- Prison - (JAEYONG)

ตอนที่ 11 : Prison 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    28 ก.พ. 60

10

 




 I hate that

   I 'm still hoping

...




เตนล์!

 

แทยงตาโตด้วยความตกใจ เตนล์จ้องกร้าวมองอีกคน ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความโกรธสุดขีด

 

“มีความสุขมากสินะ ที่แย่งทุกอย่างไปจากฉันได้! ปากก็บอกว่ารักฉัน รักแม่ แต่แอบแทงข้างหลังคนในครอบครัว! แกมันเลว!

“เตนล์!” แจฮยอนตะวาด คนตัวเล็กสะบัดหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างพี่ชายตัวเองทันที ดวงตากร้าวเปลี่ยนเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจอย่างปิดไม่มิด

“ทำไมถึงทำแบบนี้กับเตนล์ได้ ทั้งๆที่เตนล์....” เตนล์ชะงัก เขาไม่อยากจะทำตัวน่าสมเพชต่อหน้าแทยง

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะเตนล์ พี่กับเขา....ไม่ได้...ไม่ได้เป็นอะไรแบบนั้นอย่างที่เตนล์คิดเลย” แทยงพยายามจะอธิบายให้เตนล์เข้าใจ เขาสัมผัสได้ว่าเตนล์รักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน และเขาก็ไม่อยากเห็นน้องชายของตัวเองเจ็บปวด ไม่ชอบดวงตาเศร้าๆแบบนั้น

 

แจฮยอนเผลอกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว แม้ว่าสิ่งที่แทยงพูดออกไป จะไม่มีอะไรผิด

 

“เราไปคุยกันข้างนอกเถอะ ผมจะอธิบายให้ฟังเอง” แจฮยอนดึงแขนเตนล์ให้เดินตามออกไปที่ระเบียงบ้าน เขาสบตาฮันซลเพื่อให้ช่วยดูแลแทยง

 

 

 

 

“ไหน มีอะไรจะแก้ตัวก็ว่ามา” เตนล์สะบัดแขนออกจากมือแจฮยอน เขายกมือขึ้นมากอดอกมองหน้าคนตัวสูงอย่างต้องการคำอธิบายทั้งหมด!

แจฮยอนถอนหายใจ แต่ก่อนที่เขาจะหาทางอธิบาย เขาเลือกจะถามสิ่งที่อยากรู้ออกไปก่อน “รู้จักที่นี่ได้ยังไง?”

“หึ ทำไมเหรอ? คิดว่าเตนล์โง่มากเลยใช่มั้ย?” เตนล์ถามเสียงเยาะ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ เขาไม่ได้ต้องการจะสืบอะไรแจฮยอนเลย แต่คนที่เขาสืบหาอยู่ตลอดเวลาคือที่อยู่ของแทยงต่างหาก เขาเองก็ตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าชื่อเจ้าของบ้านหลังนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็น จองแฮยอน!

 

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ผมไม่ชอบให้ใครมาตามสืบเรื่องของผม และยิ่งคนคนนั้นเป็นคนที่ผมไว้ใจด้วย ผมคงรู้สึกแย่” เพียงแค่ได้ยินคำว่า คนที่ไว้ใจ นั่นก็ทำให้หัวใจของเตนล์อ่อนยวบ

“แล้วมันหมายความว่ายังไง.....ที่....คนคนนั้นมาอยู่กับคุณ”เตนล์ไม่แม้จะอยากเอ่ยชื่อแทยงออกมา

“ผมบอกว่าจะช่วยคุณไม่ใช่หรือไง เชื่อใจผมสิครับ” แจฮยอนเดินเข้าไปประชิดคนตัวเล็ก มือใหญ่ข้างหนึ่งจับที่ต้นแขนของเตนล์ มืออีกข้างวางลงบนศรีษะเล็กๆ

“ไม่หลอกเตนล์ใช่มั้ย รู้ใช่มั้ยว่าเตนล์รักแจฮยอนมากแค่ไหน” เตนล์แหงนหน้ามองคนตัวสูง ก่อนจะโผเข้ากอด เขาชอบอ้อมกอดนี้...ไม่สิ เรียกว่า รัก เลยต่างหาก และเขาก็อยากจะเป็นคนเดียวที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของแจฮยอน

 

 

ด้วยความเป็นห่วงน้องแทยงอดจะนั่งเฉยไม่ได้ เขาเดินออกไปดูทั้งสองคน มองผ่านกระจกใส ภาพที่เขาเห็น จะว่าโล่งใจก็ไม่ใช่เสียทีเดียว แต่ทั้งสองคนคงเข้าใจกันดีแล้ว ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมที่หันมาเห็นเขาพอดี... สองสายตาประสานกันนิ่ง ไม่รู้เลย..ไม่รู้ความหมายในดวงตาคู่นั้นเลย

