{FIC MarkBam} IF We Could.. #ถ้าหากมบ [End]

ตอนที่ 15 : IF We Could.. 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    9 ม.ค. 60




ฮายยยยย

 

                เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้พวกเราเรื่อยๆ ผมจับมือแบมแบมไว้ มือเล็กทั้งเย็นเฉียบและสั่นระรัวจนผมต้องบีบมือเพื่อคลายความกังวล

 

แป๊ก!

 

สว่างวาบ!

เมื่อหลอดไฟถูกเปิดเพื่อให้ความสว่างโดยมือของใครบางคน มือของเราสองคนก็พลันหลุดออกจากกันทันที

กลับมาเอาป่านนี้  ไปทำอะไรกันมาหรอจ๊ะ~”

 

โถ่ แจ็คสัน!!” ที่ผมโล่งอก ไม่ใช่อะไรหรอก ถ้าหากว่าเป็นคนอื่นเช่น เมเนฮยอง หรือแจบอม คงโดนกักบริเวณไปหลายวัน

 

เอ้า ก็ผมน่ะสิ จะตกใจทำไมกัน แจ็คสันพูดพลางยืนค้ำเอวมองมาทางเราสองคนอย่างจับผิด

 

แล้วนายตื่นมาทำอะไรแต่เช้าฮึผมก้าวเดินช้าๆเพื่อจะไปกอดคอแจ็คสัน ยังไม่ทันจะได้กอดคอ แจ็คสันก็ปาคำถามใส่ซะก่อน

 

แหน่ะ เปลี่ยนเรื่องงง ทั้งสองคนไป...เดท...กันมาใช่หรือไม่!”

 

ไม่ใช่นะฮยอง!!

คะ.. คนแบบนี้ใครจะไปเดทด้วยกัน!”

เป็นแบมแบมที่พูดโพล่งออกมา จนผมหน้าเจื่อนไปอย่างปิดไม่มิด พึ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าก็ตอนนี้ล่ะ

 

แค่แซวเล่นน่า ทำไมจะต้องจริงจังขนาดนั้น ฮ่าๆๆ

 

ไม่คุยด้วยแล้ว ไปนะแจ็คสันฮยอง ผมง่วงมากเลย ฮ้าววว~”

ผมรู้ว่าแต่ละก้าวเดินของเค้ามันเจ็บมาก แบมแบมพยายามเดินให้ปกติที่สุด จนผมได้แต่ด่าตัวเองอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

เดี๋ยวดิแบมอ่า

 

เฮ้ย! แจ็คสันอย่า!”

 

โอ๊ยยยยยย!!!!”

 

แจ็คสันหลบวงแขนที่ผมวาดไว้เพื่อที่จะกอดคอ แล้วพุ่งเข้าไปกอดแบมแบม จนแบมเกือบจะเซล้มลงไป

 

พี่กอดแรงไปหรอ โทษทีนะ เป็นไรมากมั้ย

 

ไม่เป็นไรหรอกฮยอง ผะ..ผมหกล้มมาน่ะ

 

ตรงไหนล่ะ ให้พี่ดูหน่อย

 

มะ..ไม่เป็นไรฮยอง ยะ..อย่าจับนะ!”

ผมเข้าไปกระชากตัวแจ็คสันให้หลุดออกจากแบมแบมทันที แล้วไล่ให้แบมไปนอน ร่างเล็กเดินอย่างทุลักทุเลเข้าห้องนอนไป

 

ปึง!

 

ตอนนี้เหลือแค่ผมกับแจ็คสันสองคนเท่านั้น ตั้งแต่แบมเข้าห้องไป แจ็คสันก็ยืนก้มหน้านิ่งไม่ขยับเขยื้อนเลยซักนิด จนผมต้องเดินเข้าไปแตะไหล่เบาๆ

แล้วตกลงนายตื่นมาทำอะไรแต่เช้า

 

ผัวะ!!!!

