FIN STORY | SF / OS | HANTA : TAEYU & DOYU

ตอนที่ 1 : #แก้บน | JOHNYONG : SHOTACON LUV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59


 

 

ฟิคแปลง เอามาแก้บนนะ 

ฟิคเก่ามากทำใจในความวายป่วง

ใช้แท็ก #เด็กของพิจอน


 



:::::::::::::::::::::::

 

 

                เปิดเทอมใหม่

 

 

                บรรยากาศแลดูวุ่นวายกว่าทุกวันเสียงดังสนั่นของเด็กนั่งเรียนเรียกให้อาจารย์แถวนั้นออกมาเอ็ดอยู่หลายที แต่ทว่าในมุมหนึ่งของห้องเรียนที่สุดแสนจะน่าปวดหัว เด็กชาย อี แทยง กลับนั่งถอนหายใจอยู่บนโต๊ะเรียนหน้าสุดที่ตัวเองถูกอาจารย์ประจำชั้นจับมาวาง ไว้เพราะนั่งเรียงตามความสูง

 

 

                เตี้ยจัด

 

                ทั้งที่อายุ 14 แล้วแต่ยังเตี้ยกว่าเด็กผู้หญิงบางคนซะอีก พวกเพื่อนผู้ชายด้วยกันก็สูงลิ่วกันไปไกลผิดกับเขาที่ทั้งผอม ทั้งเตี้ย ตัวเล็กจนโดนไอ้พวกตัวแสบในห้องล้ออยู่ประจำ แถมแกล้งเขาตลอดด้วย

 

                TT__________TT

 

 

                “มีอาจารย์ใหม่มาละ?” เสียงของพวกเด็กผู้หญิงฮือฮาดังขึ้นเรียกความสนใจจากเด็กชายตัวเล็ก

 

 

 

                “หูยยยย หล่ออะ แน่ใจหรอว่ามาสอนประวัติศาสตร์นึกว่ามาสอนพวกอังหฤษอะไรแบบนี้ซะอีก  >///<” บางกลุ่มชะเง้อคอออกไปส่องอาจารย์หนุ่มที่กำลังเดินมาทางห้องเรียนของพวกเขา แต่ไม่นานก็แตกฮือแยกย้ายนั่งประจำที่กันไปคนละทิศ



 

                    แทยงถอนหายใจยาวกับบรรยากาศหน้าเบื่อ


 

                ประตูห้องเรียนด้านหน้าเปิดผั๊วะ ปรากฏร่างสูงของอาจารย์ที่เด็กหญิงทั้งหลายเพิ่งวิจารณ์กันไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน


 

                เสียงฮือฮาตามมาแม้แต่พวกผู้ชายก็ยังอดเซอร์ไพส์ไม่ได้ ตากลมปรายตามองอาจารย์หนุ่มที่เดินมายืนอยู่กลางห้อง โปรยยิ้มหวานให้นักเรียนและเตรียมจะพูดอะไรซักอย่าง

 

 

                นี่ละ 

                สิ่งที่น่าเบื่อที่สุดที่ทำให้เด็กชายแทยง ทำหน้าบอกบุญไม่รับตั้งแต่เช้า

 

 

              อาจารย์หนุ่มเอ่ยทักทายอย่างเป็นทางการด้วยน้ำเสียงน่าฟัง แต่...





                เหอะ

 

 

                คนๆนี้ คือ อาจารย์ ซอ ยองโฮ อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์คนใหม่ของชั้นเรียน

 

 

                ไม่ใช่ พี่ยองโฮ ของเขา’ อย่างที่เคยเป็น

 

 

 

               

                คนบ้า!

 

 

 

 

 

 

 

                .....................................

               

 

 

 

                “สวัสดีครับนักเรียนทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ภาคการศึกษาใหม่นะ” อาจารย์สุดหล่อกระชับแว่นตาให้แน่นมากขึ้น อันที่จริงยองโฮไม่ได้มีปัญหาทางสายตาแต่ที่เอาแว่นมาใส่เพื่อทำให้อิมเมจตัวเองดูน่าเชื่อถือมากขึ้นเพราะหน้าเขามันอ่อนกว่าวัยมากเสียจนหลายครั้งดูเป็นปัญหา

 

 

                “ครูชื่อซอ ยองโฮ หรือจะเรียกว่าครูจอห์นนี่ก็ได้” ว่าแล้วก็คว้าชอล์กเขียนชื่อตัวเองเป้งๆบนกระดาษดำ “เป็นครูวิชาประวัติศาสตร์ของพวกเธอ” ใบหน้าหล่อยิ้มใจดี แทยงเหลือบเห็นพวกผู้หญิงแอบซุบซิบหยอกกันเพราะยองโฮจนนึกหมั่นไส้

 


                หึ

 

 

                 

                “ดีใจที่ได้มาเจอพวกเราทุกคนวันนี้นะ นี่จุดประสงค์รายวิชาหัวแถวมารับไปแจกที”  อาจารย์หนุ่มชูปึกเอกสารในมือแล้วออกคำสั่ง พวกที่นั่งหน้าสุดรู้หน้าที่ผุดลุกขึ้นไปรับมาแจก  แทยงเองก็เช่นกันเขาเดินไปมุดๆกับกลุ่มเพื่อนที่รุมเอาเอกสารแต่ไม่รู้ไป แย่งกันอีกท่าไหนสุดท้ายวงแตกเหลือแค่แทยงที่ไม่มีเอกสารในมือ คนตัวเล็กเงยหน้ามองอาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์อย่างจนใจสีหน้าไร้รอยยิ้มแบมือขอเอกสารจากร่างสูง

 

 

 

                “อาจารย์ ย อ ง โ ฮ ครับ แถวผมยังไม่ได้” ไม่รู้ว่าหูฝาดหรือไงแต่จอห์นนี่จับได้ว่าคนตัวเล็กส่งเสียงเรียกชื่อเขาชัด อย่างประชดประชัน คนเป็นอาจารย์หยิบเอกสารส่งให้พลางก้มมองร่างเล็กนิดหน่อยแต่แทยงถอยกรูกลับไปนั่งที่ทันทีแบบไม่แม้แต่จะสบตาหรือเอ่ยขอบคุณ

 

 

                โกรธมากสินะ

 

 

                เฮ้อ..........

