- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 13 : Prison 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    8 มี.ค. 60

 12

 

The best part of 'believe'

is the 'lie' 




...





หลังจากวันนั้นแจฮยอนก็หายไปอีก ไม่ได้เจอกันเลยแม้กระทั่งที่บริษัท ได้ยินแต่เสียงฮันซลที่คุยกับเจ้าบ้านั่นผ่านโทรศัพท์ ทำไมเหรอ...เกลียดเราขนาดนั้นเลยหรือไง เกลียดแล้วจะพามาอยู่ด้วยทำไม

 

แทยงพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเหม่อมองออกไปนอกรถ ฮันซลมองอีกคนผ่านกระจกมองหลัง เห็นแทยงทำท่าทีไม่สบายใจแบบนี้มาหลายวันแล้ว

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ ระบายกับผมได้นะ” หากเป็นเมื่อก่อนฮันซลคงไม่กล้าถาม แต่พอได้คุยกันแบบเปิดใจ เขาก็กล้าที่จะแสดงความห่วงใยแทยงมากขึ้น

“อ่อ............ไม่มีอะไรหรอก” แทยงส่งยิ้มแหย จะไปกล้าถามได้ยังไงกัน

 

ช่วงนี้เขารู้สึกเบื่อๆ เหมือนพลังในการดำเนินชีวิตมันหายไป ตื่นเช้าไปทำงาน หมกหมุ่นกับข้อมูลและเอกสารต่างๆมากมาย รู้ตัวอีกทีก็ได้เวลาเลิกงาน กลับไปถึงเพ้นเฮาส์ ทานข้าว อาบน้ำ อ่านเอกสาร นอน ชีวิตเขาวนลูปอยู่แบบนี้ มันโครตน่าเบื่อเลย

 

“อยากไปญี่ปุ่น” แทยงพึมพำออกมา เขาคิดถึงยูตะ

“หืม?” ฮันซลเลิกคิ้ว ก่อนจะมองหน้าคนที่กำลังหอบเอกสารมาหยุดยืนตรงหน้าเขา

“ฮันซลช่วยเราหน่อยได้มั้ย?” ดวงตากลมโตจ้องไปยังคนตัวสูง นั่นทำเอาฮันซลใจสั่นไม่น้อย แล้วก็เผลอพยักหน้าตอบรับไปโดยไม่รู้ตัว คุณแทยงแอบมีจิตวิทยาหรือว่าเราไปหลงเองว่ะ?

 

 

 

“พี่ว่าอะไรนะ?” เสียงทางปลายสายตอบกลับมาเสียงดังนิดหน่อย

“คุณแทยงช่วงนี้ดูหงอยๆนะ เขาคงอยากไปหาคุณยูตะน่ะ นายก็รู้ว่าเขาไม่มีใคร”

“...........เพื่อนดุๆ นั่นอ่ะนะ” แจฮยอนถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของฮันซล

“อื้ม ก็คุณแทยงเขาไม่มีเพื่อนคนอื่นเลยนี่หว่า วันๆเอาแต่ทำงานคนเดียวนะเว้ย” ฮันซลเริ่มพูดให้แจฮยอนเห็นใจแทยง และปลายสายก็เงียบไปสักครู่

“ขอผมคิดดูก่อนก็แล้วกัน”

 

ฮันซลลอบยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้า ...

 

 

กึก!

แทยงสะบัดหน้าไปทางประตูอย่างอัตโนมัติ เพราะคนที่จะเปิดประตูโดยไม่เคาะก่อนก็มีอยู่คนเดียว พอนึกขึ้นได้แบบนั้นเ ขาจึงรีบหันหน้ากลับไปจ้องเอกสารในมือต่อทันที

 

มือเล็กกำเอกสารจนแทบจะยับยู่ยี่

 

คนตัวสูงมองคนที่กำลังนั่งอ่านเอกสาร ทำเป็นมองไม่เห็น ไม่รู้สึกตัวแม้เขาจะเดินมานั่งลงที่โซฟาด้านหน้าแล้ว

 

หึ ทั้งดวงตาแข็งๆ ริมฝีปากบิดๆ นั่นมันก็บอกหมดแล้ว ว่าคนตัวเล็กคิดอะไรอยู่

 

แจฮยอนยกขาขึ้นมานั่งไขว้ห้าง เอนหลังพิงกับพนักพิงในท่าสบายๆ จ้องมองคนตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร นานจนกระทั่งคนตัวเล็กต้องถอนหายใจออกมา เขาทนไม่ไหวจนต้องเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาสู้กับแจฮยอน

 

“มานั่งจ้องคนอื่นแบบนี้ มันเสียมารยาท ไม่รู้หรือไง” แทยงว่าคนตรงหน้า ทว่า แจฮยอนก็ยังมองนิ่งและไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้สักคำ จนแทยงต้องเป็นฝ่ายหลบตาและถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

