนแก้มเนียน

แทยงจิ๊ปากพร้อมกับเบี่ยงหน้าหลบ ดวงตากลมโตค้อนใส่คนที่ชอบแกล้งเขา แต่พอมองแผลบนใบหน้าของแจฮยอนอีกทีก็ทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมา

“คือ เรื่องวันนั้นอ่ะ ขอบคุณที่ช่วย” ในที่สุดเขาก็ได้พูดมันออกไปสักที

“แค่นี้เหรอ? ช่วยชีวิตเชียวนะ”

“จะเอาอะไรอีกเล่า” แทยงทำเสียงบ่น มองหน้าคนเจ้าเลห์

แจฮยอนส่งยิ้ม ใช้สองนิ้วคลี่หัวคิ้วที่ขมวดเป็นรอยย่นของแทยง “บอกว่าเลิกย่นหน้าแบบนี้ได้แล้ว เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก” แทยงยกมือขึ้นไปจับที่หัวคิ้วทั้งสองข้าง คนตัวโตเห็นแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“หัวเราะอะไรอีก” แทยงว่า ก่อนที่แจฮยอนจะชี้นิ้วไปที่แก้มของตัวเอง

“ของตอบแทน”

“หะ?”

“ถ้าไม่รู้เดี๋ยวทำให้ดู” แจฮยอนเอี้ยวตัว ก่อนจะฝังปลายจมูกลงไปบนแก้มขาวโดยที่แทยงไม่ทันได้ตั้งตัว

“เห้ยยย นาย!!” แทยงผุดลุกขึ้นทันที มือเล็กแปะอยู่ที่แก้มของตัวเอง

“อ้าว ก็ลองทำให้ดูไง”

“ไอ้คนบ้า เจ้าเล่ห์ ชอบฉวยโอกาส” แทยงใช้มือทุบๆลงไปบนหน้าอกของคนตรงหน้าไม่ยั้ง แจฮยอนปล่อยให้อีกคนทุบจนพอใจ ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาประชิด

“พอใจยัง จะได้เอาคืน” ใบหน้าคมโน้มลงไปประชิด “อย่า...” ไม่ทันที่แทยงจะพูดจบ

 

 

 

กึก!

“แจฮยอนนน่า อยู่ในห้องนี้หรือเปล่า?” เสียงเล็กดังขึ้นมาจากหน้าประตู แทยงรีบผลักแจฮยอนให้ออกห่างเขาทันที เขาจำเสียงนั้นได้แม่นยำ

“แจฮยอนน่า แจ...อ่า อยู่นี่จริงๆด้วย” เตนล์ส่งยิ้ม เมื่อเดินเข้ามาและเห็นแจฮยอน แต่พอเดินตรงออกมาที่ระเบียง เขาก็พบว่าแจฮยอนไม่ได้อยู่คนเดียว

“ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่!”เตนล์ถามเสียงกร้าว เท่าที่เขารู้ ห้องนี้คือห้องนอนของแจฮยอน

“ทำไมเข้ามาไม่เคาะประตูก่อน” แจฮยอนว่าด้วยน้ำเสียงที่คล้ายตำหนิ

“เอ่อ ขอโทษน้า ก็เตนล์รีบนี่น่า อยู่คนเดียวเตนล์กลัวอ่ะ แปลกที่ด้วยนอนไม่หลับ” เตนล์ยกมือขึ้นมากอดแขนแจฮยอนเอาไว้

“แล้ว เอ่อ...ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” เตนล์พยักเพยิดหน้าไปทางแทยง

“ผมให้เขานอนในห้องนี้เอง”

“แล้วแจฮยอนล่ะ?” เตนล์ถามแทบจะทันที...ภาวนาขอให้ไม่ใช่

“ผมก็นอนในห้องนี้”

“หะ? ว่าไงนะ” เตนล์เสียงดัง จ้องมองหน้าแจฮยอนสลับกับใบหน้าของแทยงที่ดูจะตื่นตกใจไม่แพ้กัน

“ทำไมล่ะแจฮยอน” เตนล์ทำเสียงไม่พอใจ ก็ในเมื่อเราเป็นคนรักกันไม่ใช่หรือไง ทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ

 

“เตนล์จะนอนที่ก็ได้”

“ไม่ได้! แจฮยอนหันไปตวาด เมื่อแทยงเสนอให้เตนล์มานอนในห้องนี้

 

“เตนล์ มันไม่มีอะไรหรอก กลับไปนอนที่ห้องได้แล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง” แจฮยอนดึงเตนล์ให้เดินออกไปด้วยกัน ดวงตาคมตวัดมองแทยงเล็กน้อย

 

 

 

แทยงทรุดนั่งลงบนม้าหินอ่อนทันที มือเล็กยกขึ้นมากุมที่หน้าอกข้างซ้ายเอาไว้ ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจขนาดนี้ เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้

 

เขาไม่ต้องการ เข้าไม่ต้องการมัน

 

 

 

อย่าไปรักคนแบบนั้นจะได้มั้ย

หัวใจ...

