{FIC MarkBam} IF We Could.. #ถ้าหากมบ [End]

ตอนที่ 12 : [SF] เมื่อแบมแบมเป็นแวมไพร์ (150%) ครบแล้วค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    9 ม.ค. 60





**ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด นะจ๊ะๆๆ**

ปล. ไรท์เป็นคนค่อนข้างโรคจิตได้โปรดเข้าใจ

 

 

 

                จากตำนานการเล่าขานในอดีตกาลที่ว่ามนุษย์หมาป่ามักจะเป็นปรปักษ์กับแวมไพร์ สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เรื่องจริงเลย

 

แวมไพร์ หากดื่มเลือดมนุษย์โดยการฝังคมเขี้ยวลงบนต้นคอ มิใช่มนุษย์ทุกคนจะกลายเป็นบริวารของแวมไพร์ได้ หากแต่แวมไพร์คือผู้ที่เลือกว่าต้องการให้มนุษย์ผู้นั้นกลายเป็นเพียงแค่อาหารหรือเป็นบริวาร

 หากดื่มเลือดมนุษย์ไม่หมดทุกหยาดหยด น้ำลายของแวมไพร์จะซึมเข้าสู่กระแสเลือดที่เหลือ จึงทำให้มนุษย์กลายร่างเป็นแวมไพร์โดยสมบูรณ์

 

สำหรับแวมไพร์แล้ว ทั้งมนุษย์ ทั้งหมาป่า

 

ก็เป็นได้แค่เพียง

 

อาหาร เท่านั้น

 

ที่บอกว่าหมาป่าคืออาหาร นั่นหมายถึง ไม่ว่าจะดื่มเลือดจากหมาป่าทุกหยาดหยดแค่ไหน หมาป่าก็ไม่เคยสิ้นชีพเพียงเพราะถูกดูดเลือดจากแวมไพร์เลย นั่นจึงเป็นสิ่งที่แวมไพร์ชอบนัก

 

แต่มันไม่ใช่สำหรับเผ่าพันธุ์หมาป่าเลยซักนิด หากหมาป่าตนใดมีรอยคมเขี้ยวของแวมไพร์ ไม่ว่าจะส่วนไหน ถือเป็นตราบาป มักจะถูกหมาป่าตัวอื่นตราหน้าว่าเป็นแค่สัตว์ชั้นต่ำของแวมไพร์ ทั้งโง่เง่า สิ้นคิด  และไร้พละกำลังสิ้นดี

 

เพราะสำหรับหมาป่าแล้ว หากยอมให้แวมไพร์กัด แสดงว่า

 

หลงรัก แวมไพร์

 

แต่หมาป่าจะหลงใหลแวมไพร์ง่ายมาก ซึ่งมันเป็นข้อเสียที่เลวร้ายจริงๆ

 

 

 

ร่างเล็กบางของแวมไพร์ที่สวมใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ แค่สวมใส่แค่นั้นกลับทำให้ดูมีเส่นห์น่าหลงใหลจนบรรดาชายหญิงที่อยู่ในผับถึงกับมองไม่วางตา เสื้อเชิ้ตที่แนบไปกับลำตัวทำให้เห็นช่วงเอวที่บางคอดยิ่งกว่าผู้หญิง ช่วงขาที่ดูเรียวยาวสวยจนน่าอิจฉา สะโพกที่น่าจับกระแทกไปให้รู้แล้วรู้รอด ดูดีไปทุกสัดส่วนจริงๆ

หนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่เดินเบียดเสียดกับมนุษย์ที่มีกลิ่นหอมโชยเตะจมูกจนอดใจไม่ไหว วันนี้ แบมแบม มาหาอาหารในรอบสามเดือนล่ะ

 

ถือว่าเป็นระยะเวลาที่ยาวนานที่สุดตั้งแต่กินหมาป่ามา

 

เห็นผมเป็นแวมไพร์ แต่ผมก็เลือกกินนะ ไม่เคยกินสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ของโปรดของผมก็คือ หมาป่า  เลือดของหมาป่า เข้มข้นกว่ามนุษย์หลายเท่า อีกทั้งผมเกลียดเลือดของมนุษย์ เพราะมันไม่มีความบริสุทธิ์ มีแต่ความโสมม น่าขยะแขยง แต่ผมชอบการเล้าโลมของมนุษย์นะ

 

แล้วผมก็มีหน้าตาเป็นอาวุธซะด้วย

 

ที่บอกว่ามาหาอาหารในรอบสามเดือนก็เพราะอาหารของผมพึ่งจะตายไปเมื่อวานนี้เองแหละ ก็ผมเบื่อรสชาติของหมาป่าตัวนั้นแล้วอ่ะ ก็เลยจัดการฆ่าทิ้งซะเลย แต่เจ้าตัวก็ไม่เห็นขัดนะ ยอมให้ผมควักเอาหัวใจมาบีบเล่นซะงั้น

 

ฟุดฟิดๆ !

จมูกเล็กขยับเพื่อสูดกลิ่นหอมของอาหาร แต่เอ๊ะ! วันนี้ไม่เห็นได้กลิ่นของหมาป่าเลยแฮะ ง่า~ แล้ววันนี้น้องแบมจะกินอะไรอ่า~ งื้ออออ

 

ผมยู่ปากพลางมองหาโต๊ะนั่งภายในผลับ พอก้นจ้ำกับเบาะปุ๊ป พวกมนุษย์ก็แห่มาล้อมรอบกันเป็นขโยงเลย ทั้งเพศหญิงและเพศชาย แต่ส่วนมากมีแต่ผู้ชายทั้งนั้นเลยอ่ะ

 

เบื่อๆๆๆ อยากกินเลือดหมาป่า!!!!

 

ผมแทรกแผ่นดินหนีออกมาจากผลับแล้วเดินเล่นตามถนนในตอนกลางคืน วันนี้พระจันทร์เต็มดวงสวยมากเลยนะ เพราะงั้นก็ต้องมีหมาป่าสิ

 

เท้าเล็กเดินเตะฝุ่นไปมา จนเห็นม้านั่งตัวหนึ่ง

 

ไปนั่งอาบแสงจันทร์ซักพักคงดีเหมือนกัน แบมแบมคิดในใจ

 

ร่างเล็กหย่อยก้นนั่งลงบนม้านั่ง ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

โอ๊ะ! นั่นดอกกุหลาบนี่ เมื่อเห็นดังนั้น ผมก็รีบพุ่งไปเด็ดมาทันที

 

ถึงแม้ว่าตอนเด็ดจะโดนหนามปักนิ้วมือ แต่นั่นไม่เป็นปัญหาเลยซักนิด เพียงแค่เสี้ยววินาที แผลก็สมานปิดกันจนไม่เหลือแม้แต่รอย

 

ผมกลับไปนั่งที่เดิมก่อนจะล้มตัวเอนนอนราบลงบนม้านั่งตัวยาว เอามือทั้งสองข้างประคองดอกกุหลาบสีแดงสดไว้กลางอก แล้วค่อยๆปิดเปลือกตาลงท่ามกลางลมที่พัดเย็นสบาย และแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา

 

บ๊อกๆๆๆๆ!