 

 

 

 

 

::::SHOTACON LUV:::::

 

 

 

 

                “อ้าว! จอห์นนี่   น้าก็นึกว่าใคร วันนี้ไปสอนวันแรกใช่ไหม?” เสียงทักของเจ้าของบ้านที่อาจารย์หนุ่มถือวิสาสะเดินเข้ามาฉุดให้เจ้าตัวต้องแวะเข้าไปที่ครัวเอ่ยทักทายคุณแม่บ้านที่กำลังทำอาหารกลิ่นหอมฉุย

 

 

                “ครับน้า” ยองโฮยิ้มรับตอบรับ

 

 

                “เป็นไงบ้างละ? น้าถามตัวเล็กมันก็ไม่ยอมบอก เรียกลงมากินข้าวตั้งนานก็ไม่ยอมลงมา” คนเป็นแม่บ่นถึงลูกชายคนเล็กที่พอมาถึงบ้านก็ปิดประตูเอาแต่อยู่ในห้องนอน เรียกยังไงก็ไม่ยอมคุย ไม่ยอมลงมากินข้าวทั้งที่ปกติต้องวิ่งลงมาคนแรก

 

 

                “ก็โอเคครับ เด็กๆที่โรงเรียนน่ารักดี น้องอยู่บนห้องหรอครับงั้นเดี๋ยวผมไปดูให้” ยองโฮอาสา เขาคุ้นชินกับบ้านหลังนี้พอๆกับบ้านตัวเองนั่นละ เพราะรั้วบ้านติดกันมาตั้งแต่เขาจำความได้เห็นกันมาตั้งแต่เด็กยันโตทั้งรักทั้งเอ็นดูกันทั้งผู้ใหญ่สองบ้านพลอยทำให้รุ่นลูกสนิทกันไปด้วย

 

 

                “ดีเลยไปดูให้น้าหน่อย พักนี้ชอบงอแงถ้าน้องไม่สบายยังไงจัดการเอายาให้กินด้วย” คนเป็นแม่บ้านสั่งอย่างไว้ใจเพราะรู้ดีว่ามีแค่ยองโฮเท่านั้นแหละที่จะบังคับ ไอ้ตัวเล็กจอมเอาแต่ใจของบ้านหลังนี้ได้

 

                ชายหนุ่มยิ้มรับเดินขึ้นบันใดมาชั้นสองอย่างเคยชิน เคาะประตูไปพักใหญ่แต่ไม่มีใครเปิดจนต้องลองบิดลูกบิดซึ่งมันไม่ได้ล็อค ในห้องนอนสีฟ้าสดที่ตกแต่งไว้อย่างน่ารักน่าชัง บนเตียงมีเจ้าชายตัวน้อยแสนบอบบางนอนหลับสนิทข้างๆมีตุ๊กตาโดเรมอนที่เจ้าของห้องชอบนักชอบหนา

 

 

                “เด็กน้อยเอ้ย” ยองโฮมองคนหลับแล้วส่ายหน้า

 

 

 

                อี แทยง กับ ยองโฮ เป็นพี่น้องข้างบ้านที่สนิทกันมาก  ยองโฮแก่กว่าแทยงเกือบสิบปีเต็มแต่ไม่รู้ทำไมถึงมาสนิทกันได้  เขาเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เกิด ตอนเด็กๆมาช่วยคุณน้าอุ้ม มาช่วยเลี้ยงบ่อยๆ โตมาหน่อยก็เคยจูงมือไปรับไปส่งโรงเรียน สอนการบ้าน เล่นกันเหมือนเด็กทั้งที่อายุห่างกันไกลขนาดนี้ เขาเอ็นดูแทยงมาก เป็นห่วงมากเหมือนน้องชายแท้ๆ

 

                แต่หลังจากที่เขาฝึกงานสอนจบได้บรรจุลงที่โรงเรียนประจำจังหวัด เขามาบอกแทยงก่อนใครแต่เจ้าตัวเล็กกลับโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟ ไม่ยอมคุยด้วยแถมหลบหน้าตลอด เขาเองมัวแต่ยุ่งกับเรื่องย้ายงานเลยไม่ค่อยได้สนใจตัวเล็กซักเท่าไหร่ เจอกันจังๆก็วันนี้ตอนไปสอน ไม่ใช่ว่ายองโฮไม่รู้ว่าแทยงยังโกรธเขาไม่หายแต่ที่โรงเรียนเขาเป็นอาจารย์ จะคุยเล่นหัวด้วยก็คงลำบาก

 

 

                “เด็กบ้า” ยองโฮบีบจมูกโด่งรั้นนั่นอย่างนึกหมั่นไส้ สองแก้มใสที่มีเลือดฝาดส่งให้ใบหน้าเล็กนั่นน่ามองขึ้นเยอะ แพรขนตายาวงอนที่ถ้าไม่บอกก็ดูไม่ออกว่านี่เด็กผู้ชาย ยิ่งปากเล็กสีแดงสดนั่นยิ่งน่าจูบเป็นบ้า

 

                ห่ะ?!

 

                น่าจูบ O.O

 

                อี บ้า จอห์นนี่ คิด อกุศล กับ เด็ก !!!

 

 

                “อือ” เสียงเล็กครางอย่างอึดอัดขณะที่พลิกตัวนอนตะแคง ตาเรียวปรือขึ้นนิดหน่อยอย่างสะลืมสะลือ

 

 

 

                “จอห์น” แทยงเผลอเรียกเหมือนเพ้อออกมา แต่พอขยี้ตาจ้องภาพตรงหน้าให้ชัดก็รีบเด้งลุกจากที่นอน

 

 

 

                “ขึ้นมาทำไม!” คนตัวเล็กแหวเขาอย่างไม่พอใจ เชิดหน้าหนีทันทีจนคนโตกว่าต้องกลั้นยิ้มกับท่าทางดื้อรั้นนั่น

 

 

 

                “ก็มาดูเด็กเอาแต่ใจน่ะสิ” ยองโฮตอบล้อๆ แทยงปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ




 

 

                เด็ก

 




 

                “ออกไปเลยนะ” เอ่ยปากไล่ทันที

 

 

 

                “วันนี้เปิดเรียนมีการบ้านรึเปล่า เดี๋ยวจะช่วยสอน” พี่ชายเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมแทยงถึงโกรธตัวเองได้ขนาดนี้แต่ก็คงเป็นอารมณ์เด็กๆ ที่กำลังเข้าสู่วัยรุ่นนั่นละ

 

 

                “ไม่มี ไม่ต้องมาสอน ไม่ได้ขอ!” ร่างเล็กกระแทกเสียงใส่ ตากลมส่อแววกระด้างจ้องยองโฮด้วยความอารมณ์ขุ่น

 

 

 

                “แทยงคุยกันดีๆสิ อย่าทำตัวเป็นเด็กนิสัยไม่ดีแบบนี้” ยองโฮพูดด้ววยน้ำเสียงเย็นๆ ถอนหายใจเหนื่อยๆ วันนี้ทำงานวันแรกก็ว่าหนักแล้ว มารบกับคนคุยไม่รู้เรื่องนี่หนักกว่า

 

 

                “ใช่ แทยงมันเด็ก เด็กไม่ดี เด็กเอาแต่ใจ นิสัยไม่ดี จอห์นก็ไม่ต้องมายุ่งสิออกไปเลย” ตัดพ้อเสียงดังลั่นแล้วก็ปาหมอนใส่ร่างสูงที่นั่งอยู่บนพื้นข้างล่างเตียง

 

 

                “แทยงทำไมพูดไม่รู้เรื่อง? ทำตัวไม่น่ารักเลยนะ”  ยองโฮเสียงดังขึ้นทำเอาคนตัวเล็กชะงักไปอย่างตกใจ

 

 

 

                “แล้วที่เรียกจอห์น จอห์น น่ะดีแล้วหรอ จอห์นแก่กว่าแทยงเยอะนะ” ยองโฮเตือน ไม่อยากให้เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นมีใครมาว่าได้ว่าแทยงไม่มีสัมมาคารวะ

 

 

 

                “อึก.. อ่อ ใช่สิ ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนี่หน่า” ร่างบางบอกเสียงสั่น

 

 

 

                “งั้นผมเชิญอาจารย์ยองโฮออกจากห้องผมดีกว่าครับ ผมอยากอยู่คนเดียว” แทยงยืดตัวลุกไปเปิดประตู ผายมือให้คนที่มองตามเขาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

               

                “แทยง ..”

