FIN STORY | SF / OS | HANTA : TAEYU & DOYU

ตอนที่ 19 : TAEYU ft. HANTA ► ซ่อนรัก 3. [ 100 per. ] - CUT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

ยูตะเป็นไข้สูง เฮียสั่งให้เนื้อนวลเป็นคนคอยดูแลเด็กหนุ่ม ร่องรอยตามเรือนกายของยูตะก็ทำให้หญิงสาวเดาได้ไม่ยากว่าอาการป่วยของยูตะนั้นมาจากอะไร

หล่อนทั้งนึกสงสารทั้งสมเพชเด็กหนุ่ม เกือบสี่วันที่ยูตะนอนซมอยู่ในห้องรูหนู คอยกินอาหารกับยาที่เนื้อนวลเอามาป้อน น้ำตาตกยามค่ำคืนตอนที่นอนคนเดียว

แม้จะสุขสมและพึงพอใจในสัมผัสอยู่บ้าง แต่ยูตะก็ยังรู้สึกไร้ศักดิ์ศรีรวมไปถึงหวาดกลัว เขาทุกทนข์ตลอดเวลาที่ป่วย ในหัวของเขาฟุ้งซ่านและรู้สึกด้านลบเสียจนต้องกลั่นมันออกมาเป็นน้ำตา แต่สี่คืนสี่วันก็มากพอที่จะทำให้ยูตะเติบโตขึ้นมาได้

ในเย็นวันที่ห้ายูตะเอาน้ำเย็นๆมารอรับเฮียตั้งแต่เข้าบ้าน แทยงดูพอใจที่ยูตะรู้ตัวว่าควรทำอะไร เขาให้รางวัลยูตะเป็นความร้อนแรงตรงบันใดบ้านนั้นโดยที่ไม่เกรงกลัวว่าใครจะโผล่เข้ามาเห็น

ยูตะกระดากอายอยู่บ้าง แต่เมื่อขาของเขาถูกแยก ความปรารถนาของเขาถูกจุดขึ้น อะไรๆมันก็ถูกลืมเลือนไป เขาเรียนรู้ที่จะตอบรับเฮีย และปรนเปรอเฮียแบบเดียวกับที่เฮียทำให้เขา

ยูตะรู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไป แต่เขาดีใจที่เป็นอย่างนั้น เพราะนั่นแปลว่าเขาเรียนรู้วิธีที่จะอยู่รอดได้ ยูตะทำงานของตัวเองอย่างไม่ขาดตก ไม่ได้เหลิงจะขึ้นไปนอนบนเตียงกับเฮียอย่างเดียว เขายังทำงานบ้านเป็นปกติจนหกเดือนให้หลัง เฮียเรียกให้เขาช่วยไปจัดเอกสารและงานเล็กๆน้อยๆในห้องทำงาน จนในที่สุดยูตะก็ได้เริ่มเรียนเรื่องบัญชี

“เรียบร้อยกว่าที่คิดไว้นะเรา” เฮียเอ่ยปากชมเมื่อตรวจดูสมุดบัญชีที่ยูตะเอามาส่ง ตรวจด้วยสายตาแล้วทั้งเรื่องตัวเลข และร่องรอยการขีดเขียนล้วนเรียบร้อยเป็นระเบียบน่าชื่นชมทั้งสิ้น

            “ทำตัวดีแบบนี้เฮียมีรางวัลจะให้” แทยงยิ้มเมตตา หยิบเอากล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาวางบนโต๊ะ

            “อะไรเหรอจ๊ะ?”

            “เปิดดูสิ เฮียว่าหนูต้องชอบแน่” เฮียบอก ยูตะจึงหยิบกล่องมาเปิดออกดู สร้อยทองเส้นหนึ่งวางอยู่ด้านใน มันทำให้ยูตะตาโตรีบวางคืนลงบนโต๊ะ

            “ไม่เอานะเฮีย ของมีราคาแบบนี้ ยูตะเกรงใจ” ยูตะอ้อมโต๊ะเข้าไปในคุกเข่าตรงหน้าเฮีย เอ่ยปากด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

            “เฮียอยากให้หนูเอง รับไว้เถอะ” แทยงเอ่ยยิ้มๆยิ่งเห็นสีหน้างอแงเป็นเด็กๆของยูตะยิ่งชอบใจ

            “หนูไม่อยากได้ทองของเฮียนี่หน่า” ยูตะเอนหัวพิงลงบนตักชายคราวพ่อ กุมมือของแทยงเอามาลูบก่อนเอ่ยปากอย่างเอาใจ “แค่เฮียยังเมตตายูตะก็พอแล้ว”

            “รับไว้เถอะ ของแค่นี้เฮียให้ได้ไม่ลำบากอะไร อีกอย่างคอหนูโล่งเกินไป เฮียว่าน่าจะมีอะไรใส่ไว้สักหน่อย” คนตัวโตว่าพลางลูบไปตามลำคอของยูตะ