 

แทยงลุกขึ้น ทำท่าจะเดินหนี

 

“จะไปญี่ปุ่นเมื่อไหร่?” แจฮยอนถาม และนั่นก็ทำให้แทยงชะงัก หันกลับมามอง

“อยากไปสัปดาห์หน้า”

“กี่วัน”

แทยงขบฟัน เพราะกำลังรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักเรียนประถม ที่ต้องมาขออนุญาตพ่อแม่เพื่อไปนอนบ้านเพื่อน

“น่าจะ 5 วัน”

“อืม จองตั๋วแล้วให้พี่ฮันซลถ่ายรูปส่งมาให้ด้วย”

แทยงถอนหายใจอีกครั้ง

“ให้พี่ฮันซลไปด้วย” อันที่จริงถึงแจฮยอนไม่บอกเขาก็เดาออกว่าต้องมีคนติดตามไปด้วย แต่ว่า...

“รู้แล้ว” พูดจบก็เดินลิ่วๆ ไปที่เตียงทันที

 

แจฮยอนลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายกมือขึ้นมากอดอก แหงนหน้าพิงศรีษะไปด้านหลัง ก่อนจะหลับตาลง ...

 

คิดถึง

 

 

 

 

 

แทยงเหลือบตามองคนที่ยังนั่งอยู่ เขารู้สึกไปเองหรือเปล่าก็ไม่รู้

แจฮยอนดูเหนื่อยล้า? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?

 

แทยงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เขายกขาทั้งสองข้างขึ้นมาตั้งเข่า ก่อนจะวางปลายคางลง มองคนที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา

 

.

 

.

 

.

 

มองอยู่อย่างนั้นจนเขารู้สึกว่ามันนานเกินไป

 

 

คนตัวเล็กลงจากเตียงและค่อยๆเดินเข้าไปหาคนที่เหมือนว่าจะหลับลงไปแล้วจริงๆ แทยงยืนมองแล้วก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ปลุกดีมั้ย? หรือปล่อยไว้แบบนี้ ... แต่ถ้าปล่อยให้นอนท่านี้ ตื่นมาต้องปวดหลังมากแน่ๆ

 

มือเล็กยื่นไปจับที่ไหล่กว้าง ก่อนจะเขย่าเบาๆ

“นี่ ตื่น...ตื่นสิ ไปนอนดีๆ” แทยงเรียกอยู่สองสามครั้ง และแจฮยอนก็รู้สึกตัว เขาสลึมสลือ พยายามปรับสายตาให้กับแสงไฟสลัว

 

 

หมับ!  แขนยาวคว้าเอวคนตรงหน้าขึ้นมานั่งบนตัก

“เห้ย เดี๋ยว! ทำอะไร...ปล่อย! ฉันไม่ใช่เตะ....อุบ” ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบ ริมฝีปากบางก็ถูกคนตัวสูงฉกบดเบียดลงมาอย่างรวดเร็ว

อื้อ...คนตัวเล็กพยายามออกแรงผลักไหล่คนตรงหน้าออก แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกไร้เรียวแบบนี้ก็ไม่รู้

เขารู้สึกได้ถึงความอุ่นชื้นที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามา มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่สามารถอธิบายออกมาได้เลย แต่ที่รู้...มันไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่คิด

 

ปลายลิ้นอุ่นไล้วนอยู่ภายในอุ้งปากเล็ก ปลายลิ้นเล็กที่พยายามดุนดันต่อต้านในทีแรกค่อยๆ อ่อนแรงลง แจฮยอนนึกยิ้มอยู่ในใจ เขาแค่คิดว่า...มันน่ารักดี

 

 

แจฮยอนค่อยๆ พลิกคนด้านบนลงไปนอนลงบนโซฟานุ่ม แทยงออกอาการตกใจเล็กน้อย เขาไม่เคยนอนอยู่ภายใต้ร่างของใครมาก่อน ใบหน้าขาวเห่อร้อนไปหมด เสียงก้อนเนื้อในอกมันดังจนเหมือนว่าจะทะลุออกมา

 

กำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนอกแกร่งประท้วง ทว่า ข้อมือเล็กทั้งสองข้างก็ถูกมือใหญ่ยึดและกดลงอย่างง่ายดาย

 

คนตัวสูงค่อยๆ ผ่อนจังหวะการจู่โจม แต่ยังคงละเลียดแตะปลายลิ้นลงบนริมฝีปากบาง ก่อนจะผละออก เขาตั้งใจจะปล่อยแทยงให้เป็นอิสระ ทว่า...กลิ่นหอมจากผิวกายของคนด้านล่างเชิญชวนให้เขาต้องแตะปลายจมูกลงไปบนลำคอขาวอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ  เขาไม่สามารถหยุดตัวเองได้เสียแล้ว