ความรู้สึกจ็บแล่นเข้ามาก็ตอนที่ลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว อาการชาหนึบเพราะถูกของหมัดหนักๆต่อยเข้าที่ใบหน้า ไม่สามารถแม้แต่จะขยับเขยื้อนปากได้เลยซักนิด ทำได้แค่เพียงใช้ลิ้นตรวจสอบไปทั่วฟันทุกซี่ว่ายังอยู่ครบดีหรือเปล่า

 

นี่มันอะไรกันวะ! ผมทำหน้ามึนงงใส่คนที่ยืนค้ำหัวผมอยู่ตรงหน้า


 

ถุย!

น้ำลายที่ปกติจะเป็นสีใสกลับกลายเป็นเลือดสีแดงฉานออกมาจากปากหยัก แต่ยังไม่ทันที่มาร์คจะได้พูดอะไร ก็ถูกร่างกายแกร่งกำยำกระชากคอเสื้อให้เขาลุกขึ้นยืน

มากับผม!”

คอเสื้อถูกแจ็คสันกระชากให้เดินตามไปจนถึงประตูหน้าห้องที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นห้องนอนของเขาสองคน

 

ตุบ!

ผมโดนเหวี่ยงให้เข้ามาข้างในห้อง จนล้มลงไปนอนกับพื้น หมดกันความหล่อที่กูสั่งสมมา จากนั้นแจ็คสันก็เดินตามเข้ามา ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมากกว่าผมกำลังสั่นเทิ้มอย่างน่าสงสาร

 

ผมมองไม่ผิดใช่มั้ยว่าชายที่แสนร่าเริงคนนั้น

.

.

.

กลับน้ำตาคลอเบ้าอยู่ต่อหน้าผมตอนนี้

 

 

ผมยันกายตัวเองให้ลุกขึ้นยืนในระดับเดียวกัน ใบหน้าหล่อตามฉบับหนุ่มฮ่องกงเงยหน้าขึ้นแล้วกระพริบตาถี่ๆ เหมือนไม่อยากให้ผมเห็นความอ่อนแอของตนเอง

แจ็คสัน

 

ฮยองทำอะไรแบม

 

“…..” พี่ไม่รู้ว่าพี่จะตอบนายว่ายังไง

เวลาในการคิดคำตอบของผมมันคงนานจนแจ็คสันเองก็คงทนไม่ไหว

 

เงียบทำไม! พูดมาสิวะ!” แจ็คสันพุ่งเข้ามาชูหมัดเพื่อจะต่อยผมอีกครั้ง แต่เขากลับไม่ทำ แจ็คสันผลักผมออกอย่างแรง ที่ผมทำเป็นไม่เห็น ใช่ว่าฮยองจะทำอะไรกับแบมก็ได้นะเว้ย!”

 

ฮยองรู้มั้ย ตรงนี้มันปวด มันเจ็บไปหมด เหมือนโดนบีบรัดจนหายใจไม่ออก มันเป็นทุกครั้งที่เห็นไอ้เด็กคนนั้นมันร้องไห้ เวลาเห็นมันเจ็บ ก็อยากเจ็บแทนมันบ้าง แค่อยากให้มันแบ่งมาให้ผมบ้างก็แค่นั้น

 

แล้วผมก็เจ็บ

 

เจ็บที่ไม่สามารถเป็นคนคนนั้นให้แบมได้เหมือนพี่!!”

ร่างแกร่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว ฝ่ามือตบเข้าที่กลางอกย้ำๆ จนเกิดเสียงดังน่ากลัว น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มเป็นทาง ก่อนจะโดนปาดทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

ผมรู้..รู้ว่าเขาไม่เคยเลิกรักแบมแบมเลยตั้งแต่ตอนนั้น

แล้วผมก็รู้ว่าเขาก็รักแบมแบมไม่ได้น้อยไปกว่าผมเลยซักนิด

 

พี่ผิดเองจริงๆนั่นแหละ แจ็คสัน

 

“….”

