FIN STORY | SF / OS | HANTA : TAEYU & DOYU

ตอนที่ 6 : TAEYU ¤ MY KING ¤

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

     



      เขาเป็นผู้สำเร็จราชการ...




     ไม่สิ



      อาจจะต้องเรียกว่ากบฏถึงจะถูกต้อง 

      

      ผู้ชายต่างถิ่นจากโครยอ ที่ราชวงศ์เขาชุบเลี้ยงเอาไว้เป็นอย่างดี จนอาณาประชาราษฎร์ลืมเลือนกำพืดโดยกำเนิดของผู้ชายคนนั้นไปแล้ว




       มีเพียงเขา


       มีเพียงเขาผู้เดียวที่จดจำได้ทุกรายละเอียดของผู้ชายหยาบกระด้างจิตใจชั่วช้าเนรคุณพรรค์นั้น





     ผิวเนื้อเนียนครูดไปกับหินประดับในสระแร่ของอุทยาน ทว่าองค์รัชทายาทหาได้ใส่พระทัยกับรอยริ้วสีแดงชวนแสบร้อน



     ร่างระหงส์ขององค์ชายยูตะโผล่พ้นผิวน้ำในสภาพที่ฉลองพระองค์ผ้าแพรสีขาวนวลรูดลงแนบพระฉวีจนโปร่งทะลุพอที่สายตาซุกซนจะสามารถหากำไรได้



    สองพระหัตถ์เรียวยกขึ้นเสยพระเกศายาวที่ถูกปล่อยสยายยามสรงน้ำด้วยท่าทีรำคาญ



    ทรงยอมรับอยู่ในพระอุระว่าที่พระองค์ร้อนพระทัยอยู่นี้เพราะใคร 


    อยากจะปฏิเสธนักว่าไม่ใช่เพราะเจ้ากบฏโสโครกนั่นแต่องค์ชายยูตะก็ได้แต่กำพระหัตถ์แน่นยามที่ใบหน้างดงามอย่างร้ายกาจโผล่ขึ้นมาในห้วงมโนสำนึก



     อี แทยง !



     ซ่า !

     องค์รัชทายาทฟาดฝ่าพระหัตถ์ลงบนผิวน้ำเย็นเฉียบเมื่อพระสติกำลังเตือนว่าพระองค์กำลังนึกถึงบุคคลต้องห้ามอีกแล้ว




     ผู้ชายคนนั้น


     อดีตองครักษ์คนสนิทของพระจักรพรรดิ คนที่เป็นที่รักของคนทั้งวัง รวมถึงพวกเชื้อพระวงศ์ ยิ่งองค์จักรพรรดิพระบิดาขององค์ชายยูตะแล้วนั้น พระองค์มีพระเมตตาต่อ 'ผู้ชายคนนั้น'  มากเสียจนลูกแท้ๆอย่างองค์ชายยูตะยังเคยน้อยพระทัย



    แต่ใครเล่าจะรู้ อำนาจนั้นใครได้ลิ้มลองย่อมโลภกระหายเป็นนิตย์ ชายผู้นั้นก็เช่นกัน



     ชายที่พระองค์เคยไว้ใจ ชายที่พระองค์เคยนับเป็นสหายสนิทเพียงหนึ่งเดียวในพระชนม์ชีพ ชายที่เคยลั่นวาจาระ...



    "พระองค์เล่นน้ำนานไปแล้วกระมังฝ่าบาท" เสียงเย็นเฉียบที่ทำให้วรองค์ระหงส์สะดุ้งเฮือก ลำพระศอแข็งทื่อไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองบุคคลที่อุกอาจเข้ามาในอุทยานส่วนพระองค์



     "จะเมินกันหรือฝ่าบาท" ไม่ว่าเปล่า อดีตองครักษ์ที่ขึ้นครองตำแหน่งผู้สำเร็จราชการยามนี้รั้งเอวบางของชายหนุ่มสูงศักดิ์กว่าเข้าแนบกาย