หมาป่..อ้าว! หมาธรรมดานี่นา

 

สุนัขตัวเล็กพันธ์ไซบีเรียนฮัสกี้ ตาสีฟ้าสวย ขนสีขาวแซมดำ กำลังจ้องมองไปยังดวงตาคู่สวยของร่างเล็กที่กำลังจ้องมองกลับมาเหมือนกัน

 

น่ารักจังเลยน๊า แกเนี่ย มือเล็กเอื้อมไปวางลงบนหัวของสุนัขเบาๆแล้วลูบไปมา ก่อนจะวางดอกกุหลาบไว้ข้างๆ แล้วช้อนตัวของลูกสุนัขขึ้นมาวางไว้บนตักของตัวเอง

 

หมาใครกัน จับกินซะเลยดีมั้ย แฮ่!” แบมแบมแยกเขี้ยวคมที่มีความยาวมากกว่าคนปกติออกมา เพื่อแกล้งให้สุนัขตกใจ

 

อะไรกัน ไม่ตกใจเลยหรอ แบมแบมหุบเขี้ยวไว้ตามเดิม

 

พลุ่บ!

เฮ้! อย่าวิ่งเข้าไป มันอันตรายนะ ลูกสุนัขกระโดดลงจากตักของแบมแบม แล้ววิ่งเข้าไปในป่าทึบใกล้ๆกับที่ที่ตนนั่ง

 

ผมมองตามลูกสุนัขที่วิ่งหายเข้าไปในความมืด ได้แต่ทำหน้าเซ็งเพราะยังเล่นกับสุนัขตัวนั้นได้ไม่เต็มอิ่มเลย

 

จึกๆๆ

แรงสะกิดจากด้านหลังโดยที่ผมไม่รู้ตัว ทำให้เผลอปล่อยเล็บสีดำวาวให้ยาวขึ้นและแหลมขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมในการโจมตี

 

ไม่เคย!

 

ไม่เคยมีใครสามารถเข้าถึงตัวผมได้ขนาดนี้ ถึงกระนั้นหากเป็นมนุษย์ หรือสัตว์อื่นๆ ผมมักจะได้กลิ่นก่อนในรัศมีตั้งหลายกิโลเมตร

 

แต่นี่ ไม่มีเลย!

 

ไม่มีกลิ่นของอะไรเลยด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ หรือจมูกผมทำงานผิดปกติหรอ

 

แปลก! แปลกจริงๆ

 

ผมหันหลังกลับไปมองคนที่มาเยือนโดยที่ผมไม่รู้ตัว ก็ผมกับชายที่หน้าเหมือนถูกปั้นแต่งราวกับเทพบุตร สันดั้งโด่งโค้งมนสวยได้รูป ริมฝีปากสีชมพูอมแดงเป็นกระจับ น่าจูบ ช่วงไหล่ที่ดูมีกล้ามเนื้อแน่น ความสูงที่ผมก็อยู่แค่ระดับริมฝีปากล่าง และดวงตาสีนิลที่ดูลึกลับจนน่ากลัว

 

คนๆนี้ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา

 

ผมไม่สามารถมองเห็นการไหลเวียนของเลือดในตัวเขาได้เลย ทำไมกันล่ะ

 

เท้าเล็กขยับถอยหลังสองก้าว

 

คุ..คุณเป็นใคร

 

บ๊อก!

ผมเลื่อนสายตาก้มมองต่ำลงไปยังต้นเสียง ก็พบกับเจ้าสุนัขตัวนั้นที่ตอนนี้คลอเคลียแถวๆขาของเบา แล้ววิ่งรอบๆไปมา

 

คุณเป็นเจ้าของหมาตัวนั้นหรอผมชี้นิ้วไปยังสุนัขที่ยังคงส่ายหางดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างน่ารัก

 

งดงาม

 

ห๊ะ!”

 

งดงามจริงๆ

 

ผมเอียงคอมองด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาคนนั้นจะพูดสิ่งที่ทำให้ผมตกใจจนถอยหลังด้วยความตกใจ

 

ช่างเป็นแวมไพร์ที่งดงามที่สุด ตั้งแต่ที่เคยพบมา

 

คุ..คุณรู้?”

 

ผมเป็นหมาป่า จากที่ตกใจแล้ว ตกใจยิ่งกว่าเดิมอีก จนผมต้องใช้มือสัมผัสกับหน้าอกของตัวเอง เพราะรู้สึกเหมือนใจมันเต้นยังไงก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ใจผมหยุดเต้นมาตั้งกี่พันปีมาแล้ว

 

ผมกระโจนเข้าไปใกล้ พร้อมกับใช้จมูกไซร้ไปทั่ว เพื่อสูดดมกลิ่นของหมาป่า

 

แต่ไม่เห็นมีกลิ่นของหมาป่าเลยนี่ แถมยังมองไม่เห็นการไหลเวียนของเลือดภายในด้วย

 

ความลับน่ะนิ้วชี้เรียวแตะที่ริมฝีปากหยักของตัวเอง

 

หมาป่าจริงมั้ยไม่รู้ แต่ตอนนี้หิวม๊ากกกกกกกกกก ขอพิสูจน์หน่อยละกันว่าใช่หมาป่าจริงหรือเปล่า

 

ง่ำ~

คมเขี้ยวขบกัดเข้าที่ต้นคอของร่างสูง

 

ง่ะ ทำไมกัดไม่เข้าล่ะ ผมผละออกจากคอ เพราะกัดไม่เข้า ทำไมล่ะๆๆๆๆ

 

ใจเย็นๆสิครับ ได้กินแน่นอน มือเรียวยกขึ้นมาลูบคมเขี้ยวผมเบาๆ จนผมสัมผัสได้ว่าเมื่อกี้รู้สึกถึงกลิ่นของเลือดที่หอมหวานที่สุดตั้งแต่เคยกินมา

 

ลองชิมดูว่าใช่มั้ย มือเรียวชูนิ้วชี้ที่มีหยดเลือดสีแดงสดประดับอยู่เม็ดโต

 

ให้ตายสิ! ทำไมถึงหอมขนาดนี้ รู้สึกได้ถึงความเข้มข้น

 

แพลบ!

ลิ้นเล็กตวัดชิมเลือดที่ปลายนิ้ว ก็รู้สึกใจเต้น (ทั้งๆที่ใจไม่เต้น) ไม่น่าเชื่อ เลือดที่มีรสชาติอร่อยกว่าหมาป่าตัวไหนๆที่ผมเคยชิมมา เข้มข้น หอม หวาน แค่เพียงหยดเดียวก็สามารถทำให้อยากจะลิ้มรสอีก นี่ถ้าผมกินมากกว่านี้ มันจะรู้สึกฟินขนาดไหนกันนะ

 

จ๊วบๆ!

ร่างเล็กเผลอดูดนิ้วของหมาป่าหนุ่มจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ ในสายตาของหมาป่ามีแต่มองเห็นความน่ารัก น่ารักจริงๆ อดใจรอไม่ไหวที่จะป้อนเลือดให้กับคนตรงหน้าแล้ว

 

ดูดเพลินเลยนะ

 

อ๊ะ! ขอโทษน๊า ผมผละออกจากเลือดอย่างเสียดาย

งับ~

ก่อนจะกระโจนเข้ากอดร่างสูงแล้วขบกัดหูเบาๆ

 

แบมอยากกินแล้วอ่า กินเลยได้มั้ย ลิ้นเล็กเลียที่ต้นคอเบาๆ ทำเอาหมาป่ามีอาการตื่นตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัด

 

ต่อหน้าแวมไพร์ จะยิ่งใหญ่มาจากไหน ก็เป็นได้แค่ลูกสุนัขตัวนึงเท่านั้น มาร์คคิดในใจ

 

อยากกินผม รู้จักชื่อผมหรือยังครับ หื้ม?” มือเรียวทั้งสองข้างเลื่อนไปโอบกอดเอวบางไว้ พลางก้มลงกระซิบคนที่ตัวเล็กกว่า

 

ผมโอบรอบคอของหมาป่าไว้แล้วยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ก็ค่อยบอกตอนแบมครางก็ได้นี่

 

บอกเลยว่าหมาป่าตัวนี้แพ้แวมไพร์แบมแบมตั้งแต่ที่เห็นนอนกอดดอกกุหลาบสีแดงบนม้านั่งแล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล แต่หมาป่าตัวนี้ขอเล่นตัวนิดนึงก่อนได้มั้ย

 

 

 

เบื่ออ่ะ!!!