 

พี่ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้ว่ะผมไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของคนที่ผมเรียกได้ว่าเป็นน้องชายตัวเอง ความรู้สึกผิดพุ่งเข้ามาจู่โจมซะเต็มประดา

แจ็คสัน นายมาเตือนให้พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำมันผิด ผิดต่อแบมแบม ความคิดก่อนหน้านี้ที่ว่าเป็นเรื่องธรรมดากลับพลันหายไปพร้อมกับหมัดที่แสนหนักหน่วงของนาย

 

โถ่เว้ย!!” แจ็คสันขยี้หัวตัวเองจนยุ่งไปหมด แบมมันเป็นพวกอยากลอง.. ผมรู้ดี..รู้มาทั้งชีวิต รู้มากกว่าที่รู้จักตัวเองด้วยซ้ำ

 

แจ็คสันยังคงพ่นคำพูดออกมาไม่หยุด พลางแค่นยิ้มแสนเจ็บปวดออกมา ทั้งๆที่ดวงตายังคงแดงก่ำ ผมทำได้แค่ฟัง แค่ฟังมันเท่านั้น!

ฮ่ะๆ พี่น่ะดีแค่ไหน รู้บ้างมั้ย ครอบครัวพี่ยอมรับความรักแบบนั้นได้ แต่ครอบครัวผม...มันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องเลยซักนิดสำหรับพวกเขา

 

ผมขออย่างเดียว..พี่อย่าทำร้ายแบมได้มั้ย ในทุกๆเรื่อง ผมรู้ว่าเรื่องแบบนั้นมันยากที่จะควบคุม แต่ช่วยทะนุถนอมแบมมากกว่านี้ได้มั้ยครับ

 

ได้มั้ยฮยอง

 

ส่วนผมจะเป็นคนถอยออกมาเอง

 

“…พี่ไม่ขอให้นายเชื่อใจพี่ แต่พี่จะดูแลแบมให้ดีที่สุดเท่าที่พี่จะทำได้..และพี่จะไม่ยอมให้นายถอยออกไปเหมือนกัน

 

กลับไปทำหน้าที่ของพี่เถอะครับแจ็คสันใช้มือเลื่อนไปปลดล็อกประตูแล้วเปิดให้กว้างออก เป็นเชิงว่ามาร์คสมควรจะออกไปได้แล้ว

 

แล้วนาย...

 

ผมไม่เป็นไร พี่ไปเถอะ

 

ปัง!

 

JACKSON Part

 

จบลงแล้วความอดทนของผม มันจบลงแล้ว ผมมันก็แค่คนอ่อนแอคนนึงเท่านั้นเอง

ฮึกกก

 

ทิ้งร่างกายลงพื้นอย่างอดกลั้นมานาน มันยากแค่ไหนกว่าจะยื้อขาสั่นๆของตัวเองให้ยังคงต่อบทสนทนาได้จนจบ

ฮือออ ฮึก กูแม่งปัญญาอ่อนชิบหาย ไปโวยวายอย่างกับตัวเองมีสิทธิ์

 

แม่งน่าสมเพชว่ะ

 

ไม่โทษใครทั้งนั้นละ โทษตัวเองที่มันหนักแน่นไม่พอที่จะรับผิดชอบชีวิตใคร ...ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำๆนั้นออกไปอย่างจริงจังเลยด้วยซ้ำ

นายรู้บ้างมั้ย ทุกครั้งที่พูดว่ารักออกไป มันออกมาจากใจพี่จริงๆ แล้วไอการกระทำที่พี่คอยแต่กอดนาย หอมนาย มันก็แค่การกอบโกยกำไรเล็กๆน้อยๆเท่านั้นแหละ

พี่มันก็แค่คนฉวยโอกาสคนนึง ไม่เหมาะจะยืนข้างนายเลยด้วยซ้ำ

 