    "อย่ามาแตะต้องเรา" องค์รัชทายาทยูตะผลักฝ่ายนั้นออกห่าง หยัดยืนขึ้นเดินลุยน้ำไปทางทางขึ้นสระ ทว่าแทยงไม่ปล่อยให้รัชทายาทพ้นเงื้อมมือตนได้ง่ายดายนัก



    วรองค์บอบบางเกินชายที่พ่วงด้วยโรคประจำตัวตั้งแต่วัยเยาว์ ทำให้องค์รัชทายาทยูตะ ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนศิลปะป้องกันตัวใดๆอย่างชายชาตรี รูปร่างอ้อนแอ้นอรชรเกินหญิงยิ่งทำให้พวกอำมาตย์ดูแคลนความสามารถของพระองค์ จนเมื่อองค์จักรพรรดิประชวรหนักอย่างทุกวันนี้ แทนที่เขาจะได้เป็นผู้สำเร็จราชการ กลับแต่งตั้งพวกต่างด้าวอย่างแทยงขึ้นบริหารแผ่นดินแทน



    "จะทำอะไรของเจ้า!" พระหัตถ์น้อยทุบกลางอกคนที่อุกอาจลากพระองค์เข้ามุมซอกหินประดับ ลับสายตาพวกนางสนม




    "อยากให้คนเห็นหรือไง?" แทยงยิ้มเหยียด เมื่อเห็นว่าองค์ชายอ่อนเดียงสาในอ้อมแขนนั้นมีสีหน้าหนักพระทัย



    "ปล่อยเรา" องค์ชายยูตะเชิดพระพักตร์ตรัสสั่ง



    "กระหม่อมก็อยากจะปล่อยอยู่หรอก" แทยงไล้นิ้วตนลงตามผิวผ้าแนบเนื้อนวล หยดน้ำพราวบนร่างแน่งน้อยนั้น ถือเป็นอาหารตาชั้นยอดหลังต้องกรำงานเอกสารมาตั้งแต่ย่ำรุ่ง



     "อย่ามาทำกับเราแบบนี้นะ เราเป็นองค์รัชทายาทนะ!" องค์ชายยูตะกดเสียงตะโกนให้เบาลง แต่พระพักตร์ยังงอง้ำทั้งยังไม่ยอมแม้แต่จะสบตาคนที่ยึดวรกายพระองค์เอาไว้ในอ้อมอก



      "องค์รัชทายาทที่ไม่มีอำนาจเลยนะหรือ" แทยงค่อนขอด "ลองดูไหมว่าพระองค์จะทำอะไรกระหม่อมได้"




      "เราเกลียดเจ้า" เมื่อหมดสิ้นทางต่อกร องค์ชายก็ทำได้เพียงตรัสคำบริภาษฝ่ายนั้น



       "งั้นหรือ"



       "อื้อ!" พระองค์ท้วงเมื่อจอมกบฎฉกฉวยจูบพระปรางเนียน



      "บอกกระหม่อมสิองค์รัชทายาทว่าข้าน้อยมีความผิดอันใด" ผู้สำเร็จราชการดันองค์รัชทายาทที่ยังไม่ยอมสบพระเนตรด้วยตั้งแต่มาถึงให้นอนลงบนโขดหิน ก่อนจะคร่อมกายกักพระองค์ไม่ให้เมินพ้นจากช่วงไหล่



      "เจ้าวางยาพ่อเรา แค่นั้นเราก็มีสิทธิ์เกลียดเจ้ามากพออยู่แล้ว" ทรงตรัส แทยงหัวเราะร่วน มองพระพักตร์ปั้นปึ่งของเจ้าของตำหนักอย่างหมั่นเขี้ยว



      "เช่นนั้นเจ้าก็คงจะเกลียดกระหม่อมไปอีกนานละซี" มือหยาบยกขึ้นเกลี่ยแก้มเย็นที่เริ่มแห้ง กวาดตาคมสำรวจวรองค์สะอ้านยอดดวงใจของตนอย่างไม่สำรวมนัก



      "ข้า.."



