- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 12 : Prison 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    3 มี.ค. 60

11

 



Don't fall in love ,

there's just too much to lose.

 

...




 

“อืม แล้ว...นายนั่นเป็นยังไงบ้าง?”

“ทานยาแล้วก็หลับไปแล้วน่ะ”

“อ่อ................” ฮันซลขมวดคิ้ว เหมือนว่าคนทางปลายสายมีอะไรจะพูดต่อ แต่ก็เงียบไป

“คืนนี้จะกลับมาเพ้นเฮาส์มั้ย?”

“อืม...น่าจะไม่นะครับ ยังไงผมฝากพี่ดูแล เอ่อ ลูกน้องแล้วก็คนอื่นๆด้วย”

 

 

ฮันซลมองที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ พลางนึกถึงคนที่เพิ่งวางสายไป เขาเองก็ถือว่าผ่านชีวิตมาไม่น้อย ไม่อยากจะไปตัดสินเรื่องของน้องมันเลย แต่ก็หวังว่าสิ่งที่เขาคิดมันจะผิด

คนตัวสูงเอนกายไปด้านหลัง ก่อนจะแหงนหน้า ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...

 

 

 

“ไงว่ะเพื่อน วันนี้มาหากูถึงที่เลยนะคร้าบ”

“กูคิดถึงมึงไงโดยอง” แจฮยอนส่งยิ้มให้เพื่อนสนิท เจ้าของบาร์เหล้าสุดหรูดูดีมีระดับในย่านกังนัม โดยองขยับกรอบแว่น ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเพื่อนสนิท

“เพราะกูมีทั้งเหล้าฟรี แล้วก็ข่าวที่มึงต้องการใช่มั้ยครับเพื่อน” โดยองยังไม่เลิกล้อ เพราะเขาสองคนก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลกันมากสักเท่าไหร่ แต่มีเวลาเจอกันน้อยเหลือเกิน

“โหย มึงอย่าพูดแบบนี้สิว่ะ มันไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย”

“เออๆ กูก็พูดไปงั้น อ่ะ...ที่มึงอยากได้” โดยองวางซองสีน้ำตาลลงตรงหน้าแจฮยอน

“ขอบใจเพื่อน” แจฮยอนเพ่งมองไปยังซองสีน้ำตาลนั่น ก่อนจะเปิดออก ...

“มันยังไม่ครบที่มึงต้องการหรอกนะ แต่ก็ 69% ได้มั้ง ไว้มีอะไรคืบหน้ากูจะเรียนให้ท่านประธานทราบครับ”

แจฮยอนได้แต่ยิ้มแล้วก็ส่ายหน้าที่เพื่อนเขายังไม่แกล้งไม่เลิก

“มึงหึงแฟนมึงเหรอ ถึงได้ให้กูไปตามหาเบอร์น่าสงสัยน่ะ”



แจฮยอนไม่ได้ตอบ เขาจดจ้องไปยังตัวเลข 11 ตัว ที่เตนล์โทรหาบ่อยๆ จากที่เขาพยายามไปอยู่กับเตนล์ตลอดเวลา เขาก็แอบจับสังเกตเตนล์ได้มากมาย เตนล์แทบไม่มีเพื่อนสนิท แต่เตนล์ก็มักจะโทรหาใครคนหนึ่งในเวลาใกล้เคียงกันแทบทุกวัน มันจะไม่แปลกอะไรเลย หากเตนล์ไม่ทำท่าทีมีพิรุธทุกครั้ง เพราะหากเป็นเรื่องงานหรือคุยกับแม่ เตนล์ก็มักจะคุยต่อหน้าเขาโดยไม่ปิดบังอะไร

ชเวกัง ชางมิน งั้นหรอ?...ประธานบริษัท B?” นี่มันคู่แข่งเก่าของบริษัท TY ที่ตอนนี้ตกไปอยู่อันดับ 5 แล้ว ชเวกัง ชางมิน เป็นสืบทอดรุ่นปัจจุบัน เขายังไม่เคยสืบประวัติคนคนนี้มาก่อน ...