 

 

 

TBC 




/////Mesomeday/////

ขอโทษที่มาต่อช้านะคะ ปัญหาชีวิตรุมเร้าเหลือเกิน

ลืมตอนเก่ากันไปหรือยังเอ่ย ฝากด้วยน้าาา ตอนหน้าอยากจะมาต่อเร็วๆเหลือเกิน

ขอบคุณทุกคนที่ยังเข้ามาอ่านและติดตามนะคะ ขอบคุณมากๆเลย

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ และฝากแท็ก #คุกแจยง ด้วยนะคะ จุ้บๆๆ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #559 Haenymph (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    ชั้นรำคาญเตนล์มากๆๆๆๆๆๆ มาขัดคนเขาจะรักกันอยู่ได้กำลังดีๆเนี้ย ชั้นว่าเตนล์ควรไปพัก ในเรื่องนี่ชั้นหงุดหงิดเตนล์สุดแล้ว เป็นตัวละครที่น่ารำคาญมากๆ
    #559
    0
  2. #507 mxhh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:52
    เตนล์ จะทำไรกันแน่อะ เดาทางไม่ออก แจก็เหมือนกัน พี่เครียดดดดด พี่ฮันซลช่วยด้วยค่ะะะเลาเคี๊ยดดดด
    #507
    0
  3. #474 lilillean (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 18:31
    อยากหยิกเตนล์ซักที
    #474
    0
  4. #357 MintQueen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 22:03
    เตนล์ร้ายเกินไปแล้วอ่ะ ลูกพ่อเดียวกันจริงป่ะคะทำไมนิสัยแตกต่างกันขนาดนี้ อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีไม่ได้ความดีของพี่มาบ้างเลยหลออออออ
    #357
    0
  5. #300 THE JOO (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 19:31
    เตนล์คิดจะทำอะไรกันแน่ กลัวใจ แล้วใครมันจะยิงลูกฉันยะ อย่าให้รู้ จะจับเฆี่ยน!!!
    #300
    0
  6. #246 paanpanisa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 21:00
    ฮือออออเตนล์ จริงจังนะมาอยู่กับเราเหอะ ปล่อยเขารักกันนน ถ้าเตนล์ไม่ปล่อยเราจะย้ายข้างเอาแทยงใส่พานให้ฮันซลล้าววว
    #246
    0
  7. #222 Kangsom27 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 22:26
    มาแย้วๆๆ แจยงนี่ชัดมาก เตนล์ก็วี๊ดๆไปอีก
    #222
    0
  8. #221 swimswamswum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 12:20
    เบื่อน้องเตนล์สุด ยุ่งมากกก พูดมากเจรงงง 5555555 แต่ตอนนี้ทั้งแจทั้งตะยงก็ดูชัดเจนขึ้นอะ ฮื่ออ ดีใจ รออ่านต่อน้าา
    #221
    0
  9. #220 nitchamons (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 09:27
    โอ้ยย เตนล์ ความจิงก็รักหนูนะลูก แต่ว่าเรื่องนี้มัน ... ใครก็ได้เอาลูกไปเก็บที
    #220
    0
  10. #219 Picpig (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 06:56
    ชอบแจฮยอนตอนนี้นะ ดูชัดเจนขึ้น
    #219
    0
  11. #218 finger_az (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 00:57
    เบื่อเตนล์มากค่ะ กำลังสวีทเชียว เห้อมมมมม ปัญหารุมเร้าตะยงจริงๆเลย สงสารลูก
    #218
    0
  12. #217 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 23:37
    แจฮยอนชัดเจนขค้นเรื่อยๆเลยค่ะ *^* แทยงก็เหมือนจะรู้ความรู้สึกตัวเองแล้วสินะะ
    #217
    0
  13. #216 Miniminimanimo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:33
    โอ้ยยย อยากจะให้ปัญหามันจบๆไปซ้ะที สงสารแทยงอ่าา
    #216
    0
  14. #215 all youngjae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:43
    แง~~ แจฮยอนไม่รู้ใจตัวเองสักทีอ่ะ แต่ก็สงสาร เตนล์นะ น้องแทยงขอเรามีคนจ้องจะทำร้าย เตนล์ใช่ไหม หรือคู่แข่ง อาจจะร่วมหัวกะเตนล์ แทยงน้องน่าสงสารนะ กลัวว่าลูกจะน้อยใจแบบดื้ออ่ะ 55(เรางงตัวเอง)
    เป็นกำลังใจน้า อัพบ่อยๆน้า สู้ๆสู้ๆ เป็นกำลังใจให้เสมอ เรารอแจ้งเตือนฟิคทุกวันเลย เพราะเป็นแนวที่ชอบ ไรต์สู้ๆน้า
    #215
    0
  15. #214 all youngjae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:38
    แง~~ แจฮยอนไม่ชัดเจน สักทีอ่ะ แทยงก็น่าจะรักแจฮยอน แล่ว ใครเป็นคนบังการ เตนล์ใช่ไหมเพราะตอนก่อนๆเตนล์ไปกับพวกคู่แข่ง.. กลัวว่าแทยงจะน้อยใจ จนขอย้าย.. แจฮยอนรีบๆรุ้ใจตัวเองนะ แต่ ก็สงสารเตนล์ แต่ก็นะ ไรต์สู้ๆน้า~~ อัพบ่อยๆน้า เป็นกำลังใจให้เสมอน้า (เราเม้นงงไปหน่อย55) สู้ๆค่า::
    #214
    0
  16. #213 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:50
    แทยงสู่ๆนะ
    #213
    0
  17. #212 ฮิวจ์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:42
    อยากให้แจฮยอนชัดเจน แต่ก็สงสารเตนล์แหละ;-;
    #212
    0
  18. #211 Mangifera01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:11
    แจฮยอนถ้าไม่ชัดเจนแบบนี้ ไม่สงสารแทยงบ้างเหรอ ยิ่งเตนล์มาอยู่ด้วยอีก
    #211
    0