      "หืม ยูตะของพี่ เรื่องนั้นเราคุยกันไปจบแล้วนะ" แทยงเลิกเล่น เขาเป็นห่วงร่างเล็กที่เมินตนมาตั้งแต่คืนวาน ไอ้เรื่องกบฏเอย วางยาเอยนั่นเขายอมรับว่าทำจริง แต่ใครจะสนละถ้าไม่ทำองค์จักรพรรดิก็จะต้องปลดองค์รัชทายาทของเขา แถมอำนาจจะไปตกในมือใครก็ไม่รู้



      "เราเกลียดเจ้า" องค์ชายตรัสย้ำคำเดิม ทั้งยังไม่ยอมสบพระเนตรด้วย



      "หืม" แทยงมองพระพักตร์หวานที่เอียงแนบกับก้อนหินแข็ง ทรงเมินทั้งยังปั้นปึ่งใส่เขาอย่างเอาแต่พระทัย



      "เจ้ามันงี่เง่าที่สุดเลย!" ทรงทนความช้าของอีกฝ่ายไม่ไหวจึงฟาดแขนฝ่ายนั้นจนแดงเถือก "เจ้ามันงี่เง่ามักมาก เราเกลียดที่สุด" พยายามจะผลักแทยงออกห่างแต่มีหรือนายทหารที่มากกำลังกว่าจะยอมปล่อยไป



     "เดี๋ยวสิฝ่าบาท เดี๋ยวสิ ยูตะหยุดดิ้นนะ!" แทยงจับขึงสองพระหัตถ์ที่ระดมทุบตนไม่หยุด



     "หึ ..." พอโดนตวาดเข้าองค์ชายตัวน้อยก็เริ่มเข้าบทเจ้าน้ำตา ผู้สำเร็จราชการยิ่งลนลาน เขาดูแลญี่ปุ่นได้ทั้งแผ่นดิน ปกครองไดเมียวได้ทุกแคว้น แต่ไม่มีทางชนะน้ำตาขององค์ชายยูตะได้เลย



     ไม่เคยแม้แต่จะกล้าคิดว่าจะทำให้ร้องด้วยซ้ำ




     "ไม่เอานะคนดี บอกพี่เถิดพี่ทำอันใดผิดไป" แทยงลูบพระพักตร์แดงอย่างหวั่นใจ



     "เมื่อวาน.. ฮึก"




     "เมื่อวานหรือ?" แทยงคิดตาม เมื่อวานเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำหาได้พบพักตร์องค์รัชทายาทแต่อย่างใด




     "แม่นางซายูริ" ตอบมาพร้อมน้ำพระเนตรร่วง




     "โธ่ คนดี" แทยงรีบยกพระเศียรขึ้นจรดอกตน ถึงบางอ้อสักทีว่าตนทำสิ่งใดผิดพระทัยนัก




     "ไม่ต้องมาประจบ เราไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร ยิ่งเป็นเจ้าด้วยแล้ว" องค์ชายยูตะยังไม่ยอมลดรา



     "พี่ก็ไม่เคยไม่ยุ่งกับใคร"




      "มีหรือไม่ยุ่ง พ่อแม่นางพามาประเคนให้ถึงตำหนัก ทั้งคืนเจ้ายังไม่แม้จะโผล่หน้ากลับมา ข้ามันโง่เง่านัก" ตรัสด่าทั้งคนฟังและทั้งองค์เอง น้อยพระทัยนักที่ต้องนั่งฟุ้งซ่านจนตกเช้าอีกฝ่ายก็ยังไม่มาหาอย่างที่เคยเป็น ครั้นจะไปลากกลับมาก็กลัวจะเจอภาพบาดตาบาดใจ



     แทยงจะเป็นกบฎต่อราชบัลลังก์หรือไม่นั้นองค์ชายยูตะไม่เคยใส่พระทัยสักนิด แต่พระองค์คงทนไม่ได้หากแทยงกบฎต่อความรักของพระองค์



     "พี่รักแค่เจ้า" แทยงรวบพระหัตถ์เล็กขึ้นจรดริมฝีปาก เอ่ยพร้อมสบพระเนตรกลมอย่างแน่วแน่ "เจ้าย่อมรู้ดีที่สุดยูตะของข้า ข้ารักแค่เจ้า"




     "คนโกหก"