ผมของยูตะยาวประบ่าแล้วแต่เฮียไม่ให้ตัดซึ่งยูตะก็ไม่เดือดร้อนอะไร ยามนี้คติการใช้ชีวิตของยูตะคือการเอาใจเฮียให้มากที่สุด ยิ่งเฮียพอใจเท่าไหร่เขายิ่งอยู่ดีมากเท่านั้น ยิ่งตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กผอมกระหร่องคนเดิมอีกแล้ว และนั่นทำให้เด็กหนุ่มที่ผิวพรรณเปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวล และอิ่มกายมากกว่าครั้งไหนในชีวิต

            “ถึงรับไว้ยูตะก็ไม่กล้าใส่หรอกจ้ะ ของแพงแบบนี้ยูตะกลัวโดนปล้น” ยูตะเอ่ยปากพาซื่อทำให้แทยงหัวเราะอย่างเอ็นดู

“งั้นก็ไม่ต้องใส่ข้างนอกสิ ใส่แต่ในบ้านนี่แหละ” มือใหญ่ลูบหัวยูตะอย่างรักใคร่

“ใส่ในบ้านแล้วจะให้ใครเห็นล่ะจ๊ะ ปกติเห็นคนใส่ทองหยองก็ต้องใส่อวดคนอื่นไม่ใช่หรือ?” เด็กหนุ่มเอียงคอถาม

“ก็ใส่ให้เฮียดูนี่ไง”

“ถ้าอย่างนั้นยูตะจะรับไว้ก็ได้จ้ะ แต่ขอให้เฮียใส่ให้หนูนะ” ยูตะเอ่ยปากขอ แทยงยิ้มรับ เด็กหนุ่มจึงเผยยิ้มกว้างรีบหันหลังรวบผมขึ้นให้เฮียใส่สร้อยทองให้

“ไหนหันมาสิ” แทยงจับร่างบางพลิกเข้ามาหาตัว มองทองบนคอระหงอย่างชื่นชม

“ขอบคุณเฮียมากนะจ๊ะ” ยูตะกราบแทบอกเขา ก่อนจะจูบสองแก้มตอบอย่างเอาใจ

“รักษาดีๆล่ะ อย่าทำหายรู้ไหม?”

“ยูตะจะรักษาสุดชีวิตเลยจ้ะ” เขาเอ่ยปากให้คำมั่นออกไป

 

********************

 

            ยูตะไม่เคยมีทองใส่เป็นของตัวเอง แต่เดิมแค่เงินจะถือยังไม่เคยมีด้วยซ้ำ ครั้นจะบอกว่าไม่อยากได้ก็คงจะโกหกเพราะเขาอยากได้ตั้งแต่แรกเห็น แต่ที่เอ่ยปากปฎิเสธไปตอนแรกนั้นมันเป็นแค่ชั้นเชิง เพราะรู้ว่ายังไงเฮียก็ต้องบังคับให้เขารับจนได้

            เขาไม่อยากให้เฮียรู้สึกว่าที่เขาทำอยู่นั้นเพื่อเงินตราหรือของมีค่า แม้ว่ามันจะจริงก็เถอะ การทำให้เฮียเข้าใจว่าเขาเสน่หาในตัวเฮียไม่ต่างกันนั้นเป็นการเอาตัวรอดที่แยบยลที่สุด

            ในความรู้สึกของยูตะนั้น ยังไงความรู้สึกที่มีต่อเฮียแทยงก็ห่างไกลจากคำว่ารัก แม้เฮียจะมีเมตตาปราณีต่อเขาอย่างเสมอต้นเสมอปลาย แต่ยูตะไม่เคยลืมเลยว่าเฮียต้องการร่างกายเขาเท่านั้นเอง

            ดังนั้น แค่ไม่ปรามาสว่าเฮียเป็นเฒ่าหัวงู ก็ควรจะขอบคุณเขาแล้วที่ยอมทำดีด้วย ยอมขึ้นเตียงแถมยังเอาอกเอาใจไม่ขาดตกขนาดนี้ ทั้งที่บางทีเขาไม่มีอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

            ยูตะไม่ได้มีปัญหากับรูปร่างหน้าตาเฮีย แต่อายุของเฮียมันทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก ถ้าหากเปลี่ยนเฮียเป็นคุณฮันซลลูกชายเฮีย ยูตะอาจจะทำใจรักได้ง่ายกว่า

            ยูตะไม่เคยได้เจอคุณฮันซลตัวเป็นๆเลยสักครั้ง ได้ยินแต่คำบอกเล่าของคนอื่น แต่ที่เขารู้สึกคุ้นเคยก็เพราะรูปขนาดเท่าคนจริงที่แขวนอยู่ตรงหัวบันใดชั้นล่าง เครื่องหน้าได้รูปและรูปร่างสมส่วนนั่นทำให้เวลาทำความสะอาด ยูตะมักจะพิศมองรูปของลูกชายเจ้าของบ้านนานๆ นึกจินตนาการไปว่าถ้าได้เจอคุณฮันซลตัวจริงจะรูปงามอย่างในรูปหรือไม่

            ยูตะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังโตของเฮียอย่างเงียบๆ ออกไปข้างนอกบ้างยามที่ต้องซื้อหาของใช้จำเป็นแต่เขาไม่เคยไปเที่ยวเล่น เฮียเองก็ไม่เคยพาเขาออกไปไหน มักจะใช้เวลาหาความสุขด้วยกันในบ้าน ส่วนหนึ่งยูตะคิดว่าคงเพราะเฮียไม่ชอบเที่ยว และอีกอย่างเฮียคงกลัวคนจะรู้เรื่องของเขา

            ยูตะคิดภาพไม่ออกเหมือนกัน ว่าถ้าคนนอกรู้เรื่องของเขากับเฮีย มันจะกลายเป็นอย่างไรต่อ สภาพตอนนี้ของเขามันคือสถานะไม่ต่างจากเมียน้อย การต้องเผชิญหน้ากับเมียหลวงคงไม่ใช่เรื่องน่าพิศมัย และเขาก็ไม่ต้องการทะเลาะกับผู้หญิง

            ด้วยเหตุผลนั้นเอง ยูตะจึงเลือกที่จะใช้ชีวิตเงียบๆ ไม่หวือหวาแม้เฮียจะให้เงินเขาจับจ่ายได้ตามใจหลายครั้งหลายครา แต่ยูตะเลือกที่จะเก็บเอาไว้ เขาใช้แค่พอจำเป็น ไม่อวดร่ำอวดรวยหรือผยองใส่คนใช้คนอื่นที่แวะเวียนมาตลอดหลายเดือน ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครระแคะระคายความสัมพันธ์ของเขากับเฮียแทยง

            แต่ความลับมันไม่มีในโลก บ่ายวันนั้นหัวใจของยูตะก็ต้องเต้นระทึกหลังจากได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นมาจากหน้าบ้าน

            “อีใช่ไหม อานวล คนนี้ใช่ไหม!” เสียงตะโกนโหวกเหวกดังเข้ามาในตึกทำให้ยูตะผวา มือเรียวกำไม้กวาดในมือแน่นจนแทบจะกอดไว้ เขาเห็นกลุ่มผู้หญิงสามสี่คนเดินตรงเข้ามาหา และพี่เนื้อนวลของเขากำลังถูกลากเข้ามาด้วย

            “หน็อยแน่ ยังชูคออยู่อีกไม่รู้ที่ตายซะแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งอายุน่าจะแก่กว่ายูตะไม่กี่ปี ปรี่เข้ากระชากแขนยูตะ ร่างเล็กเซจนล้มลง ไม้กวาดกระเด็นไปอีกทิศ

หลังจากตั้งสติได้ ยูตะก็เห็นแล้วว่าในกลุ่มที่ยืนอยู่มีอาซ้อเมียเฮียด้วย ดังนั้นเขาแทบจะไม่ต้องเดาว่าคนพวกนี้มาเรื่องอะไร

            ยูตะยกมือไหว้ซ้อและทุกคนที่เข้ามา สายตามุ่งร้ายที่มองมาทำให้เขาหวั่นใจ นึกอยากจะให้เฮียกลับมาจากโรงสีไวๆก่อนที่เขาจะซวย

“มารยาสาไถ เต้าก็ไม่มียังคิดจะใช้เต้าไต่ วิปริต” หล่อนตะโกนด่าเขาอย่างออกนอกหน้า ยูตะหน้าซีดถอยหนีจากหญิงคนนั้น

“นี่มันเรื่องอะไรกันครับซ้อ?” ยูตะประนมมือไหว้แล้วถามผู้ใหญ่ที่ซื้อตัวเขามา เอ่ยถามข้ามหัวหญิงสาวท่าทางเอาเรื่องคนนั้นที่ยืนค้ำหัวยูตะอยู่

“ยังจะกล้าถามอีก ทองบนคอนั่นก็เป็นหลักฐานอยู่ทนโท่” หล่อนเอ่ยเย้ยก่อนซ้อจะเอ่ยปากอะไร

สีหน้าซ้อดูเรียบสนิท ตีความไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไรแน่ แต่เป็นหญิงสาวเลือดร้อนที่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาใส่ยูตะ

“อามิ้นหยุด” ซ้อเอ่ยสั่งเสียงเข้ม

“แต่ซ้อ มันหยามซ้อขนาดนี้แล้วซ้อยังจะปล่อยมันไว้อีกเหรอ?”

“...อั๊วจะไม่ยุ่งเรื่องของอาเฮีย” ซ้อเชิดหน้าขึ้นกดสายตามองยูตะราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตต่ำชั้น “ถ้าเฮียอีอยากจะหาเศษหาเลยก็ช่างอี”

“แต่มันกำลังหลอกเฮียนะ ดูสินี่ก็ทองแล้ว ต่อไปจะอะไร” ผู้หญิงชื่อมิ้นดูไม่พอใจท่าทีของซ้อ

“มันเงินของเฮีย ถ้าอีอยากจะให้มันก็ช่างเฮีย”

“ซ้อ แต่มันเป็นผู้ชาย!