นี่ผมตามติดมาร์คเป็นปลิงมาหลายวันแล้วนะ เมื่อไหร่จะได้กินซักทีล่ะ ขนาดมาร์คเดินตอนกลางวัน ผมยังทาครีมกันแดด ใส่เสื้อกันหนาว สวมแว่นตา แล้วก็กางร่มตามติดเลยอ่ะเอ๊า

 

โอ๊ย ร้อนนนนนน

 

ไหวมั้ย

 

ไม่!!! ไม่ไหวก็บ้าแล่ว ผมเดินข้างๆมาร์ค จนถึงห้างสรรพสินค้าถึงได้รู้สึกเหมือนรอดชีวิตซักที แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมามาร์คดูแลผมดีมาก แต่มันไม่สำคัญอ่ะ เลือดดดดดด สำคัญที่สู๊ดดดดดดด

 

แบมนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวมาร์คไปซื้อไอติมมาให้จะได้เย็นๆ ถึงแบมจะไม่รู้รสชาติของมันก็เถอะ ถือว่าศึกษาแวมไพร์มาดี ใช่แล้ว ผมไม่รู้รสชาติของอาหารนอกจากเลือด แต่ไอติม ผมจะรู้สึกถึงความเย็น ก็แค่นั้นล่ะ

 

ก็กินแล้วมันเย็นดี เหมือนกินน้ำแข็ง

 

 

ผมนั่งรอตรงโซฟาในห้าง ก่อนจะได้กลิ่นของหมาป่าบริเวณใกล้ๆ เลยรีบตามกลิ่นไปจนพบกับผู้ชายคนนึงอยู่ในห้องน้ำ

 

หู๊ยยย หล่ออ่ะ กล้ามแน่นกว่ามาร์คอีก กินแก้เบื่อก่อนได้มั้ย

 

นี่ๆ คุณหมาป่า แบมขอกินคุณหมาป่าได้มั้ยครับ ผมเอานิ้วชี้จิ้มกันแล้วช้อนตามองหมาป่าที่ดูหน้าขึ้นสีเพราะผม

 

วะ..แวมไพร์

ผมจับข้อมือเก้ๆกังๆปนสั่นกลัวของหมาป่าฉุดเข้าไปในห้องน้ำห้องสุดท้าย ก่อนจะจับไหล่กดให้นั่งลงกับโถชักโครก แล้วขึ้นคร่อมตาม

 

มือเล็กลูบตามกรอบใบหน้าเบาๆ

 

คุณรู้จักวิธีชงเลือดของแวมไพร์มั้ย ร่างกายเมื่อถูกกระตุ้นจะทำให้เลือดสูบฉีดเร็วขึ้น ทำให้เลือดเข้มข้นกว่าเดิม ยิ่งความต้องการของหมาป่ามากเท่าไหร่ เลือดก็จะยิ่งอร่อยมากเท่านั้น เพราะงั้นวิธีการชงเลือดของแวมไพร์ คือการเล้าโลมปลุกอารมณ์ทางเพศ

 

ผมค่อยถอดเสื้อของหมาป่า โดยใช้เล็บกรีดลงตรงแผงอกแล้วลากยาวมาจนถึงสุดชายเสื้อ ก่อนจะออกแรงฉีกเบาๆให้เสื้อขาดออกจากกัน

 

ลิ้นเล็กไล้เลียตั้งแต่คอ ลงมากล้ามหน้าอก จนถึงกล้ามหน้าท้องเป็นลอน

 

อื้มมมม อ่าห์~”

 

ชู่ววว เบาเสียงหน่อยสิครับคุณหมาป่า น้องแบมกลัวคนได้ยินน๊าผมเอามือจุ๊ปากเบาๆ

 

อ่า~ ครับ ทำต่อเลยสิ

 

แบมแบมคุกเข่าลงกับพื้น มือเล็กค่อยๆปลดเข็มขัดออกอย่างเบามือ ก่อนจะใช้ฟันคมงับซิปแล้วรูดลงมาจนสุดความยาว

 

มือเล็กนุ่มๆกำลังจะล้วงเอาแก่นกายที่อยู่ภายใต้กางเกงออกมา

 

ปึง!

 

แบมแบม!!!”




ต่อจ้า

 

มาร์ค!” ผมเบิกตาโพลงเมื่อเห็นมาร์คทำหน้าตาน่ากลัวจนเหมือนว่าในเวลานี้แม้แต่โลกก็สามารถทำลายให้แหลกได้

 

หมับ!

อ่อก!”

กรงเล็บหมาป่า พุ่งไปบีบคอของเผ่าพันธุ์เดียวกัน ทั้งบีบทั้งขยำจนหมาป่าดีดดิ้นในกำมืออย่างทุรนทุราย

 

แพล้ง!

มาร์คจับศีรษะของหมาป่าทุบเข้ากับกระจกจนแตกไม่มีชิ้นดี พร้อมกับเลือดที่อาบเต็มพื้น ให้ตายเหอะ! เสียดายเลือดชะมัด นี่ไม่ได้กินอะไรมาจะสองอาทิตย์และนะ

กลิ่นของเลือดสดๆลอยคละคลุ้งจนทั่วทุกอณูของอากาศ มันทำให้สัญชาตญาณของแวมไพร์ตื่นขึ้น

 

นิ้วเล็กค่อยๆเลื่อนไปแตะเลือดที่ไหลมาจนถึงบริเวณปลายเท้า แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอาเข้าปากก็โดนมือหนาของมาร์คมาจับไว้ แล้วโดนฉุดกระชากไปตรงอ่างล่างหน้า

 

ซ่า~

มือเรียวยื่นไปเปิดก๊อก แล้วดึงมือผมไปจ่อใกล้ๆน้ำ ผมยื้อไว้สุดชีวิต แต่ก็สู้แรงของหมาป่าไม่ไหวอยู่ดี

 

เหมือนว่าคนจะพากันแห่มามุงดู เลยทำให้มาร์คลากผมกึ่งวิ่งออกจากห้างอย่างรวดเร็ว เพราะว่าร่างกายไม่เหมือนกับมนุษย์ธรรมดา จึงทำให้สามารถวิ่งได้เร็วจนดวงตาไม่อาจจับก้าวได้ทัน

 

พอออกมาจากห้าง มาร์คก็อุ้มผมในท่าเจ้าสาวก่อนจะออกตัววิ่งไปที่ไหนซักที่ ที่ไกลออกมาจากตัวเมือง คับคล้ายคับคลาว่าจะเข้าไปในป่า

 

ระหว่างที่วิ่งก็เกิดบทสนทนาระหว่างเราสองคน

 

ทำแบบนั้นทำไม!”

 

ก็มันหิวจะตายอยู่แล้วอ่ะ!! ยอมอดทุกอย่างเป็นอาทิตย์ เพราะว่าอยากกินมาร์คคนเดียว แต่ยิ่งอดมันก็ยิ่งหิว ละ..เลยลืมตัวนิดนึง

เพราะมาร์คตะคอกเลยทำให้ผมหันหน้าหนีไปพูดอีกทาง

 

ก็แค่อยากให้ความรักในการแทนเลือดบ้างเหมือนว่ามาร์คจะปรับเสียงให้อ่อนลง

 

......