 

“ยะ อย่า ...จองแจฮยอน........ ฉัน.....อี..แทยง”

“........................อีแทยง

 


เสียงที่ดังออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองคน...แทบจะดังออกมาพร้อมๆกัน แทยงเบิ่งตากว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงที่แจฮยอนเปล่งออกมา ก่อนดวงตาทั้งสองคู่จะจ้องประสานกันนิ่ง ... สื่อสารได้ดีกว่าคำพูดเสียอีก

 

แทยงจะเป็นฝ่ายหลบตาก่อน ทว่า  ความรู้สึกหลากหลายที่เขาไม่เคยได้รู้สึกมาก่อนกำลังถาโถมเข้ามา เสียงของแจฮยอนที่เรียกชื่อของเขา แม้ว่ามันจะเบาเหลือเกิน แต่กลับติดอยู่ในห้วงความคิดของเขา

 

 

 

แจฮยอนค่อยๆ ลุกขึ้น

 

“เห้ย ปล่อย!” แทยงตกใจอีกครั้ง เมื่ออยู่ดีๆ ตัวเขาก็ลอยขึ้นมาด้วยฝีมือของแจฮยอน จะบ้าตาย! กลับมาทีไรก็ขยันทำให้เขาตกใจตลอดเลย แจฮยอนอุ้มแทยงขึ้นมา เข้าส่งยิ้มให้คนในอ้อมแขน ปากก็บอกให้ปล่อย แต่แขนนี่คล้องคอเขาไว้เสียแน่นเชียว

“ปล่อยดิ่” พูดไปก็ใช่ว่าแจฮยอนจะฟัง เขาอุ้มแทยงขึ้นและพาเดินไปที่เตียง ก่อนจะวางลง

“ปล่อยแล้ว” แจฮยอนก้มลงไปพูดใกล้ๆ ก่อนจะยักคิ้วให้คนที่ทำหน้าหงิกงออยู่บนเตียง

 

แทยงหันหน้าหลบ แจฮยอนก็แค่สนุกที่ได้แกล้งเขาเล่น

 

“ไม่กวนท่านประธานล่ะ ทำมากกว่านี้เดี๋ยวหมดแรง ทำงานไม่ไหว” แจฮยอนแกล้งลูบหัวคนตัวเล็ก ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง แทยงยังคงหันหน้าหลบเขา แจฮยอนจ้องแผ่นหลังเล็กๆ นั่นอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินออกไป ...

 

คำพูดติดตลก ทว่า คนพูดไม่ได้มีอารมณ์ขันเลยแม้สักนิด ... หากว่าแทยงได้หันมาเห็นสีหน้าเมื่อครู่ล่ะก็

 

 

แทยงถอนหายใจออกมา เมื่อได้ยินเสียงประตูที่ถูกปิดลงไปอีกครั้ง

คงจะกลับไปหาเตนล์ ...

 

 

 

 

 ----


 

 

 

“แทยงงี่ ทางนี้” ยูตะมารับแทยงที่สนามบินด้วยตัวเอง ลงทุนลาพักร้อนเพื่อจะได้อยู่กับแทยงอย่างเต็มที่เลยทีเดียว แทยงยิ่มร่าก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา กอดกันตัวกลม

 

ฮันซลยืนมองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เขาแค่คิดว่า...ทั้งสองคนดูน่ารักดี มองแบบนี้แล้วเหมือนเด็กเลย เหมือนกำลังยืนดูคุณแทยงสมัยเรียนเลย

 

“ทำไมต้องมีบอดี้การ์ดคนอื่นด้วย?” ยูตะกระซิบถามแทยง เพราะนอกจากคนที่ชื่อฮันซลนั่นแล้ว เขายังเห็นว่ามีคนติดตามมาอีกตั้ง 2 คน

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตาบ้านั่น...” แทยงหยุดไปแค่นั้น เพราะไม่อยากจะไปนึกถึงใครบางคน

ยูตะเลิกคิ้ว เมื่ออยู่ดีๆ เพื่อนก็หยุดพูด แถมยังทำหน้าเหมือน.....งอน?