“....” สายตาอาซ้อวูบไหวไปแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท ยูตะตกประหม่า เขาดูออกว่าภายใต้สีหน้าเรียบนิ่งนั้นมีความเจ็บปวด อย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่โดนสามีนอกใจจะเป็น แต่ซ้อแข็งแกร่งกว่านั้น หล่อนฉาบหน้าด้วยความเย็นชาและเข้มแข็ง ทว่าดูแล้วชวนเจ็บปวดยิ่งกว่าหล่อนร้องไห้คร่ำครวญออกมาเสียอีก 

ยูตะกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งให้คนด่าอยู่อย่างนั้น เขารู้สึกผิดกับซ้อ แต่เขาก็ใช่ว่าจะมีทางเลือก ได้แต่คิดปัดว่าหากจะโทษก็ต้องโทษเฮียที่มานอนกับเขาเอง

“ก็คิดซะว่า ดีกว่าสักวันอีจะอุ้มท้องมาขอแบ่งสมบัติ”

“ซ้อ!

“อย่าเอาทองไปลู่กระเบื้องอามิ้น กลับเถอะอั๊วไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ” ซ้อหมุนตัวเดินนำออกไป

“สักวันอีจะปอกลอกอาเฮียจนหมดตัว หรือไม่ก็ทำให้เราเดือดร้อนกันหมด” มิ้นฮึดฮัดไม่พอใจที่ไม่ได้ลงมือกับยูตะอย่างใจหวัง กระทืบเท้าตามกันออกไป

“ถ้าวันไหนอีทำเรื่องเดือดร้อน วันนั้นอั๊วจะจัดการเอง” ซ้อเอ่ยปากชัดเดินออกไปไม่เหลียวหลัง

ยูตะทำอะไรไม่ถูก แต่เขารู้สึกได้ว่าซ้อเมตตาเขามากเหลือเกิน เด็กหนุ่มยกมือไหว้ลาซ้อแม้อีกฝ่ายจะไม่เห็น ในขณะที่เนื้อนวลถูกปล่อยตัวก็วิ่งเข้ามาหาเขา

“พี่เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ?” ยูตะถามอย่างเป็นห่วงเพราะเห็นเนื้อนวลโดนลากมา ทั้งโดนจิกโดนหยิกไม่เบาเลย

“ไม่เป็นอะไรมากหรอก เอ็งสิไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ฉันไม่เป็นไร ว่าแต่คนเมื่อกี้ใครเหรอจ๊ะ?”

“คุณมิ้นน่ะ หลานสาวซ้อ” เนื้อนวลบอกแต่ไม่คลายความสงสัยของยูตะเลย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมมิ้นถึงต้องเดือดร้อนขนาดนั้น สีหน้ายูตะทำให้เนื้อนวลเอ่ยต่อ

“ใครๆเขาก็รู้กันว่าคุณมิ้นอีอยากเป็นเมียเฮียอีกคน”

            “จริงหรอจ๊ะ... แล้วเฮีย?”

            “เฮียอีไม่ได้สนใจหรอก เพราะถ้าสนใจคงไม่เดือดร้อนแทนซ้อขนาดนี้ อีคงไม่คิดว่าคนอื่นจะได้ตำแหน่งนี้แทนแถมเป็นผู้ชายด้วย”

            “ฉันไม่ใช่เมียเฮียหรอกจ้ะ” ยูตะเอ่ยอย่างเจียมตัว

            “ไม่ใช่ก็เหมือนใช่นั่นแหละ อย่าบอกนะว่าเฮียไม่ได้นอนกับเอ็งทุกคืน”

            “พี่ก็..” ยูตะหน้าแดงขึ้นมาเมื่อถูกถามเรื่องในมุ้ง

            “คุณมิ้นอีอยากได้ทั้งเฮียทั้งคุณฮันซลนั่นแหละ แต่จับไม่ได้ซักคนเลยยิ่งพาลใหญ่ ซ้อก็รู้ทั้งรู้แต่คุณมิ้นอีทำงานเก่ง ช่วยซ้อได้เยอะ ซ้ออีไม่มีลูกสาวเลยเลี้ยงไว้ ข้าว่าคุณมิ้นอีกลัวลื้อจะได้ไปเยอะแล้วไม่มีสมบัติเหลือตกถึงอีน่ะสิ” เนื้อนวลเอ่ยปากอย่างแค้นใจ “ไม่รู้ไอ้อีตัวไหนสาระแนเอาข่าวไปลือจนบ้านนู้นรู้เข้า ลากข้าไปเค้นคอเสียยกใหญ่ ขอโทษด้วยนะยูตะ ข้าจำเป็นต้องพูดไม่งั้นข้าคงอยู่ต่อไม่ได้”

            “ไม่เป็นไรหรอกพี่ ฉันสิทำให้พี่เดือดร้อน”

            “ช่างเถอะ ว่าแต่อาเฮียอีให้ทองเอ็งจริงๆเหรอ?” ถึงจะเห็นว่ายูตะสวมอยู่บนคอ แต่เนื้อนวลก็อยากถามให้แน่ใจ

            “จ้ะ”

            “วาสนาดีแล้วเอ็งเอ๋ย นี่สินะบ้านนู้นถึงทนอยู่ไม่ได้จนต้องยกกันมาถึงนี่” เนื้อนวลตบเข่าฉาด

            “....”