 

 

 

                “ออกไปเถอะครับ” นักเรียนดีเด่นเอ่ยซ้ำ แทยงไม่อยากฟังว่าจอห์นนี่จะพูดอะไรอีก  เพราะตอนนี้เขาเองก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรอยู่แล้ว คนตัวสูงถอนหายใจกับท่าทีประชดประชันของร่างบางแล้วเดินออกไปจากห้องตรงลงบันใดกลับบ้านเขาเหมือนกัน

 

 

                แทยงปิดประตูตามหลังร่างสูงจัดการลงกลอนแน่นหนายังไม่หมดยังจัดการปิดม่านที่ระเบียงจนมิด ไม่อยากเห็นห้องนอนของคนใจร้ายนั่น

 

 

                “อีจอห์น คนบ้าๆๆๆๆๆ!” ร่างบางทุบหมอนระบายอารมณ์ผิดหวังที่อยู่ในใจ

 

 

                คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก

 

                แค่อายุห่างกันมากขนาดนี้ก็แทบจะไม่มีหวังอยู่แล้ว ..แล้วนี่ยัง มาเป็นอาจารย์ของเขา

 

 

                พี่กับน้อง จะเลื่อนสถานะว่ายากแล้ว

 

 

                อาจารย์กับลูกศิษย์จะเลื่อนสถานะมันยากขึ้นไปอีกไมรู้กี่เท่าตัว

 

 

 

                คนบ้า.. ไม่รู้อะไรเลยรึไง ..

 

 

                “เกลียด เกลียดซอยองโฮที่สุดในโลกเลย !” แทยงปาหมอนอีกใบใส่ประตูสุดแรง ซบหน้ากับฝ่ามือตัวเอง

 

 

                10 ปี ที่แทยงต้องไล่ตามจอห์นนี่ให้ทัน

 

                แต่ตลอดเวลาจอห์นนี่ก็คิดแต่ว่าเขามันเด็ก....เด็กน้อย

 

                อยากจะโตกว่านี้ อยากจะสูงกว่านี้ อยากจะน่ารักกว่านี้ เผื่อจอห์นจะมองเขาบ้าง 



                 แต่เปล่าเลย ยิ่งโตยิ่งห่างออกไปทุกที 



                จอห์นนี่อยู่ห่างจนเด็กอายุ 14 อย่างแทยงเอื้อมไม่ถึง

 


                อยากให้จอห์นนี่เป็นแค่พี่ข้างบ้านที่ตัวเองแอบชอบมาตั้งแต่เด็กเหมือนเดิม


 

                ไม่ใช่

 

                อาจารย์กับลูกศิษย์ที่มีระยะห่างกันไกลสุดขอบโลกขนาดนี้

 

 

                จอห์นใจร้าย ...

 

 

                ใจร้ายที่สุดเลย!

 

 

 

::::SHOTACON LUV:::::

 

 

 

                “หวัดดีตัวเล็ก” เพื่อนตัวสูงยิ้มกว้างปรี่เข้ามาหาแทยงที่นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะเรียน 

                  แน่นอน จอง แจฮยอน ไม่ได้มาคนเดียวแน่ๆ ยังพกลูกสมุนมาอีกสามสี่คนเดินตามหลังมา  แทยงมองแจฮยอนนิดหน่อยแต่ไม่ได้คิดจะต่อปากต่อคำ เมื่อคืนร้องไห้มาทั้งคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าแค่นับถือตัวเองที่ตื่นมาโรงเรียนไหวก็ดีที่สุดแล้ว

 

 

                “อ้าว วันนี้แปลกพูดด้วยก็ไม่พูดด้วย” แจฮยอนยิ้มเผล่  แทยงมองแจฮยอนนิ่ง ความสูงของเพื่อนเกเรคนนี้เกือบจะร้อยแปดสิบในไม่ช้า ผิดกับเขาที่ไม่ขยับไปไหนเลยตั้งแต่ปีที่แล้ว

 

 

                “เออะนี่อะไรอะ” แจฮยอนมือไวคว้าโทรศัพท์มือถือในมือแทยงออกไปได้ ร่างบางเบิกตาโพลงอย่างตกใจ จะไม่โวยวายเลยถ้าหน้าจอที่แทยงเปิดค้างไว้ไม่ใช่ข้อความที่พิมพ์ขอโทษยองโฮแต่ไม่กล้าส่งออกไป

 

 

                “เอาคืนมานะแจฮยอน!!” แจฮยอนดึงเสื้ออีกฝ่ายไว้

 

 

 

                “อ่ะ พูดได้แล้ว” คนแกล้งชี้หน้าแทยงล้อเลียนท่าทางแปลกใจ

 

 

 

                “เอาของเราคืนมา” แทยงพูดเสียงนิ่งแบมือขอดีๆ แจฮยอนยิ้มปลื้มทำท่าจะยื่นโทรศัพท์คืนให้แทยงเลยรีบคว้า

 

 

                “อยากได้ก็มาเอาเองสิ!!” ว่าแล้วแจฮยอนก็ชูสุดแขนแถมยังวิ่งหนีคนตัวเล็กอีก เหตุการณ์ชุลวุนยามเช้าจึงก็เกิดขึ้น  แทยงรีบดึงเสื้อแจฮยอนไว้กระโดดจนตัวลอยแต่ก็คว้าไม่ถึง ร่างบางหมดทางสู้จึงกลายร่างเป็นหมาชั่วขณะกัดเข้าที่แขนของคนก่อเรื่อง

 

 

                “โอ้ยยยย แทยงงงงเป็นหมารึไง” วายร้ายโวยรีบแงะปากอีคนออกแล้วรวบตัวไว้ แจฮยอนโยนโทรศัพท์แทยงให้ลูกสมุน

 

 

 

                “เอาคืนมานะ พวกบ้า” แทยงดิ้นพล่านอยู่ในอ้อมแขนของเพื่อนตัวสูง

 

 

 

                “พวกมึงเปิดดูดิ แม่มมความลับอะไรหนักหนาหวงจัง” แจฮยอนสั่ง  แทยงรีบโผออกไปคว้าโทรศัพท์ตัวเองเอาไว้ด้วยสุดแรงที่มีจนคว้ามาได้ แต่ก่อนที่จะหนีพ้นก็โดนอีกคนคว้าตัวอุ้มชูสุดแขนจนตัวลอย

 

 

 

                “ตัวเล็กยังกะเด็กอนุบาล 5555555555555” แจฮยอนล้อคนที่เขาอุ้มอยู่ แทยงโวยลั่นดิ้นพล่านจะลง

 

 

 

                “ไอ้แทยงอายุเท่าไหร่แล้วมึง ตัวแค่เนี้ย 555555555555

 

 

 

                “ปล่อยนะ ปล่อยเซ่!!!