“ชั่งเหอะ พวกเขาจะหาที่พักเองน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก แต่ว่า...ฮันซล”

“อ่า รู้แล้วแหละน่า เตรียมห้องไว้ให้แล้ว” ยูตะบอก ขณะจะช่วยแทยงยกกระเป๋าขึ้นรถ

 

“คุณทั้งสองคนไม่ต้องยกหรอกครับ เดี๋ยวผมยกให้เอง” ฮันซลเดินเข้ามาดึงกระเป๋าในมือยูตะ ก่อนจะยกขึ้นรถให้

“ขอบคุณมากนะฮันซล” แทยงบอก เขาเริ่มชินกับการได้รับความช่วยเหลือจากฮันซลแล้ว เพราะต่อให้คัดค้านไป ฮันซลก็ไม่ยอมอยู่ดี

“นายรู้ได้ไง คือฉันลืมบอกนี่” แทยงหันไปถามยูตะ ทำหน้างงๆ เขาลืมบอกยูตะว่าฮันซลจะต้องติดตามเขามาด้วย นั่งกังวลมาตลอดเลย

“ก็นายนั่นเป็นคนโทรมาบอกเอง...ขึ้นรถๆ” ไม่ทันที่แทยงจะได้ถามอะไร ยูตะก็ผลักเขาขึ้นรถแล้ว

 

“เดี๋ยวผมขับให้ครับ พวกคุณสองคนไปนั่งคุยกันที่เบาะหลังสบายๆ ดีกว่าครับ” ฮันซลเดินอ้อมมาที่ฝั่งคนขับ ก่อนจะบอกยูตะที่กำลังทำท่าขึ้นไปนั่ง

“นายรู้ทาง?”

“ทราบครับ”

ยูตะมองหน้าฮันซลก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อใจ ฮันซลส่งยิ้ม พยักหน้าเพื่อให้ยูตะมั่นใจ ก่อนยูตะจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ เขากับแทยงก็เลยย้ายไปนั่งด้านหลังกันสองคน

 

ดูซิ ว่ารู้จริงหรือเปล่า?

 

 

 

แทยงกับยูตะนั่งคุยกันไปเรื่อย ขณะที่ยูตะก็คอยมองว่าฮันซลน่ะจะพาไปคอนโดของเขาถูกหรือไม่

แต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจ เพราะฮันซลกำลังเลี้ยวเข้าคอนโดของเขา

 

ไม่ธรรมดา...บอกเลย

 

 

ฮันซลมองไปที่กระจกมองหลัง ก่อนจะส่งยิ้มให้ยูตะอีกครั้ง เพราะเขารู้ว่ายูตะจ้องมองเขามาตลอดทาง

 

 

ยูตะจัดให้แทยงนอนห้องเดียวกับเขา และฮันซลอยู่ถัดไปอีกห้องใกล้ๆ กัน คอนโดของยูตะกว้างพอสมควร มีทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่น และห้องทำงาน

 

“แทยงงี่ ระหว่างที่อยู่ที่นี่ ฉันอยากให้นายทิ้งทุกอย่างที่นายกังวล เผื่อว่ามันจะทำให้นายหลุดพ้นจากหลุมดำพวกนั้น” ยูตะจับไหล่เพื่อน แทยงส่งยิ้มก่อนจะพยักหน้า เขาจะพยายาม จะไม่ทำให้คนที่รักเขาต้องผิดหวังอีก

 

 


 

“เหมือนว่าเขาจะบินมาถึงคืนนี้”  “อืม” “ตอนนี้ดูกำลังมีความสุขมาก ไม่ต้องเป็นห่วง ถ้ามีอะไรคืบหน้าจะแจ้งให้ทราบ....โอเค”

“ต้องรายงานทุกฝีก้าวเลยเหรอ?” เสียงเล็กดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของคนตัวสูง แทยงกำลังแช่ตัวอยู่ที่บ่อออนเซ็น เขาก็เลยได้โอกาส อยากมาคุยกับฮันซลเรื่องของแทยง ให้บอกตามตรง...ยังไงเขาก็ไม่มีทางไว้ใจคนพวกนี้

“เพื่อความปลอดภัยของคุณแทยงครับ”

“ทำไมเหรอ แล้วแทยงจะไม่ปลอดภัยยังไง? นายกำลังจะบอกว่า...แจฮยอน หัวหน้าของนายกำลังปกป้องเพื่อนของฉันงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าทำเพราะอยากได้บริษัทของแทยงหรอกเหรอ?”  

 

ฮันซลเงียบ...ไม่ตอบอะไร

 

“พวกนายกำลังหลอกแทยง ไม่ว่าทางไหน...สุดท้ายแทยงก็ต้องเจ็บปวด มันไม่ใจร้ายกันเกินไปหน่อยเหรอ? ตอนนี้พวกนายปกป้องแทยงเพราะยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่พอได้ไปแล้ว แทยงจะเป็นยังไง? พวกนายจะทิ้งแทยงให้ตกอยู่ในอันตราย จะเป็นจะตายก็ไม่สนใจใช่หรือเปล่า? ในขณะที่เพื่อนของฉัน...เชื่อใจ...พวกนายไปแล้ว” เขาพูดเพราะเขารู้จักแทยงดีกว่าใคร ไม่ใช่แค่ฮันซลที่แทยงเชื่อใจไปแล้ว...ไม่ใช่แค่คนคนนี้!