“หลังจากนี้เอ็งต้องดูแลตัวเองด้วยล่ะ ดูท่าอาซ้อน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คุณมิ้นอีคงไม่ปล่อยง่ายๆ”

“จ้ะพี่ ฉะ....”

“ยูตะ ยูตะ!” เสียงเรียกของเฮียดังลั่นมาตั้งแต่หน้าบ้านทำให้ทั้งเนื้อนวลและยูตะหันตามต้นเสียง

“พูดถึงก็มาเลย คงมีคนไปรายงานแน่ๆ ยังไงข้าต้องกลับก่อน” เนื้อนวลของตัวลา ยูตะยิ้มแหยลุกขึ้นเดินไปส่งเนื้อนวลพร้อมๆกับรับเฮีย

“ยูตะ เป็นยังไงบ้าง ใครทำอะไรหนูรึเปล่า?” เฮียดูร้อนรน จับเอาตัวยูตะหมุนจนครบรอบเพื่อสำรวจ

“เปล่าจ้ะ ไม่มีใครทำอะไร” ยูตะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เห็นเฮียเป็นห่วงขนาดนี้เขาก็อดรู้สึกดีไม่ได้

“แน่ใจนะ” เฮียเอ่ยถามอย่างจริงจัง

“แน่จ้ะ”

“โล่งอกไปที ได้ข่าวว่าพวกนั้นมาหา”

“จ้ะ แต่ไม่มีอะไร เฮียไม่ต้องห่วง”

“ซ้ออีว่าอะไรหนูรึเปล่า?” เฮียเอ่ยถามอย่างกังวล

“เปล่าจ้ะ อีแค่มาเจอเฉยๆ” ยูตะเอ่ยปากพร้อมรอยยิ้มจริงใจที่เฮียรู้สึกว่าเด็กหนุ่มกำลังโกหก เพราะข่าวที่รู้มาดูจะไม่ใช่แค่การอยากพบหน้าแน่

“หนูไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หรือถ้ามีอะไรหนูต้องบอกเฮีย เฮียช่วยหนูได้ทุกเรื่อง” ร่างสูงดึงเอาเด็กหนุ่มเข้าไปกอดจนจมอก

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แค่ทุกวันนี้เฮียก็มีปัญหามากแล้ว ยูตะเกรงใจ”

“เกรงใจอะไรกัน” เฮียเอ่ยเสียงดุ “เมียทั้งคนถ้าเฮียดูแลไม่ได้แล้วจะไปทำอะไรกิน” เขาเอ่ยปากจริงจังเสียจนยูตะหูอื้อ ไม่เคยเลยที่เฮียจะเอ่ยปากว่ายูตะมีสถานะแบบไหนจนกระทั่งวันนี้

“ไม่ได้การล่ะ เฮียจะให้หนูย้ายห้องนอน” ยูตะยังตามประโยคเมื่อครู่ไม่ทัน แต่โดนเฮียลากขึ้นบันใดไปแล้ว

ร่างสูงจับจูงยูตะมาหยุดที่ห้องนอนห้องหนึ่งแล้วเปิดออก ด้านในเป็นห้องนอนขนาดใหญ่พอๆกับห้องเฮีย มีข้าวของเครื่องประดับครบ

“หลังจากนี้ให้หนูนอนที่นี่ จริงๆแต่ก่อนเป็นห้องตาฮันซลแต่อีย้ายไปอยู่กับเมียอีแล้ว มีข้าวของอีเหลืออยู่ไม่กี่อย่างค่อยขนออก”

“ไม่ต้องย้ายก็ได้จ้ะเฮีย อยู่ห้องเดิมก็ดีแล้ว” ตามจริงยูตะแทบจะไม่ได้นอนห้องตัวเองเลยด้วยซ้ำ เพราะเขานอนที่ห้องเฮียแทบทุกคืน ส่วนห้องตัวเองมีไว้แค่เก็บของที่มีอยู่ไม่กี่ชิ้น

“ย้ายสิ จะได้ใกล้หูใกล้ตากันอีกนิด หลังจากนี้ลื้อพักห้องนี้ อั๊วจะได้มาหาลื้อง่ายๆด้วย” เฮียเอ่ยทะเล้นก่อนจูบแก้มเอาใจเด็กหนุ่ม แต่ยูตะกลับคิดไปแล้วว่านั่นเองเหตุผลที่แท้จริงของการย้ายเขา ไม่ใช่เพื่อปกป้องเห็นใจหรืออะไรทั้งนั้น แต่เพียงเพราะจะได้สนองความต้องการของเฮียได้สะดวกยิ่งขึ้น

“ขอบคุณมากเลยจ้ะ” ยูตะยกมือไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่ เฮียจูงยูตะเข้าไปในห้องก่อนจะเดินพาสำรวจ

“ไหนๆก็ย้ายห้องใหม่แล้ว ลองเตียงใหม่กันหน่อยดีไหม หืม?”