 

 

 

 




 

 

 

 

 

                ปัง!!! “นั่งที่!!!!

 

                เสียงตวาดจากหน้าประตูทำเอาคนก่อเรื่องตกใจปล่อยอีกคนลงจากอากาศ  แทยงนั่งจุมปุกอยู่กับพื้นในมือถือโทรศัพท์เครื่องเล็กไว้แนบอก

 

 

                “ฉันบอกว่าให้ไปนั่งที่” ยองโฮย้ำเมื่อเห็นว่าพวกแจฮยอนยังไม่ไปไหน อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาตร์กวาดสายตามองสภาพโต๊ะหน้าห้องที่แลดูเหมือน สมรภูมิรบก็ไม่ปาน  แล้วยิ่งเห็นคนที่เป็นประเด็นให้เขาอารมณ์เสียตั้งแต่เมื่อวานอยู่ในสภาพนี้ยิ่งอยากจะเป็นบ้า

 

 

                “อี แทยง เธอรู้จักห้องทำงานฉันใช่ไหม?” อาจารย์หนุมถามขณะที่เดินไปฉุดร่างเล็กให้ลุกขึ้นท่ามกลางสายตานักเรียนทั้งชั้น

 

“ไปเอาหนังสือประวัติศาสตร์เกาหลีที่โต๊ะฉัน” ร่างบางนิ่งไปก่อนจะเดินออกจากห้องตามคำสั่งแบบไม่โต้แย้ง

 

 

                มือเล็กยังคงถือเครื่องมือสื่อสารส่วนตัวไว้แนบอกเดินเอื่อยจนถึงห้องพักอาจารย์ ที่นี่ไม่มีใครเลยเพราะอาจารย์คงไปสอนกันหมด คนตัวเล็กถอนหายใจพรืดอย่างสิ้นหวัง การที่เขาถูกแจฮยอนอุ้มจนตัวลอยแบบนั้นก็พิสูจน์แล้วว่าเขามันเด็กแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นจอห์นดันมาเห็นเข้าซะอีก

 



 

                แค่เด็ก

 

 

                แค่ลูกศิษย์คนหนึ่งในชั้นเรียน

 


 

                ทำไมยิ่งอยู่ระยะห่างระหว่างเขากับจอห์นนี่ยิ่งไกลออกไปได้มากขนาด นี้

 



 

                10 ปี ที่ตั้งใจว่าจะไล่ตามให้ทัน แต่มันยากเหลือเกิน ....

 



 

                ความรักแบบเด็กๆ



 

 

                .................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ............................................. 







                       “ช้า”

 

                เสียงทุ้มกับไออุ่นที่แนบชิบมาด้านหลังทำเอาคนที่มัวแต่จมอยู่ในความคิดตัวเองถึงกับสะดุ้ง

 

 

                “ให้มาเอาหนังสือนะ” ยองโฮเตือนจับคนตัวเล็กให้หันมาหาแต่ตากลมหลุบหนีไปมองแต่มือตัวเองที่กำโทรศัพท์เอาไว้อยู่

 



                “ขอบคุณนะครับที่ช่วย” แทยงเอ่ยเสียงแผ่ว ยองโฮใจหายวูบรับรู้ถึงระยะห่างที่ร่างบางกำลังสร้างขึ้น

 

 

                “ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ต้องช่วยลูกศิษย์ของฉันทุกคนอยู่แล้ว” ชายหนุ่มตอบอย่างไว้เชิง แต่ไม่รู้เลยว่านั่นเหมือนกำลังตบหน้าของอีกคนจนชาไปทั้งแถบ

 

 

                “นั่นสินะครับ” แทยงพยักหน้าเข้าใจ

 

 

 

                “ผมหาหนังสือไม่เจอ” แทยงบอกแม้เขาจะยังไม่ได้เริ่มหาหนังสือที่ว่าเลยด้วยซ้ำ 





                “ช่างมันเถอะ กลับไปเรียนได้แล้ว”

 

 

 

 

 

::::SHOTACON LUV:::::

 

 

 

 

 

                วันอาทิตย์

 

                ยองโฮมาหาแทยงแต่เช้า แต่อีกคนหลับอุตุไม่ยอมตื่นซักทีจนคนมาหาก็ชักจะง่วงขึ้นมาตงิดๆ มือใหญ่ลูบหัวกลมๆนั่นอย่างนึกเอ็นดู หลายวันแล้วที่เขากับแทยงได้แต่เดินสวนกันไปกันมาที่โรงเรียน ที่บ้านก็แทบจะไม่ได้คุยกัน วันนี้วันอาทิตย์เลยคิดจะเลี้ยงไอติมง้อเด็กดื้อซะหน่อย ไม่รู้โกรธอะไรเค้าหนักหนาดูจะโกรธนานกว่าทุกทีด้วย

 



                อือ.... ยิ่งมองคนหลับนานๆก็ยิ่งง่วงแฮะ กลับไปนอนที่บ้านก่อนดีไหมเนี้ย?

 



 

                อืม

 

                นอนที่นี่เลยแล้วกัน เคยนอนด้วยกันออกบ่อยไม่เป็นไรหรอก



 

                พอตัดสินใจแบบนั้นก็จัดการพาตัวเองเบียดขึ้นตียงสีฟ้าสดใสนอนแนบข้างคนตัว เล็กขี้เซาที่หลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู

 

 

 

 

                .........................................

 

 

 

 

                ............................

 

 

 

 

                ..........

 

 

 

                เด็กชายปรือตาขึ้นมาจากความรู้สึกอึดอัดจากความร้อนที่สาดเข้ามาในห้อง

 


                กี่โมงแล้วนะ?

 


                ร่างบางขยี้ตาเตรียมตัวจะลุกจากที่นอน แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรรั้งๆที่เอว

 


 

                มือ? ใครวะ?

 

 

                “จอห์น!” เผลอตะโกนลั่นจนต้องเอามือตะครุบปากตัวเอง มองอีกคนที่นอนหลับพริ้มอย่างอึ้งๆ ยองโฮขยับหยุกหยิกแล้วดึงตัวแทยงเข้าไปชิดอกกว้างนั่นเหมือนกำลังกอดหมอน ข้าง

 



                ฉ่า.......

 

 

                แทยงรู้เลยว่าหน้าตัวเองร้อนวูบไปหมด ปิดปากจ้องคนหลับอย่างสงสัย

 

 

                จอห์นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

 

                แล้วทำไมมานอนกับเขาแบบนี้?

 

 

                ...............

