นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

สงกรานต์กับแสนรักและเจน

แต่งขึ้นเนื่องในโอกาสร่วมกิจกรรมวันสงกรานต์จากเพจ EverY ค่ะ ชอบคู่นี้มั่ก #แสนรักเจน อิอิ

ยอดวิวรวม

56

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


56

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 เม.ย. 60 / 11:08 น.
นิยาย ʧҹѺʹѡਹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 


ตอนสั้นเนื่องในโอกาสวันสงกรานต์ จากเรื่อง แผนกวุ่นชวนคุณมารักกัน ของ EverY ค่า

นับเป็นการแต่งอะไรแบบนี้ครั้งแรกในชีวิตเลย ปกติอ่านอย่างเดียว 555


เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 เม.ย. 60 / 11:08


(แสนรัก & เจน กับวันสงกรานต์ของพวกเขาในมโนของแพะ)


    (แสนรักเองครับ)

    นี่ก็เข้าเดือนเมษาหน้าร้อนสุดๆ ของประเทศไทยมามาได้อาทิตย์นึงแล้วครับ ถ้าจะถามว่าระหว่างผมกับเจนเป็นยังไงบ้างน่ะหรอ? ไม่มีอะไรมากครับ ก็มีผมหยอกเขา แล้วเขาก็โกรธ จากนั้นผมก็จะเจ็บตัวแต่สุขใจ แค่นั้นเอง

    แต่ไอ้สิ่งที่มีมากเนี่ยก็คือ ‘งาน’ น่ะสิครับท่าน! ‘งานๆ’ ทั้งหลายต่างก็ถาโถมเข้ามาในช่วงนี้จนทุกคนในแผนกทำงานกันหัวหมุนไปหมด ตัวผมเองก็เช่นกัน แล้วอย่างเจนน่ะจะรอดรึครับ...หึๆ ไม่ได้คุยกันนอกจากตอนก่อนนอนเล็กๆ น้อยๆ มาตั้งแต่เข้าเดือนโน่นครับ

    และตอนนี้ผมก็กำลังงอนเขาอยู่

    เพราะถึงผมจะงานยุ่งยังไง ก็ยังมีเวลาแวะไปทักทายเยี่ยมเยียน (สำหรับเจนแล้วคงเป็นการกวนประสาทเสียมากกว่า) เขาอยู่เสมอ ผิดกับเขาที่ชอบทำหน้าดุๆ เหมือนอยากจะไล่ผมไปเสียให้พ้น แถมยังไม่เคยเข้ามาคุยก่อนเลยด้วย

    แต่ก็รู้ๆ กันครับว่าผมงอนเขาได้ไม่นานหรอก พูดแล้วก็คิดถึงเขาขึ้นมาเลยล่ะครับ ฮือ…

    ทุกๆ คนในแผนกพยามปั่นงานกันหัวยุ่งเพื่อที่จะได้ไปพักผ่อนท่องเที่ยวในวันหยุดยาวช่วงสงกรานต์ได้อย่างสบายใจ ผมก็หวังว่าสงกรานต์นี้จะได้ไปเปียกปอนหนุกหนานกับเจนเหมือนกันนะครับ

    แต่คำตอบของเจนน่ะหรอ…

    “ไม่ครับ ผมยังมีงานอีกเยอะ” เจนตอบโดยไม่ละสายตาออกจากจอคอมพิวเตอร์เลยด้วยซ้ำ ผมเบ้หน้า ออดอ้อนเขาอยู่ยกหนึ่ง

    “คุณเองก็เหมือนกัน งานเยอะเลยไม่ใช่หรอครับ งานล่าสุดที่ผมให้ไปถ้าทำไม่เสร็จภายในกำหนดนี่แย่เลยนะครับ” เจนทิ้งคำขู่ไว้ก่อนจะไล่ผมให้กลับไปนั่งทำงาน

    หมาโข่งอย่างผมจะทำไงได้นอกจากเดินคอตกกลับไปนั่งจัดการงานต่างๆ ของตัวเอง สงกรานต์นี้คงได้ไปเดทกับคุณ ‘งานๆ’ ทั้งหลายแทนแล้วล่ะ