“เฮียบ้า” ยูตะแสร้งทุบบนแผ่นอกหนาก่อนที่ตนจะถูกอุ้มจนตัวลอย และจบทุกอย่างบนเตียงราคาแพง

 

 

 

เกือบปีแล้วที่ยูตะเข้ามาอยู่ในบ้านเฮีย เขากินอิ่มนอนหลับและได้เรียนหนังสือต่อ เฮียให้ยูตะไปลงเรียนกศน.เพื่อจะเอาวุฒิการศึกษา เฮียบอกว่ามันดีกว่าสำหรับอนาคตการทำงานของยูตะ

คนมีการศึกษาทำอะไรก็น่าเชื่อถือมากกว่า... เฮียว่าอย่างนั้น ซึ่งยูตะก็ไม่ได้ขัดเฮีย เขายังคงทำงานดูแลบ้านหลังโตหลังนี้เป็นอย่างดี และเริ่มขอทำหน้าที่เพิ่มนอกเหนือจากดูแลบ้าน ก็คือการทำมื้อเย็นให้เฮียกิน

ยูตะไปตลาดเอง จัดการคิดเมนูอาหารในแต่ละวันเอง เขาใส่ใจสุขภาพเฮีย พยายามหาของดีๆให้เฮียกิน แต่ในขณะเดียวกันเฮียก็ต้องแบ่งเวลาไปให้บ้านซ้อด้วยซึ่งยูตะก็ไม่ว่าอะไร วันไหนเฮียจะไม่กลับมากินข้าวด้วยเฮียจะโทรมาบอกไว้ก่อน แต่ยังไงเสียเฮียก็กลับมานอนกับเขาทุกคืน

ปฎิเสธไม่ได้ว่ายูตะชอบชีวิตแบบที่เป็นอยู่ เขาไม่ต้องเหนื่อยหนักอย่างตอนอยู่กับแม่ ไม่ต้องขัดสนดิ้นรน การเอาใจเฮียก็ไม่ใช่สิ่งที่ยากลำบากเกินกำลังเขา และเฮียเองก็เมตตาเอ็นดูยูตะมาก ไม่เคยขาดตกเรื่องการดูแล ทั้งเงินทั้งข้าวของ สรรหามาฝากยูตะจนเขาเองต้องเอ่ยปากขอให้เฮียอย่าเอามาให้กันอีก ยูตะอยากร่ำรวยแต่เขาไม่ได้โลภมากอยากจะกอบโกยไวๆ ที่เป็นอยู่ก็มากพอที่เขาจะสุขสบาย และสามารถไถ่ถอนตัวเองได้ในสักวันหนึ่ง

 

ช่วงนั้นเป็นช่วงฤดูเก็บเกี่ยว มีข้าวเข้ามาที่โรงสีเยอะ วุ่นวายกันเสียจนเสมียนต้องตามมาทำงานต่อที่บ้านเฮียหลายที ยูตะเห็นเฮียเหนื่อยเขาอยากแบ่งเบาภาระ แต่เรื่องเงินๆทองๆเขาไม่อยากเข้าไปยุ่ง ยิ่งได้ข่าวว่ามีโจรชุกชุม มีข้าวหายเป็นระยะตอนกลางคืนจนต้องจัดเวรยามทำให้ยูตะได้แต่สงสารเฮีย

เขาทำได้ปรนนิบัติพัดวีให้เฮียคลายปวดเมื่อย แต่เรื่องบนเตียงเดือนนั้นเฮียแทบจะไม่ได้แตะต้องตัวเขาเพราะทำงาน เช่นเดียวกับคืนนั้น...

 

เป็นอีกครั้งที่ยูตะถูกลักหลับ เขารู้สึกอึดอัดคับแน่นช่วงบั้นท้ายจนยากจะขยับ เด็กหนุ่มหายใจระรวย หอบโยนยามที่รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่สอดใส่เข้ามาในร่าง

ผิวเนื้อผ่าวร้อนเต้นระริกเพราะร้างรักมานานร่วมเดือน ความต้องการแผ่ซ่านตั้งแต่ที่ตากลมยังไม่ลืมขึ้นมอง คราแรกยูตะนึกหมั่นไส้เฮียแทยงที่คิดจะรังแกเขาทั้งที่ยังหลับอุตุอยู่แท้ๆ

ความร้อนที่แทรกซ่านอยู่ในร่างมันชวนให้หวามไหว เอวคอดบิวเร้าอย่างทรมานเมื่อคนที่รังแกกันบรรจงเสียดร่างเข้ามาอย่างปราณีต แผ่นอกเล็กแอ่นร่อนอย่างยั่วเย้ายามที่ลมหายใจกระชั้น

ความคับแน่นที่ร้างรักมานานทำให้ยิ่งกระชับรัดจนทรมานทั้งสองกายจนร้อนรุ่ม ฝ่ายที่ฝากฝังความปรารถนาใจเย็นจนร่างเล็กรู้สึกทรมานเหลือหลาย ลมหายใจของเด็กหนุ่มไม่สม่ำเสมอ แปรปรวนและปั่นป่วนด้วยความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

แขนเรียวเลื่อนโอนรอบลำคอแกร่ง ให้ก้มลงมาชิด ป้อนเรือนร่างตนให้อีกคนได้ชิมรส ป้อนปลายยอดของอารมณ์ทั้งสองให้จอมโจรได้กัดกินจนกระสันไปทั้งร่าง

ความปรารถนาที่ฝังลึกแล่นลิ้วฉับพลันจนร่างบางสะดุ้ง จังหวะรักหนักหน่วงจริงจังเสียจนไม่อาจจะกักกลั้นเสียงร้องน่าอับอาย

มันแปลก...