 

รู้เพียงแต่ว่า...หัวใจของเขากำลังเจ็บปวด  ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้

 

“คุณแทยง เราออกไปทานข้าวข้างนอกกันดีมั้ยครับ?” ฮันซลเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก และเขาก็ไม่อยากให้แทยงกับเตนล์เผชิญหน้ากันอีก

“อื้อ” คนตัวเล็กพยักหน้า ก่อนจะละสายตาจากทั้งคู่ที่ยังยืนกอดกัน และเดินตามฮันซลออกไป

 

 

 

ฮันซลขับรถพาแทยงมาที่คาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากเพ้นเฮาส์นัก

คนตัวสูงได้แต่นั่งมองคนตรงหน้าที่กำลังเขี่ยข้าวไปมาอย่างไม่สบายใจ คุณแทยงจะรู้มั้ยนะ ว่าตัวเองถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยแล้ว

 

“คุณแทยงครับ” จู่ๆ ฮันซลก็เรียนชื่อแทยงขึ้นมา นั่นทำให้เจ้าของชื่อออกอาการตกใจไม่น้อย

“อ่ะ ขอโทษครับ ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว” แทยงขอโทษทันที เพราะคิดว่าคงเสียมารยาทที่เอาแต่นั่งคิดเรื่องของตัวเอง ไม่ได้สนใจฮันซลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลย

ฮันซลจ้องมองคนตัวเล็ก ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมา “ผมยอมรับนะครับ ว่าผมเองก็รู้เรื่องของคุณแทยงไม่น้อยเลย แม้ว่าผมจะไม่อยากยุ่งก็ตาม แต่ผม...อยากจะขอร้อง” ฮันซลทำสีหน้าจริงจัง และสายตายังคงจดจ้องคนตรงหน้า แทยงเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

 

“แค่อย่างน้อย...ให้ผมเป็นระบายให้กับคุณแทยงได้มั้ยครับ? ให้ผมทำอะไรก็ได้ที่จะทำให้คุณสบายใจขึ้น  อะไรก็ได้จริงๆนะครับ ผมไม่อยากเห็นคุณทำหน้าเศร้าแบบนี้เลย” ฮันซลกัดฟันแน่น เขาตรองอยู่นานว่าจะพูดมันออกไปดีมั้ย? มันจะมากไปหรือเปล่าสำหรับคนอย่างเขา แต่เขา...ก็ทนกักเก็บมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

 

“ขอบใจนะฮันซล เราขอบใจมากจริงๆ” หยาดน้ำใสคลออยู่ที่ดวงตากลมโต “เราไม่คิดว่าจะมีใคร นอกจากพ่อ พี่อีทึกและยูตะ มาเป็นห่วงเราอีกแล้ว”  

“ผมไม่รู้ว่าจะทำให้คุณเชื่อใจได้มากแค่ไหน แต่ผมจะเป็นคนปกป้องคุณเอง” ฮันซลจ้องไปยังมือเล็กที่วางราบอยู่บนโต๊ะ นึกอยากจะกอบกุมเอาไว้...แต่เขาก็ไม่ได้ทำ

คนตัวเล็กพยักหน้า “เราเชื่อฮันซล” แม้ว่าฮันซลจะไม่ต่างอะไรจากแจฮยอน แต่เขากลับเชื่อทุกคำพูดของผู้ชายคนนี้ ไว้ใจอย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆ

ทั้งสองคนระบายยิ้มให้กัน และคนตัวเล็กก็ถูกฮันซลคะยั้นคะยอให้ทานข้าวให้หมด จนกระทั่งฮันซลได้รับข้อความจากแจฮยอนให้พาแทยงกลับไปที่เพ้นเฮาส์

 

 

 

 

ระหว่างทางเขาเอาแต่คิดว่าจะทำหน้ายังไงตอนเจอแจฮยอนดี? จะคุยอะไรกับแจฮยอน เขาเตรียมคำพูดและคำถามไว้เต็มไปหมด อย่างน้อยเขาก็อยากรู้ว่า...แจฮยอนรักเตนล์จริงหรือเปล่า

 

ทว่า พอกลับมาก็ไม่เจอแจฮยอนแล้ว คงจะออกไปกับเตนล์...

 

เขาควรจะโล่งใจใช่มั้ย? หากทว่า...ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ เขากำลังหวังอะไรอยู่ หวังในที่สิ่งที่ไม่ควรอยู่หรือเปล่า

 

กึก!

เสียงประตูห้องถูกเปิด ทำให้คนตัวเล็กที่นั่งรับลมอยู่ริมระเบียงตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันไปมอง เพราะคิดว่าอาจจะเป็น...

“ยังไม่นอนอีกหรือครับ?”