“ชเวกัง ชางมิน มีรายชื่อพัวพันอยู่ในตลาดมืดอย่างลับๆ เหมือนจะไม่ค่อยจริงจังกับการธุรกิจสักเท่าไหร่จนบริษัทรายได้ตก แต่ก็ไม่มีใครกล้าว่า แถมยังเป็นเจ้าพ่อคาสโนว่าที่มีผู้หญิงต่อคิวอยากเสนอตัวให้มากมาย แต่เจ้าตัวเหมือนจะได้ทั้งชายและหญิงนะ”

แจฮยอนมองหน้าเพื่อนรักของเขา “นายนี่มันสุดยอดจริงๆเลย คุณคิมโดยอง” แจฮยอนยกนิ้วโป้งให้

 

คิมโดยอง เป็นผู้ชายที่เหนือความคาดหมายแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว คนอะไรเก็บรายละเอียดเก่งฉิบ เป็นพวกข้อมูลแน่นทุกเรื่อง เรื่องไหนไม่รู้ก็จะไม่พูด แต่ถ้าเรื่องไหนรู้เพื่อนๆ ต้องนั่งฟังมันอธิบายเป็นวันๆ

 


แต่สิ่งที่ติดอยู่ในใจเขาตอนนี้ เตนล์เข้าไปพัวพันกับคนแบบนั้นได้ยังไงกัน

แจฮยอนกระดกเหล้าเข้าปาก คำตอบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา เป้าหมายน่าจะเป็น อีแทยง สินะ


 

ติ๊ด ติ๊ด เสียงโทรศัพท์ของโดยองดังขึ้นมา ก่อนที่มันจะยื่นมาตรงหน้าของแจฮยอน คนตัวสูงขมวดคิ้ว อยู่ดีๆ เอาโทรศัพท์ตัวเองมาให้เขาดูทำไม โดยองพยักหน้าซ้ำ...

แจอยอนเดาะลิ้น ในมือถือของโดยองเป็นรูปเตนล์กำลังนั่งคุยอยู่กับชางมิน ตอนนี้...

“มึงกำลังจะทำอะไรว่ะ?” โดยองถาม ที่จริงเขาก็พอจะรู้เป้าหมายของแจฮยอน แต่ว่า...ตอนนี้เหมือนว่ามันจะไม่ใช่แบบนั้น

“เหมือนมึงกำลังจะปกป้องคุณแทยงนะ”

“กูไม่ได้.............กูมีเหตุผลของกูน่า”

“เหตุผลที่มึงก็ยังคิดหาไม่ได้?”

“เชี่ย ทำไมมึงต้องรู้ใจกูขนาดนี้ว่ะ?” แจฮยอนเหล่ตามองเพื่อน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาไม่มีทางโกหกคนอย่างโดยองได้

“กูจะบอกอะไรให้นะ มึงน่ะ...มองเขา ติดตามชีวิตเขามาตั้งแต่มหาลัยแล้วป่ะว่ะ ปากก็บอกว่าเกลียด แต่คนเกลียดกันเขาต้องไม่อยากเห็นหน้ากันโว้ย ไม่ใช่ไปฉุดเขามาอยู่ด้วยแบบนี้” โดยองกระตุกยิ้ม


“เห้ย พูดซะกูดูเลวเลย นั่นมันมีเหตุผลเว้ย กูเคยบอกมึงแล้วเรื่องบริษัท”

“เออ มึงเลว แล้วมึงได้ฟังจากปากพ่อมึงมั้ย? มึงไม่คิดว่าคุณแฮบยอนจะ...กูไม่ได้จะใส่ร้าย แต่หากเขาไม่ได้พูดความจริงกับมึงล่ะ? คอยดูนะ กูจะไปหาข้อพิสูจน์มาให้ได้เลย” โดยองว่า คุณแฮบยอนที่เขาเอ่ยถึง คือเลขาคนสนิทของคุณพ่อของแจฮยอน เขายังไม่ได้สืบอะไรละเอียดนัก แต่คนคนนี้เป็นคนที่ทางบ้านของแจฮยอนไว้ใจ เพราะทำงานกับคุณพ่อของแจฮยอนมานาน คอยจัดการเรื่องทุกอย่างให้ แต่เพราะเขาดูละครมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาจึงไม่ค่อยไว้ใจหรือเชื่อคำพูดที่ออกมาจากปากคุณแฮบยอนสักเท่าไหร่