     "เรื่องแม่นางซายูรินั้นพ่อแม่เขามาประเคนอย่างเจ้าว่าจริง พี่ยอมรับ แต่พี่หาได้รับไว้ไม่พี่บอกเขาตามตรงว่ามียอดดวงใจของพี่อยู่แล้ว ส่วนเมื่อคืนนั้นพี่รีบจัดการสะสางงานเพื่อจะได้รีบกลับมาหาเจ้านี่ไง"




     "สะสางงานจนบ่ายน่ะหรือ"




     "โธ่ พี่ยอมรับว่างานน่ะเสร็จเช้าแต่ก่อนกลับมาแวะไปเล่นโกะกับเพื่อนที่กลาโหม"




     "เจ้าไม่คิดว่าเราจะรอ"




     "พี่ผิดไปแล้วคนดี" แทยงฉวยโอกาสจูบปลอบพรมซ้ำไปเรื่อยตอนที่องค์ชายยูตะยังไม่รู้พระองค์ว่ากำลังอยู่ในท่าทางล่อแหลมเพียงใด พระหทัยดวงน้อยเพียงแต่พยายามไล่ต้อนจับผิดคนเจ้าเล่ห์ให้จนต่อคำถามแค่นั้น



      "เรารอเจ้าจนเช้า" ตรัสคำพ้อออกมาอย่างน่ารัก แทยงจูบซ้ำที่แก้มซ้ายหนักๆเป็นคำขอโทษ




     "เรากลัวว่าเจ้าจะกำลัง... อยู่กับนาง"




     "หยุดคิดแบบนั้นเถิดฝ่าบาท ตลอดชีวิตของกระหม่อมมีเพียงพระองค์มันยังการันตีอะไรไม่ได้เชียวหรือ"




    "เรากลัว เราไม่อยากคิดแต่เราหยุดไม่ได้ ในอกเรามันผ่าวเหมือนมีคนมาสุมไฟแค่คิดว่าเจ้ากำลังประคองกอดใครอื่น"




     "พระองค์หึงกระหม่อม" ผู้สำเร็จราชการหนุ่มยิ้มออกมา "ทรงน่ารักจริงเชียว"




     "เรา...อื้อ" ไม่พูดพร่ำทำเพลงเมื่อสองหทัยประสานรับรู้เหตุผล ปัดเรื่องขุ่นข้องหมองใจจบลงได้ ชายหนุ่มผู้เป็นกบฎแผ่นดินก็ฮึกเหิมก่อการจาบจ้วงองค์ชายรัชทายาทแบบไม่สนฟ้าดิน



     เรียวลิ้นร้อนสอดชิมรสในโพรงปากร้อนของเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ สองพระพาหาหมดสิ้นทางจะขัดขืนแม้พระสติจะเตือนว่าตนกำลังอยู่กลางสระน้ำในอุทยานที่ห่างออกไปไม่เกินห้าสิบเก้ามีพวกนางกำนัลรออยู่



      น้ำเย็นในสระไม่ได้ชะให้สองหทัยลดความร้อนรุ่ม องค์รัชทายาทตัวน้อยในวัยกำดัดถูกปลดเปลื้องฉลองพระองค์ท้าทายกระแสน้ำเอื่อย ในขณะที่ผู้สำเร็จราชการจอมโลภมากก็ตักตวงความหอมหวานจากผิวสัมผัสขององค์ชายอย่างหยาบโลน



     แผ่นพระอุระขององค์ชายยูตะแอ่นขึ้นรับสัมผัสร้อนชื้นจากแทยงอย่างห้ามพระทัยไม่อยู่ ใบหน้าหวานล้ำขึ้นริ้วสีแดงเป็นหลักฐานความซ่านซ้อนที่ถูกปั่นป่วนด้วยทั้งมือทั้งปากจากชายที่พระองค์พร่ำว่าเกลียดแสนเกลียด



    บ้างขยำ ขยี้ ดึง ดัน จนพระโอษฐ์สวยต้องขบกรามแน่นกลั้นพระสุรเสียงที่จะบ่งบอกความรัญจวนใจจนใครเข้ามาได้ยิน