 

แต่สำหรับแวมไพร์ที่ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกแล้วคงไม่ได้ผล คงจะมีแต่เลือดใช่มั้ยที่ทำให้ผูกแบมเอาไว้ได้

 

“…..”

 

หมาป่านี่เป็นเผ่าพันธุ์ที่โง่เขลาจริงๆเลยว่ามั้ย?”

 

ไม่หรอก ไม่เห็นโง่ซักหน่อย อร่อยจะตายไป

 

แบมแบมผมหันไปตามเสียงเรียกที่ดูจริงจังของมาร์ค

 

ครับ

 

ถ้ามาร์คให้แบมดื่มเลือด สัญญาได้มั้ย ว่าจะดื่มเพียงชายคนนี้คนเดียว

 

อื้อๆๆๆๆ สัญญาๆๆๆผมพยักหน้าหงึกหงัก

 

ฮ่ะๆๆๆๆ แวมไพร์นี่น่ารักแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า

 

มีแค่แบมคนเดียวนั่นแหละ ที่น่ารักผมเอาหัวไปซุกอกของมาร์คแล้วฝังเขี้ยวลงไปเบาๆ

 

 

แต่ครั้งนี้กลับสามารถฝังเขี้ยวลงไปได้อย่างง่ายดาย

 

หมาป่า...หากถูกทำให้เจ็บ ก็ไม่สามารถสมานกันได้เร็วเหมือนกับแวมไพร์ เพราะงั้นอย่าทำให้มาร์คเจ็บล่ะ ไม่ว่าจะร่างกาย...หรือหัวใจ

 

มาร์ค..ถ้าแบมได้กินเลือดของมาร์ค ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้หัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้ว กลับมาเต้นอีกครั้งก็ได้นะ

 

 

มาร์คหยุดกึก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบลงบนหน้าผากเล็กอย่างอ่อนโยน

 

ถึงแล้ว

 

ผมผงกหัวขึ้นมาดู ก็พบกับบ้านหรูกลางป่า ที่อยู่ใกล้ๆกับน้ำตก

สวยจังเลยมาร์ค

 

พร้อมจะกินหมาป่าหรือยังครับคุณแวมไพร์ผมฉีกยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มมาร์คเบาๆ

 

น้องแบมพร้อมแล้วฮับคุณหมาป่า



*********************


CUT

ฉากหมาป่ากินแวมไพร์


@mekhalabmw

ลิงค์อยู่ในไบโอน๊า

*******************




มาร์ค แบมขอโทษนะ ดูสิแผลเต็มตัวเลย เจ็บมากมั้ยนิ้วเล็กแตะเบาๆบริเวณแผลที่อยู่แผ่นหลังของมาร์ค ไหนจะมีรอยช้ำ และรอยถลอกอีกเต็มตัว ไม่หนำซ้ำยังมีร่องรอยสีกุหลาบที่แดงเป็นจ้ำๆ รอบคอ แล้วก็หน้าอกของมาร์คอีก

 

มาร์คไม่เป็นไร ร่างสูงยิ้มกว้าง มือเรียวก็พลางลูบแก้มกลมของแบมแบมไปมา

 

แบมแบมเอาหัวซุกอกแกร่งบนเตียงนอนแล้วเอามือทั้งสองข้างโอบลำตัวของมาร์คเอาไว้แน่น

 

มาร์ค...ที่แบมไม่มีน้ำตา ไม่ได้หมายความว่าแบมจะเสียใจไม่เป็นนะ เพราะงั้นตอนนี้ เวลานี้ แบมเสียใจนะ...ที่ทำให้มาร์คเจ็บ แล้วก็ตอนที่อยู่ในห้องน้ำตอนนั้น แบมก็ไม่ได้ร้องไห้จริงๆหรอก แค่เอาน้ำมาป้ายตา แบมแค่ไม่อยากให้มาร์คโกรธแบมร่างเล็กภายใต้อกแกร่งพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ แต่ก็สามารถจับใจความได้

 

                “ขอบคุณนะที่เสียใจเพื่อมาร์ค แล้วก็ขอบคุณที่แคร์ความรู้สึกของมาร์คนะริมฝีปากหยัดกดจูบอย่างแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนของแบมแบมแบมรักมาร์คมั้ย?” มือเรียวจับคางของแบมแบมให้หันขึ้นมามองตน ก่อนจะโดนมือเล็กค่อยๆดันออก

 

                เอ่อ...เดี๋ยวแบมไปทำอาหารให้มาร์คกินดีกว่า เป็นหมาป่าก็ต้องกินอาหารเหมือนกับมนุษย์ใช่มั้ยล่ะแบมแบมผละออกจากมาร์คแล้วไปสวมชุดคลุมอาบน้ำ ก่อนจะเดินไปยังห้องครัว

 

                มันคงเป็นคำถาม..ที่ถามเร็วเกินไปสินะ มาร์คได้แต่ถอนหายใจภายใต้ผ้าห่มผืนห้า เกิดมาตั้งกี่พันปี ไม่เคยขอความรักจากใครเลย

 

                แต่พอเป็นแบมแบม กลับทำให้อยากได้ความรักนักหนา

 

                ช่างเป็นมนุษย์หมาป่าที่โง่เขลาเสียจริงๆ

 

 

                กลิ่นของอาหารยามเช้าส่งกลิ่นหอมลอยตลบอบอวลไปทั่วบ้าน ทำให้ร่างสูงของหมาป่าหนุ่มลุกออกจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องครัวทันที

 

                มาร์คเดินเข้าไปสวมกอดแบมแบมจากข้างหลัง พร้อมกับเอาคางเกยไหล่เล็กเอาไว้ เพื่อดูว่าสิ่งที่แบมแบมทำคืออะไร ก่อนจะฉกฉวยความหอมจากซอกคอขาวของแบมแบมอย่างฉาบฉวย

 

                หอมจัง

 

                ฮะๆ แบมหรือว่าอาหารล่ะแบมเอี้ยวตัวไปมองข้างๆ

 

                ทั้งสองอย่าง..แต่แบมน่ากินกว่า

 

                ไม่เหนื่อยหรือไง แล้วทำไมไม่ไปอาบน้ำแต่งตัว เดินล่อนจ้อนไปมา เป็นบ้าหรอ แบมแบมว่าพลางคนข้าวต้มในหม้อไปด้วย

 

                ปกติออก หมาป่าเขาไม่ใส่เครื่องนุ่งห่มกันหรอกครับคุณแวมไพร์ มาร์คพูดพร้อมกับฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ว่าแต่ ทำไมถึงทำอาหารเป็นหรอแบม

 

                เคยเห็นน่ะ

 

                “…?”

