FIN STORY | SF / OS | HANTA : TAEYU & DOYU

ตอนที่ 17 : TAEYU ft. HANTA ► ซ่อนรัก 1. [ 100 per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    27 มี.ค. 61

#ซ่อนรักTY
ไม่ต้องสนใจชื่อคนกับสถานที่นะคะ
เราอยากได้ฟีลเยาวราชแต่จะเปลี่ยนชื่อยูตะกับแทยงก็คิดว่าแปลก









'ยูตะ' ถูกขายเข้ามาอยู่ในบ้านเศรษฐี 

ร่างโปร่งมีผิวสีนวลผ่องราวกับเด็กเล็ก แต่รูปร่างผอมบางจนเห็นซี่โครงชัดเจน ผิวเนื้อกับหน้าตาที่ละม้ายคล้ายหญิงสาวมากกว่าผู้ชายทำให้แม่เขาพอจะเรียกราคาที่ต้องการได้

"อีจะทำงานเป็นเรอะ ดูอ่อนปวกเปียกแบบนี้" อาซ้อของบ้านเอาพัดสีแดงสดชี้มาทางยูตะที่นั่งก้มหน้าอยู่ตลอดเวลา

"ทำเป็นจ้ะซ้อ ปีนี้มันก็ 19 แล้ว การบ้านการเรือนมันทำเองตลอด หรือซ้อจะใช้มันทำงานแบกหามก็สุดแล้วแต่เลยจ้ะ" มารดาของเด็กหนุ่มเอ่ยอ้างสรรพคุณพร้อมปั้นหน้าฉีกยิ้มให้กับ 'อาซ้อร้านทอง' 

เศรษฐีพวกนี้เปิดร้านทองอยู่ในเยาวราช แม่ของเขาเคยรับจ้างทำความสะอาดให้อยู่หลายปี คราวนี้เข้าตาจนจึงลากยูตะมาเร่ขายให้เจ้านายเก่า

"อาเฮียว่ายังไง?" นายหญิงของบ้านหันไปถามสามี ยูตะรู้สึกร้อนๆหนาวๆยามที่ประมุขของบ้านพิศมองเขาอย่างถ้วนทั่ว ใบหน้าหวานก้มลงต่ำยิ่งขึ้นเมื่อเผลอเงยขึ้นสบสายตากับชายผู้นั้น


"ลื้อจะขายขาดรึเปล่าล่ะ?" เสียงทุ้มลึกเอ่ยถามมารดายูตะ เด็กหนุ่มอยากให้แม่ปฎิเสธ แต่หล่อนเพียงแค่ชายตามองเขาอึดใจหนึ่งแล้วยกมือประนมตอบเจ้าของบ้าน

"ขายขาดค่ะ ไม่มาทวงคืนแน่ แต่อาจจะขอราคาอีกสักหน่อย" ยูตะอยากจะร้องไห้แต่ก็จนใจ เขาทำใจตั้งแต่ตามแม่เข้ามาที่นี่แล้ว แม้จะแอบหวังว่ามารดาจะเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย

"ซื้อไว้ก็ได้ ให้ทำงานที่เรือนคงไม่เสียหาย ให้นอนห้องข้างหลังที่ว่างอยู่" ประมุขของบ้านเอ่ยปาก อาซ้อที่ทาปาสีแดงเช่นเดียวกับอาภรณ์ที่สวมหันไปมองสามีที่ยังไม่ละสายตาจะเด็กหนุ่ม

"ลื้ออยากได้ไว้หรอเฮีย ท่าทางขี้โรคแบบนี้" หล่อนถามย้ำอย่างชั่งใจ ยูตะนึกภาวนาให้เขาเปลี่ยนใจแล้วไล่ตนกับแม่กลับ แต่คำตอบนั้นกลับทำให้เด็กหนุ่มหมดหนทาง





"อืม... อั้วอยากได้"