    สองกายแนบแอบอิงจนแทบหลอมรวม หยดน้ำพราวบนร่างยามบ่ายหาแยกได้ไม่ว่าเป็นเหงื่อของความรักร้อนหรือน้ำที่ซ่านกระเซ็นตามจังหวะอารมณ์อ่อนไหว



     วรองค์ระหงส์ถูกจับพลิกให้ยันกับโขดหินใหญ่ สะโพกมนถูกดึงให้แอ่นองค์รับรักได้อย่างถนัดถนี่ ความจริงใจแบบที่แทยงไม่เคยใช้กับใครถูกนำมาใช้กับองค์ชายยูตะ ความจริงใจที่แข็งกร้าวและซื่อตรงต่อความรู้สึกถูกยกให้องค์รัชทายาทแห่งแผ่นดินได้ครอบครองอย่างแนบแน่น



     ร่างองค์ชายสั่นสะท้านยามรับแรงอารมณ์จากคนด้านหลัง ผมยาวที่เปียกโชกสะบัดและแนบปัดไปกับแผ่นหลังเปลือย จอมกบฎที่กำลังทำตัวโลภมากกับพระองค์นั้นไม่แม้แต่จะปลดอาภรณ์ชิ้นไหนออก มีแต่เปลื้องเข็มขัดเปิดทางแสดงความโลภให้พระองค์เห็น



    "ดีเหลือเกินยูตะ" แทยงกระซิบอยู่ข้างพระกรรณ ยามตอกย้ำความรักให้พระองค์จนขาสั่น



     "ดีจริงหรือ ดีกว่าคนอื่นไหม" องค์รัชทายาทเอี้ยวพระวรองค์หันมาถามพร้อมฉกฉวยจูบร้อนเร่าจากคนรัก



      "ดีที่สุดในโลกแล้วยอดรักของข้า ....ยูตะ นั่นแหละ แน่นดีเหลือเกิน" เขาสอดประสานถี่จนน้ำกระเด็น เสียงจังหวะรักดังก้องจนองค์ชายยูตะนึกกระดากอายหากแต่ก็ไม่อาจยั้งใจเอ่ยห้ามอีกฝ่ายในยามที่พระทัยโหยหาสัมผัสนั้นมากถึงเพียงนี้



     "เจ้าเป็นของเรา" พระทนต์คมงับลงบนคออีกฝ่ายจนช้ำเลือดแต่แทยงไม่มีซักนิดที่จะโวยวายหรือผละห่าง มีแต่ดึงร่างที่โอบรัดความรักของเขาให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก



     "แน่นอนพี่เป็นของเจ้า" แทยงยงผลิกร่างองค์ชายยูตะให้หันกลับมา จับสองพระชงฆ์แยกห่างจนสามารถเห็นถึงร่องรอยรักที่ยังไม่ถึงฝั่ง 



      "เจ้าบ้า" ร่างเล็กอายเมื่อถึงสายตาคมมองจ้องส่วนเร้นลับที่กำลังเต้นตุบรอรับความรักที่ขาดห้วง 

      วรองค์งามยามต้องแสงแดดที่มีหยดน้ำเกาะพราวนั้นถือว่าเลอค่ายิ่งกว่านางใดในใต้หล้า 

      แทยงจูบซ้ำก่อนจับสอดประสานสองกาย ส่งแรงรักไม่ยั้งมือแบบที่องค์ชายรัชทายาทต้องยกพระหัตถ์ขึ้นปิดพระโอษฐ์ที่พร้อมจะตรัสครวญออกไป



     "จะไปแล้ว ยูตะ ...ยูตะของพี่"





                                 :::::::::::::::::




      "เจ้าชื่ออะไร?" เด็กชายในชุดกิมโมโนราคาแพงแปลกตาเอ่ยถามเขา 


       เขาจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่มีพิธีบูชาศาลเจ้าที่ใหญ่ที่สุดในเมือง มีขบวนแห่ มีจักรพรรดิเสด็จมา และเป็นวันที่เขาผลัดหลงอยู่ในต่างแผ่นดินมาหนึ่งปีเต็ม