 

                “ก็ตอนที่มนุษย์หมาป่าตนอื่นทำอาหารกินตอนอยู่กับแบมอ่ะ มาร์คคลายอ้อมกอดลง แล้วเดินออกมาจากห้องครัวโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวอะไรกับแบมแบมซักคำ

 

                แบมแบมที่ทำอาหารเช้าเสร็จก็ยกมาวางไว้บนเคาท์เตอร์ พร้อมกับตักข้าวต้มใส่ถ้วยไว้ให้มาร์คหนึ่งถ้วย แต่มาร์คกลับตักกินอย่างเฉยเมย ตั้งหน้าตั้งตากินโดยที่ไม่สนใจแบมแบมที่นั่งอยู่บนเคาท์เตอร์ข้างๆถ้วยข้าวต้มนั่นเลยซักนิด

 

                มาร์คเป็นอะไร ทำไมไม่เห็นคุยกับแบมเลย

 

                เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร

 

                เมื่อแบมแบมสังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้าเปลี่ยนไป บั้นท้ายงอนงามก็ย้ายจากเคาท์เตอร์หินอ่อนแข็งกระด้าง ไปนั่งบนตักนุ่มของมาร์ค ที่ตอนนี้มีกางเกงสวมไว้แล้วเรียบร้อย เหลือก็แต่ท่อนบนที่ไม่ได้ใส่อะไรเลย แบมแบมเอาแขนคล้องคอมาร์คไว้กันตก

 

                มาร์คคค~ เป็นอะไรไหนบอกแบมซิ มือเล็กประกบเข้าที่แก้มของมาร์คแล้วหันมาทางตน

 

                ก็แค่น้อยใจ

 

                น้อยใจอะไร

 

มือเรียวของมาร์คทาบลงบนมือเล็กหนึ่งข้าง มืออีกข้างก็วางช้อนลงแล้วเกี่ยวเอวบางไว้ ก่อนจะส่งสายตาตัดพ้อไปยังคนที่นั่งบนตักตัวเอง

น้อยใจ ที่มาร์คไม่ได้เป็นคนเดียวที่อยู่กับแบมแบบนี้

 

มาร์คสีหน้าของแบมแบมบ่งบอกได้ทันทีว่ากำลังกังวลอยู่

 

มาร์ครู้ ว่ามาร์คไม่ได้มีสิทธิ์จะขออะไรจากแบม มาร์ค...ก็แค่น้อยใจ แบมไม่จำเป็นต้องสนใจหรอก เดี๋ยวซักพักมันก็หายไปเอง

 

มาร์คฟังแบมก่อน

 

มาร์คค่อยๆเอาศีรษะของตัวเองแนบกับอกของแบมแบมจนได้กลิ่นตัวเฉพาะที่ส่งกลิ่นเย้ายวนตลอดเวลา

 

....

 

ก็จริงอยู่ที่แบมอยู่กับใครมามากมาย ผ่านความสัมพันธ์วาบหวามมาก็เยอะ

 

แต่ว่านะ

 

 

มาร์คเป็นคนเดียว ที่ทำให้แบมรู้สึกเสียใจได้ แล้วก็เป็นคนแรกที่แบมทำทุกอย่างให้ด้วยความเต็มใจ เพราะว่ามาร์ค..พิเศษกว่าคนอื่น สำคัญกว่าทุกคนที่ผ่านเข้ามา

 

เพราะงั้นอย่าน้อยใจไปเลย มาร์คมีสิทธิ์ในตัวแบมทุกอย่างเลยนะ

 

อ่า~ แวมไพร์นี่ชอบทำให้เขินจริงๆเลยนะครับ นิ้วเรียวเลื่อนไปบีบปากอิ่มเบาๆ แล้วค่อยๆกดจูบลงไปอย่าแผ่วเบาโดยไม่มีอะไรเกินเลย

 

ทีนี้ก็กินข้าวได้แล้วนะ แบมจะไปนั่งรอหน้าทีวี เดี๋ยวจะทำแผลให้ เอ้อ! ใช่สิ ยังไม่ได้ทำความสะอาดคราบที่ทิ้งไว้เมื่อวานเลย แบมทำหน้าตาตื่นตกใจ แล้วรีบวิ่งไปห้องนั่งเล่นทันที

 

ส่วนผมนี่รีบจ้วงข้าวต้มเข้าปากแบบไม่กลัวร้อนเลยครับ

 

ร่างเล็กวิ่งกลับมายังเคาท์เตอร์ในห้องครัวอีกครั้ง เพราะไม่สามารถกำจัดคราบได้

มาร์ค มันไม่ค่อยออกเลยอ่ะ แถมคราบยังเยอะมากด้วย ไม่เห็นเหมือนโซฟาอยู่บ้านแบมเลย อันนั้นออกง่ายมากเล.....

 

.....

 

แบมขอโทษนะมาร์ค แบมนี่ปากหมาตลอดเลย แบมแบมพุ่งเข้ากอดมาร์คทันที เมื่อรู้ว่าตนเผลอพูดอะไรผิดไปอีกแล้ว

 

ช่างเถอะ ไว้ให้แม่บ้านมาทำ และต่อจากนี้แบมจะต้องมีมาร์คแค่คนเดียวเท่านั้นนะ สัญญาได้มั้ย

 

“..มาร์คมานั่งตรงนี้ดีกว่า เดี๋ยวแบมทำแผลให้เดี๋ยวมันจะอักเสบแบมแบมทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะดึงมือผมไปนั่งโซฟาอีกตัวที่ไม่เลอะคราบของน้ำกาม

 

ช่วยทำให้มาร์คมั่นใจกว่านี้หน่อยได้มั้ย ว่ามาร์คคือคนสำคัญจริงๆ

 

ทำแผลเป็นด้วยหรอแบมแบม

 

อื้อแบมแบมไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ เพราะกลัวมาร์คจะน้อยใจอีก

 

ทำยังไงอ่ะ

 

ก็รักษาฉบับของแวมไพร์ แบบนี้ไง แบมแบมใช้ลิ้นเลียตรงแผลที่ค่อนข้างช้ำ และร่องรอยของสีกุหลาบที่ตนทำไว้

 

แบมรู้ตัวมั้ยว่ากำลังอ่อยอยู่

 

ไม่ได้อ่อยซักหน่อย นี่แหละวิธีรักษาของแวมไพร์ น้ำลายของแวมไพร์รักษาแผลได้ ไม่งั้นตอนนี้ปากมาร์คจะดูปกติหรอ ทั้งๆที่แบมทั้งกัดทั้งดูดน่ะ มาร์คเผลอจับเข้าที่ริมฝีปากของตัวเองทันที

 

ก็จริงแฮะ!

 

ยื่นแขนมา

 

มาร์คยื่นท่อนแขนแกร่งไปหาแบมแบม หลังจากนั้นลิ้นเล็กของเลียไปทั่วบริเวณแผลที่เป็นรอยข่วนเล็กๆ ไม่นานนักแผลนั่นก็หายเป็นปลิดทิ้ง ไร้ซึ่งความเจ็บปวดแต่อย่างใด

 

ถึงว่าล่ะ ตอนที่อมให้ตอนนั้น มันถึงได้ฟิตอยู่ตลอดเลยมาร์คทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง

 

เพี๊ยะ!

ลามกมือเล็กฟาดลงบนอกแกร่งของมาร์ค

 

เอ๊า! ก็มันจริงนี่ ฮ่าๆ

 

พอ! หันหลังหน่อย ตรงนี้แผลยาวมากเลยมาร์คหันหลังตามที่แบมแบมสั่ง

 

อื้ม อ่าห์เวลาลิ้นเล็กไล้เลียไปทั่วแผ่นหลังนี่ บรรยายไม่ถูกจริงๆเลย

 

จะครางทำไมเนี่ย มีตรงไหนอีกมั้ย

 

มี.. ตรงเนี้ยอ่า

นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปยังเป้าของตัวเอง

 

เฮิ้ม...อยากก็บอกสิ ทำมาเป็นลีลา มานี่! จะทำให้หายอยากเอง

 

 

 

2 ชั่วโมงผ่านไป

อ่าห์ อ๊า อ๊ะๆๆ

 

อื้ม อ๊า~”

 

อ๊า!!”