    เช้าวันที่ 13 วันแรกของการหยุดยาว

    เมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าที่ข้างกายว่างเปล่าเสียแล้ว เดินงัวเงียออกมานอกห้องก็เห็นว่าเจนกำลังแต่งตัวอยู่ ผมง้องแง้งใส่เขาทันที

    “เจนนนน นี่มันเข้าวันหยุดแล้วนะ” ถึงปากพูดไปแบบนั้น ผมก็ยังโดดเข้าไปช่วยเขาจัดนู่นขยับนี่ให้เข้าที่อยู่ดี ให้ตายสิ…

    “...” เจนไม่ตอบแต่คว้ากุญแจรถเดินออกไปทันที เห็นแบบนั้นผมก็รีบปราดเข้าไปกอดเขาจากข้างหลังแล้วส่งเสียงออดอ้อนทันที ถ้าผมมีหูมีหางเหมือนหมา มันคงจะลู่ลง แล้วก็ร้องอิ๋งๆ ทำท่าน่าสงสารประมาณนั้นเลยครับ เจนแพ้ลูกอ้อน เขาต้องใจอ่อนบ้างล่ะ

    “ปล่อยครับแสนรัก ผมยังมีงานต้องทำนะ” น้ำเสียงเจนนิ่งมาก

    “แล้วผมล่ะ ผมไม่สำคัญกับเจนแล้วหรอ”

    “...” เจนไม่ตอบ แต่นัยน์ตาสั่นระริกอยู่แวบนึง จากนั้นเขาก็ค่อยๆ แกะมือผมออกแล้วก็เดินออกจากห้องไป

    วินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนภรรยาที่ถูกสามีทิ้งเลยล่ะครับ เจ็บปวดในหัวใจเอามากๆ แต่นั่งกุมใจช้ำๆ ของตัวเองเศร้าโศกอยู่ได้ไม่นานผมก็รีบไปแต่งตัวเตรียมไปที่ทำงานบ้าง ถึงผมจะตั้งใจว่าจะไม่ทำงานช่วงสงกรานต์และลากเจนไปเที่ยวก็ตาม แต่ถ้าเจนไปผมก็ไป

    เพราะยังไงก็คงไม่ได้เที่ยวเล่นอะไรอยู่แล้วล่ะ...งานช่วงสงกรานต์มันเยอะนี่ครับ

    มีอยู่หลายคนเหมือนกันที่ช่วงสงกรานต์ก็ยังมาทำงาน อาจเพราะกำลังร้อนเงิน หรือไม่ก็หาคนไปเที่ยวด้วยไมไ่ด้ ไม่ก็ชวนแล้วแต่เขาไม่ไป...เหมือนผมที่นั่งทำงานตาปริบๆ อยู่นี่ไงล่ะครับ

    ผมไม่ได้เข้าไปก่อกวนเจนในห้องอีก ดูเหมือนเขาจะตั้งใจทำงานให้เสร็จมากจริงๆ ว่ากันตามตรงแล้วมันก็สมควรจะเป็นแบบนั้นแหละครับ คนเป็นหัวหน้า มีความรับผิดชอบมากกว่าคนทั่วไป งานก็เยอะตามไปด้วย เพราะงั้นผมจะไม่เข้าไปกวนเขาแล้วตั้งใจทำงานของผมให้เสร็จบ้าง

    ก่อนหน้านี้มีงานมใหญ่ที่เขารับมา แถมตอนนี้ยังมีคนในทีมหยุดยาวไปอีกเยอะ...ผมไม่หวังอะไรแล้วแหละ เจนถึงขนาดเดินมาขู่ผมถึงโต๊ะด้วยใบหน้าตึงเครียดเลยว่า ‘ถ้างานไม่เสร็จไม่ต้องพูดกับผม’ เนี่ย เขาพูดแบบนี้เลยนะ!