เป็นคนเปิดทางให้เค้าได้กันเอง เป็นไงล่ะ เจ็บมากมั้ยล่ะมึง เจ็บจนบรรยายออกมาไม่ถูกเลยเหี้ยเอ๊ย อึดอัดชิบหาย

 

ทำไมมึงไม่เกิดเป็นผู้หญิงวะ แบมแบม..อะไรๆมันคงจะง่ายกว่านี้

 

แม่งเอ๊ย! รักแทบตาย แต่เสือกดันอยากให้เขาได้คนที่ดีๆ  สุดท้ายก็มานอนร้องไห้แบบนี้ไง!

ผมแพ้แล้ว

 

.

.

แพ้ให้กับคนที่มาก่อน ...แพ้ให้กับคนที่ชื่อมาร์คมาตลอด

 

ผมนอนเอามือมาก่ายหน้าผากของตัวเอง พลางแค่นยิ้มปนหัวเราะไม่ต่างจากคนบ้า ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม จนปวดตาไปหมด

 

JACKSON Part End

 

 




ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของแบมแบม ร่างกายพลันอ่อนแรงไปหมดเมื่อเห็นร่างเล็กนอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่ม ในเวลาแบบนี้ถ้าได้อ้อมกอดจากคนตัวเล็กคงรู้สึกดีไม่น้อย

 

เหอะ! ยังจะเห็นแก่ตัวอีกนะมึง

 

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเตียงของแบมแบม ก่อนจะย่อตัวลงนั่งในท่าขัดสมาธิ ตาคมไล่มองใบหน้าของแบมแบม ตั้งแต่ตา หู จมูก แก้มก้อนทั้งสอง จนถึงปากอิ่มนั่น

 

มือหนาเลื่อนไปจับมือนิ่มยกขึ้นมากุมไว้ที่ด้านหน้าของตัวเอง ก่อนที่ปากหยักจะพรมจูบบนหลังมือซ้ำๆจนผลอยหลับไปในที่สุด

 

 




BamBam Part

 

ฮื้อออ บ้าเอ๊ย แค่บิดขี้เกียจเฉยๆก็เจ็บหรอเนี่ย ไม่แมนเลยว้อย หรือไม่แมนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ววะ ฮื่อออออ //สะบัดหัวไปมา

 

ทำไมมือร้อนขนาดนี้ฟระ หรือผีอำ ฮือออ

พยายามหรี่ตามองไปยังต้นสายปลายเหตุ ใจนึงก็นึกกลัวอยู่ไม่น้อย

 

เฮ้ย! พี่มาร์ค เมื่อเห็นที่มาของอาการมือร้อนก็รีบเบิกตาโพลงทันทีทันใด พี่มาร์คยังนอนหลับ ไม่ใช่สิ นั่งหลับนี่หว่า อย่างสนิท สนิทยิ่งกว่าตาย ชนิดที่ว่าตอนนี้ผมเอาระเบิดมาปาใส่ก็ไม่ฟื้น

 

อื้อ!

ออกแรงดึงมือของตัวเองจากกุมมือหนา แต่ก็เหนียวเหลือเกิน ชาติที่แล้วเกิดเป็นกาวตราช้างหรอครับพรี่รรรรร

 

ผมพยายามขยับเขยื้อนร่างกายไม่ให้กระทบส่วนนั้นที่สุด เพื่อลุกขึ้นมานั่ง ก้มลงมองหน้าพี่มาร์คดีๆ

เหมือนน้ำตาไหลเลยแฮะ

 

มือเล็กอีกข้างที่ไร้พันธนาการเลื่อนไปเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าหล่อเหลาประดุจรูปปั้น พลางเบะปากให้กับความหล่อนี้

 

คนอะไร..ขนาดหลับยังหล่อย้อนมองดูตัวเอง เอิ่ม เช็ดน้ำลายแปป

 