*************************







เขา เป็นผู้ชายวัยสี่สิบห้าที่ยังดูเหมือนสามสิบกว่าๆ สีหน้าท่าทางมาดมั่นสมกับเป็นเจ้าตระกูล ที่ปฎิเสธไม่ได้เลยคือความหล่อเหลาสมชายชาตรีที่ยูตะนึกชื่นชมอยู่ในที เขาดูมีอำนาจแม้จะนั่งอยู่เฉยๆบนเก้าอี้ไม้สัก หรือเพียงแค่กางหนังสือพิมพ์ออกอ่าน 

เขาชื่อ แทยง แต่คนในบ้านมักเรียกขานว่า 'เฮีย'


อาซ้อ ภรรยาคนเดียวของเขากลับดูสูงวัยกว่า แต่หล่อนเป็นสตรีที่กระฉับกระเฉงว่องไว สวมทองเหมือนเป็นตู้ทองเคลื่อนที่ และมักจะแผดเสียงแหลมๆสั่งคนงาน 

อาซ้อกับเฮียมีลูกชายคนหนึ่งชื่อ ฮันซล เพิ่งแต่งงานไปไม่กี่เดือนก่อน ยูตะจึงไม่เคยได้พบหน้าอีกฝ่าย แต่จากรูปหมู่ที่แขวนอยู่บนผนัง ยูตะก็รู้ว่าอีกฝ่ายหน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้ผู้เป็นพ่อ แถมยังมีรูปร่างกำยำสมชายจนน่าอิจฉา 

ผิดแผกกับยูตะที่ผอมแห้ง เขากรำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก เลิกเรียนตั้งแต่ป.6 เพราะตามแม่ไปทำงาน การศึกษาแค่พออ่านออกเขียนได้เท่านั้น เสื้อผ้าที่หอบหิ้วติดตัวมามีแต่ของเก่าๆโทรมๆ เขาแทบไม่มีของมีค่าใดๆเลยตอนที่คนงานเดินนำไปยังห้องเล็กใกล้ห้องน้ำชั้นล่าง

ห้องแคบๆที่เดินวนไม่กี่ก้าวก็รอบ มีฝูกต่ำว่างชิดผนังห้องด้านหนึ่ง และพัดลมเพดานที่เสียงดังเอี๊ยดๆเป็นเฟอร์นิเจอร์อีกอย่างด้านใน

ยูตะวางกระเป๋าเป้สีหม่นของตนลงบนฝูก มองกวาดรอบห้องสีเทาอย่างหงอยเหงา คู้เข่าตนขึ้นมากอดชิดอก วูบหนึ่งเขานึกย้อนไปถึงตอนที่นั่งอยู่ต่อหน้าเจ้าของบ้าน 

ตอนที่เฮียเอ่ยปากคำพิพากษาว่า '...อยากได้' ไม่รู้เพราะอะไรยูตะถึงรู้สึกหวั่นใจกับดวงตาสีเข้มคู่นั้น ความหมายที่พุ่งตรงมาถึงเขาพอดีตอนที่เอ่ยปากมันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผ่าวทั่วสองข้างแก้ม สายตาคู่คมที่กวาดมองตัวเขาอย่างละเมียดจนรู้สึกว่าหยาบคายและจาบจ้วง


ยูตะครั่นคร้ามไปทั้งร่าง



กลัวเหลือเกินว่าเขาจะ '...อยากได้' มากมายกว่าแรงงาน







ยูตะรู้สึกว่าบ้านนี้เงียบผิดปกติ ทั้งที่ตัวตึกกว้างขวาง มีห้องหับนับสิบ มีความสูงถึงสามชั้น แต่ตลอดคืนแรกที่เขาค้างอยู่จนถึงรุ้งสางกลับเงียบสนิทเสียจนวังเวง



ไฟตามรั้วและจุดสำคัญๆเป็นไฟที่ตั้งเวลาปิดเปิดไว้ พอหกโมงเช้าฟ้ายังไม่สว่างดี สวิกซ์ก็ถูกสับ ยูตะตื่นแล้วในตอนนั้น เพราะเป็นนิสัยยามที่ต้องช่วยงานแม่ เขามักจะตื่นแต่เช้าเพื่อตระเตรียมเริ่มงานในวันใหม่ 