 

 

                “พี่ยองโฮ” ของแทยง

                คนตื่นเรียกเสียงแผ่ว ขยับเข้าชิดอีกคนอย่างโหยหา 


                  ถ้าแทยงจะเห็นแก่ตัวอีกนิด 

                 

                 ถ้าแทยงจะสู้เพื่อตัวเองอีกสักนิดเพื่อคนๆนี้จะเป็นไรไหม นะ?

 

                พิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่ความรักเด็กๆ

 

                ร่างกายอาจจะโตไม่ทัน แต่หัวใจมันวิ่งตามทันนานแล้ว...

 

 

 

                “อืม...” ริมฝีปากเล็กทาบทับลงบนปากสีซีดของคนหลับ จูบแนบชิดอยู่นานจนคนนอนเองยังรู้สึกเคลิ้ม เด็กชายเริ่มรุกล้ำจูบด้วยลิ้นเรียวที่แตะสัมผัสริมฝีปากของอีกคน ยองโฮเองก็เหมือนจะเผลอตัวเปิดปากรับสัมผัสชวนหวาบหวิวทั้งยังจูบตอบเสียอีก  แทยงรับรู้ว่าวงแขนแกร่งกระชับแน่นขึ้นพร้อมทั้งการรุกล้ำที่ทำให้มวลในช่องท้องหวิวไหวแปลกๆแต่ยองโฮยังหลับตาอยู่

 


                ริมฝีปากนิ่มปลุกเร้ากระพือความร้อนอยู่นานจนจุดประกายความต้องการที่มากกว่านั้น ชายหนุ่มพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กไว้ ยันแขนกับที่นอนแต่เหมือนเพิ่งได้สติเมื่อพบว่าใต้ร่างเขาเป็นน้องชายข้างบ้านที่เฝ้าถนุถนอนมาตลอด

 

 

                “แทยง!” จอห์นนี่เรียกอย่างตกใจ

 

 

                ทำบ้าอะไรลงไปวะ!

 

 

 

                ร่างบางเอียงหน้าแนบลงกับเตียงเขินอายจนริ้วสีชาดปรากฎที่ข้างแก้ม

 

 

 

                “กลับก่อนนะ” ยองโฮผุดลุกจากท่าล่อแหลมนั่น เล่นเอาอีกคนมองอย่างสับสน

 

 

 

                “จอห์น” แทยงแตะไหล่เขาก้มหน้าหงุดด้วยความอาย กัดปากแน่นอย่างตัดสินใจ 



                “ อยากทำอะไรก็ทำ แทยงไม่ว่าหรอก” ยองโฮแทบไม่เชื่อหูตัวเองมองคนพูด อย่างอึ้งๆ

 

 

 

 

                   “ฉันกลับก่อนดีกว่า” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายฝืนลุกขึ้นจะกลับแต่แทยงไม่ยอมแพ้รั้งแขนไว้

 

 

 

                “ทำไม? ...ทำไมละ” เสียงตัดพ้อเพราะความน้อยใจแล่นสุม

 

 

 

 

                “แทยงยังเด็กไม่รู้หรอกว่าพูดอะไร ทำอะไรอยู่” พี่ชายข้างบ้านบอก ทำเอาอีกคนจุกแน่นกลืนก้อนสะอื้นแทบไม่ทัน

 

 

                “คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก ...ใช่สิ แทยงมันเด็กบ้า บ้าๆๆๆๆ”

 

 

 

 

                “.................”

 

 

 

 

                “เด็กบ้าที่คิดไปเองข้างเดียวมาตลอดชีวิต”

 

 

 

                “.................”

 

 

 

 

 

                “เด็กบ้าที่ไม่อยากมีพี่น้อง... ไม่อยากมีอาจารย์ที่ชื่อ ซอ ยองโฮ”

 

 

 

                “...................”

 

 

 

 

                   “ ถามหน่อยเถอะ... เด็กนั่นมันรักพี่ยองโฮไม่ได้เลยรึไง ?”

 

 

 

 

 

:::::SHOTACON LUV:::::

 

 

 

 

 

 

 

                   สองอาทิตย์แล้วที่ไม่ได้คุยกัน

                ยองโฮหายไปเลยตั้งแต่วันนั้น แทยงเองก็เสียใจเกินกว่าจะทำอะไรต่อไปได้ วันนั้นทันีที่พูดจบปฎิกิริยาที่ชายหนุ่มมีกลับนิ่งสนิทแล้วเปิดประตูออกไปจากห้องไม่พูดอะไรซักคำปล่อยให้เขาร้องไห้หนักจนตาบวม

 

 

                “แทยงเป็นอะไรวะทำหน้าเหมือนหมาป่วย” แจฮยอนเข้ามาแหย่เขาตามปกติ แทยงมองเพื่อนเกเรเจ้าเก่าอย่างเซ็งๆ ไม่อยากมีเรื่องด้วยเท่าไหร่หรอก

 

                “แกว่าฉันน่ารักไหม?” ถามเสียงนิ่ง แต่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของแจฮยอน เพื่อนตัวสูงทำตาโตจนแทบจะถลนกับคำถามบ้าๆนั่น

 

                มันไปรู้อะไรมารึเปล่าวะ?

 

 

 

                “แจฮยอน ถามจริง ฉันน่ารักไหม?” แทยงถามย้ำ

 

 

 

                “ก็ ... เอ่อ ก็โอเค๊” วายร้ายตอบเสียงสูงใจเต้นตึกตักจนแทบหลุดจากอก



 

                โอเคห่าไรละ แถวบ้านกูเรียกโครตน่ารักเหอะ

 

 

 

                “งั้นหรอ?” แทยงพยักหน้าทำท่าครุ่นคิด

 

 

 

                “แล้วแกว่าเราจะหาแฟนได้ป่ะ?” แทยงถามอีกเล่นเอาแจฮยอนงงเป็นไก่ตาแตก

 

 

 

                “ทำไมจู่ๆนึกจะหาแฟนวะ ?”

 

 

 

 

                “ก็เบื่อๆ เซ็งๆ อยากรู้ว่ามีแฟนแล้วมันจะรู้สึกยังไง?” แทยงพูดไร้อารมมณ์เหมือนกำลังสวดมนต์ ในขณะที่ในใจคนฟังแทบจะตะโกนลั่นให้มาคบกับเขาจะได้รู้ว่ารู้สึกยัง ไง

 

 

                “ก็ เอ่อ ...หาคนแถวนี้ดูสิ” แจฮยอนบอกสื่ออ้อมๆถึงตัวเอง แต่คนตัวเล็กกลับคิดไปถึงใครอีกคน

 

 

 

                “ไม่เอาหรอก เกลียดคนโรงเรียนนี้” แทยงตอบเล่นเอาเพื่อนตัวป่วนใจแป้วทันที

 

 

               

               

                “ถ้างั้น ไปนัดบอดกันไหมละ?” แจฮยอนเสนอ นึกวางแผนตอแหลขั้นเทพจะได้เดทกับแทยงสองคน

 

 

 

 

                “เดี๋ยวนัดกับพวกโรงเรียนข้างๆ คนไปกันเยอะเหลือที่อยู่ลองดูไหม?” ทอแหลมากครับ จอง แจฮยอนเอ่ยชมตัวเอง

 

 

                “คิดดูก่อนได้ไหมอะ” แทยงตอบยิ้มๆ แจฮยอนได้แต่ยิ้มตอบนึกวางแผนก่อการร้ายในสมอง

 

 

 

 

 

                ................................