“เห้ย แต่ลุงแฮบยอนเขาสนิทกับครอบครัวกู เหมือนเป็นลุงแท้ๆเลยนะเว้ย กูเกิดมาก็เห็นเขาอยู่กับพ่อกูแล้ว”

“แล้วไง? ถ้าเขาไม่ได้คิดกับมึง กับครอบครัวมึงอย่างที่มึงคิดล่ะ?” โดยองทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้แจฮยอนต้องขบคิดมากมาย เขายอมรับแต่โดยดีว่าไว้ใจคุณลุงแฮบยอนมาก คิดภาพไม่ออกเลยหากว่าลุงแฮบยอนจะสร้างเรื่องมาโกหกครอบครัวเขาและคนทั้งบริษัท

แจฮยอนต้องถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อย เมื่อเขาเริ่มสับสนเพราะคำพูดของโดยอง “งั้นมึงก็ไปสืบมา”

โดยองกระตุกยิ้ม “เชื่อมือกู”

 

 

 

 

หลังจากได้คุยกับโดยอง มันเหมือนด้ายที่ขมวดยุ่งๆ ถูกดึง ถูกพยายามคลาย แม้ว่ามันจะยังไม่สำเร็จแต่ว่าเขาก็มีความหวังบางอย่าง  

 

แจฮยอนตั้งใจจะขับรถกลับไปที่บ้าน...แต่แล้ว รถก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเพ้นเฮาส์ของตนเอง

 

“นาย เห็นคุณฮันซลบอกว่าวันนี้นายไม่กลับ” เสียงลูกน้องที่นั่งเฝ้ายามอยู่หน้าเพ้นเฮาส์บอก

“อื้อ ตอนแรกก็ว่าจะไม่กลับ” แจฮยอนยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอามือล้วงลงในกระเป๋ากางเกงและเดินเข้าไปในบ้าน นี่มันก็ค่อนข้างดึกมากแล้ว ในบ้านจึงเปิดแค่ไฟดวงเล็กทิ้งไว้

ขายาวๆตั้งใจจะเดินผ่านห้องของตนเองไป แต่แล้วมีอะไรบ้างล่ะที่ฟังเขา

คนตัวสูงเปิดประตูห้องเบา ๆ ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนที่มีคนตัวเล็กนอนหลับอยู่ แสงจากโคมไฟในห้องส่องสลัว เจ้าตัวดูท่าไม่ชอบอยู่ในที่มืดจึงเปิดโคมไฟทิ้งไว้เวลานอนคนเดียว แจฮยอนค่อย ๆ ทิ้งกายนั่งลงบนเตียง ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ดูจะหลับไม่ค่อยสบายนัก เขาสังเกตเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าและลำคอขาว จึงเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำและนำมันมาเช็ดที่ใบหน้าและลำคอให้คนที่หลับอยู่ โชคดีที่คนตัวเล็กหลับสนิท เขาจึงมีเวลามองหน้าอีกคนนานหน่อย   

 

 

 

นึกถึงคำพูดของเพื่อนสนิท เขาน่ะเหรอที่แอบมองแทยง ... ตอนนั้นก็แค่หมั่นไส้ แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าเขามักจะมองหาแทยงทุกวัน พอเจอแล้วก็ล่ะสายตาออกไปไม่ได้ด้วย

 

 

 