 

 


เขาได้ยินมันทั้งหมด ... ฮันซลยังไม่ได้กดวางสาย

สิ่งที่ยูตะ เพื่อนของแทยงพูดออกมา ... เหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด

สิ่งที่เขาต้องการเพียงอย่างเดียว ก็คือบริษัท TY … ที่มันควรจะเป็นของครอบครัวเขา

เขาต้องการเพียงแค่นั้น...

 

 


----

 

 

 

หากว่าเขาทำได้ เขาก็อยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ มันสบายใจ แทยงกำลังนั่งเอาขาจุ่มลงในบ่อออนเซ็นส่วนตัว ที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติ รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย ไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้มานานมากๆแล้ว

 

 

แป่บเดียวก็ผ่านไป 3 วันแล้ว ชีวิตของเขาที่ญี่ปุ่น ต้องขอบคุณยูตะที่สุดเลยที่ทำให้เขารู้สึกดีขนาดนี้ วันนี้ยูตะพาเขามาเที่ยวที่เมืองมินามิโอกุนิ เพราะเขาบอกว่าอยากแช่ออนเซ็น ยูตะใจดีกับเขามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เมื่อก่อนเวลาเขาอ้อนขออะไร เจ้าตัวก็จะทำหน้าหงิก แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธ ... เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตเลย

 

 

โชคดีที่ในชีวิตเขา ยังเหลือคนที่รักเขา จากใจจริง

เชื่อใจอย่างไม่ต้องกังวลใด ๆ

 

 

 

และในขณะที่คิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น เขาก็รับรู้ได้ว่าคนที่เขากำลังนึกถึงเข้ามานั่งเป็นเพื่อนเขาสักที ให้เขารออยู่ได้ตั้งนาน

 

“มาแล้วเหรอยู.......” เสียงขาดห้วงหายไปในลำคอเสียอย่างนั้น เมื่อหันไปมองชัดๆ คนที่นั่งลงข้างๆเขา

 



“ตกใจอะไร?”

“มะ....มาได้ไง” แทยงยังคงจ้องคนตรงหน้า คือ มันงงไปหมดเลย

“พายเรือมามั้ง”

“พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง” แทยงค้อนใส่คนข้างๆ เจอหน้าทีไรไม่เคยที่จะไม่ทะเลาะกัน

“หึ แล้วตกใจอะไร ยังไม่เห็นตอบ?” คนตัวสูงเลิกคิ้ว มุมปากยกยิ้มเมื่อเห็นอีกคนทำหน้าไม่พอใจ

“ก็...ก็ปกติไม่ใช่หรือไง ก็ไม่รู้หนิว่าจะมา ไม่เห็นพูดอะไรเลยอ่ะคืนนั้น.....เอ่อ.........”   แทยงรีบหุบปากตัวเองแทบไม่ทัน ปัดโธ่! อุตส่าห์จะไม่นึกถึงเรื่องคืนนั้นแล้วแท้ๆ แต่ปากพร่อยๆของเขาก็ดันไปพูดถึงจนได้ จะบ้าตาย!!!!


“อืมม....ก็คืนนั้นปากไม่ว่างนี่นา” เสียงหัวเราะคิกคักดังอยู่ข้างใบหูของแทยง นี่แหละ...สำนวนที่ว่า ขุดหลุมฝังตัวเองที่แท้จริง แทยงกัดฟันแน่น

“ทำไมหน้าแดงจัง?” มือใหญ่ยื่นไปจับแก้มขาวที่มีละอองน้ำเกาะพราวอยู่เต็มใบหน้า ทันทีที่ถูกสัมผัสแทยงก็สะดุ้ง และกระถดตัวถอยห่างทันที ก่อนทำท่าลุกขึ้น

“ฉันแช่นานแล้ว ไปล่ะ” แต่มีเหรอที่คนอย่าง จองแจฮยอน จะยอม มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ทันที

“นั่งเป็นเพื่อนกันก่อนไม่ได้หรือไง?” แทยงก้มลงไปมองคนที่ทำเป็นยู่ปาก มาไม้นี้แล้วคิดว่าเขาจะใจอ่อนหรือไง

“ไม่!” แทยงดึงข้อมือกลับ แต่ก็ไม่หลุดจากฝ่ามือใหญ่

“เลือกเอา จะนั่งข้างๆ หรือ นั่งบนตัก” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแจฮยอนจะทำแบบนั้นจริงๆ มันไม่ใช่แค่คำขู่ มันเคยมาแล้ว!