ยูตะยังไม่แน่ใจว่าตนต้องทำอะไรในบ้านหลังโตหลังนี้จึงตื่นเช้าไว้ก่อนแล้วเข้าไปในครัว หวังว่าจะได้ช่วยงานหยิบจับอะไรหากมีการเตรียมอาหาร แต่ผิดคาด ทุกอย่างเงียบสนิท ไม่มีคนงาน คนครัวหรืออะไรแบบนั้นเริ่มทำงาน ยูตะเดินสำรวจตามชั้นหนึ่งของบ้าน เดินหาว่าตนควรจะหยิบจับอะไรในเช้านี้แต่ก็กังวลว่าจะทำผิดพลาดให้เจ้าของบ้านขัดใจจึงกลับไปนั่งรอในครัวจนสายโด่ง


ใกล้แปดโมงเช้ายูตะถึงได้เจอกับเนื้อนวล คนงานคนแรกที่เขาได้รู้จักอย่างเป็นทางการ หล่อนมาถึงที่นั่นพร้อมกับกล่องทัปเปอร์แวร์ที่ใส่มีอาหารร้อนๆอยู่


"ที่นี่ไม่ค่อยมีคนอยู่หรอก ปกติก็มีแต่เฮียกับคุณฮันซล พอคุณฮันซลแต่งงานออกเรือนก็เหลือแต่เฮีย พวกคนงานส่วนใหญ่ก็มาแค่ตอนกลางวัน พักกันที่เรือนใหญ่นู่น ที่นั่นกว้างกว่ามีเรือนให้พวกคนงานนอน" เนื้อนวลเล่าขณะที่จัดอาหารใส่จาน



"แล้วอาซ้อล่ะจ๊ะ" ยูตะนึกสงสัย 



"ซ้ออีก็ไปๆมาๆ แต่อีไม่ค่อยนอนที่นี่หรอก อย่าหาว่าฉันนินทาเลยนะ เรือนใหญ่น่ะเป็นบ้านที่อาซ้ออีได้สืบมาจากตระกูล อีเลยเป็นใหญ่ทางนู้น ไม่ค่อยอยากย้ายมาหรอก ส่วนที่นี่เป็นบ้านทางตระกูลเฮีย เฮียอีก็ไม่อยากทิ้งไป ครั้นจะไม่อยู่ก็เสียของ แล้วที่นี่ก็ใกล้โรงสีกว่า" เนื้อนวลทำทีกระซิบแต่เล่าออกรส 



"โรงสีหรือจ๊ะ" ยูตะคิดว่าคนบ้านนี้จะจับงานแค่พวกเรื่องขายทองเสียอีก



"ใช่ เอ็งมาอยู่ใหม่เลยไม่รู้ล่ะสิ เฮียแกเป็นเจ้าของโรงสีใหญ่ตรงท้ายตลาดน่ะ แต่ไม่ใช่ว่าเฮียกับซ้อมีปัญหาอะไรหรอกนะ สองคนนี้ขยันการงาน คุมคนมาก กับข้าวกับปลาของพวกคนงานที่โรงสีก็ไปทำกันที่เรือนใหญ่แล้วซ้อก็เอามาส่งให้ เรือนนี้ก็ด้วย ข้าไม่ก็คนอื่นจะเอากับข้าวมาส่งให้เฮียทุกเช้า ของเอ็งก็ด้วย" หล่อนอธิบาย "แต่ที่นี่ก็มีพวกของในตู้นะ เอ็งหิวจะทำกินเองก็ได้ ยกเว้นอะไรที่พวกนายสั่งห้ามหยิบจับ ก็อย่าไปยุ่ง หรือจะให้ดีก็ขอเจ้านายก่อน"



"แล้วร้านทองล่ะจ๊ะ"