แจฮยอนยื่นมือไป ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะลงบนหน้าผากเล็ก “ตัวก็เล็กนิดเดียว ก้นก็แบน ดื้อก็ดื้อ จะเอาอะไรมามีเสน่ห์กัน หืม?” เขาพึมพำเบาๆ และยิ้มกับตัวเองคนเดียว

 

 

แม้โดยองจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงคิดว่าลุงแฮบยอนไม่น่าจะโกหก แต่ถ้าหากโดยองมันหาหลักฐานมายืนยันในสิ่งที่มันคิดได้...เขาก็ยินดีจะปล่อยแทยงให้เป็นอิสระ

 

 

 

----

 

 

 

“แจฮยอนน่า ชอบอันนี้มั้ย?” เตนล์ชี้ไปที่กำไลข้อมือสีเงิน เตนล์เป็นคนชอบเครื่องประดับ ข้อนี้เขารู้เมื่อไม่นาน หลังจากได้พาเตนล์ไปเดินช็อปปิ้งด้วยกันบ่อย ๆ อย่างวันนี้

“อื้ม สวยดีนะ” ส่วนผม ไม่เคยคิดจะสนใจเครื่องประดับพวกนี้เลย

“มันมีเป็นคู่ด้วยล่ะ” เตนล์ยกกำไลข้อมืออีกอันขึ้นมา ก่อนจะจับแขนของแจฮยอนไปและจัดการใส่ให้

“โห อยู่บนข้อมือแจฮยอนแล้วดูแพงขึ้นไปอีกสิบเท่าเลย” เตนล์ว่าก่อนจะหัวเราะออกมา

“ใส่ด้วยกันนะ” เตนล์ซบศรีษะลงที่ต้นแขนของแจฮยอน ก่อนจะแหงนหน้าทำท่าอ้อน

แจฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อย “อื้ม” แม้จะแอบขัดใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลงไปก่อน

“แจฮยอนน่า น่ารักจังเลย” เตนล์เขย่งปลายเท้า ก่อนจะฝังปลายจมูกสูดกลิ่นหอมบนแก้มของแจฮยอน ช่วงนี้เตนล์ดูสดใสและมีความสุขเป็นพิเศษ เพราะแจฮยอนตามใจเขาทุกอย่างและยังอยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลาเลยด้วย

 

10:00 PM

เวลาเดิม เตนล์รับโทรศัพท์และขอออกไปคุยกับใครบางคนที่ริมระเบียงอีกแล้ว และเขาก็มั่นใจด้วยว่าคงจะเป็น ชเวกัง ชางมิน แน่นอน เขาได้แต่ขบคิดและไม่ค่อยสบายใจนัก จึงส่งข้อความหาฮันซล

 


 

----



 

 

ก๊อกๆ  พี่เอง

“เข้ามาเลยครับ” ฮันซลเดินเข้าในห้องทำงานของแจฮยอน ตามคำสั่งของแจฮยอนที่ส่งข้อความไปบอกเมื่อคืน

“มีอะไรหรือเปล่า?” เสียงของฮันซลดูกังวล

“ช่วงนี้มีอะไรแปลก ๆ ที่ TY บ้างหรือเปล่า?”

“คุณแทยงเหรอ?”

“ทั้งนายนั่น แล้วก็ทั่วๆไป มีอะไรผิดปกติมั้ย?” แจฮยอนขมวดคิ้ว

“ไม่นะ ช่วงนี้น้องชายของคุณแทยงไม่ค่อยมากวนเท่าไหร่ เพราะนายใช่มั้ยล่ะ?” ทำไมฮันซลจะไม่รู้ เหตุผลที่แจฮยอนไปอยู่กับเตนล์บ่อยๆ มันไม่ใช่แค่เรื่องบริษัท

“คืองี้นะ....” แจฮยอนเล่าเรื่องที่สืบมาได้ให้ฮันซลฟังทั้งหมด เพราะเขาคิดว่าอีกไม่นานจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่กับบริษัทก็กับแทยง และนั่นก็ทำให้ฮันซลตกใจไม่น้อย