แบมแบมพยายามแกะมือของตัวเองออกจากมือมาร์คอย่างแผ่วเบา ก่อนจะแอบขำอยู่คนเดียว เพราะแผนการที่จะกำลังจะแกล้งคนที่หลับอยู่วิ่งโลดแล่นอยู่ในหัว

 

มือเล็กเอื้อมไปหยิบแท่งพลาสติกที่สอดไส้น้ำหมึกสีดำเอาไว้บนหัวเตียง ก่อนจะบรรจงแต่งแต้มลงบนใบหน้าของมาร์คอย่างพิถีพิถันยิ่งกว่าเฟอร์เรโรรอชเชอร์

วาดหนวดตรงนี้ด้วยดีกว่า ตอนนั้นทำแสบไว้นักนะพี่มาร์ค ขอแก้แค้นหน่อยเหอะ มาร์คคคคค คึคึคึ

 

เมื่อคนตัวเล็กใช้ทักษะทางศิลปะโดยการสร้างสรรค์ผลงานลงบนใบหน้าของมาร์คแล้ว ต่อไปก็ตานายล่ะคิมยูคยอมมมมมมม ฮ่าๆๆๆๆ

อุ๊บ ฮ่ะๆเผลอหัวเราะเสียงดังจนต้องกลืนมันกลับลงไป ก่อนจะเดินลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า

 

จะว่าไปก็ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แล้วแฮะ

 

วันนี้นายเสร็จแน่ ไอ้หมี!” ว่าจบก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์คุกเข่าคลานไปเตียงของยูคยอม

 

แต่ยังไม่ทันจะถึงขอบเตียง

 

หมับ!

จะทำอะไร


!!!!

มือหนาคว้าเอวของแบมแบมไว้ อะไรเนี่ยทำตัวอย่างกับเด็กทารกหัดเดิน นี่เลี้ยงเมียหรือเลี้ยงลูกกันแน่วะ มาร์คได้แต่คิดอยู่ในใจ พลางส่ายหน้าไปมาแล้วทำหน้าเอือมกับเจ้าก้อนดุ๊กดิ๊กนี่

 

งื้ออ มาร์คค ปล่อยย ขอแกล้งตะยอมก่อนนน

 

เดี๋ยวนะตาคมมองแท่งปากกาในมือของแบมแบม มาร์คคว้ามาไว้ในมือของตัวเองแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง มองแท่งปากกาไปมาสลับกับหน้าแบมแบมที่นั่งงอแงอยู่บนพื้น

 

ไม่ใช่...ใช่มั้ย

 

แป๊ก!

มือหนาทิ้งปากกาทันที ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูห้องจินยอง แล้วพุ่งเข้าไปในห้องน้ำในห้องของจินยองทันที

 

 

กูคิดไว้แล้วไง

แล้วมาร์คก็ได้อยู่ในห้องน้ำนานหลายนาทีกว่าจะออกมา

 

 

เสร็จแล้ว น่ารักมากเลยไอ้หมี ฮ่าๆๆ พอแบมแบมทำผลงานชิ้นที่สองเสร็จก็มานั่งหัวเราะจนต้องเอามือกุมท้องอยู่บนเตียงของยูคยอม

 

ตัวแสบ! มานี่เลย!”

พี่มาร์ค อย่าเข้ามาน๊า!

 

                มาร์คเข้ามาแย่งปากกาจากมือของแบมแบม ยื้อบุดฉุดกระชากกันไปมา

               

                ปล่อย! ไม่งั้นโดนตีแน่

 

                “โอ้ย ปล่อยก็ได้ ทำมาขู่ บู่ววววไม่ได้กลัวโดนตีเลยจริงจริ๊งงงงงง จริงจริงเสียงต่ำนะ

 

                เอาหน้ามาใกล้ๆ

                คนเจ้าเล่ห์ใช้นิ้วชี้กระดิกไปมา เรียกให้แบมเข้ามาใกล้ๆตน

 