"ร้านทองนั่นเฮียอีวางมือให้ลูกกับซ้อจัดการแล้ว แต่ก่อนก็เข้าไปคุมอยู่หรอก หลังๆอีคงเห็นว่าลูกโตแล้ว อีก็คงเบื่อๆงานหน้าร้านเลยไปอยู่โรงสีอย่างเดียว โอ้ย อีขยันเงินทองถึงล้นมือ"



"แล้วพี่พอจะรู้ไหมจ๊ะว่าผมต้องทำงานอะไรบ้างที่นี่" ยูตะเลียบๆเคียงๆถามอย่างกังวล 



"เฮียยังไม่สั่งเอ็งเหรอ?" เนื้อนวลมุ่นคิ้ว หล่อนก็ไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับคนงานใหม่ รู้แค่ว่าเมื่อวานคนงานเก่าเอาลูกมาเร่ขายให้เฮียกับซ้อเท่านั้น 



"ยังเลยจ๊ะ"



"ก็คงงานรับใช้ ทำความสะอาดหยิบจับนั่นนี่แหละ แต่เดี๋ยวเฮียคงสั่งเอง บ้านนี้ไม่ค่อยมีคนตอนกลางคืน เอ็งมาอยู่นี่จะได้ช่วยเฮียเฝ้าบ้านด้วย" แม้เนื้อนวลจะแปลกใจที่รู้ว่ายูตะได้นอนที่นี่แต่หล่อนก็คิดเป็นอื่นไม่ออก สภาพผอมกะหร่องของเด็กตรงหน้าชวนให้เวทนายิ่งนัก ยิ่งได้รู้ว่าเพิ่งถูกแม่เอามาขายยิ่งชวนสงสาร



"ตอนกลางวันจะมีคนมาใช่ไหมจ๊ะ"


"พวกคนงานโรงสี พวกเสมียน แล้วก็พวกเวรทำความสะอาดจะมาจากเรือนใหญ่ เอ็งก็คอยดูเอาแล้วกัน"


"แล้วเรือนใหญ่ที่ว่านี่ไกลจากที่นี่มากไหมจ๊ะ?"



"ไม่ไกล ขี่รถสักสิบนาทีก็ถึง แต่ถ้าเดินเท้าก็นานหน่อย" 



"แล้ว... เฮีย" ยูตะจะถามต่อแต่เห็นใครอีกคนมาหยุดยืนอยู่ที่ประตูครัว ยูตะชะงักพุ่มมือไหว้คนที่ใส่กางเกงแพรผ้าพริ้วกับเสื้อกล้ามหลวมๆ ผมเผ้ายังไม่ได้จัดทรง แต่คงล้างหน้าล้างตาแล้ว



"คุยอะไรกัน เสียงเจื้อยแจ้วเชียว" ยูตะดูไม่ออกว่าเจ้านายใหม่เอ่ยถามด้วยอารมณ์ไหน เขาเดินเข้ามาในครัวหรูแล้วชะโงกมองกับข้าวในจาน



"คนงานใหม่ของเฮียสงสัยเรื่องงานที่นี่น่ะจ๊ะ" เนื้อนวลจัดสำรับเสร็จพอดี "เฮียจะกินที่นี่หรือจะให้ฉันยกไปข้างนอก"


"กินที่นี่แหละ ให้อีกินด้วย" แทยงหมายถึงยูตะที่ยืนทำอะไรไม่ถูก 


"ลื้อกินมารึยังล่ะ ถ้ายังก็กินด้วยกัน"


"ฉันกินมาจากเรือนใหญ่แล้วจ๊ะ" เนื้อนวลตอบ 


"งั้นมีอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวกินเสร็จให้อีจัดการก็ได้" แทยงว่า ลากเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะ เนื้อนวลมองยูตะอย่างชั่งใจวูบหนึ่งแล้วรับคำออกไปจากห้องครัว


"นั่งๆ อย่าไปยืนตัวลีบอยู่อย่างนั้น ไม่หิวหรอ" เขาใช้ตะเกียบกวักเรียกยูตะที่ทำตัวไม่ถูก ยูตะลังเลคิดว่าดูไม่เหมาะที่ตนจะร่วมโต๊ะกับเจ้านาย แต่เท่าที่เห็นท่าทางของเนื้อนวลที่คุยกับคนตรงหน้า ยูตะก็พอจะเข้าใจว่าเจ้านายบ้านนี้เป็นกันเองกับลูกจ้างมากกว่าที่คิด