    ก็นั่นแหละผมถึงนั่งปั่นงานไปอย่างเงียบๆ…


    (เจนณรงค์)

    ทั้งๆ ที่วันนี้ก็ปาเข้าไปวันที่ 14 วันที่สองของวันหยุดสงกรานต์ไปแล้ว แต่ผมก็ยังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าจอคอมอยู่เลย เหลือบไปมองเจ้าหมาโข่งที่นั่งอยู่ข้างนอก...โดนผมขู่หน่อย นั่งเงียบไปเลย

    วันนั้นทั้งวันเขาไม่มาก่อกวนผมอีก ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะงานใหญ่นี้ผมต้องการให้เสร็จให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

    ผมทำงานทั้งวันทั้งคืน หอบกลับไปทำที่บ้านด้วยตั้งแต่ช่วงเข้าเดือนเมษาฯ เพราะต้องการเคลียทุกอย่างให้เรียบร้อยจะได้มีเวลาให้เขาลากไปไหนมาไหนได้บ้าง อย่าหาว่าผมใจร้ายที่ทำแต่งานไม่สนใจเขานะ มันคือเรื่องจริง ผมเป็นหัวหน้า ต้องรับผิดชอบงาน จะให้ผมทิ้งงานแล้วไปเที่ยวกับเขาผมทำไม่ได้

    แต่เห็นแสนรักนั่งหงอยแบบนี้แล้วผมก็รู้สึกสงสาร ปกติแสนรักเป็นคนที่ร่าเริง ยิ้มอยู่เสมอ แต่พอเขาทำหน้าเศร้าแบบนี้แล้ว...ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มกับตัวเอง สงสัยต้องเคลียงานทั้งหมดภายในวันนี้แล้วล่ะ


    (กลับมาทางด้านของแสนรัก)

    วันนั้นทั้งวันผมไม่ได้คุยกับใครเลย กับเจนก็ด้วย ผมนั่งทำงานจนมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เห็นเงาสะท้อนของเจนบนหน้าจอคอมฯ ผมหันไปแล้วเขาก็ก้มลงมาเลื่อนๆ งานผม จากนั้นก็กดเซฟงาน แล้วปิดคอมฯ

    “สี่ทุ่มกว่าแล้วครับ เลิกงานได้แล้ว” จากนั้นเจนก็ยิ้มอ่อนโยนออกมา นับเป็นครั้งแรกในช่วงหลายวันที่เขาเข้ามาคุยกับผมก่อน จากที่เหนื่อยๆ งี้...ไม่เหนื่อยแล้วครับ

    “อย่าคิดว่ายิ้มแบบนั้นแล้วผมจะหายโกรธนะ...” ผมพูดขึ้นล้อๆ ไม่หรอก ผมจะไม่กระโจนใส่เขาหรอก เดี๋ยวคนแก่แถวนี้ก็ได้ใจกันพอดี คิดว่าทำร้ายกันแล้วจะมาง้อแค่นี้ก็ได้งั้นหรอ

    พรุ่งนี้จะต้องลากออกไปไหนด้วยกันให้ได้เลย!


    (โยกกลับไปยังฝั่งเจน)

    และแล้วก็ถึงวันที่สองของช่วงหยุดยาว

    ผมตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอแสนรักแล้ว ผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ปกติแสนรักจะตื่นหลังผม น้อยครั้งมากที่จะตื่นพร้อมกัน หรือตื่นก่อนผม ทว่างครั้งนี้ตื่นก่อนไม่พอ ยังทำหน้าตาเคร่งเครียดใส่ผมอีกด้วย

    “วันนี้คุณห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” แสนรักพูดขึ้น แต่จากนั้นก็ดูลังเล “ยกเว้นคุณจะออกไปกับผมนะ” ก่อนจะพูดประโยคหลังออกมาด้วยความหนักแน่น

    ประโยคหลังนั่นทำให้ผมยิ้มบางออกมาจนได้ “คุณห้ามผมไม่ได้หรอก” ผมล้อ แต่เขาทำหน้าหงิก พร้อมกับบ่นงึมงำว่า ‘งานๆ’ อะไรสักอย่าง ผมได้ยินไม่ถนัด

    “ก็เพราะตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้มาโดยตลอดยังไงเล่า แสนรัก”


    ผมมองหน้าคนแสนรักที่ขับรถไปยิ้มไปเหมือนคนเสียสติแล้วถอนหายใจเบาๆ ได้เห็นเขามีความสุขแบบนี้ การที่ต้องโหมงานหนักมาตั้งแต่ต้นเดือนเพื่อให้เหลือเวลาว่างให้เขานั้นก็กลายเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปในทันที

    เพราะถ้าเทียบกับรอยยิ้มของเขาในวันนี้แล้ว เหนื่อยแค่นั้นมันเป็นอะไรที่คุ้มมาก...