 

 

ติ๊ดๆ

มาร์คเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ดังจนแสบแก้วหูบนหัวเตียง ไม่อยากจะบอกเลยว่าไปทั่วทุกมุมบ้าน แบมแบมนี่เด็ดจริงๆ มาร์คไม่ยอมให้ใครมาแย่งแบมแบมไปจากเขาอย่างแน่นอน

 

กลายเป็นว่าก็กลับมามีแผลเหมือนเดิม แต่น้อยกว่าครั้งที่แล้วเยอะ เพราะแบมไม่อยากให้มาร์คเจ็บ

ฮัลโหล

 

เฮียออกมาเจอกันที่เดิมหน่อย

 

ทำไม มีไร ไม่ไป มีปัญหาไรมะ

 

โอ๊ยยย เฮียย เห็นใจน้องหน่อย จะถูกฆ่าอยู่รอมร่อแล้วเนี่ย

 

มีเรื่องอะไรกัน

 

เหอะน่า เฮียออกมาก่อน

 

อ๊า~ แบมแบมอ่า ทำไรครับ หื้ม?” ก็ลิ้นเล็กกำลังหยอกล้อกับลูกชายผมที่อยู่ใต้ผ้าห่มน่ะสิ ตอนนี้ผมไม่ได้ใส่อะไรเลยซักชิ้นเดียว

 

ก็รักษาไง คุณหมาป่าจะได้แข็งแรง

 

ฮือออ ทำไมต้องเป็นกูทุกทีเลยวะ ทั้งเห็นทั้งได้ยิน โอ๊ยยย' เสียงปลายสายดังแทรกเข้ามาทำให้ผมต้องรีบตัดบทสนทนาแทบจะทันที

 

แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวไปหา อื้ม อ่าห์ ดีครับ

 

ไอ้เฮีย สารเลว

 

ติ๊ด!

 

จัดไปอีกยก

 

มาร์คไม่ไปได้มั้ยผมอุ้มแบมแบมไว้ เพราะแบมแบมไม่ยอมปล่อยผมไปไหนเลย เอาขาเกี่ยวเอว มือก็กอดคอผม แล้วเอาหน้าซุกกับไหล่ แบบนี้ใครจะอยากไปล่ะ จริงมั้ย!

 

แปปเดียวนะแบม น้องมันมีปัญหาจริงๆ

 

แบมแบมผงกหัวออกจากไหล่ผมแล้วทำปากยู่

 

งั้นเอาเลือดมาให้กินก่อนสิ

 

ตามสบายเลยครับ

 

ง่ะ ทำไมง่าย อื้อ นี่แหน่ะ อยากไปหาสาวล่ะสิไม่ว่ามือเล็กทุบลงบนไหล่ผมเบาๆไปมาซ้ำๆ พร้อมกับกัดปากน้อยใจ

 

ก็มีเมียแล้วนี่ไง จะให้ไปหาสาวไหนอีก

 

จุ๊บ!

ผมกดจูบลงบนปากอวบอิ่มของแบมแบม

 

งั้นรีบกลับมานะ แบมมีเรื่องจะบอก มาร์คต้องดีใจมากแน่ๆ

 

บอกตอนนี้เลยไม่ได้หรอ

 

ไม่ได้ ไม่งั้นมาร์คก็ไม่เซอร์ไพรท์สิ คิกคิก แบมแบมกระโดดลงจากตัวผมก่อนจะดันหลังให้ผมออกจากบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มกว้างแล้วยกมือขึ้นมาโบกไปมา

 

มาร์ครักแบมนะ

 

อื้อ รู้แล้ว


"ต้องพูดกลับสิว่าแบมก็รักมาร์คเหมือนกัน"


"ไม่! ฮ่าๆๆ"

 

บานประตูค่อยๆเลื่อนปิด จนไม่เห็นใบหน้าของคนที่มาร์ครักอยู่ภายในบ้าน ก่อนที่มาร์คจะรีบวิ่งไปยังสถานที่ที่น้องชายนัดไว้ทันที

 

มาร์คหยุดยืนตรงโขดหินที่ใช้นัดพวกหมาป่ามาประชุมกัน ซึ่งไกลออกมาจากบ้านเขาพอสมควร

เฮียมาแล้วหรอมาร์คเดินเข้าไปหาน้องขายต่างสายเลือด

 

มีเรื่องอะไรกัน

 

อ่ะ..เอ่อ คือผมเผลอทำผู้หญิงท้องอ่ะเฮีย

 

อย่ามาตลก มึงทำไม่เป็นด้วยซ้ำ จะท้องได้ไง

 

จริงๆนะเฮีย เหมือนผู้หญิงคนนั้นจะโบ้ยความผิดให้ผมอ่ะ เฮียไปดูหน่อย ผมกลัว

 

ไหน อยู่ตรงไหน

 

ไปทางนั้นอ่ะเฮีย ผมขอเดินนำหลังนะ ผะ..ผมกลัว

 

มาร์คมองตามทางที่น้องชายของเขาชี้ก่อนจะค่อยๆเดินไปตามทางเรื่อยๆ จนพบกับหญิงสาวผมสีทองในชุดสีขาวนั่งอยู่ใต้ต้นไม้

 

คนนี้หรอ

 

อ่า..ครับ

 

นี่คุณครับ!”

 

คะ?”

 

น้องชายผม ทำคุณท้องหรอ

 

ก็ใช่น่ะสิ!”

 

มาร์คเดินเข้าไปหาเรื่อยๆ จนหยุดยืนอยู่ต่อหน้า

มันจะไปทำใครท้องได้ยังไง แค่ทำยังไงมันยังไม่รู้เลย

 

พูดแบบนี้ จะไม่รับผิดชอบใช่มั้ย

 

ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ เอ่อ..คือคุณได้ท้องจริงๆหรอครับ

 

“ทำไมพูดแบบนี้วะ งั้นไอ้เด็กนี่ ก็ไม่ต้องอยู่แล้ว

 

หญิงสาวหยิบมีดสั้นขึ้นมาหมายจะแทงไปยังท้องของตัวเอง ผมจึงใช้มือฉุดกระชากไว้ ยื้อไปยื้อมา

 

ฉึก!

.กรี๊ดดดดดด!!”

ไม่ใช่!!!

 

ไม่ใช่มีดที่ผมแย่งมาจากหญิงสาว แต่เป็นมีอีกเล่มที่อยู่ข้างหลัง ผมหันกลับไปอย่างไม่เชื่อสายตา

 

ฮะ..เฮีย ผมขอโทษจริงๆ ผมจำเป็นต้องทำ เพื่อเผ่าพันธุ์ของเรา สิ้นสุดคำพูดฝูงหมาป่าในร่างของสัตว์สี่เท้าตัวมหึมานับสิบตัวก็พุ่งเข้ามากัดแขนและขาผมไว้

 

วินาทีนั้น ผมนึกถึงแบมแบมทันที

ปล่อยสิวะ!! มึงจะทำอะไรแบมแบม!!!”ผมพยายามสะบัดร่างของหมาป่าออก แต่ก็ไม่

 

เฮีย มันจำเป็นจริงๆ แวมไพร์ตนนั้นอาจจะนำความพินาศมาสู่เผ่าพันธุ์เรา

 

มึงได้ยินมาจากไหนห๊ะ!”

 

จ่าฝูงครับ

 

ไอ้สัตว์เอ๊ยยย!! ปล่อยกูสิวะ!!”