“เอ่อ...คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ” ริมฝีปากบางระบายยิ้ม

“ดึกมากแล้วนะครับ” ฮันซลย้ำ ก่อนจะยิ้มตอบ เขาเห็นว่าห้องของแทยงยังไม่ปิดไฟจึงลองเข้ามาดู

“คร้าบ จะนอนเดี๋ยวแหละครับ” แทยงแกล้งล้อฮันซล ที่ทำเหมือนเขาเป็นเด็ก

“อ่า ผมขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจจะสั่งหรือบังคับ คือ...”

“เข้าใจหรอกน่า ฝันดีนะ” แทยงทิ้งกายลงบนเตียงนอน ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอ ก่อนจะหันไปบอกคนที่ทำหน้าแหยๆ เหมือนกำลังรู้สึกผิด ก่อนจะส่งยิ้มให้เพื่อฮันซลสบายใจ

“อ่า...เอ่อ...ฝันดีครับ” ฮันซลยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน เขาเพิ่งเคยเห็นคุณแทยงยิ้มแบบนี้เป็นครั้งแรก ปลายเท้ายาวรีบเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเดินเร็วๆมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวยาว มือใหญ่ถูกยกขึ้นมากุมที่หน้าอกตัวเอง ก่อนจะห่อปาก หายใจหอบราวกับคนที่ไปวิ่งมาสิบกิโล

 

ดวงตากลมโตที่จ้องมองมายังเขา และรอยยิ้มสวยแบบนั้นยังติดอยู่ในตาของเขา และก็คาดว่าจะลบมันออกไปไม่ได้ด้วย ... มันคงจะดีไม่น้อยเลย หากเขาจะเป็นคนทำให้คุณแทยงได้ยิ้มแบบนั้นออกมาบ่อยๆ

 

 

---

 

 

 

ติ้ด ติ้ดๆ

ฮันซลมองดูที่โทรศัพท์มือถือ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกดรับ

“สวัสดีครับ”

“ฮันซล นายอยู่กับแทยงหรือเปล่า ทำไมฉันโทรไปเขาไม่รับเลยอ่ะ” ฮันซลขมวดคิ้ว เรียกชื่อเขาเฉยๆเลยเหรอ นี่เราสนิทกัน?...แต่พอได้ยินประโชคสุดท้าย เขาก็ใจไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูให้ครับ”

 



ก๊อกๆ

ก๊อกๆ

ฮันซลเคาะประตูและยืนรอชั่วครู แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปเอง และก็พบว่าคุณแทยงยังนอนอยู่บนเตียง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที เพราะหากเป็นวันธรรมดา เวลานี้คุณแทยงน่าจะต้องเตรียมตัวพร้อมไปทำงานแล้ว

 

ขายาวรีบก้าวเข้าไปที่เตียงนอน ก่อนจะเห็นว่าบนใบหน้าของแทยงมีเหงื่อออกเต็มไปหมด ฮันซลนั่งลงบนเตียง เขาใช้หลังมือทาบลงบนหน้าผากเล็ก ... ตัวร้อน

“คุณยูตะครับ ดูเหมือนว่าคุณ...” ยังไม่ทันที่ฮันซลจะตอบอะไรยูตะออกไป มือร้อนๆก็แตะเข้าที่แขนของเขา คนตัวสูงก้มมองใบหน้าคนที่ส่งสายตามองเขาอยู่ แทยงส่ายหน้าเบาๆ

“อะไรเล่า ทำไมไม่พูดต่อ แทยงเป็นอะไร บอกมาสิ!” ดูเหมือนยูตะจะเริ่มหัวเสีย ที่อีกคนหยุดพูดไปเสียดื้อๆ

“เอ่อ คุณแทยงอาบน้ำอยู่น่ะครับ เดี๋ยวออกมาแล้วจะเรียนให้คุณแทยงทราบว่าคุณยูตะโทรมาหานะครับ”

“เฮ้อ โล่งไปที นึกว่าเป็นอะไรซะอีก หวังว่านายจะไม่โกหกฉันนะ ไม่งั้นฉันเอานายตายแน่ แค่นี้นะ...ขอบคุณ” พูดจบ ปลายสายก็วางไปทันที โดยที่ฮันซลยังไม่ได้ตอบอะไรด้วยซ้ำ

 

แทยงกำลังพยุงตัวเองลุกขึ้น ฮันซลเห็นก็รีบทิ้งโทรศัพท์ในมือแล้วโน้มตัวไปช่วยพยุงอีกคนทันที

“นอนต่อเถอะครับ เดี๋ยวให้ป้ากงจูทำข้าวต้มมาให้ครับ” ฮันซลมองใบหน้าเล็กๆที่ขึ้นสีแดงเพราะพิษไข้แล้วอดเป็นห่วงไม่ได้เลย

“เดี๋ยวผมจะตามหมอมาให้นะครับ”

“ไม่ต้องหรอกน่า ฉันไปทำงานไหว แค่ก แค่ก ” พูดจบก็ไอออกมาทันที ...