                “น่ะ พอแบมเอาให้ ก็จะมาแกล้งแบมต่ออ่ะ เอาคืนมานี่เลยนะพอแบมแบมจะเข้าไปแย่งคืน มาร์คก็เปิดฝาปากกาเตรียมจะแกล้งคนตัวเล็กอยู่ซะแล้ว แบมเจ็บอยู่นะ!” นี่แหละเหตุผลสุดท้ายของนายกันต์พิมุกต์ มันต้องได้ผลบ้างดิเห้ย

 

                นั่นไง พี่มาร์คยอมวางปากกาลงแต่โดยดีเลย

 

                เสียงใครโวยวายแต่เช้าเนี่ยยย คนจะนอนว้อย เสียงของมักเน่ยักษ์ดังขึ้นมาท่ามกลางสมรภูมิที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างมาร์คกับแบมแบม

 

                รบกับนายก่อนละกัน คิม ยูค ยอม ย๊ากกกกก!!!!

 

                นี่นายรำคาญเสียงชั้นหรอมี่ อย่าเอาหมอนมาปิดหูนะ!” ผมพุ่งเข้าไปกระชากหมอนออกจากหน้าของเพื่อนสนิท

 

                หา นายหรอแบมแบม

 

                “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ฮ่ะๆๆๆผมกับพี่มาร์คระเบิดเสียงหัวเราะกันยกใหญ่ ก็ไอ้ยูคมันทำหน้าตลกอ่ะ โคตรเอ๋ออออเลย บวกกับศิลปะที่ผมพึ่งวาดมูมินลงไปบนหนังหน้ามัน

 

                ละเสียงพี่มาร์คจะแหลมไปไหนวะ แสบแก้ววววหูจ้า พี่จ๋า <(>_<)>

 

                “ฮื่ม นี่นายแกล้งชั้นหรอแบมแบม! หมีขาวเดินเข้ามาทำท่าจะรังแกผมจนผมต้องหลบหลังพี่มาร์ค

 

                แอด~

 

                “โอ้ววพี่แจ็คสันชี้ผมกับพี่มาร์คไปมาจนผมกระพริบตาปริบๆ มาร์คคคแบ๊มมมม

 

                “เฮียยยยย ช่วยด้วย ไอ้ยูคมันจะฆ่าโผมมมม ผมรีบหนีจากแผ่นหลังพี่มาร์ค แล้วไปซบอกพี่แจ็คแทน อะไรเล่า จะมา มาร์คแบมๆๆ อะไรกัน

 

                เฮ้ยๆ แบมป่วยอยู่นะคยอมน้องรัก พอก่อนลูก โอ๋ๆไม่เป็นไรใช่ป่ะพี่แจ็คสันยกมือขึ้นมาเป็นปางห้ามญาต ก่อนที่พี่แจ็คจะจับไหล่ผมหันมาทางตัวเอง ตาผมก็เหลือบมองไอ้ยูค กลัวมันจะแกล้งคืน

 

                แบม ยังเจ็บตรงไหนอยู่มะพี่แจ็คพลิกตัวผมไปมา

 

                กะ..ก็เจ็บเอวอยู่ จิ๊ดนึงผมพูดพลางทำมือกระจิ๊ดริ๊ดให้พี่แจ็คดู

 

                “ไอ้เด็กโง่เอ๊ยยยยพี่แจ็คสันโยกหัวผมไปมา

 

                โดยที่ผมไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งที่มองมาทางผมอย่างตัดพ้อ

 

                BamBam Part End

 

                .......

 

                พอเห็นแจ็คสันแล้ว ผมกลับไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยด้วยซ้ำ คนที่ต่อยผมเมื่อคืนกับคนที่ยิ้มหวานให้แบมแบมตอนนี้มันใช่คนเดียวกันหรือเปล่า

 

                ยอมรับเลยว่าผมใจแป้วทันที ที่แบมวิ่งออกจากหลังผม ไปหาแจ็คสันแทน

 

                มันทำให้ผมคิดว่า ผมไม่สามารถปกป้องแบมแบมได้หรือเปล่า แบมถึงได้เลือกที่จะวิ่งไปหาแจ็คสันแทน

 

                สุขก็สุขไม่สุด มันรู้สึกอย่างนี้เอง

 

 

                ...