"เร็วสิ จะได้กินสักที" ยูตะจำใจนั่งลงตรงหน้าประมุขของบ้าน


"มีอะไรสงสัยก็ถามอั้ว" เขาเอ่ยขณะที่ยูตะเริ่มจับตะเกียบ เด็กหนุ่มค่อยๆกินส่วนของตนเงียบๆ นึกอยากถามเรื่องหน้าที่การงานของตัวเองแต่เลือกจะเงียบไว้ก่อน


เขาซื้อชีวิตยูตะมาแล้ว เขาจะให้ทำอะไรก็คงต้องทำ


"กินเลอะ" เฮียบ่นขึ้นแต่คนโดนบ่นเหมือนจะไม่เข้าใจ จนมือใหญ่เอื้อมมาจับใกล้ใบหน้าจนยูตะผงะถอยอย่างตกใจ เฮียชะงักเมื่อเห็นท่าทางเด็กหนุ่ม เขาชักมือกลับแล้วชี้บนหน้าตัวเอง


"มุมปากน่ะ เลอะ" เฮียว่า ยูตะถึงรู้ตัวยกมือตัวเองขึ้นเช็ด โดยที่อากัปกิริยาใจลอยเหล่านั้นอยู่ในสายตาเฮียตลอด แทยงยกยิ้มอ่านไม่ออกเมื่อเห็นยูตะก้มหน้างุดราวกับตนเป็นยักษ์เป็นมาร


"อั้วน่ากลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ" 


"....?" ยูตะไม่ตอบแต่เงยหน้ามาสบตา พลางขมวดคิ้ว แต่พอประสานสายตากับคนที่มองอยู่ก็สะดุ้งเสสายตาหนีอีก "ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ"



"ก็ตั้งแต่มานี่ลื้อยังไม่ยอมมองหน้าอั้วเลย" เฮียเอ่ยพลางยิ้มบางๆ "อั้วพูดแบบนี้ลูกไทยแบบเธอเข้าใจไหม ถ้าไม่ชอบจะได้พูดไทยๆ" 



"ขะ..เข้าใจครับ" ยูตะก็ไม่รู้ ว่าทำไมตนรู้สึกตระหนกและลนลานแค่เพราะถูกเจ้านายซักถาม



"งั้นฉันพูดไทยๆกับเธอดีกว่า เธอจะได้ไม่เกร็ง... ชื่อยูตะใช่ไหมล่ะ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วนะ" เฮียจำได้ว่ายูตะอายุเท่าไหร่ แต่เขาอยากให้อีกฝ่ายเลิกเกร็ง



"19แล้วครับ" 



"เป็นหนุ่มแล้วนี่ มีเมียรึยังล่ะเรา"



"มะ ไม่มีครับ" 



"ฉันนี่ไม่มีมารยาทจริง เด็กสมัยนี้มันต้องเป็นแฟนกันก่อน ใช่ไหม มีรึยังล่ะ?" 



"ไม่มีทั้งเมีย ไม่มีทั้งแฟนครับ"



"ดีแล้ว" ยูตะนิ่วหน้า เขาอยากจะรู้ว่า 'ดีแล้ว' ของเฮียมีความหมายแบบไหนเมื่อมันมาพร้อมกับรอยยิ้มชวนกังวลแบบนั้น แต่ก็เงียบเสีย



"แล้วว่าไงล่ะ หน้าฉันมันน่ากลัวมากหรือไง ทั้งแก่ ทั้งขี้ริ้วขี้เหร่เสียจนทนมองไม่ได้เลยหรือ?" ยูตะรู้แล้วว่าเขากำลังจะติงตนเรื่องอะไร "ตั้งแต่เมื่อวานจนนี้ เธอก็แทบไม่เงยหน้ามองฉัน บนพื้นมันมีอะไรดี"