“ฉันคิดว่าเราต้องการคนรักษาความปลอดภัยเพิ่ม แล้วก็...เราไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับคุณแทยงได้สินะ” ฮันซลออกอาการเครียด เพราะหากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับบริษัท...เขาก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ยังไง

“อย่าเพิ่งบอกเลย เรื่องในบริษัทเดี๋ยวผมจัดการเอง ผมไม่ยอมให้ใครได้ไปหรอก” แจฮยอนพูดเสียงเข้ม

“พี่รีบไปดูแทยงดีกว่า ช่วงนี้พยายามอยู่ติดกับเขาตลอดเวลา อย่าให้ออกไปไหนคนเดียวเด็ดขาด” ฮันซลพยักหน้าตามคำสั่งของแจฮยอน ก่อนทำท่าจะรีบกลับไปที่บริษัท TY

 

แจฮยอนเคาะปากกาในมืออย่างใช้ความคิด เขาไม่ได้โง่จนอ่านเกมส์ของเตนล์และชางมินไม่ออก แต่ที่หนักใจคือไม่รู้ว่าพวกมันจะเริ่มลงมือกันเมื่อไหร่ และเขาต้องหาทางป้องกันก่อนที่พวกมันจะลงมือ

 

“นายควรกลับไปที่เพ้นเฮาส์บ้างนะ”

“หืม?” แจฮยอนเลิกคิ้วเล็กน้อย แถมพี่ชายต่างสายเลือดยังไม่รอให้เขาได้ถามอะไรต่อ ก็เดินออกไปทันที

 

ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับ เขาแค่ไม่อยากปล่อยให้เตนล์คลาดสายตา...

 

 

แต่ว่า...ในที่สุดวันนี้เขาก็กลับมาที่เพ้นเฮาส์จนได้

“อ่ะ...” แทยงที่กำลังนั่งทานมื้อค่ำอยู่กับฮันซล หันไปเห็นคนตัวสูงที่กำลังเดินผ่านประตูเข้ามาแล้วก็เผลอร้องตกใจ  เพราะกว่าสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้เจอแจฮยอนเลย

“ต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ นี่ผมมารบกวนอะไรหรือเปล่า?” แจฮยอนแกล้งว่า ก่อนจะเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะ ที่ประจำ

“คุณแจฮยอนจะรับประทานด้วยมั้ยคะ เดี๋ยวป้าไปเตรียมให้ค่ะ” ป้ากงจูเดินเข้ามาถาม

“ไม่เป็นไรครับ ผมทานมาแล้ว”

พอได้ยินคนตัวสูงพูดแบบนั้น แทยงก็ลืมตัวเบะปากใส่ แจฮยอนลอบยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก

แทยงวางช้อนลง ทำท่าอิ่มแล้ว

“อ้าว ทานเยอะๆสิ จะได้โตเร็วๆ” แจฮยอนแกล้งยื่นหน้าไปหยอกคนตัวเล็กเล่น ก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ก็เพราะเห็นหน้านายนั่นแหละ ก็เลยกินไม่ลง” แทยงเชิดหน้าตอบโต้ แต่ก็เหมือนว่าคำพูดของเขาคงจะแรงเกินไป สีหน้าของแจฮยอนเปลี่ยนไปทันที ทั้งสองคนมองตากันนิ่ง ก่อนคนตัวสูงจะทำเพียงแค้นยิ้มเล็กน้อย

“ตอนฉันไม่อยู่ นายคงมีความสุขมากเลยสินะ ว้า ฉันคงมาทำลายความสุขของนายซะแล้วสิ งั้นฉันไปดีกว่า” พูดจบแจฮยอนก็ลุกเดินไปยังทางเดิมที่เขาเพิ่งเดินผ่านเข้ามาทันที


 

แทยงมองตาม ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป  ได้แต่พิงหลังไปกับพนักพิงและถอนหายใจออกมา ฮันซลนั่งมองคนตรงหน้า ที่ยังคงทำสีหน้าเหมือนกำลังหงุดหงิด


 

เฮ้อ! แทยงพรูลมหายใจออกมาดังๆ ก่อนจะรีบเดินจ้ำออกไปด้านนอก

 

“เดี๋ยว! คนตัวเล็กตะโกน เมื่อเห็นว่าแจฮยอนกำลังเปิดประตูรถและเตรียมจะเข้าไปนั่ง

แจฮยอนเลิกคิ้วมองคนที่หยุดเขาไว้ แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น “มีอะไร?”