 

แทยงถอนหายใจ ก่อนจะยอมนั่งลงข้างๆ ขยับออกห่างไปอีกนิดหน่อย

“ชอบบังคับ” คนตัวเล็กบ่นด้วยท่าทางไม่พอใจ

“ก็ชอบดื้อ” แทยงหันขวับไปมองหน้าคนพูด “หรือไม่จริง?” แจฮยอนถามซ้ำ

แทยงไม่ได้เถียง เพราะเขาก็ยอมรับว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ก็ไม่ได้เป็นกับทุกคนหรอกนะ และอีกอย่าง...เขาก็แตกต่างกับเตนล์มาก แจฮยอนอาจจะชินกับอะไรแบบนั้น เพราะว่าเตนล์น่ะเป็นเด็กน่ารัก

 


“ฉันไม่เหมือนกับ....เตนล์หรอกนะ”

แจฮยอนละสายตาจากใบหน้าของคนด้านข้าง ก่อนจะมองไปด้านหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที...ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“เตนล์น่ารักมากเลยใช่มั้ยล่ะ? นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของเขา ฉันดูออกนะว่าเตนล์รักนายจริงๆ ... แล้วนายล่ะ รักเตนล์บ้างหรือยัง?” แทยงมองคนข้างๆ เขารู้...รู้ว่าแจฮยอนกำลังหลบตาเขา

 

“จองแจฮยอน...”

แม้แทยงจะเรียกชื่อเขาซ้ำ แต่แจฮยอนก็ยังคงเงียบ ... เขาทำเพียงถอนหายใจออกมา

 

 

“มันจะง่ายขึ้นมั้ย หากฉันจะบอกว่า...ถ้านายสัญญาจะดูแลเตนล์ ฉันจะยก...”

“พอเถอะ!....เลิกเสียสละโง่ๆ แบบนี้ได้แล้ว!! แจฮยอนตวาด ฟันคมขบกันแน่นจนเห็นสันกามนูนที่ข้างแก้ม ดวงตาคมจ้องมองคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะตกใจ

 

“ฉันขอโทษ แต่เลิกห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองสักที ช่วยนึกถึงตัวเองเป็นอันดับแรกบ้างได้มั้ย” หากแทยงจะสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เขาตั้งใจสื่อออกไปได้สักเสี้ยวหนึ่งก็คงดี ...

 

 

 

 

 

“เห้ย นายมีสิทธิ์อะไร? นี่มันญี่ปุ่นบ้านเกิดฉันนะเว้ย! ออกไป!” ยูตะยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้องแช่ออนเซ็น เมื่อฮันซลบังทางไม่ให้เขาเข้าไป

“ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ตอนนี้คงยังให้คุณเข้าไปไม่ได้” ฮันซลทำหน้าลำบากใจ ก็แจฮยอนสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ใครตามเข้าไป แม้แต่เพื่อนคุณแทยง ซึ่งก็คือคนที่ยืนตะแง้วๆจะข่วนหน้าเขาอยู่ตอนนี้นั่นแหละ

“ไอ้บ้านั่นมันจะทำอะไรแทยง! หลีกไป!” ยูตะใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักฮันซล ทว่า ฮันซลก็แค่เพียงเซไปสองสามก้าวเท่านั้นเอง ก่อนมือใหญ่จะจับแขนทั้งสองข้างของยูตะออกอย่างง่ายดาย

“แจฮยอนไม่มีทางทำอะไรคุณแทยงหรอกครับ เชื่อผมสิ”


 

แล้วก็เหมือนฟ้ามาโปรด เมื่อแจฮยอนเดินออกมาจากห้องแช่ออนเซ็น

“เชิญครับ” ฮันซลหลีกทางให้ยูตะเดินเข้าไป คนตัวเล็กสะบัดหน้าไปค้อนใส่แจฮยอน

“นายทำอะไรเพื่อนฉันหรือเปล่า!

“ไปดูเองสิ อ่อ...เป็นเพื่อนกันก็ช่วยเตือนกันด้วย ช่วยบอกให้เจ้านั่นนึกถึงตัวเองให้มากๆหน่อย” พูดจบก็เดินไปทันที ยูตะได้แต่ยืนนิ่ง สิ่งที่แจฮยอนพูดก็คือสิ่งที่เขาคิดและพ่นใส่หูแทยงมาโดยตลอด

 

 

 

“ยูตะ...”

“แทยงงี่ ไอ้บ้านั่นมันทำอะไรนายหรือเปล่า?” ยูตะรีบนั่งลงข้างๆแทยง เขาจับตัวแทยงหันซ้ายหันขวา

“เปล่า” แทยงส่ายหน้า “ยูตะ ที่ยูตะชอบบอกเราว่าให้นึกถึงตัวเองก่อน ทำไมถึงพูดแบบนั้นเหรอ?”

