ถ้าหาก #JohnYong

ตอนที่ 1 : Chapter:0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ก.ย. 62

Intro...

     มือบางคว้าแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะของศาสตราจารย์ขึ้นมาไว้แนบข้างตัวเอง ขาเรียวก้าวเดินออกมาจากห้องโดยพยายามไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติหรือความกังวลบนใบหน้าสวย ยิ้มรับให้กับรุ่นน้องผู้เข้าร่วมฝึกงานทุกคนที่กล่าวคำทักทายตลอดระยะทางที่กำลังโยกย้ายร่างกายเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานด้วยความเร่งรีบ
"อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นพี่"
"ตั้งใจทำงานแต่เช้าเลยนะครับ"
จองแจฮยอน รุ่นน้องที่พึ่งเข้ามาฝึกงานยิ้มและกล่าวทักทายด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มตามแบบฉบับอย่างเช่นเคย
"อรุณสวัสดิ์เหมือนกันนะแจฮยอน"
"พอดีฉันมีงานค้างที่ต้องรีบทำอยู่"
"ก็เลยยุ่งๆนิดหน่อยน่ะ"
ยิ้มตอบให้กลับรุ่นน้องที่ดูไร้พิษภัยตรงหน้า ขยับแฟ้มหลบให้พ้นสายตาจากรุ่นน้องจอมเจื้อยแจ้วแต่ก็ไม่ทันอยู่ดี
"แล้วนั่นแฟ้มอะไรกันครับ ให้ผมช่วยถือไหม"
ไม่เพียงแค่พูดแต่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาจับเอกสารในมือจนคนตัวเล็กต้องรีบห้ามอย่างเสียไม่ทัน
"ม..ไม่เป็นไร ฉันถือเองได้"
ผลักคนตรงหน้าออกเพราะความลนของตัวเอง สีหน้าของคนตรงหน้าเจื่อนลงเพราะแรงผลักเมื่อครู่
ก้มหัวขอโทษเพราะกลัวว่าตนเองจะเผลอทำอะไรให้รุ่นพี่คนสวยไม่พอใจ
"ขอโทษจริงๆครับรุ่นพี่ ผมไม่ได้ตั้งใ-"
"ไม่เป็นไร ฉันขอตัวก่อนแล้วกัน"
เสียงหวานที่ยามนี้สั่นเทาเพราะความกลัวที่คลืบคลานเข้ามาเอ่ยขัดก่อนที่อีกคนจะทันได้พูดจบ หมุนตัวไปทางโต๊ะทำงานของตัวเองที่ค่อนข้างจะพิเศษกว่าคนอื่นเพราะเป็นห้องส่วนตัว
ปิดประตูและมองรอบๆเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครตามเข้ามา ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ผ่านมาได้โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เปิดลิ้นชักด้านในสุดขึ้นมายัดแฟ้มเอกสารลงไปและล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนาเพื่อกันใครที่ไม่เกี่ยวข้องมาเปิด จิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่
ความลับก็ต้องดูแล ภาพลักษณ์ก็ยังต้องรักษาอีก พรุ่งนี้คงต้องซื้อของไปขอโทษรุ่นน้องจอมจุ้นจ้านนั่นแล้วล่ะ
ส่ายหัวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย มือเรียวกุมบเข้าที่ขมับด้วยความเหนื่อยล้าถึงแม้จะพึ่งเข้าสู่ช่วงเช้าของวันไปเองก็ตาม

เสียงการแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นติดต่อกัน เมื่อเปิดมาก็ปรากฏข้อความจากผู้ช่วยคนสนิทส่งตรงเข้ามาให้ ริมฝีปากบางยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจกับข้อความที่พึ่งได้รับ กดเปิดดูรูปที่ถูกแนบมากับข้อความ
ดวงตาเรียวจ้องมองอย่างไม่อาจละสายตาจากรูปตรงหน้าได้ ปากเรียวพึมพำออกมาอย่างฟังไม่ได้ศัพท์
กดตอบข้อความไปสองสามครั้งและตัดสินใจเก็บมือถือลงไปในกระเป๋ากางเกงอีกครั้ง กวาดตารางต่างๆและของที่จำเป็นบนโต๊ะทำงานมาไว้ที่มือก่อนจะมุ่งเดินตรงไปที่แล็บทดลองตามปกติโดยไม่ได้สนใจข้อความนั้นอีกเลย

"I'm gonna show you what is called real scientists."



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น