ยูตะคิดได้อย่างกระท่อนกระแท่น สติเขาพร่าเรือนเมื่อร่างของต้องตอบรับความระอุของอีกฝ่าย พยายามนึกหาว่าส่วนไหนที่แปลกต่างกัน

อย่างหนึ่งคือเฮียแทยงร้อนแรงแต่ไม่รุนแรง มีแค่ครั้งแรกเท่านั้นที่เฮียรุนแรงกับเขาจนได้เลือด แต่หลังจากนั้นเฮียกลับนุ่นนวลมาก ถนอมเขามาก

แต่ยามนี้มันต่างกัน ไม่รู้ว่าเพราะร้างความสเน่หามาเป็นเดือนเลยทำให้รสชาติรักเปลี่ยนไป หรือเพราะอะไรแน่ แต่จังหวะตอกสลักความปรารถนาเข้ามาในร่างเขามันรุนแรงจนแสบร้อน ทว่าถึงใจจนเด็กหนุ่มต้องร้องกรี๊ด

ตากลมลืมขึ้นในความมืด เกือบนาทีกว่าสายตาจะปรับให้เขาเห็นรูปร่าง เงาทะมึนที่กำลังคร่อมร่างของเขาอยู่ เหงื่อของทั้งสองคนโทรมกาย ทว่าจังหวะของความต้องการกลับยิ่งประสานถี่

เสียงหายใจพร่าเครืออยู่ที่ริมหู นานกว่าสติจะรับรู้ว่ามันแปลกกว่าทุกครั้งที่เคย

“...ดะ..เดี๋ยว” ยูตะลนลาน กลิ่นเหล้าคละคลุ้มทำให้เขารู้สึกตัว เขาพยายามจะจับตัวคนที่กำลังเร่งร้อนจนตัวเขาสั่นคลอนให้ออกห่าง แต่ผิวชื่นเหงื่อที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงนั่นลื่นมือและยากเกินกว่าจะผละหนี เขากอดรัดร่างยูตะเอาไว้

มือเรียวที่เคยกอดตอบเปลี่ยนเป็นมาจิกทึ้งพยายามให้อีกฝ่ายแยกจาก

“ใครกัน...ปล่อยผมนะ..อะ” เด็กหนุ่มตื่นตะลึง แต่ร่างกายกลับไม่ได้สติตาม อารมณ์ปรารถนาที่กำลังเปี่ยมล้มมันพล่านไปทั้งตัว ยิ่งอีกฝ่ายปรนเปรอกระชั้นหนักแน่นไม่เกรงใจ แต่กลับถึงใจจนร้องออกมาไม่เป็นคำทำให้ยูตะห้ามได้ไม่เต็มปาก

ความต้องการครอบงำแต่สติก็เตือนเขาอยู่ไม่คลาย ใจหนึ่งอยากผละห่างให้เขาออกไปจากตัว แต่อีกใจกลับรัดแน่นตอบรับอีกร่างเสียจนลงตัวมากเหลือเกิน

กว่าจะคิดหาทางออกได้ ความปรารถนาที่แสนหยาบคายก็ปลดปล่อยออกมาเองอย่างน่าอับอาย ทั้งที่คนทำไม่ใช่เฮียของเขา แต่ยูตะกับปลดปล่อยอย่างรุนแรงเสียจนอีกฝ่ายต้องกอดรัดไว้แน่น

สายธารแห่งความร้อนเร่าหยุดนิ่งอยู่ในตัวเขา ยูตะนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะปล่อยตัวแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เด็กหนุ่มพลิกตัวลงจากเตียง ยืนจ้องคนร้ายที่อาจหาญรังแกเขาในยามวิกาล

ทว่าเมื่อแสงจันทร์สาดเข้ามาให้เห็นเค้าหน้าอีกฝ่าย ร่างของยูตะก็ชาหนึบ

“คุณฮันซล” เด็กหนุ่มยืนตะลึงมองคนเมามายที่ดูท่าจะสิ้นฤทธิ์หลับไป ร่างบางนิ่งคิดเขาหวาดกลัวว่าเฮียจะมารู้ ถึงล่าสุดที่พบเฮียคือตอนอีกฝ่ายปลุกเขาเมื่อตอนตีสองเพื่อบอกว่าจะไปโรงสี

ยูตะรีบคว้าเอาเสื้อผ้าของตนมาสวมแล้ววิ่งออกมาจากห้อง ลงไปยังห้องพักชั้นล่างที่เขายังคงทำความสะอาดเอาไว้เสมอ ราวกับรู้ว่าสักวันเขาต้องระเห็จกลับมาให้มันเป็นถิ่นพำนัก

 

 

 

 #ซ่อนรักTY


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

530 ความคิดเห็น

  1. #510 FAHKRAMXTER (@UchihaSorashi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:24
    พี่ซล แกเมาจีงไม๊ สงสารน้องยู;—;
    #510
    0
  2. #442 myjays (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 09:32
    กรี๊ดดดดดดดดด