คนตัวเล็กขบเม้มริมฝีปาก เขาไม่ได้เตรียมคำพูดอะไรมาทั้งนั้น ก็เลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เขาได้แต่ทำเป็นมองไปทางโน้นทางนี้ หาที่วางสายตาไม่ถูก

“ถ้าไม่มีอะไรก็รีบเข้าไปนอนได้แล้ว อากาศเริ่มเย็นอีกแล้ว เดี๋ยวก็ป่วยอีก”

“ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย”

“หึ พอเถียงนี่เร็วเชียวนะ สรุปว่าไม่มีอะไรใช่มั้ย? งั้นไปล่ะ” แจฮยอนเปิดประตูรถอีกครั้ง

“ขอโทษอ่ะ”

แม้ในใจจะแอบยิ้ม แต่แจฮยอนก็พยายามทำหน้าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ก่อนจะวางปลายคางลงบนขอบประตูรถยนต์ มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่กำลังขึ้นสี เขินทำไม?

“มองอะไรเล่า?” แทยงทำเสียงดุ ค้อนใส่คนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องหน้าเขา อย่างน้อยแจฮยอนควรจะบอกว่า ไม่ได้คิดอะไรหรือไม่เป็นไร ก็ได้ เขาจะได้สบายใจ

“นี่คือสำนึกผิดเหรอ? หรือเหงา...อยากให้ฉันนอนด้วย?” แจฮยอนส่งยิ้มกวนๆ

“บ้าดิ่ ไม่ได้อยาก...เอ่อ ก็นี่มันบ้านนายอยู่แล้ว อยากจะ....นอนหรือไม่นอนมันก็เรื่องของนายดิ่”คนตัวเล็กบิดริมฝีปาก ค้อนใส่คนตรงหน้า เกลียดรอยยิ้มทะเล้นที่เหมือนกำลังยิ้มเยาะเขาแบบนั้น เขาคิดผิดหรือคิดถูกนะที่วิ่งออกมาขอโทษคนแบบนี้

 


ติ้ด ติ้ด

พอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ของแจฮยอนดังขึ้น เขามองหน้าจอก่อนจะมองคนที่ยืนอยู่สลับกัน แทยงเห็นว่าเขาอาจจะไม่ควรยืนอยู่ตรงนั้น เพราะเหมือนจะไปแอบฟังแจฮยอนคุยโทรศัพท์ เขาจึงหันหลังเตรียมจะเดินกลับ

ทว่า...

 

“เตนล์ ...ครับ กำลังจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

 

 

เขาสาบานว่าไม่ได้อยากแอบฟัง ไม่อยากฟัง ไม่ได้อยากได้ยินเลยสักนิด

 

 

อยากไปไหนก็ไป

 

 

...

 

 

 