เมื่อความโกรธเข้าครอบงำ ร่างกายของผมกลายเป็นหมาป่าขนสีขาวหิมะ ที่มาพร้อมกับดวงตาคมสีเขียวมรกต เขี้ยวคมที่เปรียบได้กับอาวุธที่คลาดชีวิตคนได้ทั้งโลก กรงเล็บสีดำแหลมคมวาวน่ากลัว

 

เล็บอันแหลมคม ตะปบเข้าที่หมาป่าตัวใดตัวหนึ่งจนกระเด็นออกไปให้พ้นทาง

 

เวลานี้

 

แบมแบมสำคัญที่สุดในชีวิตเขาแล้ว

 

เท้าทั้งสี่ข้างที่ขยับไปมาอย่างรวดเร็วและแข็งแกร่งไปพร้อมๆกัน เคลื่อนที่ไปยังจุดหมายเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือคนรัก จมูกที่สามารถแยกแยะสัมผัสได้อย่าชาญฉลาด

 

กลิ่นเฉพาะของแบมแบม มิอาจทำให้ลืมได้

 

ง่ำ!

“กร๊าซซซ!!" สะโพกของหมาป่าขนสีขาวบริสุทธิ์ ถูกคมเขี้ยวของหมาป่าตัวอื่นกัดทะลุลึกลงไป จนขนสีขาวชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

 

มาร์คไม่สนอะไรทั้งนั้น

 

ขอแค่ครั้งนี้ ที่ไม่ช้ากว่าคนอื่น ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว

 

ครั้งเดียวเท่านั้น

 

หยาดน้ำสีใสไหลออกมาจากดวงตาสีเขียวมรกตไม่ขาดสาย พยายามเงี่ยหูฟังเสียงของอีกฝ่าย การเชื่อมจิตใจฝ่ายหนึ่งถึงอีกฝ่ายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

 

แต่

 

มาร์คจะทำมันให้ได้ มาร์คพยายามตั้งจิตให้เป็นสงบ แม้ตอนนี้ขาแกร่งจะยังคงวิ่งต่อไปด้วยความไม่มั่นคง เส้นทางที่ดูคดเคี้ยว ป่าที่เริ่มทึบขึ้นเรื่อยๆจนน่ากลัว

 

ทำไมช่วงเวลาแห่งความสุข ถึงผ่านไปเร็วนักล่ะ

 

เร็วเกินไป

 

จนไม่สามารถตั้งรับทันได้

 

แต่ก็ยังคงจะเชื่อมั่นในความรักต่อไป พระเจ้าจะต้องเห็นใจเขาบ้างสิ

 

มาร์ครักแบมนะ รักมาตลอด เพราะความกลัวจึงไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง แต่ตอนนี้มาร์คเลือกความรักแล้วไง ความรักก็ต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้มาร์คสิ จริงมั้ย แล้วทำไมล่ะ พระเจ้าถึงได้เล่นตลกกับคนอย่างเขาขนาดนี้ เรากำลังจะไปด้วยดีแล้วแท้ๆ ไม่โทษใครเลย โทษตัวเองทั้งนั้น ที่มันโง่เขลา ไม่ยอมบอกไปตั้งแต่แรก มาร์ครักแบมมากนะ

 

มาร์ค~’

หมาป่าตัวใหญ่หยุดชะงักทันที

 

แบม นั่นแบมใช่มั้ย แบมอยู่ตรงไหนมาร์คจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ

 

มาร์ค แบมกลัว

 

แบมได้ยินมาร์คมั้ย

 

มาร์ค พวกเขาจะฆ่าแบม เหมือนที่ฆ่าพ่อกับแม่

 

มาร์คลองนึกทบทวนดูว่ามีที่ไหนที่สามารถจะไปได้บ้าง ถ้าจะฆ่าแวมไพร์ก็ต้องเป็นที่แจ้ง และมีลานกว้างเพื่อให้หมาป่าตัวอื่นเป็นสักขีพยาน

 

 

รู้แล้ว!!

 

เนินหุบเขา

 

เมื่อรู้สถานที่แล้ว หมาป่าหนุ่มก็รีบออกตัวไปทันที ทั้งๆที่ หมาป่าเกือบสิบตัวยังวิ่งตามไล่หลังอยู่

 

ขอให้ทันทีเถอะ

 

 

 

กึก!

มาร์คหยุดยืนท่ามกลางหมาป่าน้อยใหญ่นับร้อยกว่าชีวิตที่พยายามจะเป็นทางกั้นเขา และภาพตรงหน้ามันทำให้แข้งขาเกือบอ่อนไปหมด ร่างเล็กที่ถูกขึงไปกับไม้ขนาดใหญ่บนกองไฟพะเนินที่ลุกท่วม เสียงของไฟที่แตกประทุประหนึ่งเสียงหวีดร้องของแบมแบม

 

มาร์ค!!!!!!” เสียงหวานยังตะโกนดังอยู่ในใจซ้ำๆ เหมือนเพลงที่กรอไปไม่มีวันจบ เจ็บปวดเหลือเกิน

 

มาร์คใช้ร่างของหมาป่า พยายามทำลายกำแพงสิ่งมีชีวิต แม้ต้องเจ็บกายมากมายขนาดไหนก็ยอม เพราะเมื่อเทียบกันแล้วคงไม่เจ็บเท่ากับใจเมื่อจะเสียคนที่รักไปหรอก

 

ใกล้แล้ว

 

อีกนิดเดียวเท่านั้น

 

อดทนหน่อยนะที่รัก

 

มาร์คคืนกลับสู่ร่างคนเมื่อใกล้ถึงเป้าหมาย ปากหยักฉีกยิ้มกว้างเมื่อสามารถทำได้สำเร็จ มือหนาที่เลื่อนไปหมายจะจับมือเล็กที่ชูมือยื่นออกมา

 

กลับมาครั้งนี้ จะไม่ปล่อยไปไหนอีกแล้ว

 

มาร์ค แบมแบมฉีกยิ้มกว้าง ยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข แต่ทำไมผมกลับรู้สึกเศร้าล่ะ บ้าจริง!

 

ชีวิตข้างหน้าจะมีแบมคอยอยู่ข้างๆแล้วนะ จะมาเศร้าทำบ้าอะไร!

 

แล้วไอ้น้ำตาเนี่ย จะไหลออกมาทำไม แบมแบมไม่อยากเห็นหรอกนะเว้ย!

 

เราฉีกยิ้มกว้างให้กัน มือที่เอื้อมถึงแบมแบม

 

แต่......ไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้

 

แบมรักมาร์คนะ รอคำนี้อยู่ใช่มั้ยล่ะมาร์ค

 

 

ภาพตรงหน้าที่ค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงแค่ฝุ่นผงที่ลอยตามอากาศ คำพูดที่ผมรอฟังมาโดยตลอดที่มาพร้อมกับหยาดน้ำสีใส

 

ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ล่ะแบมแบม

 

ยิ้มมีความสุขแบบนั้น ในเวลาที่เราจากกันงั้นหรอ แล้วคนที่ยังอยู่ล่ะ

 

มันไม่มีความสุขหรอกนะ

 

ไม่จริงใช่มั้ย!