                งานช่วงหัวค่ำ

 

                จากที่ก่อนหน้านี้ทำตัวเป็นเงาอยู่แล้ว ตอนนี้ผมกลับตัวติดแบมยิ่งกว่า แทบจะสิงร่างก็ไม่เชิง

 

                แบมทำไมเสื้อมันขาดงี้อ่ะผมว่าพลางดึงเสื้อบริเวณที่ขาดลงมา บริเวณหน้าอกมันมีรอยขาดหลายรอยอยู่

 

                “อั้ย! อย่ามาจับดิฮยอง มันเย็นนะ….คอนเซ็ปอ่ะคอนเซ็ป ยูโนว” ทำท่าเขินแบบนี้คาดว่าน่าจะโดนหัวนม ยกขึ้นมาดมแพพ ไอ้โรคจิตเอ๊ยยย หมายถึงกูนี่แหละ

 

                ชอบเหลือเกินนะ ไปทำให้มันขาดจากเดิมน่ะ ทำไมผมจะไม่รู้ ว่าแบมมักจะไปขอให้นูน่าดัดแปลงเสื้อให้ บอกว่ามันเท่ห์อย่างงู้น เซ็กซี่อย่างงี้

 

                มะ..ไม่ได้ทำซักหน่อย

 

                หึ เชื่อตายแหละผมว่าพลางดันหน้าผากมนเบาๆ จนแบมแบมเบะปากงอแง

 

                รู้อยู่หรอกว่าด่าผมในใจ

 

 

                ผมมักจะจับหลังแบมเบาๆ แบมก็ค้ำเอวเดินอยู่ตลอดเวลา ตอนจะลงเวทีผมก็ช่วยพยุงให้คนตัวเล็กเดินได้สะดวก

 

                คิดว่าหายแล้วแท้ๆ แบมพูดขึ้นมาตอนเราจะเดินไปขึ้นรถตู้ ผมเดินชิดติดกับแบมยิ่งกว่าปลิงต่างดาว ก็กลัวเค้าจะล้มนี่ครับ

 

                เจ็บมากมั้ย

 

                “ก่อนหน้านี้ไม่เจ็บแล้ว พอเต้นเท่านั้นแหละ หูยย ระบมเลย ฮ่าๆ

 

                อย่าทำเป็นเรื่องตลกได้มั้ยล่ะ พี่เป็นห่วงนะ

 

                “ไม่ต้องมาห่วง ไม่ให้ห่วงหร้อก” (.///.)

 

                ไม่ให้ห่วง แล้วจะให้อะไร

 

                “ให้....ใจไง ฮาร์ททึๆอ่า แบมแบมว่าพลางหันหลังกลับมาทำมือเป็นรูปหัวใจใส่ผม

 

                แก่แดดปากก็พูด แต่ตากลับเสมองไปทางอื่น ชอบนัก ทำให้คนแก่ใจเต้นเนี่ย

 

                ให้ไปตั้งนานแล้วหรอก ใจน่ะ (-///-)

 

                “หวายยย พี่มาร์คหูแดงร้อออออ  แบมแบมพูดแล้วเอามือป้องปากหัวเราะร่วน

 

                ฮืม

 

                ตัวแสบแอ๊ย~ หายเจ็บเมื่อไหร่จะจับตีให้ก้นลายเลยเชียว




*******************


WRITER : วันนี้อัพเร็วแหละหวายยยยยย ฮ่าๆๆ นานๆทีจะอัพเร็วเนาะ (ทำแบบนี้ให้ได้ทุกตอนล่ะอีไรท์) รู้สึกตอนนี้ย๊าวยาว

รู้สึกอยากแต่ง OS ไงไม่รู้ แต่งตามเนื้อหาในเพลงงี้

รีดคิดว่าไงอ่ะ -_-?