    พี่ซลเมาไม่เมา เมาแล้วมาทำงี้ได้ไงงงงง

    หนูยูยช้านนนน น่าสงสารอีกแล้วรู้กกกก ;____;
    #442
    0
  3. #434 Cheyrin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 22:31
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย พี่ซลเมามา แล้วรังแกน้องยูตะ

    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เอาไงละทีนี้ อุกอาจมากกกกก

    ถ้าเฮียมารู้นะ ฮึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมม



    ขอบคุณค่ะ
    #434
    0
  4. #419 pcypth (@supershow2) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 00:36
    พี่ซลมาแล้ววววว ฮืออออออ
    #419
    0
  5. #415 NTNHBx (@NTNHBx) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 20:48
    แง้ นุ้งโดนรังแกตลอดเลย ถ้าเฮียรู้ยูตะจะเป็นไงนะ เฮ้อ
    #415
    0
  6. #414 choccop!nk (@choccopinkchocco) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:09
    OMG พี่ฮันซลเปิดตัวได้ร้อนแรงแซงหน้าคุณพ่อมากมาย เราชอบบรรยากาศของเรื่องนี้ และคาแรกเตอร์ของยูตะมาก ยูตะเป็นตัวละครที่มีความเป็นมนุษย์ ทำไปเพื่อความอยู่รอด ถามว่ารักไหมด็ไม่ แต่ทำไปเพื่อตัวเอง น่าติดตามต่อมั่กๆๆ ประทับใจมากค่าา
    #414
    0
  7. #413 SonetA (@looksor) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 12:55
    เกร้ดดดดดดดดดดดดดดดดด พิซลมาแล้ว แค่กๆ  55555555
    เปิดตัว พิก็ทำนุ้งใจสั่นเลยแอะ 
    #413
    0
  8. #412 NkMt- (@NkMt-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 09:47
    ฮันซลแบบร้อนแรงมากๆโอ้โหหหจะเป็นยังไงต่อนะเฮียจะรู้ไหม
    #412
    0
  9. #410 Lolpooh (@realpoohhh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 08:10
    แฮกพี่ซลแบบร้อนเเรงมากเเถมลักหลับแงน้องยูดูถูกใจเเต่ก็ตกใจ อยากรู้ว่าพี่เขาเป็นอะไรมาถึงได้เมาขนาดนี้ฮึกๆ รอติดตามว่าเรื่องนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะคะ ดีมากค่ะไรท์
    #410
    0
  10. #409 SWAGMNL (@magnoliabz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 00:11
    ฮื้ออ เมามายังไงคะ อะไรยังไงคะตาบ้า น้องยังไม่ตื่นเต็มตาก็ปู้ย่ำปู้ยีน้องแล้ว ไม่ใช่ว่าพอสร่างจะว่าคิดว่าเป็นเมียงี้ไม่ได้นะคุณพี่ซล! กรี๊ดแลง อกอีแม่จะแตก 5555555555555555
    #409
    0
  11. #408 _angxxn (@kms_chks) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:55
    โอเอ็มจีๆ คุณฮันซลเผ็ชเว่อแซ่บมากอ่ะ ระแวงมากนี่ถ้าซ้อรู้มิ้นท์ก็ต้องรู้ถูกมะ ไม่ไว้ใจนางเลยอ่ะ แล้วยิ่งมีคุณฮันซลมาเอี่ยวอีกจะเป็นไงเนี่ย ถ้าอาเฮียรู้จะโกรธยูตะไหม เป็นห่วงลูกสุดอ่ะ
    #408
    0
  12. #407 yasuttama chuaythean (@kuro-pan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:52
    พิซลจะมาลักหลับตะยูแบบนี้ไม่ได้นะคะ
    #407
    0
  13. #406 `ซังนัมจายูตะ (@hibayama8018) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:28
    ว่าแล้ววววว ว่าแล้วว่าต้องเป็นฮันซล ฮร่อยยยย เมามาด้วย หืดหาดเลย หลังจากนี้มันจะซับซ้อนมากขึ้นแน่ๆเลยเดานะ 55555555
    #406
    0
  14. #405 toki000 (@toki000) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:03
    กรี้ดดดดดดถ้าเฮียรู้จะเป็นไงเนี่ย เผ็ชเวอร์
    #405
    0
  15. #404 W2P5 (@prunes) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:00
    โแยยยน่าสงสาร
    #404
    0
  16. #403 Yutoid (@AuNzPK) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:32
    โอยยยยย ลูกชายโดนลักหลับตลอดเลย 555555555555555
    #403
    0
  17. #402 Jenjira Temchit (@cjjenjira) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:17
    ว้ายยยย ตายแล้วววว อะไรจะแซ่บขนาดนี้
    #402
    0
  18. #401 Henry.ck (@henrychakichaki) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:04
    แง๊ เด็ดทั้งพ่อทั้งลูก หนูต้องเลือกแล้วนะค้ะยะยูยยย ฮือๆๆๆๆๆ
    #401
    0