 

 

 

 

 

                .............

 

 

 

                ..

 

 

 

 

                “ใครน่ะแก แฟนอาจารย์หรอ?” เสียงพวกผู้หญิงฮือฮากันใหญ่แต่ละคนวิ่งจับช่องหน้าต่างกันคนละช่องชะโงก หน้าลงไปมองทางสนามฟุตบอลที่สามารถเห็นได้จากหน้าต่างห้องเรียนของพวกเขา

 

 

 

                “สวยเป็นบ้าเลย มิน่าละ จารย์ยองโฮไม่ยอมมองฉันเลย” สาวน้อยนางหนึ่งจิ๊ปากเคืองๆแต่ชื่อที่ได้ยินทำเอาแทยงหูผึ่งชะโงกหน้ามองตามสายตาพวกผู้หญิงไปบ้าง

 

 

 

                ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มคุ้นตากับผู้หญิงที่เขาไม่เคยเห็นกำลังเดินเคียงข้างกันลัดสนามมาทางตึกพวกเขา ในมือพี่ชายคนสนิทของแทยงมีกระเป๋าถือของผู้หญิงซึ่งไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าของใคร ทั้งคู่เดินคุยหยอกล้อหัวเราะร่ามาด้วยกันอย่างอารมณ์ดี ท่าทีสนิทสนมจนตากลมหม่นลง

 

 

                เหมาะสมกันจัง

 

 

                เหมาะสมกันจนคนมองอยากจะร้องไห้ออกมาดื้อๆ..

 

 

 

 

                “แจฮยอน ...นัดบอดเย็นวันเสาร์ใช่ไหม? ฉันตกลงจะไปนะ”

 

 

                ...................

 

 

 

::::SHOTACON LUV:::::

 

 

 

                แทยงโยนกางเกงยีนส์ขายาวลงบนเตียงนึกโทษตัวเองที่บ้าไปตกปากรับคำไปงานนัดบอดกับเพื่อนวายร้าย แต่คิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน เปิดหูเปิดตาทำอะไรแบบที่เพื่อนคนอื่นเขาทำกัน ไม่ต้องมาหมกหมุ่นกับคนแก่ๆ (?)

 

 

                เขาควานหาเสื้อไปทั่วตู้แต่ก็ไม่รู้จะใส่ชุดไหน ปกติไม่ค่อยได้เที่ยวเท่าไหร่ ไปไหนมาไหนส่วนใหญ่ก็ไปกับครอบครัวหรือไม่ก็ไปกับจอห์น...

 

                อ่า..คนๆนั้น

 

                ทำไมต้องไปคิดถึงคนบ้านั่นอีกนะ ชอบโผล่มาในความคิดจัง บอกตัวเองแล้วนิว่าจะตัดใจๆ

 

                 

 

 

                ในเมื่อจะเปลี่ยนใจแล้ว งั้นจะเปลี่ยนให้หมดเลยก็คงดี!

 

 

                แทยงเขี่ยกางเกงยีนส์ขายาวนั่นลงจากเตียงจับเอาชุดอีกชุดที่ รับรองความ แรด’ ออกมาสวมอย่างมาดมั่น

 

 

 

                คืนนี้เขาจะมีแฟนใหม่ !!

 

 

 

::::SHOTACON LUV:::::

 

 

 

               ซอ ยองโฮ ยืนเหม่อรดน้ำต้นไม้อยู่นา จนน้ำท่วมแปลงดอกกุหลาบเขาถึงได้สติเดินไปปิดก็อก  ว่าจะเข้าบ้านอยู่แล้วเชียวแต่ดันเห็นแว้บๆว่าบ้านข้างๆมีคนเปิดประตูเดินออกมา ชายหนุ่มมุ่ยคิ้วเมื่อเห็นว่านั่นเป็นแทยง ก้มมองนาฬิกาข้อมือก็บอกเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว

 


                มืดแล้วจะไปไหนของเขา?

 

 

                เร็วเท่าความคิดยองโฮสาวเท้าไปเปิดประตูรั้วพร้อมๆกับคนอีกบ้านที่เดินออกมาเหมือนกัน  แทยงดูจะตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาแต่ก็ทำหน้านิ่งมองผ่านเขาเดินต่อไป

 

 

               

 

                “จะไปไหน” ร่างสูงเข้าประชิดตัว แต่แทยงไม่ตอบเดินต่อเรื่อยๆ ยองโฮจะตะโกนเรียกอีกรอบแต่สายตากวาดมองชุดที่เด็กชายใส่อยู่แล้วอ้าปากค้าง

 

 

 

                กูจะบ้า!

 

 

 

                “อี แทยง! พี่ถามว่าจะไปไหน?” ฟิวส์ขาดสะบั้น ความอดทนตลอดหลายวันหมดสิ้น ไม่รู้ทำไมคนตัวเล็กถึงชอบยั่วโทสะเขานัก

 

 

                แทยงตัวปลิวตามแรงกระชาก

 

               

                “ปล่อย!” เขาพยายามแกะมือหนาออกจากแขนแต่ยองโฮบีบหนักขึ้นไปอีก

 

 

 

                “เจ็บนะ”

 

 

 

                “พี่ถามว่าจะไปไหน!” ตวาดจนคนฟังหน้าหด มีไม่บ่อยที่ยองโฮโกรธจนขึ้นเสียงใส่เขาขนาดนี้

 

 

 

                “ปะ....”

 

 

 

                 RRRRRRRRRRRRRRR

 

 

                เสียงโทรศัพท์ของร่างบางดังขัดขึ้น แทยงล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะรับ บนหน้าจอปรากฎชื่อของคนที่นัดเขาไว้

 

 

                  “ฮัลโหล” ไม่ใช่เสียงแทยง เพราะตอนนี้โทรศัพท์ไปอยู่ในมือยองโฮเรียบร้อยแล้ว< /span>

 

 

                [แทยงถึงไหนแล้ว นัดบอดกำลังจะเริ่มแล้วนะ คนมากันเต็มเลย] เสียงจากปลายสายกรอกมาเป็นชุดทำเอาอาจารย์หนุ่มเครียดขึงบีบข้อมือเล็กแน่น ตาขวางจ้องหน้าอีกคนที่มองอยู่อย่างเอาเรื่อง

 

 

 

                “วันนี้แทยงจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!” กระแทกเสียงใส่ปลายสายจบก็กดปิดโทรศัพท์ให้ทันที ร่างเล็กมองคนเจ้ากี้เจ้าการตาค้าง

 

 


                “ยุ่งอะไรด้วย ปล่อยนะ ผมจะไปแล้ว” มือเล็กพยายามแงะมือใหญ่ที่ลงแรงบีบข้อมือเขาจนเจ็บ

 

 

 

            “ไปนัดบอดบ้าบอนั่นน่ะหรอ!!!” ยองโฮตะคอกลั่น อยากจะตะโกนคำก่นด่าใส่หน้าอีกคนซักชุดแต่พูดไม่ออก ในหัวมีแต่คำถามว่าทำไมแทยงทำแบบนี้กับเขา

 

 

                “แล้วมาเกี่ยวอะไรด้วยเล่า” ถึงจะกลัวแต่ก็ใจดีสู้เสือตอบกลับไปแบบนั้น คนฟังยิ่งควันออกหู

 

 

 

                “โอ้ย !! ปล่อยนะ ปล่อย!!!” แทยงได้แต่ร้องลั่นดิ้นหนีแต่ไม่รอดเพราะโดนคนหน้ามืดจับพาดบ่าแบกเข้าบ้านไปเรียบร้อย

 

 

 

                .................................