“อย่าฝืนตัวเองเลยครับ...นะครับ” ฮันซลขมวดคิ้ว

“แต่วันนี้เป็นวันจันทร์ มีงานที่ต้องจัดการเยอะแยะมากมายเลย ฉันไม่อยากทำให้คนอื่นต้องมารอ มันจะเสียระบบ”

 

 

สุดท้าย ฮันซลก็ต้องยอมแพ้คนดื้อ เขาตามหมอมาฉีดยาให้แทยง ก่อนจะพามาส่งที่บริษัทเหมือนๆทุกวัน ทว่า วันนี้สายกว่าปกติ และฮันซลก็คอยประคองแทยงไว้แทบตลอด แม้คนตัวเล็กจะพยายามทำเป็นเก่งก็เถอะ

“ดูแลกันดีจังเลยนะครับ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาทางด้านหลังของทั้งสองคน หลังเดินออกมาจากลิฟต์ มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้กัน เตนล์กับแจฮยอนเดินออกมาจากลิฟต์ตามหลังแทยงกับฮันซลมาพอดี

“ครับ” ฮันซลตอบ

“มีอะไรอีกหรือเปล่าครับ หากไม่มี ผมสองคนขอตัวครับ” ฮันซลก้มหัว ก่อนจะพาแทยงไปที่ห้องทำงาน

 

เตนล์เหลือบมองแจฮยอนที่กำลังจ้องตามทั้งสองคนไป สายตาแบบนั้น...

“คนนั้นเนี่ยเป็นลูกน้องของแจฮยอนใช่มั้ย?” เตนล์ถาม

“พี่ชาย”

“หะ?”

“เป็นลูกพี่ลูกน้องน่ะ แล้วก็เป็นบอดี้การ์ดด้วย” แจฮยอนตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ห้องทำงาน โดยไม่ได้สนใจเตนล์ที่กอดแขนเขาอยู่ ...

“อืม จะเป็นไปได้มั้ย ที่เขาจะชอบ...คนคนนั้น” เตนล์ยังไม่เลิกเซ้าซี้ และเพราะคำถามของเตนล์ ทำให้คนตัวสูงที่กำลังจัดแฟ้มที่วางระเกะระกะต้องชะงัก ฟันคมขบกัดกันแน่น

“ดูจากสายตา เตนล์ว่าเตนล์เดาไม่ผิดแน่ๆ นายนั่นขี้อ่อยจะตายไป”

 

ปึง!

แจฮยอนโยนแฟ้มลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง

“ขอโทษนะเตนล์ ผมขอเคลียร์งานสักครู่”คนตัวสูงบอกโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าเตนล์เลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้คนตัวเล็กได้แต่ขบฟันอย่างไม่พอใจ

“อื้อ งั้นเตนล์ไปทำงานบ้างดีกว่า ตอนเที่ยงเจอกันนะ” คนตัวเล็กพยายามทำเสียงร่าเริง แม้จะรู้ว่าคนรักของเขาไมได้อยู่ในอารมณ์เดียวกัน

 

 

แจฮยอนไม่ได้หันไปตอบอะไรเตนล์เลยด้วยซ้ำ ทันทีที่ประตูปิดลงพร้อมกับร่างของเตนล์ที่ออกไปจากห้องของเขาแล้ว เขาก็ทิ้งกายไปกับพนักพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ทันที เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุ้บๆ ไม่ต่างจากก้อนเนื้อในอกของเขาตอนนี้เลย แจฮยอนปิดเปลือกตาลง ...

 

ต่อให้เตนล์ไม่พูด เขาก็ฉลาดพอ

ทำไมจะดูไม่ออกว่า พี่ฮันซลหลงรักแทยงเข้าแล้ว!

 

ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังรู้สึกคืออะไรกันแน่ กลัวพี่ฮันซลจะหักหลังงั้นเหรอ? กลัวแผนจะพัง?

หรือกลัว..............

 

ปึง!!

แจฮยอนทุบกำปั้นลงไปบนโต๊ะทำงาน ราวกับต้องการจะขับไล่ความคิดบ้าๆ ที่อยู่ดีๆ ก็ผุดขึ้นมาให้กระเจิงออกไป

แต่มัน...ก็ไม่สำเร็จ

 


 

------ 


 

 

แทยงทรุดนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แค่นี้ก็รู้สึกเหนื่อยซะแล้ว เขาเอนกายไปกับพนักพิง ก่อนจะหลับตาลง

“ไหวแน่นะครับ” ฮันซลถามย้ำ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของแทยงไม่ดีขึ้นเลย มือใหญ่ดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะยื่นมันไปเช็ดหน้าให้กับแทยง

คนตัวเล็กสบตากับฮันซล ก่อนจะพยักหน้า

“หากไม่ไหวต้องบอกผมทันทีเลยนะครับ”

“ไหวสิ โดนฉีดยาไปแล้วด้วย” แทยงบอกยิ้มๆ พร้อมกับยกแขนตรงที่โดนฉีดยาให้ฮันซลดู

 

กึก!