     เขาเข้ามาที่นี่เพราะพ่อทำอาชีพพ่อค้า เขามากับคารวานสินค้าใหญ่ แต่ขากลับเขาผลัดหลงแล้วก็หาคนที่มาจากแคว้นเขาไม่เจอแม้แต่คนเดียว เขาเร่ร่อน พูดภาษาคนพวกนี้ไม่ได้ จนมีพระที่ศาลเจ้านี้เองรับเลี้ยงไว้เฝ้าวัด 




      "เราถามว่าเจ้าชื่ออะไร?" เด็กในกิมโมโนราคาแพงนั่นเอียงคอมองเขา แทยงก้มมองตัวเองในชุดซ่อมซ่อกับผ้าปักงดงามบนกายน้อยตรงหน้า


     พระท่านบอกเขาว่าพิธีวันนี้จะมีพวกเทพธิดาลงมาเล่นด้วยเพราะเป็นงานรื่นเริง เช่นนั้นคนที่งดงามจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงตรงหน้านี้จะเป็นเทพธิดาหรือไม่นะ...



      "แทยง... อี แทยง" เขาตอบ



     "ชื่อประหลาด" เด็กนั่นยู่หน้า ไม่ทันที่เขาจะได้รู้สึกอะไรกับคำวิจารณ์เทพธิดาตัวน้อยก็ยื่นพุทราเชื่อมมาตรงหน้าเขา "เราให้"



      "ให้ทำไม?" เขาสับสน 




      "อาจารย์เราบอกว่าถ้าอยากได้ก็ต้องมีของไปซื้อแลกเปลี่ยน แต่เราไม่มีเงินเรามีแต่พุทราเชื่อมแต่เราจะซื้อ" เทพธิดาตัวน้อยนั่นว่าอย่างเอาแต่ใจ ดูคร่าวๆแล้วเด็กนี่น่าจะอ่อนกว่าเขาสักห้าปีได้



      "แล้วท่านเอามาให้ข้าทำไม?"



      "เราอยากได้เจ้า" เทพธิดาน้อยนั่นยิ้มหวาน "เจ้าจะขายให้เราไหม?" เจ้าของยิ้มสะกดคนนั่นถามอย่างไร้เดียงสา 


     ในความคิดองค์ชายยูตะยามนั้นมันเป็นแค่การที่พระองค์อยากได้เพื่อนเล่น และเป็นวิธีการสานสัมพันธ์ธรรมดา หากแต่ในความคิดของเขาแล้วเขากำลังคิดว่านี่เป็นกลลวงของเทพธิดาที่กำลังล่อหลอกจะเอาชีวิตเขาหรือไม่




      "แค่พุทราจะซื้อข้ามันไม่ถูกไปหน่อยหรอ" แทยงหัวหมอ พ่อเขาเป็นพ่อค้าเขาย่อมเรียนรู้มาไม่น้อย




      "ละ...แล้วเจ้าจะเอาอะไรละ?" เทพธิดาถูกต้อนจนมุม



      "เจ้าไง" แทยงว่าง่ายๆ หากเขากำลังถูกกลลวงเขาก็ไม่ยอมตายเปล่าแน่



       "หือ?" 




       "ข้าเป็นของเจ้า เจ้าก็ต้องเป็นของข้า ราคาพอดีกัน" เขาตอบราวกับว่ามันจริงจังเสียเต็มประดา คาดหวังว่าเทพธิดาที่กำลังฉายแววฉงนจะถอดใจแล้วเลิกเล่นตลก 




      ทว่า...





     "ก็คุ้มดี " 