 

 

 

                “โอ้ย!” แทยงลูบก้นปอยๆหลังถูกยองโฮโยนลงบนเตียงสีขาวของเขา

 

 

 

                “ทำไมแต่งตัวแบบนี้” เสียงเข้มถามร่างเล็กอย่างเอาเรื่อง คิ้มขมวดจนแทบจะมัดเป็นปม

 

 

 

 

                “มันเรื่องของแทยง!” ร่างเล็กขึ้นเสียงกลับ อารมณ์ขึ้นไม่แพ้กันแล้วตอนนี้

 

 





 

            “แต่แทยงเป็นของจอห์นนี่!!!

               !!!!!!!!!!!!!!!!!

                คำประกาศชัดนั่นทำเอาคนฟังแทบไม่เชื่อหู

 

 

 

         “กางเกงบ้าอะไร สั้นขนาดนี้จะใส่ไปล่อใครห่ะ แล้วเสื้อนี่คอกว้างขนาดนี้ใส่เกาะอกไปเลยดีไหม แล้วจะบางไปไหนเนี้ย!!!!!!!!” ยองโฮจับเสื้อแทยงเขย่าๆอย่างหงุดหงิด นึกดีใจที่ตัวเองไปเจอแทยงก่อนที่ใครจะมาทันเห็น ไม่งั้นเขาอาจก่อคดีฆ่าคนตายได้

 

 

                “เป็นเด็กเป็นเล็กใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้”

 

 

 

                “แทยงอยากแต่ง จะแต่งยังไงมันก็เรื่องของแทยง”

 

 

 

                “งั้นหรอ! โตแล้วงั้นสิ โตแล้วก็แต่งตัวโป๊เปลือยล่อเสือแบบนี้เนี้ยนะ แล้วยังคิดสั้นๆจะนัดบอดบ้าบออะไรนั่นอีก กล้ามากนะ!!

 


                ว่าเสร็จคนตัวใหญ่ก็เดินขึ้นมเตียงประชิดตัวร่างเล็ก แทยงมองคนโมโหตาค้าง

 

 

 

                “จะทำอะไร?” ถามเสียงสั่น ยองโฮตอนนี้น่ากลัวกว่าปกติมาก

 

 

 

                “ทำให้รู้ไงว่าคนโตๆกันแล้วเค้าทำอะไรกัน” ว่าแล้วก็คร่อมร่างเล็กกดอีกคนจนแทบจมลงกับเตียง

 

 

 

 

                “อย่ามาล้อเล่นนะจอห์น!”

 

 

 

                "แทยงนั่นแหละ!! รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังเล่นบ้าๆ!!” เสียงเข้มตวาดจนแทยงหน้าซีด

 

 

                เขาทำอะไรผิด?

 

 

 

                “มีสิทธิ์อะไรมาแต่งตัวแบบนี้ห่ะ เสื้อเนี้ย ไปซื้อมาตอนไหน ใครมันซื้อมาให้บอกมาพ่อจะต่อยให้ฟันร่วง”

 

 


                แคว๊กกกกกกกกกกกกก..

 

 

                “จอห์น!!” ไม่ว่าเปล่ามือหนาฉีกเสื้อบางนั่นจนขาดไม่มีชิ้นดี แทยงเบิกตาอย่างตกตะลึง

 

 

 

                “แล้วกางเกงบ้านี่ ถ้าเห็นใส่อีกอย่าหาว่าไม่เตือน!!!!!!” คำพูดมาพร้อมการกระทำ  อาจารย์กระชากกางเกงขาสั้นนั่นจนหลุดปลิวหายไปทางไหนแทยงก็ไม่ทันเห็น เขายังอึ้งกับร่างสูงที่มองเขาตาขวางอยู่อย่างนั้น

               


                “จำไว้ อย่าทำแบบนี้อีก” แทยงพูดอย่างข่มอารมณ์ พยายามกดความโกรธให้ลดลิมิตลงมา

 

 


 

                “ทำ..ไม?” แทยงไม่เข้าใจอีกฝ่ายเลยซักนิด

 

 

 

            “บอกแล้วไง ว่าแทยงเป็นของจอห์นนี่ เป็นของจอห์นคนเดียวมาตั้งแต่เกิด อย่าคิดจะมีคนอื่นเด็ดขาด!

 

 

 

 

                “แต่จอห์นไม่ได้ชอบแทยง..” พูดแล้วเสียงเหมือนจะร้องไห้

 

 

 

 

                “เคยพูดหรอ? ไม่รักไม่ชอบไม่มานั่งเฝ้าต้อยๆแบบนี้หรอก หวง ห่วง จนจะเป็นบ้าไม่งั้นจะตามไปสอบบรรจุที่โรงเรียนทำไม!” คำสารภาพนั่นทำเอาแทยงอึ้งหนัก อยากจะร้องไห้ยิ่งกว่าเก่า

 


 

                “จอห์นไม่ได้โตอย่างที่แทยงคิด ไม่ได้ใจเย็นอย่างที่แทยงเข้าใจด้วย”

 

 

 

                “................”

 

 

 

                “โดยเฉพาะเรื่องนี้” ว่าแล้วก็จิ้มนิ้วไปที่อกซ้ายของแทยง อาจจะเขินธรรมดาถ้ามันมีเสื้อผ้าหุ้มอยู่แต่อย่าลืมว่าทั้งเนื้อทั้งตัวร่างเล็กตอนนี้มีแต่ลิงน้อยที่ยังมีชีวิตรอด

 

 

 

                “ที่ไม่อยากยุ่งเพราะกลัวจะอึดอัดหรอกแทยงยังเด็ก อีกอย่างไม่อยากทำเพราะอยากรอเวลา” น้ำเสียงมั่นคงเหมือนจะใจเย็นลง

 

 

 

                “แต่แทยงกลับเร่งทุกอย่างจนจอห์นจะเป็นบ้าแล้ว!!” ว่าแล้วก็เพิ่มแรงกดหนักบนไหล่เล็ก

 

 

 

 

                “..แต่จอห์นไม่เคยบอก”

 

 

 

                “จะให้ไปบอกตอนไหน เพิ่งจะ 14 มีแต่คนจะหาว่าพรากผู้เยาว์เอาน่ะสิ”

 

 

 

 

                “แล้วแทยงจะรู้ได้ไงเล่า >>3

 

 

 

                “ก็รู้ไว้สิ”

 

 

 

 

                “....................”