“คุณหนู ไม่สบายเหรอครับ?” อีทึกทำหน้าตาตื่น

“ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ” คนตัวเล็กตอบยิ้มๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่สุดจะฝืนเหลือเกิน

 

อีทึกถอนหายไปใจออกมา ก่อนจะมองไปทางฮันซลอย่างรู้กัน “ดื้อจะมาทำงานสินะครับ” อีทึกทำหน้าดุใส่

“อ่า ผมไม่สบายอยู่นะ ทำไมมีแต่คนดุผมล่ะ” ริมฝีปากบางถูกบิดขึ้นงอนๆ แม้จะรู้ว่าทุกคนเป็นห่วงเขามากก็ตาม

“ก็ถ้าพักผ่อนไม่เพียงพอ มันก็จะไม่หาย แล้วก็ยิ่งเป็นหนักขึ้นไงครับ คราวนี้อาจจะไม่ได้มาทำงานหลายวันเลยก็ได้นะครับ” อีทึกบอก ในขณะที่คนตัวเล็กยู่ปาก เหมือนเด็กที่กำลังทำความผิด

“งั้นเดี๋ยวผมจะรีบเอางานด่วน มาบรีฟให้เสร็จเร็วๆ คุณหนูจะได้กลับไปพักผ่อนนะครับ”

“เออ...แต่..”

“ไม่มีแต่ครับ วันนี้ผมจะเผด็จการกับคุณหนูนะครับ” พูดจบอีทึกก็เดินออกไปหยิบแฟ้มเข้ามาสี่ห้าอัน เขาเลือกเฉพาะงานที่เร่งด่วนและสำคัญที่สุดมาก่อน

 

 

ฮันซลปลีกตัวเองไปนั่งที่โซฟา มองดูแทยงที่กำลังตั้งใจทำงานแม้ตัวเองจะป่วย แต่แล้วเขาก็ถูกกวนด้วยแรงสั่นของโทรศัพท์ พอเอาขึ้นมาดูก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ฮันซลเลี่ยงเดินออกไปคุยนอกห้องทำงานของแทยง

“ครับ”

“ไหนบอกว่าจะให้แทยงโทรกลับหาฉันไงล่ะ? รอมาหลายชั่วโมงแล้วนะ”

“ขอโทษด้วยครับ คือ...”

“อย่าบอกนะว่าลืมน่ะ!

ฮันซลขมวดคิ้วเล็กน้อย “คือพอดีคุณแทยงรีบเข้าบริษัทมาทำงานด่วนน่ะครับ เดี๋ยวเรียบร้อยแล้ว ผมจะรีบบอกให้นะครับ”

“หวังว่าคราวนี้ฉันจะไม่รอเก้ออีกนะ ขอบคุณ” พูดจบก็วางสายไปเหมือนทุกครั้ง ฮันซลอดจะส่ายใส่โทรศัพท์ตัวเองไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าคุณยูตะอะไรนี่จะเป็นเพื่อนของคุณแทยงได้ อารมณ์ร้อนอย่างกับเสือ

 


และจังหวะที่ฮันซลหันหลังจะเดินกลับเข้าห้องทำงานของแทยง เขาก็หันไปเห็นแจฮยอนที่เดินมาทางนี้พอดี แต่พอเห็นเขาก็ทำท่าจะเดินกลับเสียอย่างนั้น

“แจฮยอน มีอะไรหรือเปล่า?”

“เอ่อ...แค่จะมาถามว่า ทำไมวันนี้มาสายน่ะ มีอะไรหรือเปล่า?” ที่จริงเขาเห็นใบหน้าของแทยงออกจะซีดกว่าปกติ

“คุณแทยงไม่สบายน่ะ ก็เลยเรียกให้คุณหมอมาฉีดยาให้ก่อนออกมา”

“หะ? เป็นอะไร?” ถามทันทีที่ฮันซลพูดจบ

“น่าจะเป็นไข้ธรรมดา”

“แล้วทำไมยังมาทำงานอีก ดื้อสินะ” หัวคิ้วเข้มทั้งสองข้างถูกขมวดเข้าหากัน เขาค้อนใส่คนตัวเล็กผ่านประตูห้องที่ปิดอยู่ จริงๆ เล้ยให้ตายเหอะ อยากจะจับมาตีสักที เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนดื้อขนาดนี้ ชอบทำเป็นเก่ง