“หะ! แทยงงี่ นายไม่รู้จริงๆ เหรอ” ยูตะขมวดคิ้ว

“ไม่ๆ เรารู้....เอ่อ แค่พูดมันออกมาหน่อย”

“ก็เพราะเราเป็นห่วงแทยงไง”

 

เป็นห่วง...

 

“แทยงงี่เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย” ยูตะถาม เมื่อเพื่อนมีท่าทางแปลกๆ แถมนิ่งไปอีก

แทยงส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะถอนหายใจออกมา มือเล็กกำเข้าหากันแน่น

 


ยูตะนั่งมองเพื่อนของเขา ก่อนจะคิดปะติดปะต่อเรื่อง...

ขอให้สิ่งที่เขาคิดมันไม่เกิดขึ้น....ขอให้สิ่งที่เขาคิด มันเป็นแค่การจินตาการล้มๆแล้งๆ

เป็นเรื่องบ้าบอที่คนสติไม่ดีอย่างเขามโนไปเอง ... ได้โปรด

 

 

---

 

 

 

 

TBC…




#คุกแจยง 


//// Mesomeday ////

แต่งไปอึดอัดไป TT เราฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยน้าา

กราบขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน คนที่กดเฟบ และคนที่คอมเม้นต์ ติดแท็ก