 

 

 

 

                “คนเนี้ย... ซอ ยองโฮ จองมาตั้งแต่เกิดแล้ว..^________________________^

 

 

 

                “O\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\O







:

             -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

    

ถ้าแก้ชื่อไม่หมดมีหลุดรอดยังไงแจ้งได้นะคะ
แล้วก็ขอเม้นหน่อยนะ อยากรู้ว่ามีคนแจวเรือคู่นี้เยอะไหมเผื่อจะเก็บไว้เป็นตัวเลือกแต่งเรื่องต่อๆไป
#เด็กของพิจอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

530 ความคิดเห็น

  1. #503 R*O*P (@heyuon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:08
    อ่านถึงตอนที่แทยงพูดว่าอยากทำไรก็ทำนี่พี่หลุดกรี๊ดเลยค่ะ หนูลูกกกกก แรงมากกกกก พี่เขาก็ชัดช้าอ่ะเนอะลูก แต่แบบ เข้าใจพี่เขาหน่อย จะคุกคุกเอาได้นะแทยงค้าบบบ แงงงง เขินว้อยยยยย
    #503
    0
  2. #416 pcypth (@supershow2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 22:28
    พี่จอห์นติต่างอ่ะะเะ โอ้ยยยเขิลลลลลลล
    #416
    0
  3. #264 ตัวปลอม (@Yongngii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 18:12
    แต่แทยงเป็นของจอร์นนี่!!
    จำไว้นะหนูเลิกน้อยใจแล้วกลับไปอ้อนพี่เขาซะ 

    ฟินนนน
    #264
    0
  4. #208 qqxtg (@siwanguy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 02:07
    เขินจริงจังง ชอบความเกรี้ยวกราดเน้ แง่งงงงง ไม่หวายแล้ววว
    #208
    0
  5. #115 ่Airino (@matimon35) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 20:38
    ชอบคู่นี้มากค่ะ TwT 
    ชอบแทยงดื้อๆแบบนี้จัง
    #115
    0
  6. #103 'caramel.9m (@caramel9m) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 16:45
    โอ้มายก้อดดดกดดดดดด น่ารักมากกกกกกกก แทยงน่ารักตะมุตะมิมาก พี่จอนก็ทำศึนเกือบไปแล้ว
    #103
    0
  7. #69 Chaluria96 (@Chaluria96) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 14:38
    กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง พี่จอห์นขาาาา อร้ายแทยงงงงง
    #69
    0
  8. #62 unknown (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 16:44
    ชอบมากก น่ารักมาก ฮืออออออ ชอบให้หมีจอห์นกินเด็กแบบนี้ กระชุ่มกระชวยดีค่ะ
    #62
    0
  9. #41 박 혜린 (@ben-kk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 10:27
    แต่แทยงเป็นของจอห์นนี่!! อุว้าววว หน้าแดงแทนยงย๊งเลย อยากเห็นพี่จ้อนหึงกว่านี้>< ตอนแรกแอบด่าพี่จ้อนในใจนึกอยากให้น้องไปหาจองแจซะ แต่พี่แกดันฟิวขาดก่อนอะ อดเลย พายไปสิเธอ ><
    #41
    0
  10. #38 NTNHBx (@NTNHBx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 08:43
    อหหหห ล้ำลึกกก พี่จ้อนคิดการใหญ่มาก ถึงขนาดลงทุนสอบบรรจุที่รร.แทยง ค่ะ รู้แล้วว่ารักมากกกก
    #38
    0
  11. #27 `94s (@gdlove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 10:05
    พายค่ะ!!!!!!!!
    #27
    0
  12. #21 KNfanfan (@KNfanfan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 01:55
    งื้อออ ปกติแม่ยกแทเตนล์หนักมาก แต่ยอมให้ยงมาเคะให้พี่จ้อน ฮือออออ มีค.น่ารักกก อยากเห็นความแบ๊วของยัยเหมียว ;_;
    #21
    0
  13. #20 Yuri_bz (@atom41199) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 11:57
    ฮกนดาหฟวยงกดา่สวหกฟด่วสฟกหว กรี๊ดดดดดด พี่จอห์นนี่ใจเย็นนะคะะะะะะ ฮือออออออ T________T
    เขิน เขินมากกก โฮยยยยย สารภาพว่าตอนพิจอนใจร้ายกับน้องนี่แอบเชียร์แจยง555555 แต่สุดท้ายพออิพี่สารภาพความรู้สึกก็จอห์นยงรัวๆๆๆๆ!!! ดีงามมากค่ะเขินมาก
    #20
    0
  14. #17 Myladywa (@myladywa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 10:40
    อ๊ากกกก เขินหนักมากอะค่ะ ฮื่ออออ
    #17
    0
  15. #16 Lee son in (@anabashi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 16:01
    ฮืออออออออออออออออออ เขินมาก 
    #16
    0
  16. #8 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 23:06
    ประโยคสุดท้ายวินมากค่ะฮริ้งงงง
    #8
    0
  17. #6 Marshmallowchocolate (@marshmallowchoco) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:22
    ชอบคู่นี้อ่าาาา
    #6
    0
  18. #5 An_Love (2) (@goofiemikiean) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ชอบบบบบบบบบบบบบ
    ฟินแรงมาก จองมาตั้งแต่เกิดกันเลยทีเดียว
    เราชอบคู่นี้มาก เคมีเข้ากันสุดพลัง แถมเมนทั้งคู่ด้วย
    มาค่ะมา มาลงเรือลำเดียวกันค่ะ มาช่วยกันแจว
    #5
    0
  19. #4 mai_ii (@mai_egb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:00
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน 

    พายๆๆๆๆๆๆๆๆ รักคู่นี้ ❤❤❤❤❤❤
    #4
    0
  20. #3 jyany~ (@askila-aungpao) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:07
    ไรท์มาขึ้นเรือด้วยกันเถอะค่ะ .//. จยานึกถึงคุกไว้นะ ใจเย็นๆ คุกคุกคุกเลยนะแกร งื้ออออ ยองโฮคนขี้หวง แทยงคนขี้อ่อย เหมาะกันจัง ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ >///<
    #3
    0
  21. #2 minitiiec (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:38
    เธอไรท์ต้องการฝีพาย เราพร้อมจะไปกับคุณ

    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง จอนนนนนทำไมดี

    ทำไมหวงน้องแรงขนาดนี้ ฮืเอ น้องก็ดื้อจริง ซนจริง น่ารักจริง

    ปล่อยให้แจฮยอนเขาอกหักไปเนอะ อิอิ
    #2
    0
  22. #1 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:20
    ชอบคู่นี้ พายเรือแรงมากค่ะ ชแบความขี้งอนของแทยงกับความเหมือนจะผู้ใหญ่ของพี่จอห์น ในที่สุด พี่จอห์นก็ก้าวขาเข้าคุกไปหนึ่งข้างแล้วน้าาาา ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ
    #1
    0