“เห็นว่าวันจันทร์งานด่วนเยอะน่ะ ก็เลยจะเข้ามาเคลียร์ให้เสร็จ เดี๋ยวคงกลับไปพักผ่อน” ฮันซลสังเกตได้ถึงความเป็นห่วงที่มากกว่าปกติ ผ่านสายตาของคนที่เปรียบเสมือนน้องชาย หากเป็นเรื่องของคนอื่น แจฮยอนไม่เคยใส่ใจมากขนาดนี้

“อื้ม ถึงเพ้นเฮ้าส์แล้วช่วยโทรบอกผมด้วย ยังไงเย็นนี้เรียกหมอมาดูอีกทีจะดีกว่า”

แจฮยอนยืนจ้องบานประตูห้องทำงานของอีกคนอยู่อย่างนั้น เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง

 

ยังไงแทยงก็มีพี่ฮันซลคอยดูแลอยู่ ก็คงจะไม่เป็นไร

 

 


----

 



“คุณฮันซล ยังไงผมฝากดูแลคุณหนูด้วยนะครับ” อีทึกบอกกับฮันซล ขณะที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องทำงานของแทยง คนตัวสูงพยักหน้ารับ

 

“ทีนี้ก็กลับบ้านได้แล้วใช่มั้ยครับ?” ฮันซลเดินไปหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของแทยง เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งจ้องอ่านเอกสารบางอย่างอยู่

“คร้าบ” คนตัวเล็กพยักหน้าให้คนตัวสูง เพราะอาการปวดหัวกำลังจะกำเริบขึ้นมาอีกรอบ

แทยงเก็บเอกสารเข้าแฟ้ม ยังไม่วายเอาเอกสารบางอย่างกลับเพ้นเฮ้าส์ด้วย เผื่อว่านอนพักแล้วอาการดีขึ้น จะได้เอามาทำต่อ

“ผมเก็บให้ครับ” ฮันซลรวบแฟ้มที่แทยงต้องการ จัดการปิดโน้ตบุ้คเก็บเข้ากระเป๋าให้จนเสร็จเรียบร้อย

 

 


คนในบริษัทมีตั้งหลายร้อยคน ทำไมพวกเขาจะต้องบังเอิญมาเจอกันตลอดเลยก็ไม่รู้

ขณะที่ฮันซลกำลังจะพาแทยงไปที่รถ ก็บังเอิญเจอเข้ากับแจฮยอนและเตลล์ที่ดูเหมือนจะเพิ่งกลับมาจากการทานอาหารกลางวัน

 

“หึ ยังไม่เลิกนิสัยชอบอ่อยผู้ชายอีกหรือไง?” เตนล์เหล่ตามองคนเป็นพี่ ก่อนจะแกล้งเอ่ยลอยๆ

แทยงทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมา เขาไม่มีแรงจะตอบโต้อะไรเตนล์ทั้งนั้น ทว่า เขาก็อดจะเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้างเตนล์ไม่ได้ มือข้างนั้นที่กำลังโอบกอดเตนล์ ... คือมือข้างเดียวกันกับที่โอบกอดเขาในวันนั้น

 

หึ จะเอาอะไรกับอ้อมกอดจอมปลอมแบบนั้น

 

มือเล็กกำแน่น โดยที่เจ้าของมันไม่รู้ตัว ...

 


 

“ไปกันเถอะครับ” ฮันซลออกอาการไม่พอใจ เขายกมือแตะที่แผ่นหลังเล็กๆ ให้เดินต่อ

 

“ยังไงก็ฝากดูแลพี่ชายที่แสนดีของผมด้วยนะครับ อย่าปล่อยให้มาร่านใส่ผู้ชายของคนอื่น!

แทยงชะงักทันทีได้ยิน เสียใจที่ถูกน้องชายของตัวพูดใส่อย่างรุนแรงแบบนี้

 

“เตลน์! แจฮยอนกระชากแขนตัวเองออกจากมือของเตนล์ จ้องหน้าคนตัวเล็กอย่างไม่พอใจ

“เอ่อ...เตนล์ขอโทษ” เตนล์ตกใจไม่น้อย เขารีบเอ่ยขอโทษแจฮยอนทันที เพราะกลัวว่าแจฮยอนจะโกรธที่ถูกพาดพิง

“ผมขอร้อง อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก ผมไม่ชอบ!” แจฮยอนค้อนใส่ก่อนจะบอกเตนล์เสียงเข้ม ขายาวรีบจ้ำเดินห่างออกไป

 

เตนล์ถอนหายใจแรง กัดฟันกรอด จ้องมองแผ่นหลังเล็กๆของคนเป็นพี่ ที่กำลังเดินกลับไปที่รถอย่างโกรธแค้น!