TBC 







////Mesomeday////

ช่วงนี้มีเวลาต่อฟิค เย้ๆๆ ฝากติดตามด้วยนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่ช่วยคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้นะ ดีใจที่ได้รู้ว่ายังมีคนคอยติดตามค่ะ
รู้สึกมีกำลังใจ >< กราบบบบบบ
เจอกันตอนหน้าค๊า เป็นกำลังใจให้ยัยเหมียวของเราด้วยน้าาาาาาา
ฝากแท็ก #คุกแจยง ด้วยนะคะ อิอิ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #557 Haenymph (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 08:42
    เฮ้ออออ กลัวน้องแทยงจะเป็นอะไรไป เตนล์ต้องวางแผนอะไรแรงๆแน่เลย เจย์เป็นห่วงเขามากนะนั่น ช่วยปกป้องแทยงด้วยนะเจย์ ถือว่าพี่ขอ
    #557
    0
  2. #505 mxhh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:28
    แผนร้ายของคุณแจฮยอน คือหุบลูกชายเขาอะ555555 นทยเริ่มซึนละ อิอิ
    #505
    0
  3. #473 lilillean (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 18:14
    วงวารเด้อ แต่ละคน ว่าแร้วก็คิดถึงยูตะ
    #473
    0
  4. #388 fanajaks (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:16
    สรุปจะได้แก้แค้นมั้ยอ่ะแจ เห็นตามช่วยเขาต้อยๆเลย????
    #388
    0
  5. #354 MintQueen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:50
    แจฮยอนอย่าปล่อยแทยงไปเลย ถ้าไม่มีแจฮยอนแทยงต้องลำบากกว่านี้แน่ๆ ฮื่อ คูมแม่ทนมะไหวหยอก
    #354
    0
  6. #299 THE JOO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:57
    โดยองต้องเอาหลักฐานมาให้ได้นะ คูมแม่จะไม่ไหวแล้ว คูมแม่อยากให้แทยงมีความสุขสักทีT____T
    #299
    0
  7. #184 95kim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:21
    สุดท้ายแจฮยอนก็แพ้ใจตัวเอง แพ้ความเป็นห่วง ยังไงก็เป็นห่วงแทยงที่สุดอะ ที่ทำไปก็เอาเรื่องบริษัทมาอ้างทั้งๆที่ตัวเองคอยปกป้องแทยงอยู่ไกลๆ อีดอัดอีกแล้วค่ะ น้ำตารื้น
    แทยงแคร์แจฮยอนแหล่ะแต่ทำเปนดื้อ สุดท้ายก็อดไม่ไหวออกไปง้อเขา แต่แล้วยังไง เตนล์โทรมาพอดี ลูกน้อยใจไปไกลแล้ว แต่ก็นั่นแหล่ะคน(เคย)ใจร้ายเขาก็มีเหตุผลของตัวเองที่ทำแบบนั้น ,______,
    อยากให้เขารู้ความรู้ตัวสึกตัวเองกันเร็วๆแล้วค่ะ
    สู้ๆนะคะไรเตอร์
    #184
    0
  8. #182 equanimityy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 02:52
    สนุกกกกกกกมากเลย รออ่านตอนต่อไปนะคะ แจยงยาวๆ~ ไม่อยากให้มีตอนจบเลย สู่สู่น้า <3
    #182
    0
  9. #180 aayoungg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 10:51
    น้องตะยงเริ่มมีใจให้แจแล้ว ตอนนี้อ่านแล้วเขินมากเลย ชอบเวลาที่แจฮยอนแอบมองแทยงหลับ????
    #180
    0
  10. #179 itsqx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 10:03
    อมกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ่านล่ะเครียดทำไมเตนล์สรรหาเรื่องใส่พี่ชายแบบนี้คะหืม ทำไมต้องมาอิจฉาพี่เขาแรงขนาดนี้ จะพยายามเข้าใจเหตุผลที่แจทำนะ อย่าทำร้ายตยงหนักไปกว่านี้เลยใจตยงก็เหมือนใจหนูบอบบาง กี๊ด แต่เหตุผลที่อยู่กับเตนล์ตลอดนี่เข้าท่านะคะจะได้จับตาดูได้ขึ้นว่าจะทำอะไรกับตยง แจนี่ม่างปากไม่ตรงกับใจจริงๆเลยแฮะ แต่น้ำตาแห่งความปลื้มปลิ่มกำลังมาเพราะวันนี้มีโมเม้นเล็กๆพอให้เขินได้คือตยงมาง้อขอโทษแจ แจนี่กามค้างหรอยิ้มอยู่ในใจอยู่ได้แล้วจ้องมองเขาเขาก็เขินดิข่นบว้า แต่ว่าเตนล์ไม่น่าโทรเข้าเลยกำลังจะมีอะไรฟินๆต่ออยู่ล่ะ ตยงสู้ๆนะถึงแจจะเป็นเตนล์แต่แจมีเหตุผลนะ ตยงสู้ๆไรท์ก็สู้ๆนะคะ!
    #179
    0
  11. #178 ihbonx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:10
    โอ๊ยแง ใจ ใจนุ ใจพิแทยงนุ
    #178
    0
  12. #177 LUCK'iies (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 23:51
    คือบรับ อย่าปากแข็งมากซี่พี่เจย์ ยัยตี้เขายิ่งเป็นคนเซนซิทีฟ!! ดูท่าเตนล์ต้องวางแผนการอะไรสักอย่างที่จะต้องกำจัดยัยพี่แล้วฮุบบริษัทเอางี้(เดานะคนับ) สู้ๆนะคับ! เลาจารอน้า
    #177
    0
  13. #176 Kangsom27 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 20:55
    ขอสารภาพเลยว่าเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ (ปกติเป็นคนไม่ค่อยอ่านฟิคไง) แล้ววันนี้เรามีสอบด้วย แต่อ่านมาจนถึงนี้ อินมาก รู้สึกกระอักกระอ่วนใจสุด