"ไม่ใช่นะครับ ...หน้าเฮีย" ยูตะลนลาน เกือบจะหลุดปากอย่างที่ใจคิด นึกค้านที่เขาบอกว่าตัวเองขี้ริ้วขี้เหร่ ในเมื่อคนตรงหน้าแม้แต่ในสภาพที่เพิ่งตื่นนอนกลับน่ามองขนาดนี้ ถ้ายูตะเป็นผู้หญิงคงนึกหลงใหลผู้ชายตรงหน้าได้ไม่ยาก แม้อายุจะห่างกันเป็นรอบก็ตามที




"หน้าฉันทำไม แย่มากหรือ?" เมื่อเห็นเด็กหนุ่มอึกอักแทยงจึงเค้นถาม




"...ไม่ใช่แย่ครับ" การจะชมผู้ชายด้วยกันว่าหล่อมันก็ชวนกระดากปากเกินไป "เฮียยังดูดีมากครับ"



"งั้นก็มองหน้าฉันสิถ้าดีจริง เลิกมองพื้นเสียที คุยกับฉันก็มองที่ฉัน" เขาเอ่ยอย่างหนักแน่น ยูตะเงยหน้าสบสายตาคมที่จ้องตรงมาที่ตนพลางกลืนน้ำลาฝืดๆ ไม่คิดว่าคำสั่งแรกที่ตนได้รับจะเป็นแบบนี้



"ดีแล้ว หลังจากนี้คุยกับฉันก็มองหน้าฉัน ไม่ต้องกลัว ฉันไม่กัดเธอหรอก" เฮียเผยยิ้มบางๆแบบที่ช่วยชโลมจิตใจของเด็กต่างถิ่น 




"กินๆ เดี๋ยวหายร้อนหมด" เฮียสั่งอีก แต่พอกินกันไปสักครู่ก็เป็นเฮียอีกที่เริ่มชวนคุย



"เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม?" 



"ดีครับ" ตามจริงแล้ว ยูตะนอนไม่หลับเลยต่างหาก



"ขาดเหลืออะไรก็บอกฉัน ไม่ก็บอกเนื้อนวลก็ได้ มีอะไรจะได้ช่วยหา เธอต้องอยู่ที่นี่อีกนาน" ถึงเขาไม่ย้ำยูตะก็รู้เรื่องนั้นดี "แต่ไม่ต้องห่วงว่าจะทำงานให้ฉันเปล่าล่ะ ฉันจะให้เงินเดือนจะได้มีเงินใช้เผื่ออยากซื้ออะไร" 



"แต่เฮียจ่ายให้แม่ผม..." ยูตะนึกค้าน แทยงซื้อเขามาแล้วไม่จำเป็นต้องให้เงินเดือนเขาก็ได้



"นั่นก็ใช่ แต่เธอเป็นคนทำงานก็ต้องมีกินมีเก็บใช้ส่วนตัวบ้าง ฉันจะให้ แต่เธอไม่มีสิทธิ์ลาออกอย่างคนอื่นเขา วันหยุดถ้าไม่สบายอะไรก็บอกได้ลาได้ แต่ถ้าจะหยุดพร่ำเพรื่อเที่ยวเล่นคงไม่ได้ เข้าใจไหม?" 


"เข้าใจครับ" ได้แค่นี้ก็เมตตาเขามากแล้ว


"เธออ่านออกเขียนได้ใช่ไหม?" 