 

เกลียด! ยิ่งเห็นว่าแทยงได้รับความรักจากคนอื่น ไม่ว่าใครก็ตามเขาก็ยิ่งเกลียด!

 

 

 



คอยดูเถอะ ฉันจะต้องหาทางกำจัดแกออกไปให้เร็วที่สุด!

ก่อนที่มันจะมาร่านใส่คนรักของเขา เขาไม่มีทางยอมแน่!





 

 

 

TBC … 







#คุกแจยง


////Mesomeday////
แวะมาฝากตอนที่ 10 ไว้ด้วยจ้า ขอบคุณทุกคนที่ยังเข้าอ่านและติดตามนะค๊า
กราบค๊าาา เจอกันตอนหน้าจ้า จุ้บๆๆ 
ปล.รักแจยง แม้ มม. จะแห้งเหือด ฮือออ *ดราม่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #556 Haenymph (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:31
    โอ๊ยยยยย ยัยน้องเตนล์ พูดกับพี่เขาแรงไป๊ ชั้นล่ะรำคาญจริงๆ สงสารน้องแทยง แงงงงง แจฮยอนก็เป็นห่วงเขานะแต่ทำอะไรมากไม่ได้ เฮ้อ ทำไมมันต้องยาก ยังดีที่มีพี่ฮัลซลคอยช่วยดู ตอนหลังต้องชอบยูตะแน่ๆเลย อิอิอิอิ
    #556
    0
  2. #549 fairy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 01:14
    เตนล์เป็นลูกคนละพ่อป่าววว หรือแม่เสี้ยม งงใจ
    #549
    0
  3. #529 blankmode (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 23:59
    เปลี่ยนพระเอกกกก
    #529
    0
  4. #504 mxhh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 01:22
    พี่ฮันซลดีตังเลยค่ะ ฮือ ถ้าเกิดจบแบบพี่ต้องปวดใจ เลาจะเสนอตัวให้เอง
    #504
    0
  5. #387 fanajaks (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:07
    ฮันซลดูแลแทยงดี๊ดี อีกนิดจะเชียร์แล้วเนี่ย วงวารแจฮยอน โถ่5555
    #387
    0
  6. #353 MintQueen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:40
    นิสัยเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูกเลยถูกม้ะ555555555555555555เมื่อไหร่จองแจจะไปจบกับเตนล์คะ ลูกฉันจะไม่ทนแล้ว
    #353
    0
  7. #347 doraaung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 19:42
    เตนล์ เราขอความสงสารคืนได้ม๊ะ 5555 นี่เริ่มสงสารจองแจและ อ๊ากกกกก คุณซล รีบตกหลุมรักยูตะเร็ว

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #347
    0
  8. #298 THE JOO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:50
    ยัยเตนลลลลลลลล์ หนูจะร้ายกาจทุกตอนไม่ได้นะคะ เห็นยัยตี้อยู่กับฮันซลกับพี่อีทึก คูมแม่ก็สบายใจแล้วค่ะ
    #298
    0
  9. #245 paanpanisa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 20:28
    โอ้นน้องเตนล์ หนูลูกหกกมาอยู่กับเราเดี๋ยวเราจะทำมห้เธอกลับมาเป็นชิตพลคนเดิมเองง นี่โดนผีสิงใช่ไหมใ
    #245
    0
  10. #185 Picpig (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:46
    อ้ายยยย น้องเตนล์พูดจาไม่น่ารักเลยยยนะคะ พี่ฮันซลของน้องจะคู่กับยูตะไหมคะ สงสารพี่เค้าอ่าาา แทยงของฉันจะต้องสตรองไปถึงเมื่อไหร่กัน แจฮยอนนี่จับวันยิ่งออกอาการนะคะ ว่างๆก็หันถามใจต้องดูบ้างเถอะ เห้ออออ
    #185
    0
  11. #183 95kim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:15
    ตอนนี้อึดอัดจังเลยค่ะ มันหน่วงไปหมด TT สงสารแทยง หนูรักคนใจร้ายเข้าแล้วสินะลูก อยากจะเอามือไปปิดตา ไม่รู้ว่าแจฮยอนจะทำอะไรจริงๆทุกอย่างมันไม่ชัดเจนครึ่งๆกลางๆไม่สุดสักทางดีก็ไม่สุดจะร้ายก็ไม่สุด จะด่าก็ไม่สุดอีก
    อึดอัดแทนตัวละครจังเลยค่ะ
    พี่ฮันซลก็รักแทยงเข้าแล้ว ดีใจก็ดีใจค่ะที่มีคนคอยปกป้องขนาดนี้ แต่ก็แบบสงสารพี่ฮันซล ดูออกเลยว่าแทยงมีใจให้คนใจร้ายไปแล้ว /กอดพี่ฮันซล
    #183
    0
  12. #166 Palalaminnn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 16:52
    ขอโทษที่พึ่งมาเม้นท์นะคะไรท์5555 อ่านเพลินไปหน่อย สรุปรวมๆคือเชียร์คุณฮันซลนะคะ บอร์ดิการ์ดคนดีของหนู >__<  แทยงนี่ก็หน่วงจริงๆ ชีวิตน่าสงสาร เห้อม คุณแจฮยอนนี่ก็อีกคน น่าัก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่หลังๆมานี่เริ่มรู้สึกกล้าที่จะทำอะไรให้แทยงมากขึ้นละใช่มะ เขิง
    ปล.เตนล์กับหม่อมแม่นี่ก็ร้ายจริง
    ปล.2ขอโทษที่พึ่งมาเม้นท์และขอบคุณไรท์ที่มาแต่งต่อนะคับ :3