*******************


TO READDER : ทำไมรีดน่ารักกันขนาดนี้ โห้ยยย รักอ่ะ แต่ละคนที่มาคอมเม้นก็น่ารัก อ่านแล้วชื่๊นนใจ

น่ารักจริงๆนะ ขอบคุณนะ เราขอบคุณทุกตอนแหละ อย่าพึ่งรำคาญกันน๊า -3-




#ถ้าหากมบ


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

538 ความคิดเห็น

  1. #522 Mtbb9397p (@Mtbb9397p) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 17:35
    กลับมาอ่านอีกทีก็ยังสงสารแจ็ค
    #522
    0
  2. #517 markbam31 (@markbam31) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 13:30
    สงสารทั้งแจคและมาร์ค แบมนี่สเน่ห์แร๊ง ถ้าตามโมเม้นจริงที่เห็น ก็มีหลายมุมที่แจคพูดเหมือนน้อยใจแบม แอบๆกลัวว่าแจคก็รักแบมจริงๆ สงสารทั้งแจค มาร์ค
    #517
    0
  3. #447 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 19:10
    บางทีก็แอบคิดว่านี่คือเรื่องจริง5555+++
    #447
    0
  4. #426 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 16:51
    สงสารพี่แจ็คอะTT
    #426
    0
  5. #408 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 15:45
    เราน้อยใจแทนมาร์คแทบทุกตอนอ่ะ คือเหมือนมาร์คน้อยใจตลอดแระแต่เลือกที่จะลืมมันไป ไรท์แต่งจนเอาอินคิดว่ามันจริงไปละ เรื่องจสล้อมาร์คแบ๊มมด้วย5555555
    #408
    0
  6. #381 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:21
    แอบสงสารแจ็คอ่ะ แต่บางทีเราเป็นมาร์คนี่ก็น่าน้อยใจแบมเหมือนกันเนอะ
    #381
    0
  7. #335 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 17:36
    จั๋นที่น่าสงสาร
    #335
    0
  8. #322 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:52
    แจ็คซ่อนความเจ็บต่อหน้าแบมจนหน่วงแทน มาร์คก็คงไม่อยากรักใครทำร้ายใครไป แต่ให้ตัดใจง่ายๆมันก็ยากจริงๆ แบมก็ยังเหมือนเด็กอยากลองบ้างจริงๆนั่นแหละ5555 ซนเชียว
    #322
    0
  9. #283 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 12:32
    งะ พี่แจ็คห่วง ;_;
    แบมแบมเอ้ย
    #283
    0
  10. #236 เบซัน1402 (@bamvararuk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:54
    แบมกวนประสาทว่ะ55555 ฮาร์ททึๆ5555
    #236
    0
  11. #235 Yumtsu♡ (@pilot09remoi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:54
    จั๋นดูพระเอกอ่าา มาร์คดูแลแบมดีๆนะะ
    #235
    0
  12. #234 PORJAISUPICHAYA (@PORJAISUPICHAYA) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:48
    สงสารจั๋นไปอีกกก
    #234
    0
  13. #233 ่PxxxD (@norajung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 07:16
    จั๋นไม่ต้องเสียใจนะ ฮือ
    #233
    0
  14. #232 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:35
    จั๋นสู้ๆนะฮือออ
    #232
    0
  15. #231 Luvmarkbam (@Luvmarkbam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:51
    งืออสงสารแจ็คค
    #231
    0
  16. #230 yaniaom (@yaniaom) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:28
    สงสารพี่แจ้คคคค
    แต่ชอบมาร์คแบมอ่าา น่ารักกกกกกกกกก
    #230
    0
  17. #229 aom_mypal (@aom_mypal) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:04
    Markbam so cute
    #229
    0