แบมก็แค่แกล้งมาร์คเล่นใช่มั้ยล่ะ ถ้าแบมไม่มามาร์คจะน้อยใจแล้วนะ ไม่ชอบให้มาร์คน้อยใจไม่ใช่หรอ

 

รีบกลับมาสิ

 

กลับมาสิแบมแบมมือหนาจิกเข้าเนื้อจนเป็นแผลยาว เลือดสีสดไหลตามหน้าอกจนหยดลงบนพื้นดิน มือหนาทุบกำปั้นเข้ากับอกของตัวเองจนเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

เห็นมั้ยเนี่ยแบมแบม มาร์คเป็นแผลล่ะ รีบมาทำแผลให้มาร์คเร็วๆเลย มันเจ็บมากๆเลยนะ

 

แต่ทำไมกลับไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ

 

มาร์คต้องฝันไปแน่ๆ กองไฟร้อนที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ที่มันร้อนก็เพราะแบมแกล้งปิดแอร์ใช่มั้ยล่ะ มาร์ครู้หรอก เลิกแกล้งได้แล้ว

 

มาร์ค ที่ชั้นทำไปก็เพื่ออนาคตของนายแล้วก็เผ่าพันธุ์เรานะ

 

หมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เผ่าพันธุ์บ้าบออะไร นี่มันก็แค่ฝันเท่านั้น อย่ามาพูดเหมือนเรื่องจริงหน่อยเลย มันไม่ตลกเลยนะ

 

ไม่ตลกเลยซักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาร์ครักแบมนะ

 

อื้อ แบมก็รักมาร์คเหมือนกัน

 

คำพูดสุดท้ายของเสียงหวานๆ ที่ผมจำได้ขึ้นใจ.......ไม่มีวันลืม

 

 

ตลอดไป


"มาร์คคิดถึงแบมนะ"






***************


WRITER : ..... (อย่าด่าไรท์เลย)

จะกลับไปฟินในเนื้อเรื่องหลักเหมือนเดิมแล้ว ไม่ต้องกลัว


****************


TO READDER : ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ทุกๆคอมเม้นท์เลยน๊า อย่ากดเลิกเฟบนะ  ขอร้อง! T^T ขอบคุณจริงๆนะ ไม่คิดว่าจะมีคนเม้นท์เยอะขนาดนี้เลย


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

538 ความคิดเห็น

  1. #468 yoawaredmangiw (@yoawaredmangiw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:01
    เห้อมมมมมมม น้ามตา TT
    #468
    0
  2. #453 Valentine1a (@Valentine1a) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:22
    สงสารทั้งคู่...
    #453
    0
  3. #438 chompoochorsri (@chompoochorsri) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 20:16
    สงสารอ่ะแงงงง
    #438
    0
  4. #365 Joyrita (@Joyrita) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 19:09
    ฮื่อๆๆสงสารคุณหมาป่า
    #365
    0
  5. #363 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 03:45
    ฮือออออ ทำไมไม่สมหวังอ่าาาาา สงสารคุณหมาป่า แงงงงงงงง
    #363
    0
  6. #319 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 23:21
    ตอนแรกกะจะข้ามนะเนี่ย กะจะอ่านเรื่องหลักรัวๆ แต่เรื่องนี้สนุกดีค่ะ เห็นแทบสกอร์ยาวๆเลยกะจะแบ่งอ่านแต่ก็อ่านเรื่อยๆ ตอนแรกเห็นแบมบอกใช้ความน่ารักหน้าตาดีในการฟาดอาหารของตัวเอง บอกตามตรงว่าตอนแรกกลัวแบมมาก ออกแนวหน้าใสใจปลาไหลงี้ในความรู้สึกเรา เอาความน่ารักให้คนอื่นตายใจงี้ค่ะ หมาป่าก็เป็นพวกรักเดียวใจเดียวด้วย แต่หมาป่าทุกคนหน้าตาดีหมดเลยหรือไม่5555 คิดๆไว้แล้วว่าน้องของมาร์คคงไม่ได้มาดีเท่าไรตอนมาร์คย้ำว่าน้องตัวเองแค่ทำก็ทำไม่เป็น ตอนแรกก็งงๆจะรักหรือจะกิน แต่สุดท้ายก็พรากจากกัน ทั้งๆที่รักกันมาก
    #319
    1
    • #319-1 mekhalabmw (@mekhalabmw) (จากตอนที่ 12)
      29 มกราคม 2560 / 23:12
      เราแต่งเรื่องนี้แบบไม่ได้ใส่สาระอะไรลงไปเลยจริงๆนะ แต่ตอนแต่งนั่งน้ำตาตกใน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องทำให้เขาพรากกัน //บีบคอตัวเองตาย
      #319-1
  7. #280 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 11:53
    หาาาาาาาาาาาา ทำไมต้องเป็นแบบนี้อะ
    รักกันแล้วจะทำไม แง้
    แบมก็ยังกินเลือดหมาป่ามาตั้งเยอะยังไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย
    ตัวก่อนแบมได้อยู่ด้วยตั้งสามเดือน 
    ทำไมพอจะมารักกับมาร์คทำไม่ได้ แง
    อยู่ด้วยกันถึงเวลาจะน้อยแต่ทั้งสองมีึความสุขมากนะ
    งื้ออออออออ ใจร้ายอะ
    #280
    0
  8. #257 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 22:44
    ไรต์ มันน่าจะพีคอีกทีอ่ะ แบบพอเลือดมาร์คหยดใส่แบมก็กลับมายังงี้อ่ะ
    #257
    0
  9. #240 Lamita_Moo (@Lamita_Moo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:51
    มาม่ากันเลยยยย
    #240
    0
  10. #228 weenaporn190210 (@weenaporn190210) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 21:43
    ไรท์ แต่งต่อเลยเรื่องนี้
    #228
    0
  11. #208 BE.am_ve02 (@nalinee2002) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 19:10
    เอาไปทำเป็นเรืองยาวก็ดีนะเนี้ยยย
    #208
    0
  12. #187 YUTZU A (@nongploypornthip) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:16
    เป็นกำลังใจให้ นักเขียนเหมือนกัน รออ่านอยู่น้าาาา
    #187
    0
  13. #185 PORJAISUPICHAYA (@PORJAISUPICHAYA) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:41
    มาม่าาาาา
    #185
    0
  14. #184 prankmaprank (@prankmaprank) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:56
    เอิ่ม ไม่รู้จะอธิบายยังไง เศร้าเลยทีเดียว ฮือออ
    #184
    0
  15. #183 Pirinin (@cchoammp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 14:53
    ไรท์......
    #183
    0
  16. #182 p.wi (@-Ployly-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 21:06
    อยู่ๆก็ม่า T^T
    #182
    0
  17. #181 MBsneak (@MBsneak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:04
    งื้อออออ
    #181
    0
  18. #180 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 13:40
    ดราม่าาาาาาา เศร้า!!!!
    #180
    0
  19. #178 ่KASE (@norajung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 07:00
    ฮือออออ เเบมอ่าา ทิ้งมาร์คได้ไง!
    #178
    0
  20. #177 minzeen (@minzeen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 06:56
    เส้าจจเลยยย
    #177
    0
  21. #170 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 04:03
    ฮือออT-T
    #170
    0
  22. #169 pinlprd99 (@pinlprd99) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 02:30
    เศร้าไปอ่ะบางที T^T
    #169
    0
  23. #168 ABC ❀ (@pilot09remoi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 01:27
    กรี้ดด รอต่อเลยค่าา ;--;
    #168
    0
  24. #167 kimmikujang (@kimmikujang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 13:06
    งื่อออไม่อ่านฉากคัทคือพลาดมากอะเค้ากระแทกแรงหนักมากก?! อุ้ป! ผิดๆ#ข้ามความหื่นนี้ไป
    แต่งดีมากค่ะไรท์เราฟินหนักมากกกก
    #167
    0
  25. #166 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 07:46
    รอออ;////;
    #166
    0