    แสนรักไม่ได้ชวนผมไปเล่นน้ำที่ไหน แต่พาไปหาคุณแม่ของเขา ไปกราบท่านวันสงกรานต์ พอคุณแม่เห็นเราทั้งสองคนท่านก็ดีใจใหญ่ ยังแซวแสนรักด้วยว่าอุตส่าห์ลากผมจากงานมาไหว้ท่านได้ ผมได้แต่ยิ้มน้อยๆ กลับไป จากนั้นก็ไปไหว้แม่ผม นอนอืดคุยกับท่าน กินขนมเล็กน้อยแล้วก็กลับ

    ใช่ครับ แค่นั้นจริงๆ กับการลากออกไปข้างนอกของเขา จากนั้นพวกเราก็กลับมาที่บ้าน มานอนอืดดูหนังที่แสนรักได้แต่ซื้อแล้วงอแงว่าอยากจะดูกับผมแต่ผมไม่มีเวลามาดูกับเขาสักที

    พอตอนไหนที่ขนมหมด ผมก็อาสาจะลงไปซื้อ เพราะเขาเองก็ทำอะไรหลายอย่างแล้ว เพราะงั้นผมขอรับหน้าที่นี้ไปแล้วกัน แต่แสนรักกลับกระโดดผลุงเดินลงไปกับผมด้วย

    แน่นอนว่าด้านล่างมีทั้งเด็กๆ ทั้งวัยรุ่นเล่นน้ำกันอยู่อย่างสนุกสนาน พอเห็นพวกเขาเล็งปืนฉีดน้ำมาทางผม ก็รีบโบกไม้โบกมือ โวยวายว่าไม่ได้ๆ อะไรทำนองนั้น ผมขมวดคิ้วใส่ก็ยังมิวายเอาตัวเองมาบังผมอีก เขาถึงได้กลายเป็นหมาโข่งเวอร์ชั่นเปียกม่อลอกม่อแลกไป

    “โดนน้ำนิดๆ หน่อยบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ นี่ช่วงสงกรานต์นะครับ” ผมหยิบขนมถุงนึงที่แสนรักชอบกินลงตะกร้าขณะที่แสนรักกำลังยืนมองโปรฯ วันสงกรานต์ของร้านสะดวกซื้ออยู่ข้างๆ

    “ไม่เอา เจนแก่แล้ว คนแก่โดนน้ำไม่ดีนะ เดี๋ยวถ้าไม่สบายตอนกลางคืนผมก็อดน่ะสิ-โอ๊ย เจน!”

    แน่นอนว่าไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหน เจอตะกร้าพิฆาต (อยู่ในมือพอดี) ผมเขกหัวเข้าไปนั่นล่ะ อะไรกัน ยังอุตส่าห์จะคิดถึงเรื่องแบบนั้น แถมยังโพล่งขึ้นมาในที่สาธารณะแบบนี้ได้อย่างหน้าไม่อายอีก…

    และวันหยุดช่วงสงกรานต์ของผมก็หมดไปกับการใช้เวลาทำกิจกรรมต่างๆ ที่ปกติผมไม่มีเวลาได้ทำร่วมกับเขานั่นล่ะครับ ไม่ต้องไปเที่ยวที่ไหนไกลๆ ขอแค่ได้ใช้เวลากับคนที่คุณรัก แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

    “สุขสันต์วันสงกรานต์นะครับ”

    ผมหันไปกระซิบข้างหูคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน




______________________________________________

วันที่นำลง (22/4/60)

สั้นๆ แต่งเพลินมากค่ะ ชอบคู่นี้...จริงๆ ตอนสั้นๆนี้ถือเป็นการแต่งวายครั้งแรกในชีวิตของเราเลยนะ 55555555555555

ผลงานอื่นๆ ของ Querida แพะในโลกพิศวง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น