---------------------------------------

end 

sf ที่มางงๆ แต่งแบบงงๆ ถ้าอ่านแล้วงงก็ขออภัยค่ะ

อาจจะมีคำผิดเพราะพิมพ์ในโทรศัพท์ จะกลับมาแก้เรื่อยๆนะคะ


#TYMYKING 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

530 ความคิดเห็น

  1. #527 Mibow (@Mibow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:15
    เจ้าเป็นของข้า ข้าเป็นของเจ้า น่ารักกกกกกก
    #527
    0
  2. #517 Fanszel (@Lollipop74) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 19:58
    น่ารักมากเลยค่ะ ใจเหลวไปหมดแล้ว ยัยยูน่ารักมาก เอ็นดูน้องที่ฉุด
    #517
    0
  3. #516 Nnutieex (@Nnutieex) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 17:05
    เจ้าเป็นของข้าส่วนข้าก็เป็นของเจ้า ฮื้ออออ
    #516
    0
  4. #515 baconploys (@baconploys) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 17:10
    เขิ๊นนๆๆๆๆๆ แง้ ยัยยูตะ ยัยน่าร้ากกกกก
    #515
    0
  5. #492 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:02
    เจอกันตอนเด็กน่ารักอะ ฮือออ
    #492
    0
  6. #466 허니민♡ (@fernista) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 07:13
    โอ้ยยยยยยยยย เจ้าเป็นของข้า ข้าเป็นของเจ้า ถูกแล้ววววววววว ชอบมากๆเลยค่ะ
    #466
    0
  7. #450 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:05
    เปิดมาแบบรุนแรงมาก ที่แท้ก็แค่งอนเอง โถ่ ชอบพาร์ทสุดท้าย เค้าจีบกันมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่นา เอ็นดูความใสซื่อของยูตะ555555
    #450
    0
  8. #438 myjays (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:56
    น่ารักมากเลยค่ะแงงงงง ; ////////// ;

    เขิน5555555555555555555555
    #438
    0
  9. #435 Onlymim97 (@onlymim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 19:45
    ภาษาสวยมากๆเลยค่ะ เรียบเรียงคำดีมากเฃย อ่านเเล้วลื่นไหล เขินความน่ารัก+ดื้อของยูตะเหลือเกิ้นนน เเทยงดูอบอุ่นนะคะ เเตาเเอบร้อนเเรง เขิน5555 ประโยคสนทนาระหว่างตัวละครชอบมากๆเลยค่ะ ไม่ซับซ้อนถึงเเม้จะเลือกคำเเบบนี้มาใช้ ชอบมากค่ะ สู้ๆน้าไรท์
    #435
    0
  10. #292 kyuminlove (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 06:45
    มันดีงามจริงๆละ

    อยากให้มีภาคต่อจัง
    #292
    0
  11. #270 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 16:51
    ภาษาสวยอ่านชิวๆเลยอะ แทยงนี่เจ้าเล่ห์แต่เด็ก ยูตะก็น่ารักงดงามมากกกกก
    #270
    0
  12. #263 kim.soojinrr (@googlelove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 00:28
    เรื่องนี้ช่างดีงามเหลือเกิน
    เราชอบภาษามาก ชวนเขินจริงๆ
    ลำดับความได้ดีเหลือ
    ชอบมาก♥