    แทยงนี่น่าสงสารมาก แต่เพลาๆลงบ้างเหอะนนิสัยหัวดื้ออ่ะ ส่วนแจฮยอนก็แบบ หัวร้อนบ่อยไปนะ (พอดีนี่ก็เมนแจฮยอนด้วยสิ) เตนล์รับบทร้ายนี่แบบ....... (นึกภาพตาม) เราแอบสัมผัสได้ถึงความฮันตะเฉยเลย เตนล์นี่ดูท่าว่าจะเกลยีดพี่แบบจริงจัง ถ้าให้เดา เราว่าแทยงต้องไม่ใช่ลูกแม่เดียวกันกับเตนล์อ่ะ (คาดการณ์เฉยๆนะ) กำลังน่าติดตามเลย สู้ๆค่ะไรท์ เราเป็นกำลังใจให้
    #176
    0
  14. #175 swimswamswum (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 20:45
    น้องแทยงเริ่มหึงเจย์เค้าแล้วใช่มั้ยลูก กริ้วๆๆ เขินแทน 555555 ชอบที่ไรต์มาต่อเร็วๆมากเลยย งื้อออ ดีใจ เปนกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆๆๆๆ
    #175
    0
  15. #174 the kk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:41
    เป็นกำลังให้ไรท์ค่า! อย่าทิ้งเรื่องนี้น๊า เข้ามาอัพบ่อยๆๆเด้อ เราเข้ามาส่องทุกวันเลย ไม่ค่อยเม้นเท่าไหร่ แต่เงินพร้อมโอนถ้าเปิดจองฟิค
    #174
    0
  16. #173 all youngjae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 13:43
    แทยง แอบน้อยใจเขาละ สิ
    พระเอกของเรารีบๆแสดงออกให้ชัดเจนนะ ไรต์มาต่อไวๆน้า เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #173
    0
  17. #171 xoxo1234 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 11:41
    ตื่นมาเจอว่าอัพฟิค ดีต่อใจมาก >< รอติดตามนะคะ สู้ๆค่ะ // สงสารตะยง ;__; แจก็เป็นห่วงตะยงแหละถึงต้องทำแบบนี้
    #171
    0
  18. #170 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 08:43
    เฮ้อออออออ แทยงงงง
    #170
    0
  19. #169 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 03:19
    คือแบบ แจฮยอนก็พยามไปอยู่กับเตนเพราะห่วง(?)แทยง แต่พอไปแล้วมันก็ทำให้แทยงน้อยใจอะ ;__; แต่ไม่ทำก็ไม่ได้อ้ะ
    #169
    0
  20. #168 ยี่สิบสอง. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 01:25
    สงสารแทยง.. เกือบจะดีแล้วเชียว เง้อ
    #168
    0