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มีนาคม 2560 / 16:53
    #166
    0
  13. #164 little girl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 10:37
    พี่ฮันซลโคตรจะดี ทำคะแนนนำเลยค่ะ แซงแจฮยอนไปเลยยยยย แจฮยอนนี่เป็นห่วงอยู่แหละ แต่ไม่อยากให้ฮันซลรู้ เตนล์รู้ ชอบเขาก็รีบๆบอกไปก่อนที่อะไรจะสายไปนะ
    #164
    0
  14. #163 swimswamswum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:59
    พิฮันซลดีเกิ๊นนนนนนนน อยากจะยกน้องแทยงให้เลยค่ะ เปลี่ยนพระเอกทันมั้ย แต่คุณพระเอกก็นะ ช่วยไม่ได้ ต้องอยู่กับเตนล์ เลยอดมาดูแลน้องแทยงเบย แพ้ไปเลยค่ะ 5555555
    #163
    0
  15. #162 Miniminimanimo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:45
    โอ้ยยหมูแจ~~~ รีบๆหน่อยยย พี่ฮันซลเขาดูแลดีขนาดนี้เดี๋ยวแห้วน้าา
    #162
    0
  16. #161 alexd__ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:12
    พี่ฮันซลลลลลลลกรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แจฮยอนไปเลิกกับเตนล์ก่อนแล้วค่อยมาคุยกับลูกฉัน!!!!! โอ้ยเขินพี่ซลมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก หมั่นไส้เตนล์จริงๆ!!!
    #161
    0
  17. #160 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:08
    คุณฮันซลคะแนนตีตื้นมากๆค่ะตอนนี้ ดูแลลูกดีสุดๆอะ
    #160
    0
  18. #159 Koo เป็นนามสกุล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:25
    แจดูแลแทยงหย่อยยยย เดี๋ยวฮันซลแซงนะ
    #159
    0
  19. #158 thebbbbbbbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:06
    คุณพระเอกกกกกกกกกกดูแลหน่อยค่าาาาาา ไม่งั้นจะยกตำแหน่งให้ฮันซลแทนแล้วนะคะ5555555555555
    #158
    0
  20. #157 MMaerwk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:00
    แทยงไม่สบายแต่พ่อพระเอกของเราไม่มาดูแลเลย กล้าๆเหมือนตอนใจร้ายกะเขาหน่อย เดี๋ยวชุ้นก็ยกให้ฮันซลสะหรอก งอนนนน 55555 น้องเตนล์อย่าร้ายนักเน้อ สุดท้ายจะไม่เหลือใครจริงๆ นะหนู TT
    #157
    0
  21. #156 ❥ thisismyp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:14
    โอ้ยยยยยยยยยยยยย อยากมุดหัวเข้าไปในฟิคแล้วกางปีกปกป้องแทยงเองซะเลยยยยยยย ฮืออออ อินอ่ะะะะะะะ // ขอบคุณที่มาอัพให้อ่านนะฮับบบบบบ ถึงโมเม้นจะแห้งแต่อย่าทิ้งกันไปไหนน้าาาาาา งืออออออ
    #156
    0
  22. #155 ยี่สิบสอง. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:35
    ณ จุดๆนี้ สงสารแทยงมาก...
    #155
    0
  23. #154 all youngjae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:29
    แง้ ฮันซลน่า ก็อยากให้ พระเอกของเรา แสดงความรู้สึกอ่ะ ทั้งๆที่นาจะรู้ว่ารักอ่ะ55 เป็นกำลังใจให้ไรต์นะค่ะ อย่าทิ้งเรื่องนี้น้าส
    #154
    0
  24. #152 oocc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:09
    เตนล์.........ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ....... เฮ้อ แจฮยอนนะแจฮยอน ตัวเองก็รักเขาไปแล้วแท้ๆยังไม่รู้ตัวอีก คงต้องถึงวันที่สายก่อนไหมถึงจะยอมรับเนี่ย
    #152
    0