    #263
    0
  13. #253 ppc ♡ (@eing-5) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 13:14
    โอโห้เขินแทยงมากกกกก ทำไมดีแบบนี้TT
    #253
    0
  14. #167 myshaety (@myshawty) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 08:13
    ชอบมากเลยค่ะ ดีมากกก ตอนจบนี่อมยิ้มเลย -/////-
    #167
    0
  15. #70 ihome_mie (@ihome_mie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 23:46
    งื้อออออ เราชอบตอนท้ายจังค่ะ อ่านแล้วยิ้มเลย เจ้าเล่ห์ชะมัดอีแทยง
    #70
    0
  16. #44 Pheangfah (@fah-framets8) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:30
    แปลกที่เราแปลไม่ได้เป๊ะๆทุกคำแต่เขินอย่างบอกไม่ถูก เขินจังค่ะ ฮือออออออ ภาษาดีมากเลย ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #44
    0
  17. #42 yasuttama chuaythean (@kuro-pan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 14:33
    ภาษาดีมากๆเลยค่ะ เเต่มีงงอยู่บางคำTT อยากให้มีภาคต่อด้วย ตะยูน่ารักมากๆเลย ><
    #42
    0
  18. #37 bpplhhy_ (@bpplhhy_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 19:53
    แอบงงภาษานิดนึงค่ะ เพราะบางคำไม่ค่อยได้ใช้ แต่แต่งภาษาสวยมากเลยค่ะ ;----; อยากให้มีภาคต่อ อ่านไปแล้วเขินมาก ยูตะมีความน่ารัก แงงงง
    #37
    0
  19. #36 NTNHBx (@NTNHBx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 10:10
    ชอบมากเลยยยย องค์รัชมายาทขี้หวง ปากก็บอกว่าเกลียดแต่ใจนี่คิดถึงแต่แทยง หืมมม
    #36
    0
  20. #35 Pawinee Sangpak (@kttyf-00) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 00:48
    มาเม้นท์แล้วค่ะ ภาษาดีมากค่ะ ยอมรับว่าแอบงงศัพท์ ตอนแรกคิดว่าจะออกแนวซาดิส แต่ไม่ใช่นี่มันละมุนมากอ่ะ ขอภาคซาดิสด้วยได้มั้ยคะ เขินจัง อิอิ
    #35
    0
  21. #33 choccop!nk (@choccopinkchocco) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 03:42
    มันดีงามากค่าา ;-; คุณยูคือน่ารักมากกก งอนที่พี่แทยงไม่มาหานี่เอง แหมเป็นเราเราก็ไม่ทนอ่ะ จะจับฟัดยิ่งกว่าพี่แทอีก คิคิ แล้วตอนจบคือน่ารักมากก อะไรคือเป็นของกันและกันแหม่ คนอ่านเขินซิค่ะ ฟิคเรื่องนี้ช่วยต่อลมหายใจให้แทยูชิปเปอร์ในภาวะที่ฟิคแทยูมีแต่หยิบมือมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรต์เขียนฟิคแทยูออกมาเยอะๆอีกนะค้าา xoxo
    #33
    0
  22. #32 ShuCream29 (@ShuCream29) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 21:57
    ชอบบบบบบบบบบ 
    เป็นฟิคแทยูพีเรียดที่ดีงาม ชวนเขินมากๆ และร้อนแรงด้วย
    ยงดูมีความเจ้าเล่ห์มากๆ องค์ชายยูตะบอกเกลียดเหรอ จับจูบเลย ><
    และรีดเดอร์คนนี้ก็นอนจมกองเลือดไปเรียบร้อย กับฉากอัศจรรย์กลางสระ555
    ภาษาสวย บรรยายออกมาได้ดีมากๆค่ะ เรานี่แบบเขินตัวม้วนเลย
    แถมจบท้ายด้วยการบอก เจ้าเป็นของเรา เราเป็นของเจ้า โอ๊ยยยย เราตายค่ะ 
    ตอนเด็กก็น่ารักด้วยกันทั้งคู่เลย แต่ยูตะนี่แบบ ฮือออ ซื่อๆใสๆตามประสาองค์ชายจริงๆ 
    ส่วนยงนี่หัวหมอ ฉลาดมาตั้งแต่เด็กเพราะเป็นลูกพ้อค้านี่เอง
    แล้วแหมๆๆมีการต่อรองซื้อขายกันด้วย ยงคิดไกลเกินเด็กนะ ยูตะเขาแค่อยากได้เป็นเพื่อน น่ารักๆๆๆๆ5555
    เราจะรอฟิคแทยูจากไรท์อีกนะคะ สู้ๆค่า

    #32
    0
  23. #31 mai_ii (@mai_egb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 19:36
    ใช้ภาษาดีมากค่ะ อ่านแล้วยังต้องกลับมาอ่านอีก 5555555 เป็นคนไม่ค่อยอ่านพีเรียด แต่เรื่องนี้ยอมใจ อ่านแล้วเห็นภาพในหัวเป็นฉากๆกันเลยทีเดียว ตอนจบก็น่ารัก อยากให้แต่งแทยูอีกนะคะ รออออออ
    #31
    0
  24. #30 นี่ี่พี่เอง (@iyimjo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 18:26
    ฮือออออ ดีกับใจจจจจ ภาษาดีมากค่ะะ ช้อบบบบบ
    #30
    0
  25. #29 Mayumiw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 11:47
    มันดีงามมากๆเลย เราชอบทุกอย่างภาษา แนวคิด วิธีดำเนินเรื่อง อยากให้เอามาทำเป็นเรื่องยาวมากเลยคะ
    #29
    0