"ครับ" ยูตะชอบอ่านหนังสือ แม้มันจะดูไร้สาระในสานตาแม่เขา และเขาไม่ค่อยมีเวลาอ่านเท่าไหร่นัก แต่เขาก็อ่านเขียนคล่อง


"ดีแล้ว ถ้าอยู่ไปนานๆแล้วเธอทำตัวดี ฉันจะสอนงานบัญชีให้" เขาพูดไปเรื่อยๆ ยูตะรับฟังแต่ไม่ได้คาดหวังเพราะถึงวันนั้นคงอีกนานโข 


"แล้วตอนนี้เฮียจะให้ผมทำงานอะไรเหรอครับ" เด็กหนุ่มตัดสินใจถามตอนที่เจ้าของบ้านกินเสร็จแล้ว


"ดูแลบ้านนี้ ทำความสะอาด แล้วก็ทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่ง" ฟังดูไม่ได้ต่างจากที่เนื้อนวลบอกกับยูตะมากนัก


เด็กหนุ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นเมื่อความหมายของคำว่า "อยากได้" ที่ได้ยินเมื่อวานคงไม่ใช่ในแง่ที่เขากังวลไปก่อน


"คิดว่าทำได้ไหม?" แทยงอิ่มแล้ว ยูตะก็เช่นกัน


"ได้ครับ" เสียงเด็กหนุ่มสดใสขึ้นเมื่อตนเริ่มคิดได้ในแง่ดี


"อิ่มแล้วใช่ไหม?"


"ครับเฮีย"


"ดี งั้นไปเริ่มงานแรกกัน" เขาฉายยิ้มเจิดจ้าแบบที่ยูตะรู้สึกใจกระตุก


"...งานแรกเหรอครับ?"


"ใช่ ...งานแรก ...อาบน้ำให้ฉัน" 


นาทีนั้นเอง ที่เด็กหนุ่มคิดว่าตนรีบคิดในแง่ดีไวเกินไป



------------------------
100 per.
ฟิคแก้บนวาเลนไทน์ 

มาช้าดีกว่าไม่มานะ 5555
ฮื่ออออ
#ซ่อนรักTY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

530 ความคิดเห็น

  1. #528 Mibow (@Mibow) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 07:56
    เพิ่ง45 อาบเองได้อยู่นะเฮียยยย
    #528
    0
  2. #511 pleng2006 (@pleng2006) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:38
    เฮียยย ทำไมเจ้าเล่ห์งี้อ้ะ!นิสัยไม่ดี!
    #511
    0
  3. #508 FAHKRAMXTER (@UchihaSorashi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:46
    อาเฮีย!
    #508
    0
  4. #439 myjays (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 10:14
    โง้ยยยยยย อาเฮียจะทำอะไรหนูยูย ;////////;

    กรี้ดดดดด คาแรคเตอร์พี่ทยบทนี้เท่มากๆๆๆๆๆ

    ดูภูมิฐานสุดไรสุด ดูแลหนูยูยดีๆนะคะเฮีย

    อย่าลุนแลงงงงง ;///////////////////;
    #439
    0
  5. #432 Cheyrin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:17
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย งานแรกของเฮียอ่านแล้วอินี่กรี๊ดดด

    ก็นะ หนูยูตะ หน้าเอ็นดูขนาดนั้น >O<



    ขอบคุณมากค่ะ
    #432
    0
  6. #386 Chohyunah (@chohyunah) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 00:19
    โอ๊ยเฮียยยย รู้เลยนะคะะะะ ใจเย็นๆนะ มีลูกมีเมียแล้วเน้ออ
    #386
    0
  7. #362 Joyjie Hwang (@joyjie0908) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 08:50
    โอ้ยยยย เฮียย้งร้ายมาก ไม่ไหวแล้วมาต่อทีค่ะ อยากอ่านต่อมากกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #362
    0
  8. #361 zia dorothea (@callmeonz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 18:02
    คุณพระ อ่านจบแทบเอามือยัดปากไว้ไม่ให้กรี๊ด ;-; เฮียอย่าทำไรน้องเลย ส่งมาให้เราดีกว่า .. อ้อ ไม่ใช่ 55555555555555
    #361
    0
  9. #359 MISSXPC (@PrangParew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:18
    เฮียคะเฮี๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไม่ทำดาเลยอ่ะค่ะ 55555555 น้องยังเด็กมากนะคะเฮีย ฮ่อย น้องอาบน้ำให้เฮียดีดีนะลูก แล้วเฮียก็อย่าทำอะไรลูกเลามากนะเฮียนะ ไม่งั้นเลาจะเกรี้ยวกราดใส่เฮียเลยนะเฮียยย
    #359
    0
  10. #358 choccop!nk (@choccopinkchocco) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:08
    เฮียร้ายกาจมากกก อ่อนโยนกับยูตะด้วยน้าาา
    #358
    0
  11. #357 Psychosis (@cottonkaslender) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:51
    เฮียมันร้ายยเว้ยยย แต่จะรอดูลูกชายเฮียนะ กร๊าวใจคักๆ555555
    #357
    0
  12. #356 kyuminlove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    ว้ายยยย อาบน้ำให้เฮียอะ อร๊ายยยย กลัวใจแทนน้องยูยจริงๆนะเฮีย
    #356
    0
  13. #355 fsaissr (@fsaissr) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:10
    อั่ยยยยย อาเฮีย ร้ายไม่เบานะเฮีย
    #355
    0
  14. #354 Henry.ck (@henrychakichaki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 14:04
    โอ้ยยยยยเฮียยยย งานไรเนี่ย 5555555
    #354
    0
  15. #352 SonetA (@looksor) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 11:38
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย เฮียขาาาาาาาาาาาาาาาา 
    #352
    0
  16. #351 ทาสทงเฮ (@lovekru) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:49
    อมกกกกเฮียขาาาาาาา