ขอบคุณมากจริงๆค่ะ อ่านแล้วมีกำลังใจเขียนขึ้นมาอีกเป็นกองเลย ฮืออออ 

ฝากติดตามกันไปเรื่อยๆด้วยนะคะ จะรีบมาต่อน้า เจอกันตอนหน้านะ มาอ่านอีกน้า จุ้บๆๆ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #558 Haenymph (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 09:37
    คนใกล้ตัวเขาเป็นห่วงกันหมดเนี้ยเข้าใจไหมคะน้องแทยง เจย์ก็ห่วงเนี้ย นึกถึงตัวเองบ้าง ดื้อนัก ซึนเก่งทั้งคู่มันน่าตีนัก รักก็บอกชอบก็พูดกันสิว้อย เดี๋ยวพี่จับตีทั้งคู่เลยนา
    #558
    0
  2. #506 mxhh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:42
    ยูตะคิดถูกแล้วค่ะ บอกเพื่อนให้รุ้ด้วย ได้โปรดดดดด
    #506
    0
  3. #389 fanajaks (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:41
    แทย๊งงงงง อย่าไปเสียสละขนาดนั้นลูก ของของหนูก็เป็นของหนูอยู่วันยังค่ำนะคะ
    #389
    0
  4. #355 MintQueen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 12:01
    เขารักกันแล้วค่ะะะะะะะะะ เมื่อไหร่น้องจะมีความสุข คูม่แม่เห็นหนูเจ็บคูมแม่ก็เจ็บยิ่งกว่าหนูอีกค่ะฮรือ
    #355
    0
  5. #210 aayoungg (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:54
    งือออ รีบมาต่อนะคะ อยากอ่านตอนต่อไปเลย อ่านตอนนี้แล้วอยากกรี๊ดดังๆเลย บอกไม่ถูกแต่อยากหวีดแรงๆ555555
    #210
    0
  6. #209 the kk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 13:37
    มันหน่วงๆอะ อยากให้มีพี่ยองโฮออกมาร่วมแจมให้น้องเจย์ของเราหึงบ้างไรงี้ ไรท์มาต่อเถอะ รอไรท์ทุกวันเลย
    #209
    0
  7. #208 Picpig (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 00:25
    แจฮยอนนน โอ้ยอึดอัดด
    #208
    0
  8. #207 oocc (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 09:43
    ฮื่อ แจฮยอนแสดงออกมาสิ แจจจจจ แทยงหัดรู้อะไรบ้างงง ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #207
    0
  9. #206 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 17:01
    ห่วงก็บอกห่างเดดดดดดดดดด พูดแค่นี้มันยากป่ะะะ
    #206
    0
  10. #205 all youngjae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 09:42
    แสดงออกมาสิ แจฮยอนนนนนนนน สนุกค่ะ พระเอกของเราควรแสดงว่ารักเลยจิงๆนะเนี่ยย แทยงหนูหัดนู้อะไรกน่อยนะลูกกกก เป็นกำลังใจให้เสมอน้า ไรต์สู้ๆๆๆ
    #205
    0
  11. #204 Kangsom27 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:13
    สัมผัสได้ถึงความฮันตะ ตะยงสู้ๆน๊า แจฮยอนขอความสวีทด้วย
    #204
    0
  12. #203 nitchamons (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 05:31
    เมื่อไหร่จะมีฉากสวีททท แบบสวีทจิงๆอะค่ะ 5555
    #203
    0
  13. #202 MMaerwk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 04:19
    แจฮยอนเป็นห่วงเขาแต่ก็ไม่พูด เห้อออ แต่แทยงก็น่าจะรู้แล้วเนอะ? ตอนที่แทยงถามแจว่ารักเตนล์มั้ยแล้วเงียบเนี่ย เพราะแจตอบไม่ได้ล่ะสิ จริงๆแล้วรักแทยงต่างหาก 55555 (ฉันมโนไปก่อนละกัน). อุตส่ามาหาถึงญี่ปุ่นแล้วอย่าทะเลาะกันเลยน๊าาา รักกันๆ //รักยูตะที่เป็นที่ดีของแทยง ^^
    #202
    0
  14. #200 minrennll (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:27
    แอบคิดว่าแจยงเขารู้กันในหัวใจนะคะว่าเขารักกัน ออมอกอออ ได้โปรดน้องแทยงลูกแม่ทำตามใจตัวเองเถอะนะ แจฮยอนเป็นห่วงงง ฮือออออ เดาตอนต่อๆๆๆๆๆไปไม่เคยได้เลย เหมือนจะหน่วงแต่ก็มีเข้าคู่พอหอมปากหอมคอบ้าง แต่นานๆทีจีๆ55555555 ให้เขารักกันเถอะ กุมใจแน่นมาก;_; 
    #200
    0
  15. #199 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:24
    คือทุกคนเป็นห่วงแทยงหมดอะ แต่หนูเลือกที่จะมองข้ามความเป็นห่วงนั้น รวมทั้งมองข้ามการห่วงตัวเองไปห่วงคนอื่นอะลูกกกก แงงงง
    #199
    0
  16. #198 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:23
    แทยงอ่าาา
    #198
    0
  17. #197 alexd__ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:15
    ฟาาหดาาำำสาำสกาาำนเกร้ดดกกกกกกก/)//////(\ ที่แท้ก็เป็นห่วงน้องแทยงนะยะนังแจฮยอนนนน
    ปล.ฉากแช่ออนเซนนี่คิดดีมั่ยได้เจรงๆ//////
    ปล.2 ได้กลิ่นฮันตะแหะ!! ซลยงเรือกระดาษของชุ้นเปื่อยยิ่งกว่าหมูในก๋วยเตี๋ยวไก่แล้ว55555555555
    #197
    0
  18. #196 swimswamswum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:07
    คุณเจย์นี้พูดน้อยต่อยหนักมากค่ะ เปนห่วงตะยงจริงจริ๊งงงงงง ชอบน้องก็บอกน้องไปได้แล้วค่าาา อย่ามาทำปากแข็งว่าอย่าได้บริษัทเค้างั้นงี้ อิ___อิ
    #196
    0
  19. #195 little girl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 23:54
    อาากสหสกทพ่ ตายแล้วตาแจฮยอนนนนนนน รุกแรงเหลือเกินนนน คิดถึงก็พูดไปค่ะ ถึงแม้ว่าการกระทำจะสำคัญกว่าคำพูดก็เถอะ ต้องเลือกคนแล้วนะอย่าทำให้ทั้งเตนล์ทั้งแทยงเจ็บไปกว่านี้เลย TTTTTTTTT
    #195
    0
  20. #194 xoxo1234 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 22:18
    งุยๆๆๆๆ แจจะตามแทยงไปญี่ปุ่นใช่มั้ยยยยย ตามไปสิตามไปเลย เราหนับหนุน 5555555 >< // ค้างมากกก มาต่อไวๆนะคะ สู้ๆ ^^
    #194
    0
  21. #193 Miniminimanimo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 19:26
    อยากให้แจไปด้วยอ่ะแงงงงง. แต่ที่ไม่ไปเพราะไม่อยากให้เตนล์คลาดสายตาใช่มั้ย แต่ก็อยากให้ไปด้วยนะ
    #193
    0
  22. #192 ยี่สิบสอง. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:55
    โอ๊ยเขิน 5555555555 จองตั๋วตามไปเลยมั้ยตาแจ
    #192
    0
  23. #191 minrennll (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:52
    กว่าแจฮยอนขา~จะกล้าทำตามหัวใจตัวเองคุณแม่ลุ้นหนูเหนื่อยมากกก ใจบางจนจะขาดแล้วค่ะลูก ตามแทยงไปญี่ปุ่นเลยยยย ไปสวีทกัน เย้เย้ 
    #191
    0
  24. #190 swimswamswum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:24
    กี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คุณเจย์ทำอะไรหน่ะ >_<
    ทำแบบนี้กับลูกเราแล้วต้องรับผิดชอบนะ
    #190
    0
  25. #189 all youngjae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:10
    งื้อ เค้าจะได้กันแล่วว55555 ไม่ใช่ละ มาอัพตาเร้วๆน้า เรารอติดตามเสนอน้าไรต์สู้ๆน้า
    #189
    0