    ใจเต้นตึกตักๆฮือ เฮียโซฮอตมากค่ะ

    อยากให้ยูตะเริ่มงานเร็วๆ TvT♡
    #351
    0
  17. #350 toki000 (@toki000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 08:53
    นี่เป็นหน้าที่ของลูกจ้างหรอคะเฮีย นึกว่าหน้าที่ของเมี..ซะอีก
    #350
    0
  18. #349 kms_chks (@kms_chks) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 08:40
    โอ๊ย งานที่ไหนเขาทำกันแบบนี้คะอาเฮีย ดูสิยูตะจะทำตัวยังไง

    นี่กลัวยูตะจะโดนอาซ้อด่าอ่ะ กลัวลูกโดนกระทำ ถ้าถึงตอนนั้นอาเฮียต้องช่วยยูตะนะ
    #349
    0
  19. #348 hanta127 (@hanta127) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 08:26
    อือหืออออ รอมิไหวแล้ว~ ><
    #348
    0
  20. #347 missyounaa (@babyxing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 08:17
    เฮียคะ เดี๋ยวก๊อนนนนนน อาบน้ำให้ฉันอะไรกันคะ ไอากวหวากา ตาแก่หื่นกาม เกร้ดดดดดด
    #347
    0
  21. #346 SWAGMNL (@magnoliabz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 08:05
    ฮื้อ เฮียคะ งานแรกก็กิ๊บก๊าวแล้วค่ะเฮียขา โอ้ย ฟิคเรื่องนี้อัพทีไรเป็นต้องใจสั่นหวิวๆ อยากอ่านต่อทุกทีเลยค่ะไรต์ ไรต์แต่งดีมาก ขอบคุณมากนะคะ
    #346
    0
  22. #345 NkMt- (@NkMt-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 08:02
    ทำทุกอย่างตามที่เฮียสั่งงานแรกก็กรี๊ดดดดดดดดดดดดเลือดพุ่ง
    #345
    0
  23. #344 Vashpurl (@muk18842) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:54
    อาเฮียยย งานแรกคุณยูก็โดนเล่นเลยหรอ ไม่ทำให้ตายใจหน่อยหรออ ร้ายย
    #344
    0
  24. #343 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:45
    เฮียแอบคิดอะไรอยู่อ่ะ >////< งื้ออออ มันช่างดีต่อใจ อิอิ
    #343
    0
  25. #342 Lolpooh (@realpoohhh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:14
    ยูตะคงคิดว่ามันเกือบจะดีอยู่เเล้วเชียวกับงานที่เฮียให้ทำ พอฟังงานเเรกถึงกับสะดุ้งเเทน555 เป็นกำลังใจให้ยูตะนะ เฮียเเทยงน่ากลัวจัง
    #342
    0